Historia zwyczajna Kropelki kota niezwykłego

Ciekawa pozycja dla małych i dużych. Piękne obrazki i rozdziały. Zachęca do zatrzymania się i uważnego przyglądania temu, co dzieje się wokół nas. Mnie zachwyciła swoją prostotą i zwróceniem uwagi na małe rzeczy, na które w zabieganej codzienności nie zwraca się żadnej uwagi. Polecam :)

Książeczka "Bracia od-wagi" jest to historia dla dzieci powyżej 7 roku życia. Jest to mój patronat medialny więc zapraszam Was serdecznie na moją patronacka opinię. "Bracia od-wagi " to historia dwóch braci Marka i Darka. Chłopcy jak każde dziecko chcą być szczęśliwi i mieć przyjaciół wokół siebie, jednak są często wyśmiewani i wytykani przez swoich rówieśników. Te wszystkie niemiłe doświadczenia sprawiły, że bracia postanowili pojechać na obóz odchudzający. Jest to opowieść, która porusza temat otyłości wśród dzieci. Autorka porusza temat akceptacji, szacunku i tolerancji wśród rówieśników. Bajka w rymowanej formie przekazuje ogromne wartości rodzinne i wzajemną pomoc. Musimy pamiętać o tym,że każdy z nas jest wyjątkowy. Historia ta jest napisana w bardzo przyjemny sposób i czyta się ja bardzo szybko. Dodatkowym plusem tej książki są ilustracje, które są czarno-białe i dzieci mogą je pokolorować. Kolejny plusem jest to,że ta historia oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, a pierwowzorami byli ojciec i wujek autorki. Anna Rumocka temat otyłości zna niemal od podszewki i bardzo umiejętnie wplotła go do tej bajki. Książka jest dopracowana by wynieść z tej historii, to co najważniejsze. Polecam!!! Premiera 19.06.2023 Moje logo znajdziecie na okładce książki.

Poznajcie Swojaków: Meduzę Milenę, Sikorkę Sonię, Wiewiórkę Wiolę, Raczka Romka, Bociana Bolka. Poszukacie skarbu z piratami, weźmiecie na spacer meduzę w słoiku, odwiedzicie w dziupli wiewiórkę, której ciągle mało miejsca, i zobaczycie że przytulanie jest dobre na wszystko. Króciutkie bajki o poszczególnych zwierzątkach, z morałem i przesłaniem. Polecam.

Bardzo lubię opasłe tomy bajek, na kartach których można znaleźć całą masę niestworzonych historii i duży wybór tytułów. Taki właśnie jest zbiór, który dość niedawno pojawił się w moim domu, a który zdążyłam już z dziećmi przeczytać i polubić. Mowa tu o publikacji pt. „Wielki skarbiec bajek”, które to wierszem opowiada Wiesław Drabik. Brzmi interesująco prawda? O twórczości Wiesława Drabika już nie raz pisałam na blogu, lecz cóż tu się dziwić, wszak jest on autorem ponad stu książek dla dzieci. Prezentowana dziś publikacja jest ciekawa gdyż z jednej strony znajdziemy w niej znane i ogromnie lubiane przez dzieci bajki, a z drugiej opowiedziane wierszem więc zupełnie inaczej niż zwykle. Autor przedstawił tutaj bajki Hansa Christiana Andersena (Brzydkie kaczątko, Calineczka, Mała Syrenka, Ołowiany żołnierzyk), Braci Jakuba i Wilhelma Grimmów (Białośnieżka i Różyczka, Braciszek i siostrzyczka, Czterej muzykanci z Bremy, Gęsiareczka, Grajek z Hamelin, Jaś i Małgosia, Krasnoludki, Królewna Śnieżka, Mały krawiec, Pani Zima, Tomcio Paluch, Wilk i siedem koźląt) oraz Charles’a Perraulta (Czerwony kapturek, Kopciuszek, Kot w butach, Ośla skórka, Paluszek, Śpiąca królewna). Bajki są bardzo rytmiczne a czyta się je lekko i przyjemnie. Język jakim posłużył się autor również nie sprawia maluchom problemów, wręcz przeciwnie jest bardzo prosty i przystępny. Dzięki temu nawet młodsze maluchy chętnie wsłuchają się w ich treść. Poprzez utwory Wiesława Drabika dzieci przeniosą się w baśniowy świat czarów i magii, w którym poznają najbardziej znane postaci stworzone przez wielkich światowych baśniopisarzy. Tę niezwykłą podróż zdecydowanie uprzyjemnią niezwykłe ilustracje. Są one kolorowe, duże, pełne uroku i ciepła. Wspaniale harmonizują z tekstem a jednocześnie pomagają dzieciom uruchomić wyobraźnię. Z każdej bajki płynie wielka mądrość i nauka dla dzieci dlatego warto sięgać po nie wzbogacając słownictwo i wiedzę maluchów już od najwcześniejszych lat. Myślę, że tak obszerna a zarazem piękna publikacja zachęci dzieci do czytania i pasjonującej wędrówki w głąb magicznego świata, do którego chętnie i często będą powracać by znów od nowa przeżywać przygody swoich ulubionych bohaterów. Polecam ;) http://testowanieartdzieciece.blogspot.com/

