Helsreach

Orki które latają statkami kosmicznymi, bardzo mi to nie pasowało tym bardziej że często zielonoskórzy byli określani jako ,,głupi"(chociaż to jest 40 wiek więc może jest to normalne). Długo czekałem na opis walk ale warto było, szczególnie z hersztami orków. Sami Space Marines ekstra.

Cenię sobie szczególnie te antologie opowiadań, które uzupełniają moją wiedzą na temat uniwersum, o którym traktują. Gdy spojrzałem na listę autorów tworzących Erę Mroku wiedziałem, że będzie dobrze. Graham McNeill, James Swallow, Nick Kyme, John French, Chris Wraight, Gav Thorpe, Dan Abnett, Rob Sanders, Aaron Dembski-Bowden. Dziewięciu autorów i tyle samo świetnych opowiadań. Era Mroku, pod redakcją Christiana Dunn, jest antologią, która zwyczajnie musi pojawić się w Twoim księgozbiorze. Poszczególne opowiadania przedstawiają wydarzenia, które możesz znać z innych książek z uniwersum Warhammer 40 000. Co jednak ważne, autorzy postarali się o wplecenie swoich historii w tak umiejętny sposób, aby stanowiły uzupełnienie tego, co już wiesz o zupełnie nowe fakty. Tym sposobem możesz podziwiać Ultramarines w boju, ale także zrozumieć, jak przemyślane były plany Horusa Luperkala, który wysłał swoich agentów nawet na najmniejsze planety, aby zasiać wśród ich mieszkańców ziarna herezji. Powrócisz też na zrujnowane wojną Prospero oraz poznasz historię Aksymanda, zwanego Małym Horusem. Każde z opowiadań to zupełnie inna historia, ale tworzą one ciekawe połączenie. Szczególnie dobre, w mojej opinii, są opowiadania „Ostatni Upamiętniacz” oraz „Bestialska Broń”, napisane przez, odpowiednio, Johna Frencha oraz Aarona Dembskiego-Bowdena. Pierwsze jest wzruszającą historią Solomona Vossa, wsławionego upamiętniacza, który ostatecznie podzielił tragiczny los skazanych na zagładę przez Horusa ludzi. Drugie opowiadanie przedstawia spotkanie dwóch Prymarchów – Liona El’Jonsona z Konradem Curze – na planecie Tsagualsa. Starcie tytanów i ich najlepszych wojowników, jak na Dambskiego-Bowdena przystało, było epickie. Era Mroku dostarcza niezapomnianych emocji. Znajdziesz tu krwawe batalie, lojalność, zdradę, intrygę. Jest tu więc wszystko to, za co można kochać Warhammer 40 000. Odpowiedzialny za tłumaczenie Krzysztof Kowalczyk stanął na wysokości zadania, zachowując niezwykły klimat Herezji Horusa. Co równie ważne – korekta również poradziła sobie bardzo dobrze, wyłapując niemalże wszystkie błędy. Antologia Era Mroku, dzięki niezwykle mocnemu składowi autorskiemu, wypada wyjątkowo dobrze w porównaniu z pełnowymiarowymi publikacjami. Jeśli jesteś fanem Warhammer 40 000, nie możesz obok niej przejść obojętnie! źródło: https://ustatkowanygracz.pl/recenzja-ksiazki-era-mroku/

Książka jako całość trudna do jednoznacznej oceny, bo opowiadania są sobie nierówne. Niemniej, każde wybrzmiewa - niektóre ciszej, niektóre głośniej. Jak już zaczniecie i skończycie takie, które siądzie na maxa, to niemówione, że kolejne utrzyma poziom. W każdym razie bawiłem się całkiem dobrze.

