Hellblazer. Garth Ennis 3

Drugi tom historii Johna Constantina, pod piórem Ennisa, potwierdza że jest on lepszym scenarzystą od Delano. Więcej jest tu niż w poprzednim tomie, problemów z życia uczuciowego. Co podkreśla, że główny bohater jest przede wszystkim człowiekiem, który ma swoje wzloty i upadki. Jest też tu trochę knucia przeciwko piekłu jest trochę aniołów. Czyli to co lubię najbardziej w tych historiach czyli rzeczy paranormalne i magiczne. Mam jednak pewien niedosyt. Jestem ciekaw co jest w następnym tomie!

Kolejny zbiór komiksów, których głównym bohaterem jest Constantin, tym razem autorem scenariuszy jest irlandczyk Garth Ennis. Muszę powiedzieć że Ennis jako scenarzysta bardziej mi się spodobał niż Delano (autor poprzednich scenariuszy) oraz rysunki są też lepsze niż w poprzednich tomach, a przynajmniej mi osobiście się bardziej spodobały. Historię w porównaniu z poprzednim są mniej szalone i zakończenia wątków są bardziej satysfakcjonujące. Historie skupiają się mocno na bohaterze bo dotykają go osobiście. Przykładem jest tutaj próba poradzenia sobie z rakiem. Bohater Constantin jest tutaj nadal cwaniakiem, bawidamkem i chamem. Ma jednak tutaj ludzką twarz. Pod skorupą cynizmu kryje się dobro. Próbuje nawet ustatkować sobie życie z kobietą. Constantin jest mniej punkiem (jak miało to miejsce w poprzednich tomach) w tym tomie, a bardziej cwaniako/detektywem i zdaje mi się że dojrzał bardziej. Rysunki są surowe i czasem niedbałe, skupiają się często to twarzy głównego bohatera. Mi osobiście ten styl spodobał. Polecam każdemu fanowi Constantina ten tom. Dostarczy wam wiele frajdy.

Z wszystkich dotychczasowych tomów o Johnie Constatinie ten jest najkrótszy. Warren Ellis bo on jest autorem scenariuszów do tego tomu spodobał mi się bardzo. Szkoda że nie było mu dane zostać dłużej z tą postacią. Wprowadził fajne postacie drugo planowe. Głównymi przeciwnikami są tutaj ludzie. Co trochę mi przeszkadza ponieważ liczyłem na więcej wątków paranormalnych albo demonicznych. Interesujące jest że autor zrezygnował nad pracą nad tą postacią po tym jak korporacja wstrzymała publikację ostatniego komiksu w tym tomie czyli "strzelaj", opowiadającym o problemie strzelanin w szkołach w USA. Krótka historia i z morałem. Dodatkowo bardzo ważny głos w tej sprawie moim zdaniem. Więc wielki szacunek dla autora za nie ugiętą postawę. Ponieważ po latach wydano ten komiks. Jeśli już odchodzić to na swoich warunkach.

Seria Hellblazer chodziła za mną już od wielu lat. Pojawiała się na obrzeżach moich komiksowych zainteresowań i wydawała się wręcz idealna dla mnie. Wiecznie wkurzony angol w trenczu, z nieodłączną fajką w gębie, ciętym językiem i zamiłowaniem do trunków wszelakich. A do tego, mag i odwieczny wróg Piekła i jego mieszkańców. Czego chcieć więcej? W Polsce Hellblazer wydawany był kilkukrotnie, ostatnio świetnie robi to Egmont, który jednak wydawał go niekoniecznie zgodnie z chronologią historii i publikacji. Te napisane przez Delano zostały wydane jako tom siódmy, chociaż wydawnictwa poszczególnych scenarzystów są oznaczane oddzielnie (czyli: Ennisa od 1, Delano od 1 itd.). Jamie Delano rozpoczyna opowieść o Johnie Constantine jako osobnej serii komiksowej. Warto przypomnieć, że mag został wymyślony przez *fanfary* Alana Moore’a na potrzeby komiksu Swamp Thing. Szybko jednak zyskał przychylność czytelników, postanowiono mu więc dać szansę i stworzono osobną serię. Historie Delano są pełne mroku, ciężkie natomiast rysunki i psychodeliczne kolory, trochę jak z sennego koszmaru. Dużym minusem w tej pozycji jest pomieszanie kadrów – czasem podczas czytania dopiero zdajemy sobie sprawę, że dana akcja dzieje się na rozkładówce, a nie jak w klasycznej opowieści komiksowej – na stronie. Same historie są w stylu horrorów z lat 80. z lekkim mrugnięciem oka do klasyki kina grozy lat 30, 40 i 50. Do tego, jak to zwykle w komiksie brytyjskim z tamtego okresu bywa (a przynajmniej w tych, które czytałem), znajdziemy sporo odniesień do aktualnej sytuacji politycznej, krytykę rządów Margaret Thatcher, zaprezentowany został chaos społeczny i ekologiczny, który zdominował dyskurs publiczny w latach 80 XX. wieku Wyspy. Ogólnie nie jest to pozycja najłatwiejsza, nie wiem czy poleciłbym od niej rozpoczęcie przygody z historiami Constanine’a. Ja jestem akurat zwolennikiem czytania od prapoczątków pewnych historii, natomiast zdaję sobie sprawę, że niektórym format tych opowieści,  a zwłaszcza warstwa graficzna może nie przypaść do gustu, a wręcz nawet odstręczyć. Czy dla mnie był to problem? Nie. Czy będę kontynuował przygodę z Constantinem? Oczywiście.

