Holokaust. Prawdziwe historie ocalonych

W książce zdarzały się literówki :( Pomimo tego, pozycja warta przeczytania. Podobały mi się rozważania dotyczące niemieckiej inteligencji i tego, jak to możliwe, że tak znakomicie wykształcone osoby porzucały swoje człowieczeństwo i kompas moralny w nazistowskich Niemczech. Polubiłam się też z autorką - Vivien Spitz, której osobiste komentarze dodawały książce mniej naukowego charakteru i w pewien sposób zacieśniały więzi z czytelnikiem.

Powinna to być obowiązkowa pozycja na poziomie liceum. Nic tak nie oddaje zrozumienia cierpienia oraz bezsensowności wojen, jak relacja, czy też historia kogoś kto przeżył piekło z tego powodu. Chwilami ciężko sobie wyobrazić, że jakikolwiek człowiek był zdolny robić to, co robili naziści. A jednak to się naprawdę wydarzyło. Książka napisana językiem prostym (co przy takiej tematyce raczej łatwe nie jest), dzięki czemu nikt nie powinien mieć problemu z odbiorem przesłania.

Już same podziękowania w tej książce są niesamowite i niespotykane, wręcz kuriozalne. Wiele rzeczy na temat holokaustu przeczytałem, ale świadectwa Żyda, który dziękowałby SS-manowi i określał go jako "porządnego człowieka" jeszcze nigdy w życiu nie spotkałem. Wynika stąd tylko, że byli jednak ludzcy Niemcy, mało tego, nawet SS-mani. Dla zainteresowanych tematyką polecam film Claude'a Lanzmanna pt. "Shoah". Jest tam autentyczny wywiad kręcony oczywiście z "ukrycia", z SS-manem, który podczas II wojny światowej "pracował" w obozie zagłady w Treblince. Fenomenalny fragment filmu. Cytat: "Pamięci wszystkich, o których opowiada ta książka i którzy w jakimś momencie ocalili mi życie, a w szczególności: Chaima Rumkowskiego; Dawida Gertlera; Heńka Krakowskiego, mojego przyjaciela i towarzysza; Alfreda, francuskiego więźnia i sanitariusza w Wüstegiersdorf, oraz niemieckiego hauptscharführera SS, który traktował więźniów jak ludzi - był porządnym człowiekiem".

To jedna z tych książek, które bardzo trudno oceniać w klasyczny sposób. „Za drutami śmierci” nie jest powieścią ani fikcją — to dziennik człowieka, który przeżył piekło obozów pracy i funkcjonowania w realiach III Rzeszy. Czytając tę książkę, poznajemy nie tylko wydarzenia, ale przede wszystkim sposób myślenia ludzi sprowadzonych do walki o najbardziej podstawowe potrzeby: jedzenie, sen, ciepło. Opisy są momentami wstrząsające. To nie jest literatura „do poduszki”, tylko świadectwo — surowe, bezpośrednie i bardzo mocne. Ogromne wrażenie robi też sam kontekst powstania tego dziennika. Autor zapisywał swoje przeżycia na fragmentach worków po cemencie, a następnie ukrywał je w obozowych warunkach. To nadaje tej książce jeszcze większej autentyczności i ciężaru. Czyta się ją z zapartym tchem, ale jednocześnie z poczuciem ciężaru i refleksji nad historią — szczególnie w kontekście Holokaust i działań III Rzeszy. To ważna i potrzebna książka, szczególnie dla osób zainteresowanych historią tych terenów i II wojny światowej.

Opowieść prosto z dna piekła, o tym jak człowiek człowiekowi potrafi zgotować najgorszy los. Ostatni etap niekontrolowanej szatańskiej ideologii która pochłonęła miliony istnień. Dowód na to jak jeden umysł może przyczynić się do ogromnych zmian na świecie i stworzyć makiaweliczną machinę śmierci. Bohater jako ostatnia część tej maszyny prowadzi nas od początków poprzez transport i finalną pracę w Sonderkommando. Dowiadujemy się wielu szczegółów jak to jest być uśmiercanym i przyczyniać się jednocześnie do śmierci wielu często nieświadomych osób. Książka potrzebna i ważna aby te zdarzenia nigdy nie zostały zapomniane i aby historia ponownie nie zatoczyła koła.