Trzeba to zaznaczyć na starcie. Jeśli szukasz w 18 tomie sporej ilości bitew, walki to się mocno zawiedziesz. Główne założenia fabularne opisują to co stało się z Kruczą Gwardią po Isstvanie V, jakie emocja targały Corxem po tym wszystkim, co zrobił z pomocą otrzymaną od Imperatora, oraz ukazanie jego określonych momentów z przeszłości, Pokazane jest również działanie legionu Alpha, to jak działają i do czego są zdolni w trakcie wypełniania rozkazów. Sama powieść nie posiada szybkiego tempa, prowadzona jest bardziej statycznie skupiając się wokół prymarchy i jego podwładnych. W wydaniu, które posiadałem zdarzyły się błędy stylistyczne. Jednak zrzuciłbym to na nieuwagę osoby redagującej tekst. Przykłady: korytarz -> korytarzu, dość -> dojść, miejscy -> miejscu Jeśli lubisz uniwersum wh30k, chcesz dowiedzieć się jakim prymarchą jest Corax, czym jest krucza gwardia, co jest ich motywacją i credo. To dobra pozycja dla Ciebie i możesz sugerować się moją oceną. Natomiast jeśli coś powyżej ci nie odpowiada lub nie jesteś fanem uniwersum to raczej byłbym skłonny dać tej pozycji 6/10. Choć nikła szansa aby osoba nie będąca fanem uniwersum wh40k zawitała do 18 tomu HH

Nie lubię Vlka Fenryka, a za spalenie Prospero w szczególności, ale ta książka prawie sprawiła że ich polubiłam (Widzę mój błąd i pewnością go naprawię). Lektura była zaskakująco dobra, zwłaszcza jak na poziom całego cyklu HH. Plus za fajny, lovecraftowy vibe.

Czytając kolejne części "Herezji Horusa" odnoszę wrażenie że każda następna może być odgrzewanym kotletem. Bo przy takiej ilości książek im dalej w las tym bardziej czuje się niepewność związaną ze spadkiem formy. Całe szczęście "Potępieńcy" z pewnością odgrzewanym kotletem nie są. Właściwie to zastanawiam się czy nie jest to jedna z najlepszych dotychczas przeczytanych książek. Przeczytałem ją dosyć szybko ze względu potwornie wciągającą fabułę. Prawie każda postać jest unikatowa, zapada w pamięć i z czasem zaczyna się je lubić. Po zrozumieniu sytuacji odczuwa się dyskomfort związany z trudnym położeniem głównych bohaterów. Jak to zwykle bywa w W40k wszystko zależy od punktu widzenia, własnych interesów lub globalnego spojrzenia na przyszłość. Dobro prawie nie istnieje, wszystko toczy się po równi pochyłej a istnienie oraz odczucia pojedynczych bytów nie mają większego znaczenia w stosunku wielkich ideałów. Ta książka bardzo przypadła mi do gustu również ze względu na to że wszystko co jest związane z podróżami przez osnowę uważam za kwintesencję W40k. Osobiście jest to jeden z moich ulubionych tematów i ku mojej uciesze w tej książce przedstawiono szersze spojrzenie na psioników związanych z eksploracją kosmosu. Reasumując polecam.

Bardzo dobre przedstawienie sposobu funkcjonowania bractwa Mechanicum. Bardzo różna część od poprzednich, ale pozwala zrozumieć w jaki sposób Mars połączył się z Terrą oraz jak się rozdzielił. Fanom kosmicznych starć, Space Marine może nie przypaść do gustu bo tych elementów jest dosłownie szczypta. Jednak dla kogoś zainteresowanego głębszym lore, bardzo dobra pozycja.

Niosący Słowo planują zaatakować macierzystą planetę Ultramarines - Macragge. Tworzą potężny statek, który ma zniszczyć kluczowy świat w Segmentum Ultima. Przeciwko nim występuje kilku Astartes z Ultramarines, Kosmicznych Wilków, Pożeraczy Światów i jeden z Tysiąca Synów. 🔹Piwo, magia, duma, honor, agresja i wybuchy. Tak w skrócie można opisać ten tom. I mi się to bardzo podobało. Z początku może bywało niemrawo, ale każda kolejna strona to już ciągły rozwój wydarzeń - choć na mniejszą skalę niż poprzednie tomy. Mimo iż Herezja już trwa, to wciąż jest to nowość dla Legionów wiernych Imperatorowi. 🔹Autor sprawnie ukazał dylematy, które targają lojalistami. Po raz pierwszy w życiu muszą zmierzyć się z własnymi braćmi, którzy jeszcze chwilę wcześniej dumnie wypełniali plan Imperatora. Gdyby tego było mało, brat z Tysiąca Synów jest również źródłem konfliktu z powodu swojej magii. Wszystkie te rzeczy, niemal do samego końca, pozwalają skupić się na bardziej osobistych przeżyciach bohaterów, które doprowadzają do kilku ciekawych zwrotów akcji. 🔹Pomimo faktu, że głównymi Legionami w tej książce są Niosący Słowo i Ultramarines, to nie mogę oprzeć się wrażeniu, że dla mnie numerem jeden w tej historii jest Skraal z Pożeraczy Światów. Chłop wytłukł tylu zdrajców, że można by go nazwać jednoosobową armią. I nie dał się skusić, by przejść na stronę Chaosu. Porządny Astartes do samego końca. ig: multiverse_hunter

