Goliat

Odebrało mi mowę. Ze WSZYSTKICH książek które przyczytałam TA jest N A J L E P S Z A. Główny bohater - kocham❤️ Cała akcja zaczyna się już od pierwszych stron. Genialna. Ksiązka przy której -płakałam -śmiałam się -przeżywałam każdą stronę razem z bohaterem. Krótko mówiąc - GENIALNA❤️

Pierwszy tom zostawił ciekawe wrażenie. Latające statki, miny powietrzne oraz inne smaczki wraz z trudnym życiem najemnika fajnie przedstawiają świat. Historia nie wciąga jak szalona, a przynajmniej nie czytając jedynie jej fragment, ponieważ ponownie zaledwie 1 tom jest przetłumaczony na nasz ojczysty język.

Gen trafił do więzienia za kradzież królewskiej pieczęci. Wydaje mu się, że przyjdzie spędzić mu tam wieczność, gdy mag i prawa ręka władcy składa mu ofertę. Jeśli chłopak pomoże w zdobyciu niezwykle cennego przedmiotu, będzie mógł odejść wolny. „Złodziej” Megan Whalen Turner nigdy nie trafiłby w moje ręce, gdyby nie fakt, że już lata temu zakupiłam i przeczytałam jego kontynuację. „Królowa Attolii” nie podobała mi się jakoś szczególnie, niewiele z niej też chyba zrozumiałam i niewiele pamiętam (czytałam ją jakoś w 2013 roku), ale skoro nadarzyła się okazja to uznałam, że uzupełnie sobie serię. I w gruncie rzeczy… spodziewałam się, że moje spotkanie z tą książką wypadnie dużo gorzej. Ta książka to dość klasyczne, młodzieżowe high fantasy, wydane po raz pierwszy w 1996 roku. Nie jest to więc książka najnowsza i to trochę czuć – kreacja świata przedstawionego jest tu raczej w „starym stylu”. Nie jest to nic wychodzącego poza ramy zwyczajnego fantasy, nie ma tu szczególnie intrygującego pomysłu na uniwersum, ale jednocześnie powieść daje takie poczucie dobrze osadzonego, tradycyjnego, choć przeciętnego jakościowo świata. Nie powiem, ma to swój urok. Mam wrażenie, że gdybym natrafiła na „Złodzieja” mając 11-13 lat to po prostu by mi się spodobał. „Królowa Attolii” była tomem drugim, czytałam ją bez znajomości części pierwszej i jednak w 2013 byłam nieco starsza, toteż nie dziwi mnie, że wówczas miałam ochotę na nią jedynie narzekać. Pierwszy tom jednak ma w sobie pewien urok. Jest napisany dość lekko i ma pewne problemy (o których zaraz), ale generalnie to całkiem solidnie napisane, rozrywkowe fantasy ze średniej półki. Jednakże ja, jako dorosły czytelnik, który ma za sobą już naprawdę sporo fantastyki z różnych półek jakościowych, targetów i gatunków, nie byłam w stanie się w pełni na tej książce dobrze bawić. Zacznijmy od Gena. Główny bohater tej książki to młody człowiek o niedookreślonym wieku. Jego początkowa kreacja na pierwszych stronach naprawdę przypadła mi do gustu, choć sam pomysł na fabułę (najlepszy na świecie złodziej jest potrzebny władcy) nie jest dla mnie niczym świeżym. Sceny w więzieniu naprawdę miały pewien klimat. Im jednak dalej w las, tym Gen bardziej mnie drażnił. Okazało się, że jest po prostu narzekającym dzieciakiem, który non stop myśli o jedzeniu, a w którego zachowaniu nie do końca widać tego legendarnego złodzieja. I to ostatecznie MA SENS w ramach całej fabuły, ale po prostu było dla mnie trochę męczące. Zwłaszcza że otaczający go bohaterowie też do najbardziej przyjemnych nie narzekali. Drugim problemem jest fakt, że… w tej książce niewiele się dzieje. „Złodziej” ma około trzystu stron, jest więc stosunkowo krótki jak na przygodową powieść high fantasy, a ponad połowa tej historii to tak naprawdę zawiązanie akcji i podróż do miejsca, w którym Ged ma wykonać swoje zadanie. Oznacza to, że przez ponad 150 stron bohater tak naprawdę ani przez chwilę nie pokazuje swoich złodziejskich umiejętności i ja jako czytelnik przestałam na tym etapie w to już wierzyć. Następnie, po tej dość długo trwającej i nudnawej podróży, dostajemy krótką porcję akcji, która też nie została rozpisana w szczególnie emocjonujący i wciągający sposób i stopniowo zmierzamy do finału. Gdybym miała te naście lat to prawdopodobnie ostateczny zwrot akcji naprawdę by mi się spodobał. Obecnie jednak: nie jest dla mnie niczym nowym i mogę jedynie docenić fakt, że autorka naprawdę nieźle to od początku zaplanowała, mimo pewnych niedomagań „Złodzieja”. Jak już mówiłam, sam świat przedstawiony jest raczej sztampowy. Autorka nawiązuje tu trochę do mitologii greckiej, choć świat osadzony jest raczej w quasi-średniowieczu. Na przestrzeni powieści dostajemy tez – dla mnie raczej nudnawe – mity rozbudowujące nieco to uniwersum. Nie powiedziałabym, że „Złodziej” to książka, którą koniecznie trzeba przeczytać, ale jednocześnie mam poczucie, że na tle innych, nowszych powieści młodzieżowych tego typu nie wypada wcale aż tak źle. Jeśli komuś tęskno do nieco bardziej tradycyjnego podejścia do fantasy i chce powieści napisanej w zdecydowanie lekki sposób to jest to na pewno jakiś wybór. Ale osoby poszukujące wyłącznie naprawdę wybitnej literatury z tego gatunku mogą sobie debiut Megan Whalen Turner odpuścić.