"Siostra taka jak ja" autorstwa Pani Barbary Jean Hicks, to oczywiście kolejna książeczka przeuroczej serii: "KRAINA LODU" i raczej nikogo nie zdziwi, że moja córeczka jest jej fanką. Historię obu sióstr zna już chyba każda dziewczynka w Polsce i w tej książeczce nie ma też niczego innego. Anna i Elza, bohaterki "Krainy lodu" w poetycki sposób opowiadają o swojej siostrzanej miłości. Zatem zapytacie zapewne, dlaczego jest ona taka wyjątkowa, skoro w niczym nie odstępują od znanej już bajki na DVD? Tym razem opowieść ta przedstawiona została w sposób wierszowany, co natychmiast zyskało nie tylko moją sympatię ale i mojej córeczki. Ponad to sprawia, że jest to z pewnością idealna pozycja dla początkującego czytelnika. Książeczka została przepięknie wydana przez wydawnictwo Egmont Polska, które już nie raz zyskało w moich oczach. Są tam urocze i kolorowe ilustracje, w które tylko gdzie nie gdzie wplątany jest wierszowany tekst o historii obu sióstr. Sprawia to, że jest on bardzo przyjazny dla oka i nie tylko przyjemnie się go czyta ale przede wszystkim nie odstrasza swym nadmiarem, ewentualnego początkującego czytelnika. Majeczka dopiero uczy się czytać i jeszcze nie zna wszystkich literek. Natomiast ta cudownie wierszowana opowieść zachęciła ją do samodzielnego czytania i tylko zatrzymywała się przy literkach, których jeszcze nie zna żeby jej podpowiedzieć. Zatem z przyjemnością stwierdzam że książeczka ta nie tylko spełniła swoje zadanie ale zachęciła do samodzielnego czytania. Sama osobiście jestem też fanką tej bajki na DVD, dlatego z przyjemnością kupiłam Majuni jej papierową wersję. Okazało się to nie tylko strzałem w dziesiątkę ale i kolejną wartościową pozycją do biblioteczki mojej Majeczki. Polecam gorąco i gwarantuję wspaniały wieczór przy lekturze z córeczką Zaczytana Joana

Jestem pod wielkim wrażeniem serii książek o Soni w krainie Sonostworów. W przystępnej formie dla dziecka, ale i rodzica przybliża ona pojęcia muzyczne. Na ilustracje Gosi Herby aż chce się patrzeć. Wiersz Katarzyny Huzar-Czub czyta się dobrze. A to wszystko wydane jest na sztywnym papierze, który chce się dotykać. Część o glissando wydała mi się trochę słabsza niż pozostałe. Fajnym uzupełnieniem książki jest aplikacja na telefon, w której dzieci mogą sobie trochę poklikać i usłyszeć glissando.