W kolejnej części poznajemy legion Alfa i jego niejednoznaczność. Wszystko jest spiskiem, każdy moze byc agentem xenos, legionu czy armii. Trochę przeraża mnogość egzotycznych stopni wojskowych i nazwisko i dużo czasu zajmuje ogarnięcie kto jest kim. Niemniej historia jest ciekawa, tym razem ukierunkowana na rozgrywki wywiadowcze, choc nie brak tu wielkich bitew bratobójczych starć. Powiem jedno, jak dałeś sie wciągnąć w cykl Herezji Horusa, to przeczytasz/przesłuchasz z przyjemnością.

`Krocząc w strachu` to pozycja, którą śmiało można umieścić w grupie pozycji które warto przeczytać z tej serii. W żadnym stopniu nie jest niczym odkrywczym, jednak posiada wszystkie cechy tego czego oczekujemy od Warhammera 40k. Są to bitwy, braterstwo, groza, chaos, demony, plugastwo, osnowa. Sam wstęp jest dobitnym przykładem powyższych elementów. Jesteśmy świadkami wielkiej bitwy gdzie IX i XVI legion walczą przeciwko xenos. To właśnie po jej zakończeniu doświadczamy tego z czym muszą mierzyć się krwawe anioły oraz co jest największych zmartwieniem Sanguiniusa. Następnie rozpoczyna się główna opowieść gdzie IX zostaje wydany rozkaz udania się na całkowite rubieże galaktyki w celu pozyskania rzeczy, która może im pomóc rozwiązać ich problem. Wszystko jest odgórnie ukartowane przez zdrajców aby odciągnąć ich siły od głównych wydarzeń. Cała książka ma dość sporo elementów grozy czy thrillera jednak najwięcej jest ich podczas dotarcia do określonego układu gwiezdnego. Autor był w stanie tak budować napięcie, że czasami wręcz miałem wrażenie jakby oglądał pierwszego Obcego. Bohaterowie nie widzieli tego co na nich czyha, jednak każde kolejne wydarzenie pchało ich ku szaleństwu. Dopiero w momencie kiedy każdy domyślał się/wiedział z czym mogą się mierzyć w jakimś stopniu cała ta atmosfera gdzieś prysła. Mimo, że pozycja ma prawie 600 stron nie czułem większych momentów znużenia czy znudzenia. Każdy rozdział był bardziej sinusoidą gdzie było budowane napięcie do tego najważniejszego momentu. Oczywiście jak przystało na wydawcę Copernicus Corporation nie mogło się obejść bez błędów podczas edycji. Także każdy kto będzie uważnie ją czytał spostrzeże je. Jeśli lubisz serie Herezji Horusa i wiesz czego możesz się tutaj spodziewać śmiało sięgaj po tę pozycję. Tak samo jeśli lubisz IX i Sanguiniusa to uważam to za jedną z ciekawszych pozycji do ich poznania. Dodatkowo prymarcha wskakuje u mnie na podium jeśli chodzi o tych, których można polubić spośród pozostałych jego braci.