To historia brytyjskiego żołnierza, o tym co przeżył podczas wojny, jak dobrowolnie dostał się do obozu w Oświęcimiu, jak się z niego wydostał i co działo się po tych wszystkich zdarzeniach. Do tej pory rzadko sięgałam po literaturę obozową. Z doświadczenia wiem, że taką książkę należy czytać w odpowiednim czasie. Zazwyczaj jej treść zostaje w głowie na dłużej i nie można jej tak poprostu skończyć, odłożyć i zapomnieć. Historia głównego bohatera Denisa jest wstrząsająca, to bez wątpienia. Zresztą wszystko co działo się w tamtych czasach do takich należy. Jest to obecnie nie do wyobrażenia. Auschwitz już jako samo słowo budzi strach i przerażenie. Ogrom zła i cierpienia, którego doświadczyło tyle ludzi. Pamiętam, że chodząc do gimnazjum każda ostatnia klasa odwiedzała Oświęcim. Uwierzcie mi, że nigdy chyba nie zapomnę tego, jak to miejsce wpłynęło na grupę gówniarzy jaka z nas była wówczas. Wiadomo wycieczka szkolna, nie ma lekcji, nauki, swawola, żarty, żarciki. Tak zaczynaliśmy wizytę w Auschwitz, podejrzewam, że jak większość młodzieży. Mam wrażenie, że do domu wracaliśmy zupełnie inni. Nie było już śmiechu. Wszyscy byliśmy przybici, mało rozmowni, przerażeni wybrażając sobie co działo się w tym miejscu. A widok tak ogromnej ilości butów w gablocie, pozostałych po więźniach zostanie ze mną długo. To straszne. To miejsce to coś okropnego na mapie naszego kraju. Tymbardziej mocno poruszyła mnie historia Denisa, który opisuje to co się tam działo od wewnątrz. Tym samym wchodząc tam zupełnie dobrowolnie.

--- Niepozorna, dwustu stronicowa (+ zdjęcia) książeczka, niemniej ładunek ludzkiego cierpienia, bólu i krzywdy jest tak ogromy, że czyta się to bardzo powoli, z ciężkim sercem i w trwodze. Treści nie ma co przedstawiać - sadystyczny "lekarz" dr Mengele przeprowadza niczym nieograniczone eksperymenty medyczne na niewinnych ludziach w obozie koncentracyjnym Auschwitz. Wydarzenia poznajemy pierwszoosobowo w kronikarsko-pamiętnikarskiej formie z perspektywy lekarza-więźnia nr 8450 Miklosa Nyiszli. Po przybyciu do obozu w 1944 roku został wyznaczony (czyli zmuszony) na jego "pomocnika", głównie do przeprowadzania sekcji zwłok. Uprzywilejowana pozycja daje mu możliwość obserwowania całego procederu trucia, egzekucji i masowych mordów oraz kremacji lub palenia w dołach zwłok kolejnych transportów ludzi. --- Trudno ocenić, niemniej w odniesieniu do innej obozowej literatury jest to bardzo dosadna, brutalna, dość sucho i rzeczowo napisana książka. Chyba nie dla każdego, niemniej pamięć o tych ofiarach warta jest podjęcia wysiłku i przeczytania.

Biografia Irmy Grese, nadzorczyni w obozach zagłady w czasie II Wojny światowej. Zanana była ze swój urody i okrucieństwa. Ledwie dwudziestoletnia kobieta potrafiła uśmiercać codziennie i bić. Ta książka to brutalna prawda o nadzorcach w obozach zagłady. Niestety po przeczytaniu mam pewien niedosyt. Życie Grese zostało pokazane zbyt powierzchownie. Za mało jest relacji naocznych świadków, za mało opisów dokonanych zbrodni. Dużo miejsca zajmują przedmowy, podziękowania, słowniczek, informacje o trudnościach w zbieraniu materiałów itp.

