Gromiwoja

Jedna z wersji mitu o Dionizosie, który po dołączeniu do grona Olimpijczyków rusza w drogę po Grecji, by szerzyć swój kult. W końcu dociera do swojego ojczystego miasta, Teb, gdzie wraz z tytułowymi bachantkami ma odprawiać rytuały przez taniec, radość i szaleństwo. Nie wszyscy są zadowoleni z takiego celebrowania religii, włącznie z królem Penteusem, który odmawia uznania swojego krewniaka za boga. Myślę, że jest to jedna z trudniejszych i dziwniejszych tragedii antycznych. Całość odnosi się do faktycznego wprowadzania kultu Dionizosa, który podobno spotykał się z dużymi kontrowersjami i sprzeciwem. Głównym wątkiem jest odrzucenie czci danego boga i kara za to, co dla współczesnego człowieka jest raczej czymś egzotycznym (szczególnie że jesteśmy otoczeni kulturą, gdzie Bóg ma być kochający i miłosierny oraz chcieć by ludzie uwierzyli w niego dla własnego szczęścia). Wprawdzie pobrzmiewają tu echa tego, że Dionizos nienawidzi swojej ciotki Aguae(Agawy), ponieważ ta doprowadziła do śmierci jego matki, ale potem ten motyw osobistej krzywdy nie jest tak rozwinięty jak w ,,Elektrze” czy ,,Medei”. Nie oznacza to jednak, że całość źle się zestarzała. Pod otoczką mitu i kultu mamy bowiem historię o dwoistości natury ludzkiej – z jednej strony statecznej i uporządkowanej, z drugiej szalonej, żywiołowej i przekraczającej granice. Penteus reprezentuje skostniałość i sztywność, z kolei kult Dionizosa obiecuje radość i spełnienie, ale między szczęściem i zabawą a szaleństwem i dzikością granice okazują się być bardzo cienkie. Zapewne najlepiej jest być pośrodku. Nie polecam tej pozycji dla osób, które chciałyby zacząć czytać literaturę tego typu, bo na pierwszy rzut oka tematyka wydaje się dziwaczna i dla nas obca. Ale dla mnie, kogoś, kto siedzi w tym temacie od lat, to była ciekawa przygoda. ,, Ktoś mądry dla głupiego zawsze będzie głupi.”

najstarsza zachowana trylogia dramatyczna... model, który później inspirował całą dramaturgię europejską... pierwszy dramat, który przedstawia narodziny instytucjonalnej sprawiedliwości – fundament kultury Zachodu... - Agamemnon - Agamemnon wraca z wojny trojańskiej, gdzie poświęcił swoją córkę Ifigenię, by zapewnić wyprawie pomyślność... motyw dziedzicznej winy i konieczność odwetu, który napędza dalsze wydarzenia - Ofiarnice - Orestes wraca z wygnania, by pomścić ojca, zgodnie z nakazem Apollina. Zabija Ajgistosa i własną matkę Klitajmestrę, co natychmiast czyni go winowajcą nowej zbrodni... konflikt między boskim nakazem a moralnym tabu, tworzy jeden z pierwszych w literaturze dramatów sumienia. - Eumenidy - Orestes szuka oczyszczenia w Delfach i Atenach, uciekając przed Eryniami. Atena ustanawia sąd Areopagu, który po wysłuchaniu obu stron uniewinnia Orestesa. Erynie zostają „udobruchane” i przemienione w Eumenidy („Łaskawe”), stając się opiekunkami miasta... pierwszy w literaturze dramat o narodzinach instytucjonalnej sprawiedliwości, zastępującej prywatną zemstę. Finał ustanawia mit założycielski ateńskiego prawa, kluczowy dla całej późniejszej kultury europejskiej...