Sięgając po antologię Prymarchowie liczyłem głównie na dwa opowiadania Pęknięte odbicie oraz Ukryty wąż. Pierwsze z nich dotyczy losów Prymarchy Fulgrima i legionu Dzieci Imperatora po maskarze na Istvaan V, stanowiące w pewien sposób wstęp do kolejnego tomu Herezji Horusa z udziałem tego legionu, a mianowicie Anioła Exterminatus. Natomiast drugie skupia się na działaniach jednego z moich ulubionych legionów czyli Legionu Alfa. Spodziewałem się tutaj wielu nieszablonowych działań jak i zaskakujących zwrotów akcji. Jak więc wypadła antologia Prymarchowie, czy warto po nią sięgnąć, które opowiadanie wypadło najlepiej? Pierwsze opowiadanie otwierające antologię to Pęknięte odbicie. Napisał je nie kto inny tylko Graham McNeill, czyli osoba, która zna Legion Dzieci Imperatora jak nikt inny, gdyż to właśnie on jest autorem jednych z najlepszych tomów Herezji Horusa czyli Fałszywych bogów, Fulgrima oraz Tysiąca Synów. Wydarzenia w Pękniętym odbiciu obserwujemy z perspektywy najlepszego szermierza w legionie Dzieci Imperatora czyli Lucjusza. Od czasu walk na Istvaan V, widzi, że Fulgrim zachowuje się jakoś inaczej, jakby ktoś obcy zawładnął jego ciałem. Postanawia przeprowadzić śledztwo i dojść prawdy, namawiając także do swoich racji innych wyższych dowódców swojego legionu. Powiem tak spodziewałem się po tym opowiadaniu trochę więcej, jednak wcale nie oznacza to, że jest ono złe. Po po prostu jest moim zdaniem zbyt płytkie, szczególnie widać to po lekturze Fulgrima, brakuje tego czegoś, wygląda to tak jakby autor w tym opowiadaniu zapomniał o tym elemencie, który stanowił o wyjątkowości historii o tym legionie. Do plusów tego opowiadania bez wątpienia należy główny bohater i spojrzenie na jego motywacje jakimi się kieruje oraz na relacje z poszczególnymi dowódcami. Równie ważne jest to, że opowiadanie to stanowi idealne, choć nie pozbawione wad spoiwo pomiędzy powieściami Fulgrim i Anioł Exterminatus. Jeżeli chodzi o ocenę tego opowiadania to dałbym mu 7/10, warto je przeczytać jeżeli czytaliście już Fulgima i przymierzacie się do Anioła Exterminatus. Drugie opowiadanie w antologii autorstwa Nicka Kyme nosi tytuł Próba Żelaza. Śledzimy w niej losy legionu Żelaznych Dłoni i ich Prymarchy Ferrusa Manusa. Dostał on zadanie zajęcia systemu Jeden-Pięć-Cztery-Cztery, jednak to zadanie nie będzie takie łatwe gdyż ich przeciwnikiem będą Eldarowie, a na planecie, na której prowadzą ofensywę panują ekstremalne pustynne warunki. Jednak planeta kryje pewną tajemnicę, z którą Ferrus będzie się musiał zmierzyć samotnie. Rzeczy jakie tam odkryje, mogą doprowadzić do zmiany biegu historii. Pozostaje tylko pytanie czy Prymarcha jest na to gotowy. Próba żelaza była dla mnie dość sporym zaskoczeniem, nie spodziewałem się, że autor ukaże konflikt z Eldarami w ten sposób, i oczywiście miejsce do którego trafia Ferrus, to coś naprawdę klimatycznego, coś co powinno spodobać się fanom uniwersum Warhammera 40 000 jak i Herezji Horusa. Właśnie dla takich opowiadań, które dodają takie smaczki do uniwersum powstają antologie, jak dla mnie 8/10. Trzecie opowiadanie zatytułowane Lew zostało napisane przez Gava Thrope. Jest to specjalista od Mrocznych Aniołów, choć w cyklu Herezja Horusa zadebiutował powieścią Wybawienie utracone, skupujące się na działaniach legionu Kruczej Gwardii po masakrze na Istvaan V. Po kampanii w świecie Tsagualsa, gdzie Władcy Nocy wymknęli się z pułapki Mrocznych Aniołów, Prymarcha Lion El'Jonson postanawia przenieść ciężar działań do systemu Perditus, gdyż znajduje się tam broń o znaczeniu strategicznym. Z informacji jakie otrzymał wie, że w systemie znajdują się wydzielone siły dwóch legionów Gwardii Śmierci oraz Żelaznych Dłoni. Mroczne Anioły nie mogą mieć pewności kto jest lojalistą, a kto zdrajcą czy po prostu działają jako wolna grupa, Lion wie, że jednych jak i drugich trzeba uznać za wrogów i podjąć wszelkie środki, które zagwarantują misji sukces. Jednak aby dotrzeć do układu Perditus, trzeba będzie przedrzeć się przez osnowę, jednak jak się okaże ich statek nie będzie sam. Jest to naprawdę fajne opowiadanie, które tworzy chronologiczną całość z pozostałymi pozycjami z Herezji Horusa opowiadających o Mrocznych Aniołach, zasłużone 8/10. Powiedzenie mówi, że najlepsze zostaje na deser i tak bez wątpienia jest z ostatnim opowiadaniem autorstwa Roba Sandersa czyli Ukrytym wężem. Tajna baza Legionu Alfa została zinfiltrowana. Prymarcha Omegon wie, że nikt nie może dowiedzieć się o jej istnieniu. Postanawia zebrać najlepszy oddział i na jego czele wyruszyć aby przeniknąć do własnej bazy i wytropić szpiega, którym może być nawet ktoś z legionu Alfa. Powiem Wam, że jako fan legionu Alfa po cichu liczyłem na to opowiadanie i nie zawiodłem się, a nawet otrzymałem więcej niż się spodziewałem. Jest tu wszystko czego można oczekiwać od Legionu Alfa, dużo taktyki, nieszablonowe działania (walki z Białymi Szramami na Phemus IV), a także zwroty akcji, tego ostatniego możecie spodziewać się na koniec opowiadania, takiego zagrania można było spodziewać się tylko po legionie Alfa. Jest jedno z lepszych opowiadań jakie pojawiło się w dotychczas przeczytanych przeze mnie antologiach z serii Herezja Horusa, co tu dużo mówić 9/10. Jak widzicie antologie rządzą się swoimi prawami trafiają się w nich słabsze opowiadania jak i takie perełki jak Ukryty wąż. Jeżeli jesteście fanami Herezji Horusa to bez wątpienia musicie sięgnąć po Prymarchów, gdyż ta antologia bardzo dobrze rozbudowuje główne wydarzenia jak i dostarcza wiele nowych informacji.