Książka „Byłem numerem…” to poruszające wspomnienia więźniów obozu koncentracyjnego, którzy opisują swoje doświadczenia z czasów II wojny światowej. Autor w realistyczny i przejmujący sposób przedstawia codzienność więźniów: ciężką pracę, głód, strach oraz nieustanne zagrożenie życia. Opisy są bardzo sugestywne, dzięki czemu czytelnik może lepiej zrozumieć, jak wyglądało życie w obozie i z jakimi wyborami musieli mierzyć się ludzie w nieludzkich warunkach. Jednocześnie w książce pojawiają się momenty ukazujące siłę ludzkiego ducha, solidarność i nadzieję, które pomagały przetrwać najtrudniejsze chwile. Dużym atutem tej książki jest jej autentyczność. To nie jest fikcja literacka, lecz świadectwo człowieka, który przeżył opisywane wydarzenia. Dzięki temu lektura skłania do refleksji nad historią, wartością życia i godnością człowieka. Mnie podoba się to, jak są opisane relacje więźniów obozu. W sposób prosty, jasny, bez literackiego języka, lecz z głębi ludzkiej duszy. Książka przedstawia relacje kilku więźniów, w tym opisuje legendarną ucieczkę czwórki więźniów z obozu koncentracyjnego w Auschwitz przebranych w mundury SS.

Literatura faktu z rzeczowym podejściem do tematu traktowania więźniów w obozie koncentracyjnym. Skupia się na dość szokującym małżeństwie za skłonnościami sadystycznymi. Mowa o Karlu i Ilse Koch. Para, która miała wiele za uszami i napawała się władzą jaką mieli nad osobami przebywającymi w obozie Buchenwald pod ich nadzorem. Czyny, których się dopuścili zostały osądzone. Aby dowiedzieć się jakich zbrodni wojennych dokonali państwo Koch, jak potoczył się ich proces, odsyłam do zapoznania się z treścią tej książki. Jako osoba, która wykazuje minimalne zainteresowanie wiedzą historyczną lekturę przeczytałam sprawnie i nawet nie odczułam znużenia. Autorowi udało się zainteresować mnie tematem, mimo ogromu danych, nazwisk i liczb, które występowały w treści dotarłam do końca. Jest to ogrom wiedzy, ale przekazany w przystępnej formie.

Książka bez koloryzacji jak to bywa w dzisiejszych czasach opisuje piekło NIEMIECKICH OBOZÓW KONCENTRACYJNYCH. Napisana prostym językiem, bez zbędnych przemyśleń ale z mrożącymi krew w żyłach opisami mordów na więźniach. Szokiem było to co robiono z nowo narodzonymi dziećmi w obozie. Ta książka to podróż przez piekło i ludzkie dramaty w które czasami aż trudno uwierzyć.

Pokazanie obozowych warunków z perspektywy dziecka, w dodatku jako bliźniaki Mengelego to bardzo dobry pomysł jednak czuję niedosyt bo dzięki tej historii książka mogłaby być zdecydowanie bardziej obszerna i można było ten wątek bardziej rozpisać bo książka ma raptem sto parę stron jak odejmiemy zdjęcia i dodatkowe wtrącenia (ale to moje prywatne zdanie).