Wyzwanie październikowe LC - książka polecona przez kogoś. „Ifigenię…” poleciła mi Fragaria. Dzięki. Kolejny Eurypides za mną i kolejne moje zadowolenie. Główna bohaterka - w mitologii greckiej, córka Agamemnona i Klitajmestry. Pamiętacie tę historię? Już wojska się gotują do wojny z Trojanami, by odbić piękną Helenę, statki już czekają gotowe do drogi, a tu wiaterek ani dmuchnie. Kompletna flauta. Może pomogłoby ubłaganie o pomoc bogini Artemidy i złożenie jej ofiary? A któż mógłby być godniejszą ofiarą niż córka głównego wodza, króla Agamemnona? Taki dramat jak „Ifigenia…” - dziś nie wytrzymałby próby czasu, ale dzieło powstało ponad 2000 lat temu, więc patrzę na nie inaczej. Zresztą zestarzała się tylko forma, uniwersalne prawdy i dylematy moralne pozostały aktualne: miłość rodzicielska czy dobro ogółu - to trapi Agamemnona, jak wielka może być miłość matki pokazuje udręczona Klitajmestra, wreszcie o swej bohaterskiej męczeńskiej śmierci dla dobra bliźnich postanawia kamikadze Ifigenia. Czy polecam? Tak, jeśli ktoś lubi mitologię lub ma ambicję zaprzyjaźnić się z Eurypidesem.

[...] Człowiek nigdy nie syty i nigdy mu dość Choćby szczęścia miał w brud Choćby pławił się dom we wszelkiej rozkoszy Czy najdzie się ktoś, kto by szczęściu rzekł : "Nie wchodź, nie trzeba" 𝗭 𝗖𝗬𝗞𝗟𝗨 "𝗢𝗖𝗔𝗟𝗜Ć 𝗢𝗗 𝗭𝗔𝗣𝗢𝗠𝗡𝗘𝗜𝗡𝗜𝗔" Jest to pierwsza część trylogii tragicznej Oresteja - wystawionej 458 p.n.e. Trzy tragedie to kolejno: Agamemnon (Ἀγαμέμνων), Ofiarnice (Χοηφóρoι) i Eumenidy (Εὐμενίδες). Ukazane jest w nich także to, jak greccy bogowie kontaktują się z postaciami i wpływają na ich decyzje dotyczące wydarzeń i sporów. Agamemnon, król Myken, wraca po 10 latach do Argos jako zwycięzca z wojny trojańskiej. Królowa Klitajmestra zamierza go jednak zabić, by pomścić złożoną przez niego w ofierze córkę Ifigenię, objąć samodzielnie tron, związać się oficjalnie z wieloletnim kochankiem Ajgistosem, którego bracia zostali zgładzeni za młodu przez Atreusa, ojca władcy. Agamemnon przywozi z wojny konkubinę, wieszczkę, królewnę trojańską Kasandrę. Wkrótce zostaje on zakłuty nożem w wannie przez Klitajmestrę. Zabija ona także Kasandrę. Do pałacu przybywa Ajgistos i przechwala się, że cały plan był jego zemstą. Para ta obejmuje pełnię władzy. Dramat w Teatrze Wyobraźni. Adaptacja i reżyseria: Andrzej Zakrzewski Realizacja: Andrzej Brzoska 𝗢𝗕𝗦𝗔𝗗𝗔 : -Tomasz Zaliwski - Zapowiadający / Argejczyk; -Janusz Zakrzeński - Strażnik; -Marek Obertyn - Przodownik Chóru; -Zbigniew Zapasiewicz - Agememnon; -Anna Chodakowska - Klitajmnestra; -Anna Romantowska - Kassandra; -Marek Bargiełowski -Aigistos; -Ryszard Barycz - Argejczyk; -Arkadiusz Bazak - Argejczyk; -Juliusz Berger - Argejczyk; -Teodor Gendera - Argejczyk; -Tadeusz Grabowski - Argejczyk; -Jacek Jarosz - Argejczyk; -Henryk Łapiński - Argejczyk; -Jerzy Rostkowski - Argejczyk; -Jerzy Tkaczyk - Argejczyk. W tych starożytnych strofach została zawarta makabra. 𝗖𝗭𝗬𝗧𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 𝗦Ł𝗨𝗖𝗛𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 𝗢𝗚𝗟Ą𝗗𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 𝗪𝗔𝗥𝗧𝗢 ! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 : 𝗢𝗿𝗲𝘀𝘁𝗲𝗷𝗮 - stgr. Ὀρέστεια – trylogia starogreckich tragedii autorstwa Ajschylosa z V wieku p.n.e., opowiadająca o zamordowaniu Agamemnona przez Klitajmestrę, zamordowaniu Klitajmestry przez Orestesa, procesie Orestesa, końcu klątwy ciążącej na rodzie Atrydów polegającej na niekończącym się cyklu zabójstw wewnątrz rodziny i ułagodzeniu Erynii. Całość ma tylko ok. 4500 wersów.