Kartonowa, harmonijkowa książeczka dla maluszków w wieku żłobkowym, prosta w obsłudze. Książeczek o popielicach raczej jest na rynku bardzo mało, a szkoda bo to wyjątkowo sympatyczne zwierzątka, warte uwagi. Wymienię tu pozycje dla przedszkolaków: ,,Historia małej popielicy ,która nie mogła zasnąć’’ Kerstin Schoene, Sabine Bohlmann ; ,,Śpioszka Popielica’’ Marii Kowalewskiej ; ,,Siedem łóżek malutkiej Popielicy’’ Susanna Isern, Marco Soma oraz dla dzieci szkolnych ,,Gringolo .Historia o Popielicy’’- Lilli Koenig . Książeczka jest napisana wierszem w postaci wyliczanki. Zaczynamy od jednej popieliczki , a kończymy na dziewięciu. Wszystkie razem stanowią dziewięcioosobową rodzinę wraz z dziadkiem. Przeważnie maluchy wspaniale się bawią przy tej książeczce i niektóre nawet dwulatki potrafią dość szybko nauczyć się liczyć do magicznej cyfry 9. Z samej książeczki rozkładanej w harmonijkę ustawiają też domki, co rozbudza ich wyobraźnię. Sama treść jest dość krótka ,ale rzeczowa. Chodzi o to by na każdej stronie popielic przybywało, a dziecko próbowało je liczyć. Popieliczki przeglądają się w lusterku, boksują się, odwiedzają fabrykę popielniczek, podróżują statkiem, samolotem, autokarem, samochodem i jeżdżą też na rowerze. Gdy wracają do domu z pieszej wędrówki czeka na nie mama machająca łapką na powitanie. Posiłki zjadają przy wspólnym stole razem z dziadkiem, seniorem rodziny . Każdy ma swoją miseczkę, a mama popielica nakłada strawę z dużego garnka. A jak deszcz bębni w szyby, popieliczki zostają w domku ,układają się w jednym rządku i razem śpią. Krótką notkę o popielicach znajdziemy w książeczce na końcu, jako wkładkę. Popielice występują w Polsce nawet dość licznie w środowisku górskim i na pogórzu, znaczniej mniej na nizinach. Ssak ten ma szare futerko na grzbiecie, a brzuszek biały lub białoszary. Uszy ma spore i piękne duże czarne oczy w obwódkach. Ogon popielicy jest puszysty koloru popielatego. Jest to dość duży gryzoń. Zapadają w sen zimowy wczesną jesienią i budzą się w maju. Resztę sami z dzieckiem poczytajcie , pooglądajcie prześliczne obrazeczki, a przede wszystkim może za ta zabawą skryje się liczenie zwierzątek. I nim się obejrzycie, będziecie mogli liczyć w realu miśki, lalki i inne zabawki. Dziecko bardzo szybko chwyta w czym rzecz, pod warunkiem, że się je do niczego nie zmusza. To od niego wychodzi inicjatywa ,a my tylko podsuwamy temat. Powodzenia!

To kolejna część serii przedstawiająca przygody leśnych mieszkańców podczas tytułowej pory roku. 👍 W tym okresie zwierzęta kopią nory, zakładają gniazda i łączą się w pary. To ulubiona pora roku zwierząt i ptaków. Zwierzęta muszą dbać o swoje terytorium, można zaobserować, jak budzi się nowe życie. Nad zdrowiem mieszkańców lasu czuwa personel medyczny Kliniki Małych Zwierząt. Tej wiosny w tym terenie pojawia się chłopiec o imieniu Franciszek. Poznajemy Basię, wiewiórkę, która gości u siebie inne wiewiórki, koziołka Iwo i jego koleżankę Olchę, a także Pana Psa, który zaprzyjaźnia się z chłopcem będącym miłośnikiem zwierząt. 🧒 Więcej na blogu: https://mamaizabawa.blogspot.com/2023/06/wiosna-w-klinice-maych-zwierzat-w.html