,,Pierwszy Heretyk" to książka, którą dość ciężko mi ocenić. Z jednej strony wnosi bardzo dużo do poznania historii, przeszłości, podwalin można powiedzieć genezy całej Herezji Horusa. Widzimy tutaj proces spaczenia chaosem jakiemu poddany został legion Głosicieli Słowa na czele ze swym prymarchą, Lorgarem. Opowieść sięga kilku dekad przed rozpoczęciem właściwej Herezji Mistrza Wojny a kończy się kolejnym opisem bitwy na Isstvanie V tym razem właśnie z perspektywy legionu Lorgara. Jest to na pewno ciekawe uzupełnienie obrazu tego kluczowego momentu i z pewnością najmocniejszy moment książki Aarona- Dembskiego. Z drugiej strony cała podróż Legionu Głosicieli Słowa w przeszłość w poszukiwaniu starych bogów, odkrycie strasznej prawdy na temat imperatora w końcu przyjęcie chaosu, choć ważne fabularnie i całkowicie zmieniające naszą perspektywę na temat stron konfliktu przedstawione zostało w sposób co najwyżej poprawny. Przez pierwszą połowę książki dominuje raczej swojego rodzaju monotonia a chwilami nawet nuda. Sporo dialogów, mało akcji, ważne zwroty fabularne - tak podsumowałbym w skrócie pierwsze 300 stron książki. ,,Pierwszy Heretyk" to jednak bardzo dobra pozycja w szeregu coraz liczniejszych książek serii ,,Herezji Horusa". W pewnym sensie odwróciła ona moje wyobrażenie na temat tego kto jest ,,zły" a kto ,,dobry" w tym głównym konflikcie. Rzucając więcej światła na genezę, przyczyny Herezji i motywy ,,zdrajców" staje się w moim odczuciu jedną z podstawowych pozycji, które trzeba przeczytać po głównej trylogii. Polecam 8/10.

Świetny zbiór opowiadań który przedstawiając kilka niezależnych od siebie historii dodaje fantastyczne smaczki do całego uniwersum. Szczególną uwagę należy zwrócić na dwa opowiadania: 1. "Karmazynowa Pięść" - świetne opowiadania, w którym dostaniemy genialne opisy bitew kosmicznych a także walk pomiędzy Adeptus Astartes. No i PERTURABO... :D 2. "Książe Wron" - Władcy Nocy to bardzo ciekawy legion. Armia zmodyfikowanych genetycznie kryminalistów i zwyrodnialców dowodzonych przez warhammerowego "Punishera". Opowiadanie świetnie przedstawia nam legion Konrada Curze który według mnie jest jedną z najciekawszych postaci w serii HH. Każdy fan serii Herezji Horusa powinnie sięgnąć po ten tom i mogę zapewnić że się nie zawiedzie! FOR THE EMPEROR!