pierwszy rap battle. Dwóch tragików, Eurypides i Ajschylos, wieniec laurowy ląduje nad Ajschylosem, niby nimb. Ośmieszeni częściowo zostają obaj, jak to w komedii. Najważniejszy do spamiętania, rzekomy mankament sztuk Eurypidesa - niezachowanie czystości bohaterów; pokazywanie ich takimi, jakimi są, a nie jakimi powinni być.

Znacie Arystofanesa? Nie winię Was. Dzisiaj słyszy się o nim co najwyżej jako przyczynie skazania Sokratesa na śmierć. Arystofanes jest najważniejszym komediopisarzem antycznej Grecji. Więcej, tylko jego komedie zachowały się w całości z tego okresu przez czystość dialektu. Uczono nimi greki. Ich wyjątkowość popchnęła mnie do napisania o nim magisterki. „Chmury”, jedna z pierwszych komedii Arystofanesa z 423 r. p.n.e. opowiada o szkole filozoficznej Sokratesa, która kształci przyszłych demagogów. Wśród jego zainteresowań są prawa fizyki, gramatyka, oraz zniekształcanie prawdy. Czyli... nic, z czego znamy go współcześnie. Filozof ten był formą, wyobrażeniem filozofa w Atenach. Trzeba bowiem pamiętać, że w antyku nie każdy człowiek był myślicielem – dla większości gdybania dzisiejszych klasyków były niezrozumiałym bełkotem. Do nich należy też Sokrates, który na przykład oblicza odległości przez zrobienie woskowych butów pchle i odrzuca greckich bogów na rzecz efemerycznych Chmur, bogiń przekrętów. Strepsjades, popadłszy w długi przez syna, chce nauczyć się u niego nieprawych argumentów, żeby wykpić się z zapłaty należności. Jest on jednak zbyt głupi, przez co wysyła samego syna. Wyuczona tam dialektyka staje się obusiecznym mieczem – syn udowadnia, że moralnym jest bić ojca dla jego własnego dobra. Strepsjades w zemście puszcza myślarnię Sokratesa z dymem. Arystofanes był tradycjonalistą. Trudno to sobie uświadomić, ale blisko 500 lat przed Chrystusem niektórzy nawoływali do powrotu do korzeni. Jak wielu Ateńczyków, komediopisarz bał się sofistów, reprezentujących nowe prądy myślowe. Relatywizacja prawdy była zagrożeniem dla demokracji. 2500 lat później nic się nie zmieniło. W „Obronie Sokratesa” Platona „Chmury” zostały przytoczone jako możliwy powód oskarżenia filozofa o deprawację młodzieży. Poza nimi jedynie Platon i Ksenofont to źródła wiedzy o Sokratesie. Wpływ komedii jest jednak przeceniony; Arystofanes w innych przypadkach ostrzegał przed wodzostwem Kleona, skrajnego demagoga ateńskiego. Pomimo wygranej w konkursie komediowym Ateńczycy wybrali go ponownie na wodza. Sofistyka z kolei święciła triumfy, co w tragedii widać po Eurypidesie. "Chmury" ostrzegały przed wieloma rzeczami, ale niewielu tego posłuchało. Odejmuję gwiazdkę, bo tłumaczenie Śmiechowicz nie jest moim ulubionym. https://www.instagram.com/metakonteksty/