Właściwe zachowanie jest obecnie trudne do wypracowania u dziecka, jeżeli jedynymi właściwymi przykładami, które spotyka jest sposób postępowania najbliższej rodziny. Często rówieśnicy oraz treści płynące z mediów lub bajek nie są godne naśladowania, toteż warto poszukać dodatkowych wzmacniaczy tych pozytywnych wariantów funkcjonowania w społeczeństwie. Tylko w taki sposób mamy szansę przeciwdziałać tym niewłaściwym wzorcom. Treść W książce dzieci znajdą pięć rozdziałów poświęconych temu, jak należy się zachowywać, by nieść pomoc innym i być lubianym. Została przedstawiona zasada dotycząca tego, że nikt nie powinien się mścić za jakieś niewłaściwe zachowanie względem nas, tylko odpowiadać dobrocią serca. Innym zagadnieniem jest oszczędzanie, w wyniku którego dziecko będzie mogło wspomóc rodziców w sytuacjach kryzysowych. Kolejną kwestią jest samokontrola przejawiająca się w tym, co trzeba robić, by podczas silnych emocji kogoś przypadkiem nie odtrącić. Dwa ostatnie rudziały odnoszą się do obowiązków każdego domownika, a dokładniej rzecz ujmując czytelnik dowie się, że lepiej robić swoje codzienne czynności bez proszenia go o to rodziców i to, że warto wykazywać własną inicjatywę angażując się chociażby w sprzątnie mieszkania bez czyjejś zachęty. Jakie zostały przedstawiane przykłady? Jaki problem jest wam bliższy? Na co warto zwrócić uwagę? O tym dowiecie się po lekturze książki „Jestem na piątkę!” autorstwa Amandy Kruk-Gawędzkiej. Walory wychowawcze Wszystkie poruszone zagadnienia mogą wspomóc dziecko w odpowiednim zachowaniu zwłaszcza, jeśli omówimy z nim je po lekturze. Wykorzystałem w pracy z dziećmi tę książeczkę i były one bardzo zaangażowane w rozmowę na temat tych przykładów, rozumiały ich znaczenie oraz to dlaczego warto tak postępować. Niekiedy nasze luźne sugestie, czy nakazy dotyczące poprawy robienia różnych rzeczy nie trafiają do dzieci, gdyż łatwiej im będzie to zrozumieć na prostym przykładzie dotyczącym ich rówieśników. Pozycję można wykorzystać do wspólnego odegrania scenek, czy stworzenia na podstawie tych historyjek plakatów obrazujących dane zagadnienie, co może być doskonałą zabawą i zarazem okazją do utrwalenia sobie tych treści. Podsumowanie Książkę dzieci odebrały z dużym zainteresowaniem i z podawaniem przez nie przykładów z własnego życia po przeczytaniu każdego zagadnienia, co zwiększa prawdopodobieństwo utrwalenie konkretnych treści. Każda historyjka nie jest zbyt długa, ale za to bogata w przyciągające ilustracje. Całość została napisana prostym językiem, łatwym w odbiorze i jest skierowana do przedszkolaków oraz pierwszoklasistów, którzy mogą mieć ją przeczytaną przez członków rodziny, ale również jest doskonałym uzupełnieniem prowadzonych zajęć w placówkach oświatowo-wychowawczych. Okładka przykuwa wzrok małych odbiorców, bo każdy chciałby być bohaterem. Gorąco polecam pozycję wszystkim młodym czytelnikom, którzy dzięki niej spędzą przyjemnie chwile i dowiedzą się o tym dlaczego warto być grzecznym, dobrze się zachowywać i darzyć bliskich pozytywnymi uczuciami. Za egzemplarz do recenzji dziękuję Studiu Wydawniczemu Million.