Pierwsze zetknięcie z Hellblazerem uważam za udane. Spodziewałem się w sumie czegoś zupełnie innego, ale i tak mi się podobało. Wokół Constantine'a panuje niemal ciągle aura tajemniczości i mroku, który nieraz zamienia się w czyste szaleństwa. Brak tu jest naocznego zła, wszystko pozostaje w sferze niedopowiedzeń, półprawd, mitów i legend. I to moim zdaniem największa siła tego komiksu.

Znakomicie zilustrowana opowieść przedstawiająca terapię Jokera w Azylu Arkham. Komiks świetnie pokazuje, jak wielkie piętno na psychice doktora, jednocześnie męża i młodego ojca, odgrywa obcowanie z Jokerem. Wniosek z tej historii jest następujący: jeśli chcesz przedostać się do umysłu Księcia Zbrodni, to lepiej od razu zrezygnuj, bo w przeciwnym razie to Joker przejmie kontrolę nad twoją głową.

Przeważnie dłuższe serię mnie męczący i muszę mieć odskocznie w postaci jakiegoś oneshota ale tutaj tak nie było. Wziąłem całą serię na wakacje. Zawsze miałem jakiś tom ze sobą wszędzie. Jak tylko mogłem to czytałem. Bawiłem sie naprawdę fajnie. Lubię barwnych bohaterów. Naprawdę polecam. Warto przeczytać i posiadać.

Drugi Tom komiksu pt. Saga o Potworze z Bagien to kontynuacja historii Aleca Hollanda z tomu pierwszego i zaczyna się z grubej rury. Na pierwszy ogień idzie Nuklearny Pysk i wyrażone przez niego lęki przed zabiciem natury za pomocą radioaktywnych odpadów. Nawet potężny żywiołak im ulega. Jednak jego symboliczna śmierć, przynosi także wiedzę. Okazuje się, że ciało Potwora można zniszczyć, ale nie można zabić jego istoty. 🌳 Potwór i Constantine W tym tomie zaczyna się także znajomość Potwora z Jonem Constantinem (wgl ta postać po raz pierwszy pojawia się właśnie tu). Constantine zwodzi Aleca obietnicą wiedzy na temat jego istoty. To jest też początek głównego wątku będącego bazą dla wielu kolejnych epizodów. Skuszony obietnicą Potwór będzie walczył z podwodnymi wampirami, obserwował śmierć wilkołaka, czy też pomagał zdjąć klątwę z pewnego kolonialnego domu. Constantine pokaże Alecowi także Parlament Drzew, posiadający prawdę, której Potwór tak poszukuje. Niestety okazuje się, że żywiołak nie jest jeszcze na nią gotowy. W tym tomie zaczyna się także poszerzenie wątku psychodelicznych owoców, które Potwór potrafi na sobie wyhodować. Dla jednych są trutką, a dla innych karmą, jak śpiewa klasyk. Zresztą wgl motywy psychodeliczne przewijają się w komiksie Saga o Potworze z Bagien dość często. I są naprawdę dobrze przedstawione. To jest też tom, w którym Moore wprowadza Potwora z Bagien w uniwersum świata DC pełnego innych superbohaterów. 🌳 Wspaniała rozrywka O ile epizody w tomie pierwszym przedstawiają świat i postaci, o tyle w drugim tomie zaczyna się jatka. Momentami jest nawet strasznie. Wielka bitwa w ostatnim epizodzie tego tomu rozwiązuje wątek Constantine’a i prawdy poszukiwanej przez Potwora. Tutaj rozpoczyna się też wyraźniejszy wątek Abby i jej relacji zarówno ze swoim ukochanym żywiołakiem, jak i z otoczeniem, które tę miłość potępia. Holland może się nie interesować światem, ale świat zaczyna się interesować nim. Wszystkie historie dotykają różnych problemów społecznych, emancypacji kobiet, rasizmu, niewolnictwa, zanieczyszczenia środowiska, czy seksizmu. To naprawdę niezwykłe jak autorzy osadzili te nieoczywiste historie, na takich drażliwych wątkach i zdołali uniknąć przesady, patosu czy sztuczności. 🌳 Dobry a świetny komiks Zasadnicza różnica pomiędzy dobrymi komiksami a bardzo dobrymi jest taka, że w tych bardzo dobrych autorzy nie boją się nieco odejść od głównego bohatera. Moore się tego nie obawia. Często buduje fabułę wokół czegoś innego, np. historii o nawiedzonym domu, przypominającej nieco Lśnienie Kinga. Przypadkiem ten dom stoi niedaleko bagien Potwora i zielona istota, chcąc nie chcąc, angażuje się w oczyszczenie go ze złych duchów. Każdy epizod ma w sobie tyle treści, że trzeba sobie dawkować czytanie żeby na dłużej starczyło. Ale też żeby właściwie docenić każdy smaczek tych historii, a jest ich dużo. Z dwóch przedmów do każdej części, wynika, że Alan Moore czerpał z pojedynczych pomysłów współpracowników. Sklejał je w całość, dodawał coś od siebie i w ten sposób właśnie powstawała Saga o Potworze z Bagien. Niewątpliwie jest to dzieło wyjątkowe.