No muszę, niestety, obniżyć ocenę tej książki, a to wszystko przez zakończenie. Wiem, to taki mały spojler, ale cała historia, chociaż osadzona na długo przed herezją Horusa, jest ciekawa i rzuca nowe światło na Krucjatę, Imperatora i tworzenie Legionów, kończy sie... "na szybko". Jakby autorowi brakło pomysłu na dokończenie jej i z jakiegoś powodu, musiał natychmiast ją przerwać. Szkoda, bo miała potencjał na, kolejną, epicką historię, a tak narobiła nadziei i... skończyła sie. Niemniej warto, warto poznać historię Kalibanu i Mrocznych Aniołów, bo jest tego warta.

Herezji część trzecia. I zaczynam mieć problem, ponieważ pierwsza była super, druga była świetna, aż tu nagle zaliczamy spadek formy (acz może to kwestia innego autora). Uno - bohaterowie schodzą na dalszy plan a na czoło wysuwa się herezja i wyczekiwana wojna między prymarchami. I tutaj pojawiają się schody, ponieważ nagle rozwój bohaterów pada na twarz (a w zasadzie go nie ma), motywacja znika i rzeczy dzieją się po prostu „bo tak”. Logika gdzieś uleciała, autor za to przechodzi sam siebie w opisach wojny które są świetne. Problem tylko w tym, że dość bezemocjonalne. Książka ma momenty, wątek istot z Osnowy nadal cudownie horrorowy i dostarcza, trochę śmierdzi za to nagła magiczna przemiana Horusa z wzorca cnót wszelakich w szalonego mordercę socjopatę. Czyta się to nadal świetnie jednak nie wiem czy byłbym w stanie przeczytać całą seria, zwłaszcza że na ile rozumiem poszczególne partie książek mają tendencję to dziania się w tym samym czasie.

Bardzo fajny zbiór opowiadań. Rozszerza świetna historie bitwy o planetę Calth. Fajny zabiegiem jest to że oprócz opowiadań o zmaganiach Adeptus Astartes dostajemy także thrillery a nawet opowiadanie grozy w świecie Warhammera 40000. Ten świat idealnie pasuje aby napisać mrożąca krew w żyłach powieść w klimatach „Obcego”. Walka mało licznej załogi z nieznanym przeciwnikiem na małym statku 😃 Ten zbiór polecam każdemu kto chce pozna wiele fajnych historii o bitwie rozpoczynającej Krucjatę Cienia 😃 FOR THE EMPEROR EMPEROR PROTECTS

Wydawać by sie mogło, że ucieczka jednego okrętu floty, w dodatku mocno okaleczonego to nie jest dobry materiał na powieść. A jednak. Obserwujemy, znane już z poprzedniego tomu Herezji, wydarzenia ale tym razem oczami Kapitana Garro. Ciężko ranny Astartes trafia na niewielką fregatę by odkryć okrutny plan Mistrza Wojny, odnaleźć wiarę w Imperatora i uciec w odnowę, by ostrzec Terrę i władcę ludzkości przed zdradą Horusa. Przygotujcie sie, bo z czeluści Osnowy wychodzą sługi spaczenia by rozsiewać zarazę i zniszczyć ludzkość. Chyba najbardziej mroczna, póki co, cześć cyklu.