W tej książce autorka dotyka problemów i emocji dzieciaków, takich jak wyobcowanie, presja rodzicielska, definiowanie i poszukiwanie szczęścia, marzenia, przystosowanie społeczne, tęsknota za zmarłym członkiem rodziny, dialog na linii rodzic-dziecko, odkrywanie i pomoc w realizowaniu dziecięcych pasji, radzenie sobie w trudnych sytuacjach. To książka o tym, jak świat dziecka jest widziany z perspektywy dorosłego i obowiązkowa lektura dla każdego rodzica.Myślę, że nie przez przypadek mamy tu wplecione motywy z Pana Kleksa czy Lokomotywę Tuwima, klasykę dzisiejszego pokolenia rodziców a bynajmniej ich części. TatArek

Przepiękne ilustracje i tekst, nad którym trzeba się pochylić. Kiedy w życiu naszego bohatera pojawia się niespodziewany gość, dotychczasowy spokój zostaje przerwany. Ciężko przyzwyczaić się do zmian, które pojawiają się w naszym życiu, ale warto dać sobie - i innym - szanse. Może właśnie tego potrzebowaliśmy? Niespieszna, metaforyczna książka. Dość trudna moim zdaniem i warto ją z dzieckiem omówić. Przekazuje jednak w sposób piękny zwyczajne emocje towarzyszące zmianom i chwilowemu braku równowagi.

O jakiej książce mowa? Oczywiście, że chodzi tutaj o “Szaty dla króla” Petera Bently od wydawnictwa Dwukropek z ilustracjami Claire Powell!🥳 Któż nie zna tej pięknej bajki, w której to cesarz był tak próżny, iż nabrał się na rzekome umiejętności dwóch łotrzyków chcących zarobić duże pieniądze? Któż z nas nie zna tej śmiesznej historii o niewidzialnej dla głupców tkaninie, która sprawiła, że cesarz pokazał swoim poddanym goły tyłek? Otóż Wydawnictwo Dwukropek wydało nową wersję tej właśnie bajki. Została ona ubrana w wiersz oraz przepiękne ilustracje, od których aż ciężko oderwać wzrok. “Szaty dla króla” czyta się niezwykle szybko, wiersz jest rytmiczny, skoczny, zabawny, a to wszystko dzięki tłumaczce Katarzynie Biegańskiej. Książka ta dedykowana jest dzieciom od 4. roku życia. Polecam, niech Wasze dzieci również wybuchną gromkim śmiechem na widok i na wieść o gołym tyłku króla!

Uwaga! Po tą opowieść sięgacie na własną odpowiedzialność. "Czarno-białe" to mała, niepozorna książeczka, totalnie pozbawiona kolorów, której przekaz może zmienić wasz światopogląd i sprawić, że życie stanie na głowie. Wszystko zależy od tego czy potraktujecie ją jednowymiarowo i po lekturze odlozycie na półkę czy wniknięcie w jej głębszy sens interpretując na swój własny sposób wyciągając wnioski. Jest to metaforyczna opowieść o strachu przed nieznanym, o stereotypach i uprzedzeniach, o wpajanych nam od małego poglądach blokujących możliwość doświadczania na własnej skórze. Można interpretować ją na wiele sposobów odnosząc się do własnych doświadczeń, marzeń i etapu życia, w którym obecnie się znajdujemy. Narracja opowieści przypomina mi bajki opowiadane przez babcię tuż przed snem. W białym mieście, w białym domu mieszkała biała rodzina. Każdy ich dzień wyglądał tak samo, a codzienne rytuały dawały poczucie bezpieczeństwa. Praca, szkoła, przedszkole, dom, od czasu do czasu wycieczka do kina, na spacer do parku czy lody na mieście. Ich pozbawione kolorów życie było nudne, ale szczęśliwe. Wszechobecna biała barwa pozwalała wtopić się w otoczenie i nie wyróżniać spośród innych. Wszyscy byli tacy sami, wszyscy byli równi. Mieszkańcy białego miasta mieli jedną, małą tejemnice bali się wszystkiego co czarne, chociaż nigdy nic czarnego nie poznali. Od dziecka straszono ich ciemną barwą. Nie mieli odwagi rozmawiać o niej nawet z przyjaciółmi. Pewnego dnia przydarzyło się coś nadzwyczajnego, co zupełnie zburzyło rutynę białej rodziny. Pod drzwiami pojawił się czarny kot. To niespodziewane spotkanie zupełnie odmieniło ich życie. Wieczorem wyszli z domu i spojrzeli w niebo. Ich świat zaczął nabierać barw. "Czarno-białe" to wielowymiarowa opowieść o tolerancji, akceptacji inności, odwadze do zmian poglądów oraz życia. Czasami jeden mały szczegół może być impulsem do wielkich zmian