Ja nigdy nie rozumiałem fenomenu Gaimana. Jego twórczość typowo literacka jest miałka i brakuje jej ciężkości - czy to na poziomie humorystycznym, czy dramatycznym. Ot, warsztatowo świetne książeczki bez duszy. Gaiman zdaje się ciut lepiej radzić sobie w środowisku komiksowym, może dlatego, że komiks jest z założenia uboższy w treść i łatwiej docenić jeśli scenariusz i historia jakkolwiek się schodzą? Jego Sandman Universum jest chętnie eksploatowane przez innych twórców. Diabelska komedia podobała mi się, ale właśnie zorientowałem się, że nigdy nie kupiłem kolejnego tomu. Załóżmy, że to o czymś świadczy.

Co za cudowne, kompletne szaleństwo. Już wstęp bardzo mi się spodobał. Morrison to chyba spoko gość. Skromny, dowcipny, pełen dystansu do siebie gawędziarz. A sam komiks zaczyna się ciekawie, choć niepozornie - ot, zapomniany ciut Buddy postanawia wrócić do zawodu i stać się prawdziwym superbohaterem. Moce ma dość niedorzeczne: otóż umie przejmować umiejętności od zwierząt, które są w pobliżu. Sam zdaje sobie sprawę z tego, jak głupio to brzmi, ale cóż ma zrobić. Jasne, z początku wydaje się to pretekstem do rozmyślań o prawach zwierząt i o konsumpcji tychże. Ale jeśli spodziewacie się, że to po prostu eko-komiks, to jesteście w sygnifikantnym błędzie. Po pierwsze, jest tu od groma obyczaju i realizmu. Świetne wątki rodzinne i przyziemne traktowanie “zawodu” superbohaterskiego. Obserwujemy choćby jak żona Buddy’ego przyzwyczaja się do wizyt nadludzi: “jak widziałaś jednego, to jakbyś widziała wszystkich”. Ale po drugie, to jest totalnie meta-komiks. Z początku jest to niepozorne, na końcu natomiast mamy do czynienia z kompletnym meta-szaleństwem, bardzo rozrywkowym i udanym. Jest to z pozoru epizodyczna, ale ostatecznie cholernie spójna i przemyślana historia o bohaterach zapomnianych. O postaciach porzuconych. O strojach zbyt kiczowatych na dzisiejsze czasy. I jezu, jak to działa. W skrócie: trochę meta, trochę eko, trochę sympatyczny obyczaj skręcający momentami w dramat. Czasem kompletne szaleństwo. I sporo Moore’a. Jeśli powyższe jeszcze Was nie przekonało: jest tu też małpa, pisząca na maszynie do pisania kolejne dzieła Szekspira. Warto jak cholera. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Przepiękne ilustracje i bardzo ciekawy klimat tej krótkiej historii ale niestety do czasu uzupełniających rysunków zastępcy Pana Bernie Wrightsona. Moim zdaniem poziom ilustracji spada niesamowicie przez co cały odbiór historii jest wyraźnie gorszy. Szkoda

Koniec potyczki Dziennikarza (plus dwie asystentki) vs Prezydent Stanów Zjednoczonych wypada całkiem satysfakcjonująco. Troszkę zbyt bardzo finalnie akcja zmieniła się w dramat społeczno-polityczny - a mnie najbardziej w tej historii poza kreską i samym Pająkiem przekonywał dziwaczny, prześmiewczy i kolorowy obraz Miasta przyszłości który wyolbrzymia wszystkie wady współczesnej ameryki do totalnego ekstremum. Znakomicie jednak wypadają plansze-felietony, wycinki z rubryki prowadzonej przez głównego bohatera, które kapitalnie oddają klimat całości tej opowieści. Stanowią znakomitą formę posłowia, która jest różnorodna i przede wszystkim graficzna a nie tylko spisana.