Mroczny świat, łowca czarownic, tajemnicze zbrodnie… A w tle wampiry, nekromanci oraz klątwa ciążąca znanego rodu Czyli kilka słów o książce Łowca czarownic autorstwa C L Wernera. Bohaterem jest Mathias Thulmann, łowca czarownic działający w Imperium i pozbywający się wszelkiego plugastwa. Dostaje on zlecenie od przełożonego, by udać się w okolice twierdzy Klausberg. Gdzie w okolicznej wiosce dochodzi do tajemniczych morderstw, o które podejrzewana jest jakaś tajemnicza bestia. Mathias udaje się tam wraz ze swoim towarzyszem, by wytropić mordercę i zapobiec kolejnym zbrodniom. Dość szybko się okazuje, że okoliczny szlachecki ród nie ma zamiaru pomagać łowcy. Wręcz pała do niego niechęcią i obwinia zwykłego wilka za te zbrodnie. Mathias jest jednak zupełnie innego zdania. Mamy tu do czynienia ze znacznie mroczniejszym i poważniejszy klimatem niż w Szarym proroku. Jak uwielbiam skaveny, tak do prowadzenia poważnych wątków one niezbyt się nadają przez swój sposób bycia. Podczas czytania cały czas towarzyszy pewnego rodzaju aura niepokoju, a przeskakiwanie między perspektywami bohaterów tylko to urozmaica. Wydarzenia nie są tylko ukazane ze strony Mathiasa czy innych pozytywnych bohaterów, ale również z perspektywy osoby odpowiedzialnej za te potworne zbrodnie. Bohaterowie są tu moim zdaniem dobrze napisani, zwłaszcza sam Mathias, który może i jest bezwzględny w swoich działaniach, ale nie poddaje się w stronę tego nadmiernego fanatyzmu (kojarzonego mocno z jego profesją) Sama historia jest ciekawa i wciąga czytelnika. Rozdziały są skonstruowane przyjemnie i pomimo skakania pomiędzy perspektywami, czytelnik się w tym nie gubi. Historia może zaskoczyć czytelnika swoimi zwrotami akcji, którymi autor stara się bawić. Mnie niektóre rzeczy zaskoczyły, ale no… nie uważam się za mądrego czytelnika xD Czytam dla rozrywki i traktuję książki z młotka jako coś lekkiego (i możliwość poznania lore) Ogólnie jest to pierwsza książka o Mathiasie, który ma jeszcze dwie powieści i pojawia się w kilku opowiadaniach. Niestety pojedyncze tomy zniknęły na ten moment ze sklepu i jedyną możliwością ich zakupienia są używane egzemplarze. W lutym (planowo) zostanie wydany omnibus zawierający wszystkie 3 książki i dodatkowe opowiadania! Jeżeli chodzi o mnie to mogę śmiało polecić Łowcę czarownic. Zwłaszcza, gdy ktoś lubi wątki detektywistyczne osadzone w świecie dark fantasy. Ląduje on trochę wyżej niż Szary prorok!

Czytana razem z małżem, opinia tożsama. On ocenia na 7 gwiazdek, dla mnie jednak była nieco bardziej męcząca. Ogólnie to pozycja dość rozczarowująca dla czytelników "Herezji Horusa". Zrobiliśmy sobie mały skok w bok, przeczytaliśmy kilka tomów HH i tak dla urozmaicenia sięgnęliśmy po serię "Prymarchowie". Na pewno fajne było to, że pojawiają się orkowie (a nie orki), wcześniej jeszcze ich nie spotkaliśmy na kartach książek. Książka ma dziwną manierę, po każdym rozdziale są fragmenty książek/pism z teoretycznymi i filozoficznymi rozważaniami Guillimana. Nie są one proste, dotyczą wojny jako takiej. To trochę dziwne, bo pozycje Warhammer 40K nie są książkami ambitnymi, to lekkie czytadełka sci-fi, dla fanów uniwersum, nic nadmiernie zajmującego, a tutaj takie coś. Po jakimś czasie obydwoje po prostu przestaliśmy te fragmenty czytać, bo tylko nas to denerwowało. Poza tym, powiedziałabym, ze dość standardowo się tutaj wszystko odbywa, ale to najsłabsza jak do tej pory książka z rodziny ultramarines, którą czytaliśmy. Szybko się czyta, połowę cieńsza niż tomy z serii HH. Jasne, że nas to nie zniechęca, czytamy dalej!

Nie powiedziałbym że ta książka jest słaba, ale mogłaby być lepiej odebrana gdyby pojawiła się 10 tomów temu. Książka jest splotem wielu wydarzeń, w tym niestety Istvana, którego ja osobiście mam dość. Problemem tej książki jest fakt iż część wydarzeń czytelnik już zna, przez co ciężko utrzymać napięcie. Mimo wszystko przyznam że końcówka jest dobra, tak jak i sam zarys Konrada.