Każdy ma jakieś marzenia do spełnienia, tylko nie zawsze są one realne lub trudno je ziścić w pojedynkę. Zdarza się tak, że tylko przy pomocy innych jesteśmy w stanie osiągnąć dany cel, dlatego też warto mieć wokół siebie przyjaciół, którzy zawsze przy nas będą. Osoba samotna szybko się zniechęca i poddaje twierdząc, że i tak nie da rady, a bardzo często tak nie jest i chwilowe potknięcie nie musi oznaczać przegranej. Zarys fabuły W książeczce spotykamy dzika Zdzisia, który od jakiegoś czasu boryka się z otyłością spowodowaną mało aktywnym trybem życia, jak i niewłaściwą dietą. Jego wielkim marzeniem jest schudnąć, dzięki czemu łatwiej mu będzie bawić się z rówieśnikami. Chciałby mieć sweterek robiony na drutach, który z chęcią włoży, gdy już będzie szczuplejszy. Zdziś aby to wszystko osiągnąć wyruszył do miejscowości Lipiany, gdzie postanowił poszukać pomocy w rozwiązywaniu jego głównego problemu. Kogo spotkał Zdziś? Jakie piękne miejsca zwiedził? Co osiągnął dzik i w jaki sposób? Jak zakończyła się ta historia? O tym w książeczce „O dziku, który miał marzenie” autorstwa Anny Rumockiej. Walory wychowawcze Przerobiłem tę bajkę wraz ze swoimi uczniami i mogę śmiało powiedzieć, że były zadowolone z zajęć. Historia ta pozwoliła im zrozumieć, jak ważna jest właściwa dieta i aktywny tryb życia. Dodatkowo mogły poznać czym jest prawdziwa przyjaźń i odróżnić ją od tej fałszywej, czemu skutecznie przysłużyły się wskazówki zawarte pod koniec książki. Kolejnym atutem było to, że Zdziś udowodnił, iż warto się starać, by osiągnąć cel, a drobne sukcesy i inne małe pozytywne wydarzenia, też przynoszą wielką radość, tylko trzeba o tym pamiętać. Wszystkie te aspekty wychowawcze zawarte w przyjaznej i niekiedy wesołej historyjce są prostsze w zrozumieniu dla dzieci, zwłaszcza gdy oprócz samej lektury porozmawiamy z nimi na ten temat posługując się konkretnymi scenami. Podsumowanie Bajkę czytało mi się z przyjemnością, a kolorowe ilustracje dodatkowo wzbogaciły tę historię, co również spodobało się uczniom. Myślę, że książkę można już czytać dzieciom w wieku przedszkolnym, a na pewno też i tym nieco starszym. Zdecydowanie mogą sięgać po nią zarówno rodzice, jak i pedagodzy zajmujący się wychowaniem, bo dzięki niej przekaz odnoszący się do zdrowego stylu życia i przyjaźni będzie bardziej przystępny. Główny bohater zwiedzał w czasie swej podróży Lipiany, a przedstawione miejsca naprawdę się w nich znajdują, co jest moim zdaniem dodatkowym atutem, bo przy okazji zyskujemy wiedzę na temat kilku ciekawostek, które warto zobaczyć w rzeczywistości. Okładka zdecydowanie zwraca uwagę dzieci i pasuje do treści lektury. Wszystkie postacie zostały przedstawione w sposób przyjazny, toteż po zakończeniu czytania warto wspomnieć, że w rzeczywistości dzikie zwierzęta nie są nam przyjazne i lepiej je unikać. Gorąco polecam pozycję wszystkim lubiącym sięgać po bajki, które bawią i wychowują ich pociechy, a dzik Zdziś zdecydowanie w tym pomoże. Za egzemplarz do recenzji dziękuję Studiu Wydawniczemu Million.