W przeciwieństwie do Lewiatana, z Behemota zapamiętałem dużo mniej z pierwszego czytania z czasów szkolnych, co pewnie przełożyło się na bardziej pozytywny odbiór tej części w stosunku do poprzedniczki. Praktycznie cały Behemot rozgrywa się w (jeszcze) neutralnej Turcji, a główni bohaterowie znów zostają rozdzieleni by na końcu spotkać się w finale. Bawiłem nieźle, choć gdybym był czepialski to wytknąłbym autorowi pewne decyzje jak na przykład dołączenie Alka do ruchu oporu chcącego obalić Sułtana (gdy przecież sam jest ofiarą nacjonalistycznych ekstremistów) albo śmierć Zavena, który jest chyba niewystarczająco ważną postacią dla fabuły, aby wstrząsnąć czytelnikiem. Oprócz tego - bawiłem się świetnie, a na szczególną uwagę zasługują: kreacja postaci, którym chce się kibicować oraz tak jak poprzednio obraz stworzonego przez Scotta Westerfielda świata. Misterność chrzęstowych maszyn to creme de la creme światów fantasy/steampunku czy - jakkolwiek banalnie to brzmi - wizji które pobudzają wyobraźnię. Polecam entuzjastom YA z początków XXI.

Insygnia. Wojny światów” autorstwa S.J. Kincaid to bardzo przyjemna młodzieżowa powieść science fiction, zwłaszcza jak na debiut. Książka wyróżnia się ciekawym pomysłem na futurystyczny świat i dynamiczną akcją, a jej dużym atutem jest różnorodność i wyrazistość bohaterów. Choć momentami fabuła bywa nieco naiwna, dobrze wpisuje się to w konwencję młodzieżową i nie przeszkadza w odbiorze. Można jedynie odczuć lekki niedosyt w kwestii głębszej rozbudowy świata przedstawionego, bo sam koncept ma potencjał. A brakuje tego mięska .

To dobra książka dla młodzieży. Ciekawy świata przedstawiony, spoko historia. Moją dorosłą głowę nie do końca przekonują przedstawione postacie, wydaje mi się, że Alek, Dylan i dokrot Barlow nie są realni, zbyt ponaciągani pod tezę, ale nastoletniemu synowi w niczym to nie przeszkadzało, wciągnął powieść jednym tchem.

Według okładki: Fascynujące postacie i akcja, która osiąga wbijający w fotel punkt kulminacyjny. Obsydianowe serce łączy to co najlepsze w romansie historycznym i fantastyce. Tanya Huff Najlepszy hotel w Monachium. Damy i gentlemani, nienaganne maniery i styl. A pod blichtrem wyższych sfer – starcie sił, których istnienia nie uznaje oświecone społeczeństwo. Spiskowcy-patrioci kradną zwój, którego moc pozwala zmienić rzeczywistość. Jednak potężny artefakt znika... Na poszukiwania ruszają oficerowie bawarskiego króla oraz mistrzowie wiedzy tajemnej. I nie tylko oni – także tajemnicze Sí – istoty, o których wspominają tylko gusła oraz równie zagadkowe, kościelne Bractwo Światła. Czy z mocą artefaktu odmienią świat na obraz własnej, okrutnej wyobraźni? Bezwzględna, bezpardonowa walka zrodzi wielkie tragedie... i płomienną miłość. Zbliża się zmierzch wieku rozumu. Rodzi się nowa epoka – romantyzm. *** Akcja książki dzieje się w Monachium, stolicy Królestwa Bawarii, gdzie bale, spotkania towarzyskie i tajemne pojedynki to codzienność. Opowieść rozpoczyna się spotkaniem niemal wagi państwowej, gdzie dyskutuje się o tajemnym artefakcie, który został ukradziony, a który ma ogromne znaczenie dla losów świata. Zadanie odnalezienia rękopisu, bo to o niego chodzi, trafia w ręce trzech dżentelmenów (... i kobiety), którzy za cenę własnego życia postanawiają go odnaleźć. *** Opowieść dość ciekawa, ale nie aż tak jak się na początku spodziewałam. Całość kręci się wokół kilku wątków, które wydają nam się nie związane ze sobą. PO PIERWSZE: wątek panny Corrisande Jarrencourt, jej przyzwoitki i służącej, DRUGI: wątek dżentelmenów: podporucznika Udolfa von Görenczy, podporucznika Asko von Orvena i pułkownika Delacroix TRZECI: śpiewaczki operowej Cerise Denglot i jej tajemniczego wielbiciela. Niby powinno się to wydawać ciekawe i w ogóle, ale czasami jest to zbyt długie. Wątki przeplatają się ze sobą, niestety czasami nie wiadomo o co chodzi Książka oczywiście nie jest beznadziejna, ale na te 450 stron, akcji może było 100. Reszta to niepotrzebne wydłużanie, powieść bez tego byłaby ciekawsza, troszkę krótsza, ale prawdopodobnie lepsza. Jedną z "fajniejszych" rzeczy było pokazanie tamtejszej mentalności. Mężczyzn uczono, aby nigdy nie obrazili damy albo żeby ona nie czuła się niekomfortowo. Pokazanie, że dżentelmeni odgrywają ważną rolę w społeczeństwie. Kobiety ukazane są jako damy, które mają się rumienić i uśmiechać, nie pokazywać po sobie, że coś im się nie podoba, lub że nie chcą z kimś rozmawiać.