Filoktet to opowieść o opuszczeniu i otchłani rozpaczy - Sofokles, w jednej ze swych ostatnich sztuk (zostaje ona wystawiona w 409 roku p.n.e., na kilka lat przed śmiercią autora) sięga niemalże do dna udręki. Opisuje losy Filokteta - męża prawego i odważnego, przyjaciela Heraklesa, uczestnika trojańskiej wyprawy, któremu jednak ni chwała ni sława pisane nie były. Feralna rana i nieznośne nie tylko dla niego, ale i jego towarzyszy, cierpienia stają się przyczyną porzucenia go na bezludnej Lemnos, gdzie wiedzie ascetyczny żywot, sypia w jaskini, poluje na ptaki i całymi latami nasiąka bólem, samotnością i rozpaczą. Ulega powolnej, dziesięcioletniej korozji - tak ciała jak i ducha. Gdy więc po dekadzie, wracając spod wciąż niezdobytych murów Troi na scenę wkracza Odyseusz, wraz z achillesowym synem, Neoptolemosem, zastają obdartego z wszelakiej nadziei i wiary w cokolwiek dobrego Filokteta, w którym zdaje się nie pozostawać nic więcej, jeno rozpacz. Używają więc podstępu. Szlachetny Neoptolemos, zadając gwałt swemu sumieniu*, fałszywą mową zdobywa przyjaźń cierpiętnika. I ten wewnętrzny neoptolemosowy konflikt między szlachetnym charakterem a koniecznością podstępu, stanowi jeden z ważniejszych epizodów dramatu. Polecam przyjrzenie się jego postaci. A sam Filoktet to chyba najbardziej tragiczny z przetrwałych do dziś bohaterów Sofoklesa. Co prawda Antygona czy Elektra musiały stanąć twarzą w twarz ze stratą ukochanych bliskich, żadnemu jednak opisowi cierpienia autor nie poświęcił tylu sił i starań, co tutaj. Powiększył je wręcz w porównaniu z wcześniejszymi przedstawieniami losów bohatera**. Zdecydowanie polecam! Rzecz bardzo intensywna, mocna i poruszająca. Cierpienie, fałsz, zdrada, sumienie - o to właśnie tu pokrótce chodzi. * Luźne skojarzenie z moim ukochanym Philipem Dickiem, który w swoim "Czy androidy marzą o elektrycznych owcach", napisał tak: "Gwałt nad własną osobowością jest podstawowym warunkiem życia. W jakimś momencie musi to zrobić każda istota." ** Wcześniej losy Filokteta przedstawiają Ajschylos i Eurypides - o historii tych utworów i wiedzy o nich, pisze, w przedmowie tłumacza Jerzy Łanowski.

Tak jak oryginał jest optycznie ze wszech miar mitologiczny: nie tylko dlatego, że obecne są postacie mityczne, lecz również z tego powodu, że wszystko jest pisane przez "erosa", co oznacza, że w każdej linijce przemawia konkretna i zwarta namiętność, a postacie są marionetkami namiętności - tak dramat Racine'a jest rozszerzeniem i rozbudowaniem treściowym namiętności oryginału, lecz niestety nie ich pogłębieniem. Konstrukcyjnie i charakterologicznie "Fedra" jest z całą pewnością dużo ciekawsza niż "Hippolytos uwieńczony" , lecz namiętności w pewnym stopniu się tu gubią - z jednej perspektywy można uznać to za przerobienie i uwspółcześnienie przemożnej, choć upraszczającej mocy tragedii antycznej - z drugiej, za rozrzedzenie tej mocy, dla której trudno znaleźć substytut.

Bardzo ciekawa komedia. Zaskakuje brak chóru, bezpośrednie zwroty do publiki oraz ich mnogość, postać niewolnika niemal nakręcająca całą fabułę. Niezwykły dynamizm. Humor z oczywistych względów nieco przestarzały, ale moim zdaniem wystarczająco uniwersalny, aby się dobrze czytało. ;)

Moja osobista tradycja zimowych spotkań z klasyką trwa już parę lat. Tym razem padło na dramat „Cyd”. Choć, jako się rzekło, po klasykę sięgam w miarę regularnie, to już dawno nie czytałem historii, która rozgrywałaby się we wczesnośredniowiecznej Hiszpanii. No i w sumie to dobrze było się przenieść do tej epoki. Może liczyłem na nieco więcej „rycerskości”, a mniej miłości, ale i tak przyjemnie spędziłem czas przy tej książce. Nasunęło mi się trochę zabawne skojarzenie, że dzięki tłumaczeniu Jana Andrzeja Morsztyna ta historia nabrała nieco mickiewiczowskiej stylistyki. Jeśli zatem ktoś lubi krajową klasykę, to Cyd powinien przypaść do gustu.