„Bajki dla chłopców” to książeczka, w której znajdziemy aż trzydzieści niedługich historyjek. Dziecko „spotka” w nich kosmicznych piratów, czarodziejów, smoki i wiele więcej. Są takie pełna magii, ale również takie dość realistyczne. Według mnie taka różnorodność jest bardzo dobrym rozwiązaniem. Każda jest inna, każda na swój sposób ciekawa. Napisane dość prostym językiem, co zaciekawia małego czytelnika. Z zaciekawieniem słucha, a starszy samodzielnie czyta o losach różnych bohaterów. Wizualnie książeczka jest ładna. Na każdej stronie znajdziemy przyjemne dla oka rysunki, a na górze ozdobne wzorki. To wszystko przyciąga wzrok i zachęca do sięgania po nią. W książeczce znajdziemy różnorodnych bohaterów, są tacy dobrzy, których warto naśladować, ale również źli. Niektóry całkowicie baśniowi, inni realistyczni. Po przeczytaniu bajeczki możemy z dzieckiem o nich porozmawiać, dowiedzieć się jakie cechy zauważyło, co według niego było w nich pozytywne, a co nie, które zachowania można naśladować, a czego robić nie wolno. Okładka twarda i solidna, a przy tym nieduża i z tych lżejszych. To wszystko sprawia, że można śmiało zabrać ją poza dom, a także nie zniszczy się szybko. „Bajki dla chłopców” to aż trzydzieści ciekawych, a przy tym niedługich bajeczek dla dziecka. Moim zdaniem warto po nie sięgnąć i polecam. Recenzja pojawiła się również na moim blogu - https://anka8661.blogspot.com/2023/08/bajkidlachlopcowwydawnictwogre.html

Bajka o kocie dla dzieci. Dlaczego kot jest kotem? Może znajdziecie odpowiedź na to pytanie. Wydanie poszerzone. 28 stron. Okładka twarda, lakierowana. Papier kredowy, grubszy. Czcionka duża, wyrazista. Ilustrowała Danuta Konwicka, dostarczyli spadkobiercy ilustratorki. Praca rodzinna, jak widać. Porównując wydanie z 1976 roku, malunków rzeczywiście jest dużo, dużo więcej. Pastelowa tonacja utrzymuje się również w tym ujęciu. Czego mi tutaj jednak zabrakło? Nie został przedstawiony dwukrotnie portret Iwana, a uważam ,że w PRL-owskiej odsłonie, to był majstersztyk. I jeszcze nie tylko chodzi o portret, ale o Iwana przechadzającego się po dachu. Ten z ubiegłego stulecia był milion razy ładniejszy i doskonalszy. Ta sama malarka , ale już nie to zestawienie. Poza tym jest wspaniale. Moje dzieci oglądały rysunki z zainteresowaniem. Kot książkowy Iwan czyli Wania naprawdę istniał. Trafił do domu pisarza na prośbę córek - Marysi i Ani. Rodzina Konwickich dostała go od Marii Iwaszkiewicz. Bajka jest poświęcona całkowicie jemu, kocim dywagacjom, rozmyślaniom, snu oraz przygodom. O czym śnił Iwan? Co mu się wydawało? Kim chciał być, jeśli nie kotem? W jakie miejsca zawędrował ,żeby sprawdzić jak to jest być kimś innym? Do jakiego wniosku doszedł? Odpowiedzi znajdziecie w tekście. Może i wasze dzieci odwiedzi ten wspaniały kot. Szczególnie należałoby się tym , co nie mają żadnych zwierzątek w domu. Cierpliwie czekajcie aż się objawi na balkonie lub w oknie na parapecie. Pytacie , skąd będzie wiadomo , że to na pewno Iwan? No kochani, on z pewnością się przedstawi. Tymczasem przeczytajcie tę opowieść. Polecam!