Ta książka to z tych co wstrząsa człowiekiem. Tadeusz Sobolewicz, jako młody chłopak lat 17 trafia do obozu koncentracyjnego Auschwitz - Birkenau, matka do Ravensbrück, potem ojciec dołącza również do Auschwitz. Tadeusz jest świadkiem okropieństw jakie nam trudno sobie wyobrazić, obóz zabiera mu całą młodość, najpiękniejsze lata życia. Z Auschwitz zostaje przeniesiony do Buchenwaldu a następnie do Lipska, Mulsen, Flossenburga a na końcu trafia do Regensburga. „Wytrzymałem więc jestem” to nie tylko opowieść o przetrwaniu, ale także o nadziei i odwadze. To książka, która może inspirować, motywować i dodawać sił w trudnych momentach. Sobolewicz udowadnia, że nawet w najciemniejszych chwilach warto walczyć o siebie i swoje marzenia. Reasumując, „Wytrzymałem więc jestem” to wstrząsająca, ale i niezwykle poruszająca książka, która pozostaje w pamięci na długo po jej przeczytaniu. To pozycja, którą polecam każdemu, kto pragnie zrozumieć, jak wiele można zyskać dzięki wytrwałości i determinacji w obliczu przeciwności losu.

„Jeśli komuś uda się przeżyć i uciec, niech pamięta, że ma obowiązek być świadkiem i głosić światu o tym miejscu i o tym, co tutaj widział.” Te słowa usłyszał 14 października 1943 roku siedemnastoletni Fiszel Białowicz (obecnie Philip Bialowitz) w obozie koncentracyjnym Sobibór od przywódców buntu więźniów – rosyjskiego żołnierza Saszy Peczerskiego i syna rabina z Żółkiewki Leona Feldhendlera. Ucieczka przez nich zorganizowana była pod wieloma względami nietypowa. Przede wszystkim była jedynym i udanym buntem większości więźniów w niemieckim obozie koncentracyjnym. Łączyła siły Rosjan i polskich Żydów, z których ci pierwsi wnieśli umiejętności wojskowe, a ci drudzy bardzo dobre rozeznanie w topografii i funkcjonowaniu obozu. Dawała także możliwość opuszczenia obozu i szansę uwolnienia wszystkim więźniom. Organizatorzy nie chcieli, by w odwecie Niemcy zamordowali tych, którzy zostali, co zawsze miało miejsce w przypadku ucieczki niewielkiej grupy. Obalała również mit o biernym poddawaniu się nazistom, zadając temu kłam.1 Autor wspomnień dotrzymał słowa. Z pomocą syna, Josepha, spisał wspomnienia zaczynające się tuż przed wybuchem II wojny światowej w rodzinnej Izbicy Lubelskiej, a kończące się w 1945 roku. Nadał im osobisty charakter w pierwszej osobie czasu rzeczywistego widzianego oczami dorastającego chłopca, który w czasie rozpoczęcia narastającej fali nienawiści wobec Żydów tuż przed 1 września 1939 roku miał 13 lat, a przed sobą 6 lat życia szczutego, poniżanego, zastraszanego, więzionego, upodlonego człowieka w sztafecie życia i śmierci. Widział lub przeżył śmierć ojca, matki, trzech sióstr i ich dzieci, przyjaciół i trzech ukochanych dziewcząt, w tym jednej narzeczonej (wszyscy zamordowani przez Niemców), za każdym razem przypominając sobie przez nieustanne powtarzanie, dlaczego musi i chce żyć. Kilkakrotnie cudem uciekał śmierci, unikając kul plutonu egzekucyjnego nad dołem, wygrzebując się spod zwału zamordowanych, uciekając z transportu lub łapanki, wychodząc z szeregu idących do gazu, ocalając z selekcji, biegnąc przez pole minowe śladami ginących przed nim, unikając skutków donosów szmalcowników i morderstw polskich antysemitów. Przyglądając się tej przerażającej roszadzie nieszczęść i cudów przypadających na jednego nastolatka, musiałam przyznać mu rację – nic nie zależało od człowieka. Przeżycie było tylko i wyłącznie kwestią szczęścia. Człowiek mógł tylko w oczekiwaniu na wyrok walczyć o odporność psychiki, by tak, jak wielu znajomych chłopca, nie popaść w depresję lub nie popełnić samobójstwa. Bohater wspomnień wskazywał na trzy wartości, które w utrzymaniu tej niezłomnej postawy mu pomogły – brat, który wielokrotnie ratował mu życie, wiara w dobro, pomimo zalewu zła wokół i chęć życia zdecydowanie wyrażana w chwilach trudnych, skrajnych, tragicznych i beznadziejnych – „Jestem jeszcze młody. Chcę żyć. Całym sercem pragnę żyć.” Jego wspomnienia mają również wymiar ponadczasowy. Obecnie wręcz pożądany. To człowiek, który przestrzega przed skutkami nienawiści, ponieważ był ich ofiarą. Dokładnie opisał proces jej narastania i efektów, które zakończyły się masowym ludobójstwem. Mówi wprost – zobaczcie do czego dochodzi, kiedy człowiek nienawidzi drugiego człowieka z różnych powodów: koloru skóry, religii, światopoglądu, narodowości, przekonań politycznych czy rasy. Nawet koloru kurtki, z powodu którego ostatnio został pobity znany i ceniony przeze mnie aktor Krzysztof Pieczyński. Pozostaje mi tylko powtórzyć jego słowa usłyszane w wywiadzie, kierowane do agresora – Kto ciebie tak ustawił, że ty tak nienawidzisz człowieka? Jak to możliwe, że pomimo tylu świadków okrutnych czasów i ich licznych przekazów, historia zaczyna się powtarzać. Może rację ma Martin Luter King, który twierdził – „Mam poczucie, że ludzie złej woli działają bardziej efektywnie niż ludzie dobrej woli”. To od takich „drobnych” incydentów, zaczyna się właśnie ludobójstwo, a największym jego wsparciem są bierność, zaniechanie i przyzwolenie innych,które zabijają tak samo, jak karabin. Historia pokazuje, że takich postaw w społeczeństwie była zawsze większość. Dokładnie to przekazuje w swoich wspomnieniach Joszele. Warto posłuchać tych, którzy już to przeżyli i boleśnie doświadczyli. To dlatego na motto tych wspomnień wybrano słowa Milana Kundery - "Walka ludzi z przemocą to walka pamięci z zapominaniem". Nie chcę być bierna, więc walczę, przypominając. http://naostrzuksiazki.pl/