3 tom Lucyfera to niezwykle opasłe tomiszcze. Pomimo objętości akcja jest niezwykle dynamiczna i zmierza ku zakończeniu wszystkich wątków. Wręcz za dużo się dzieje, ale wiadomo historia się kończy i trzeba pożegnać się ze wszystkimi postaciami. To co należy podkreślić to szata graficzna - to chyba najlepiej zilustrowany komiks jaki miałem przyjemność czytać w ostatnich latach - rewelacja!

Stwory nocy to zbór komiksowych opowiadań Naila Gaimana. Odpowiadania są różnorodne, zarówno tematycznie jak i graficznie. Jak zwykle u tego autora jest trochę strasznie, trochę sennie. Na początku mamy zakochanego Arlekina, następnie morderstwo w niebie i jego konsekwencje, tytułowe Stwory nocy na które składają się dwie historie Cena i Córka sów, historia zniknięcia pani Finch oraz na końcu całkiem szalone graficznie Zakazane narzeczone. Szczególnie to ostatnie opowiadanie ze swoją grafiką jest dla mnie szczególnie ciekawe

Bardzo dobra historia, polityczno-superbohaterska. Przyjemnością było zobaczyć w jednej opowieści Batmana i Roscharcha , czy Supermana i Doktora Manhattana. A kadry z Putinem wywołującym wojnę i kłócącym się z Supermanem dzisiaj uderzają wyjątkowo. Trochę rozczarowuje cukierkowe zakończenie, a poza tym bajka

Kolejnym komiksem od Gaimana, który mnie nie zachwycił zostały „Historie prawdopodobne”. W tym tomiku zostały zilustrowane opowiadania Gaimana z jego zbiorów, nie podam wam dokładnie z których ponieważ musiałabym przegrzebać się przez pół biblioteczki. Ogólnie podobał mi się sposób ilustracji i najbardziej podobało mi się Studium w emeraldzie, co było do przewidzenia. Niesamowicie spodobał mi się odwrócony Sherlock Holmes i motyw Cthullu, dosłownie moja wyobraźnia aż eksploduje od pomysłów. Uważam jednak, że historie są źle dobrane. Cały tomik sprawia wrażenie bardzo chaotycznego, opowiadania były wybrane na chybił trafił i nie tworzą ze sobą harmonicznej całości. Przyznaje też, że kilka historii bardzo mi się nie spodobało jak ta o kolesiu z zapaleniem cewki moczowej. Dla mnie ten komiks był wart zdobycia dla samego zilustrowanego Studium, tylko dla tej historii czuję, że nie zmarnowałam czasu i pieniędzy. ~Idris

Zombie, zombie do domu. Chyba najfajniejsze kadry już obleciały komiksowo z 2137 razy. Mimo że nie jakoś odkrywcze to ciekawe poznać kontekst. Podejrzewam, że elseworld dalej rozwija się ciekawiej, bo poza tymi latającymi kadrami tylko wątek z podróżą w czasie był nowy i bardziej interesujący. O samym komiksie trudno coś powiedzieć (a raczej mi się nie chce) poza tym, że był po prostu w porządku. PS Przekaz, żeby odłożyć telefon/ekran dobry. Zrób to teraz, bo jeszcze pojawi się technoorganiczny wirus, który cię zakazi... Komiks przeczytany dzięki życzliwości Biblioteki Publicznej w Dzielnicy Wola m.st. Warszawy.

Nie jestem znawcą komiksów, nawet ich specjalnie nie lubię, ale dla Lucyfera mam szczególne miejsce w sercu. Pierwowzór postaci stworzył Neil Gaiman w Sandmanie. W tym komiksie Lucyfer opuszcza piekło i zamieszkuje na Ziemi w Los Angeles. Ta z najpotężniejszy z istot niebieskich, rozgrywa swoją partię wykorzystując wszystkich do swoich celów. Nie boi się nikogo i nikogo nie prosi o pomoc. Jedynym jego pomocnikiem jest Mazekeen, demon, jego partnerka. Pięknie skonstruowana historia, oraz znakomita grafika. Postacie z różnych mitologii i kultur, wspaniałe to wszystko współgra.

Świetna kontynuacja historii Gwiazdy Zarannej. W tym tomie pełno jest zwrotów akcji, magii i starć między boskimi istotami. Powróciły postacie z poprzedniego tomu, a także pojawiły się nowe (np. upadły cherubin Gaudium, który moim zdaniem jest przezabawny). Widać także, że ta opowieść zmierza ku konkretnemu, wielkiemu zakończeniu, dlatego jak najszybciej radzę się zaopatrzyć w 3 tom.