Ermida to staropolska komedia sielankowa, traktująca o naturze ludzkiej w sposób niewątpliwie ponadczasowy. Lubomirski na przykładzie tytułowej królewny, opisał uniwersalne pragnienie dążenia do większego szczęścia, prawdziwszej i bardziej wzniosłej miłości, dotyczące tak naprawdę każdego z nas. Słodko gorzki finał utworu odsłania prawdę, często zapominaną i pomniejszaną, traktującą o tym, że człowiek może być szczęśliwy tylko wtedy, kiedy cieszy się z tego, co ma, a co najważniejsze - potrafi to w odpowiedni sposób docenić. Niezadowolenie, pragnienie niekończących się zmian, niestety, wpędza nas w niekończącą się gonitwę za nieistniejącymi rzeczami. Dlatego w konsekwencji zamiast szczęścia, mamy podwojony smutek i rozczarowanie. Choć dramat jest krótki, a same wypowiedzi pozbawione są filozoficznej głębi, to jednak przesłanie trafia w serce, czyli w samo sedno.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Zupełnie przypadkiem natknęłam się na nazwisko autora przeglądając katalog biblioteczny. Zaintrygowało mnie. A gdy sprawdziłam, że był komediopisarzem, lwowianinem ormiańskiego pochodzenia, tym chętniej zajrzałam do lektury. Zwłaszcza, że jest dostępna w postaci wolnych lektur i bez problemu można ją ściągnąć na komputer, a następnie bezzwłocznie wziąć się za czytanie. Historyjka króciutka, jak to zwykle z jednoaktówkami bywa. Lecz naładowana treścią, w szczególności aluzjami. Pan domu, który toczy boje z żoną o śniadanie. Wujaszek i jego zasady. Amerykański krewny, który ma dużo czasu. A jak wiadomo czas to pieniądz. I trzy córki, panny na wydaniu. Czy uda się Anzelmowi skutecznie poprosić o rękę średniej siostry? Przekonacie się, gdy tylko pochylicie głowę nad tekstem. Zapewniam, będzie to bardzo przyjemnie spędzona chwila. Polecam.

W zasadzie, to od czytania paszkwili i pornopoezji Andrzeja Krzyckiego nie miałem okazji tak się pośmiać przy utworze z listy lektur na filologii - całkiem zabawna pozycja zważywszy na to, że znając sarmackość narodu polskiego, ta historia mogła zostać oparta na faktach, choć sam Węgierski tego nie mówi. Niemniej, polecam każdemu, kto chce liznąć troszkę klimatu oświecenia w lekkiej formie.

„Myszeidos” Ignacego Krasickiego w serii Biblioteki Narodowej to satyryczny epos heroikomiczny, w którym wielkie konwencje klasycznego poematu zostają zderzone z błahą historią walki myszy i kotów. Wydanie BN, wyposażone w bogaty aparat krytyczny, pozwala odczytać utwór nie tylko jako zabawną literacką igraszkę, lecz także jako przenikliwą kpinę z ludzkich ambicji i politycznych sporów. To przykład, jak błahostka może stać się zwierciadłem poważnych problemów, a żart – nośnikiem ponadczasowej refleksji.

Pierwsza część monologu Satyra może być trudna w odbiorze bez znajomości tła historycznego czasów powstawania dzieła, jednakże druga część, gdzie narrator cytuje zasłyszane nauki Chirona dla Achillesa, czyta się już dużo lepiej i część ta ma bardziej uniwersalne przesłanie, nawet dla czytelnika z XXI wieku :)