Książka bardzo ciężka w czytaniu, przytłaczająca, przerażająca momentami. Znamy już przecież tego potwora, czytałam nie jedną książkę czy oglądałam film a nadal mnie szokuje ten człowiek. Jak można stać się takim potworem bez sumienia, "Diabłem z Auschwitz" Mengele to nieprzeciętnie wykształcony człowiek, lekarz. Tylko w tym przypadku słowo lekarz nic nie znaczy. Ludzkie życie nie ma, człowiek to tylko materiał do kolejnego eksperymentu. Badania bez znieczulenia, amputacje, umyślne zakażanie ran, wstrzykiwanie tyfus. Eksperymenty na bliźniakach. Zabijanie na oczach matki właśnie narodzonych dzieci, zaszywanie szczurów w ciałach żywych ludzi co powodowało bolesną drogę do śmierci. Co kryje się w umyśle psychopaty i sadysty, co nim kieruje, chyba nigdy się nie dowiemy.

Książka, po którą powinien sięgnąć każdy. Ku przestrodze do czego są zdolni ludzie, jaki dramat odbywał się na naszej ziemi za nie tak odległych czasów naszych babć i dziadków. Niesłychane ile ta kobieta przetrwała - jej życie wydaje się być cudem. Ciężko sobie wyobrazić wydarzenia, o których się czyta - nie wszystko nawet do człowieka dociera - tak trudne to były czasy. Reportaż na medal, bolesne ale potrzebne świadectwo, które rzeczywiście opisuje codzienność autorki podczas prawie dwóch lat w obozie śmierci.

Książka Barbary Stanisławczyk,, Czterdzieści twardych '' porusza temat pomocy udzielanej Żydom, w czasie drugiej wojny światowej. Nie jest to książka jakich wiele. O Żydach w czasie okupacji zazwyczaj mówi się w kontekście ich zagłady, natomiast autorka pokazuje nie tylko konkretne przykłady pomocy niesionej przez Polaków Żydom , lecz wnika w ten temat znacznie głębiej i ujawnia postawy Żydów wobec ludzi, którzy im tą pomoc okazali. Polacy niejednokrotnie ryzykowali życiem swoim i swoich bliskich angażując się w ratowanie Żydów.Niektórzy przypłacili to życiem, inni, tak jak bohaterowie jednej z opowieści Barbary Stanisławczyk nie poradzili sobie psychicznie z presją nieustannej obawy przed aresztowaniem popadli w obłęd. Inni jak pan Zdzisław , który ukrywał Staszka i jego małego synka, po wojnie sami potrzebowali pomocy i zwrócili się do tych , których uratowali przed pewną śmiercią. Co dostali? Praktycznie nic, paczki z jedną!!!! pończochą, jednego dolara lub stare, używane buty i ubrania. Po wojnie dziedziczka pomagająca Żydom chodziła w zniszczonych łachmanach,a Żydówka którą ukrywała w eleganckim futrze i nie zapytała czy osoba, która okazała jej tyle serca nie potrzebuje jakiejś pomocy. . Polacy ratujący Żydów nie chcieli ich pieniędzy , wszyscy jednym głosem żądali prawdy o wojnie. Dużo mówi się o antysemityzmie i wrogim nastawieniu Polaków do Żydów, nawet słyszy się głosy o tym że jesteśmy współwinni zagłady Żydów, poprzez obojętną postawę. Bohaterowie opowieści ,, Czterdzieści twardych '' nie boją się głośno powiedzieć, że Żydzi również zabijali swoich rodaków, policja żydowska współdziałała z hitlerowcami, Żydzi służyli także w niemieckiej armii, byli bezwzględnymi kapo w obozach koncentracyjnych. Z entuzjazmem oczekiwali na Armię Czerwoną, rozbrajając naszych żołnierzy, zrywając orzełki z czapek. I nie chodzi tu o wytykanie niewdzięczności Żydów , po prostu ta książka w obiektywny sposób pokazuje różne , nie zawsze etyczne postawy społeczeństwa żydowskiego. Dla mnie ta książka była bardzo interesująca, dlatego serdecznie ją polecam wszystkim.

Książka bardzo ciekawa, dość prawdziwa opisuje holokaust z perspektywy uczestnika którego nie wszystkie zachowania były bohaterskie i godne pochwały. Dla mnie książka miała prywatny osobisty charakter, gdyż mój pra dziadek przebywał w kilku tych samych miejscach i przebył tę samą drogę.

To niewiarygodne że, człowiek wykształcony, ojciec trójki dzieci mógł dopuścić się takich zbrodni. Tematyka obozowa jest niezwykle rozległa i różnorodna i zaskakuje mnie za każdym razem gdy po nią sięgam, ale "Kat z Listy Schindlera " zaskoczył mnie na nowo. Piekło istniało naprawdę.

Nigdy nie lubię oceniać książek tej tematyki, z racji tego że jestem wdzięczna za każdą historię, którą mogę przeczytać. Nie każdą rozumiem i potrafię w nią wsiąknąć jak w przypadku Wrót piekieł. Ravensbrück natomiast i w jej przypadku nadszedł moment kiedy wczułam się we wspomnienia Anji, a tak naprawdę Helgi. Historia i obraz wspomnień jest autentyczny i przerażający. Autorka opisuję końcowy etap funkcjonowania obozu, w którym panował brud, głód,choroby, niewolnicza praca i śmierć. Poruszające wspomnienia, które pozwoliły mi poczuć kolejną część dramatyzmu losów tysięcy dzieci i kobiet z obozów zagłady. Być może nadejdzie taki dzień, w którym poczuje całą tą beznadzieję tamtych dni i w ten sposób oddam hołd tym wszystkim którzy zostali bezimienni. " Jeśli echo naszych głosów umilknie - zginiemy ".