9/10 Po bardzo średnich "Zbójcach", rzekomo najważniejszym i najlepszym dziele Schillera, miałem dość niskie mniemanie o reszcie jego twórczości. Postanowiłem jednak sięgnąć w końcu po "Don Karlosa", bo sama historia infanta od dawna mnie fascynowała, tak samo jak XVI-wieczna Hiszpania Habsburgów i cała epoka późnego renesansu, wypełniona tak barwnymi postaciami członków ówczesnych dynastii. Nie dziwię się, że XVIII i XIX-wieczni tragediopisarze czerpali garściami inspirację z tego okresu europejskiej historii. Okazało się, że w "Don Karlosie" Fryderyk Schiller zawarł naprawdę fantastyczną historię. Cechy dramatu wskazują na faktyczne położenie tej tragedii gdzieś w połowie pomiędzy Shakespeare'em a właściwym romantyzmem. Sam tytułowy infant Hiszpanii jest pod wieloma względami odbiciem Hamleta, ale ma już wyraźne cechy bohatera typowo romantycznego - wrażliwego i nierozważnego indywidualisty, zakochanego ze wzajemnością we własnej macosze, którą w przeszłości mu przyrzeczono. Jest to oczywiście jednym z powodów konfliktu z ojcem, ale sama relacja króla z synem jest o wiele trudniejsza i posiada głębsze podłoże, niż tylko rywalizacja o kobietę. Sam konflikt urasta z czasem do wielkiej sprawy politycznej, a stawką jest wolność narodów, co nadaje całej sytuacji nowe znaczenie. Karlos przez większość dramatu pozostaje bierny, ale historia w pewnym momencie zaczyna się koncentrować na fantastycznej i jeszcze lepszej postaci przyjaciela głównego bohatera. Markiz Posa, którego łatwo porównać do Horacego, również postaci z "Hamleta", prowadzi u Schillera podwójną grę pomiędzy Karlosem a jego ojcem. Intryga markiza jest wprost fenomenalnie poprowadzona, podpierana przez pisane białym wierszem dialogi, dające iście dworski klimat każdej ze scen. I właśnie największe wrażenie robi właśnie prawdziwie dworska atmosfera tego dramatu. Dwór Filipa II jest przedstawiony z ogromnym realizmem. Jego mieszkańcy żyją w absolutnym braku jakiejkolwiek prywatności, a emocje, nawet pomiędzy najbliższą rodziną, muszą być ukryte za wielkim parawanem dworskiej etykiety. Bo przecież gdy Królowa odsyła na moment dwórki, już wzbudza to podejrzenia u Króla, a gdy Karlos zaczyna szczerze i otwarcie rozmawiać z ojcem, ten czuje się nieswojo z powodu zburzenia tej zasłony. Wszyscy tutaj żywią podejrzenia wobec siebie nawzajem. Najmniejsze odstępstwa od normy już powodują podekscytowanie wśród dworzan, a wytworzone przez to plotki nie tylko rozchodzą się z zatrważającą prędkością, ale często są absurdalnie przekręcane. Nie dziwota, że gdy Królowa słabnie, Król bardziej obawia się plotek, niż tego, że jego żonie stała się krzywda. Wszystko to sprawia, że ta tragedia, choć praktycznie bez rozlewu krwi, jest skąpana w niebywale mrocznej atmosferze. To co jednak obniża ostateczną wartość dramatu to przede wszystkim zbytnie podobieństwo do słynnego "Hamleta". Trafia się także kilka typowych dla dramatów niezręczności fabularnych, jak dziwna śmierć jednego z bohaterów, czy wprowadzony na koniec wątek przebierania się za ducha. Trochę rozczarował mnie sam finał i dramat zdecydowanie powinien się skończyć parę scen wcześniej. Inspiracja największym dziełem Shakespeare'a jest aż nazbyt oczywista, ale Schillerowi udaje się mimo wszystkich podobieństw opowiedzieć historię całkiem inną. Jest to opowieść o tym, jak złota klatka więzi ludzką emocjonalność, o samotności wśród tłumu, o naturalnej ludzkiej potrzebie otwartego mówienia, co leży nam na sercu. Szczerze uzyskana emocjonalność, duszna atmosfera, dobrze napisane dialogi, niepapierowe postaci i prawdziwy tragizm.

Niewiele brakowało, by moja ocena była ciut wyższa. Ciekawy, pół zabawny, pół wzruszający sposób na ukazanie różnych obrazów miłości i stosunku ludzi do uczuć. Na pewno w utworze możemy doszukać się wielu uniwersalnych wartości lub postaw znanych nam z własnego środowiska. Jedne wypowiedzi są bardziej udane, drugie mniej – utwór mógłby być krótszy, wtedy zapewne przyjemniej przyswajałoby się treść, choć domyślam się, że ilość śpiewaków i śpiewaczek nie jest przypadkowa, a czytanie „starego" gra swoją rolę.