Po przeczytaniu serii mogę powiedzieć, że jest ona warta polecenia. Pomimo iż jest bardzo nierówna. Pierwsza połowa każdej z części jest po prostu nudna, ale po przekroczeniu tej magicznej granicy, akcja nabiera zatrważającego tempa i wciąga do tego stopnia, że zapomina się o początkowych problemach z przeczytaniem. :) Czyta się przyjemnie, co prawda fabuła nie jest jakaś porywająca i złożona ale za to zjadliwa i odprężająco prosta w odbiorze. Jednym słowem - polecam - ale raczej ludziom którzy chcieliby odpocząć pomiędzy trudniejszymi, bardziej złożonymi książkami niż coś na co mieliby specjalnie polować.

Łotrzyki, złodzieje i wagabundy, słowem Kamraci. Wśród nich Drothe - Nos pracujący dla jednego z szefów stołecznych gangów. Drothe jest dobry w tym co robi i lubi swoje życie, niestety los Kamrata bywa przewrotny, zwłaszcza jeśli niechcący wplącze się on w aferę o zasięgu i charakterze daleko przekraczającym jego doświadczenia. W zdradzieckim świecie miejskich rzezimieszków Drothe porusza się jak ryba w wodzie, ale spróbujcie pływać jak zwalą wam się na głowę imperialni Szarfiarze, Szarzy Książęta i masa innych "ciekawych" indywiduów:) Wciągająca, porywają i pełna akcji fabuła z krwistymi bohaterami, zwłaszcza główny bohater wybija się na plus - po części dlatego, że narracja jest pierwszoosobowa, więc siłą rzeczy wszystko jest przefiltrowane przez percepcję Drothe'a. Bardzo przyjemnie się to czytało. Brak dłużyzn i żadnych niepotrzebnych, przesłodzonych scen mających na celu jedynie zapełnienie literami miejsca na kartce. Świat logiczny, podany w szczegółach na tyle, na ile jest to wymagane, bez wielostronicowych, niepotrzebnych opisów. Przemierzając ulice, dachy i kanały wraz z bohaterami poczujecie atmosferę nie tylko samego miasta, ale przede wszystkim barwnego, przestępczego półświatka Kamratów. Polecam - to dobra, powieść łotrzykowska, trochę spod znaku płaszcza i szpady, ale nie brakuje w niej magii i cwanych czarodziejów.

Po przeczytaniu całej serii związanej ze swiftem, także tych nieprzetlumaczonych pozycji, skłaniam się ku twierdzeniu, że chyba tłumacz zawalił. Nie poradził sobie z oddaniem londyńskiego slangu i pewnego sposobu bycia bohaterów, które wręcz wylewa się z podcyklu o Szamanie. Co sprawia, że te kolejne książki czyta się dużo lepiej, są dużo zabawniejsze i bohaterowie są bardziej wyraziści. Ciężko uwierzyć w takie gwałtowne rozwinięcie się autorki, wiec winę za to zwalam na marne polskie tłumaczenie. Język nie jest jakiś zaawansowany, wiec polecam czytać w oryginale.

Nie jest źle, ale tak jakby książka (prze młodych bohaterów) stała się dość naiwna. Zdecydowanie odstaje od pierwszej część czy Wodnego Noża. Szkoda. Bo autor ma kapitalną wyobraźnię i potrafi szybko wciągnąć w swój świat czytelnika. Aby ktoś mógł odnieść się do moich słów, poniżej lista sci-fi z moimi ocenami: Expansja - 9/10 Hyperion - 8,5/10 Lód - 8,5/10 Głębia - 8,4,/10 Projekt Hail Mary 8/10 Bobiverse -8/10

Mnóstwo stron, ale i mnóstwo akcji! Główną bohaterką jest 17-latka. Na szczęście nie odczuwa się typowo nastoletnich problemów, bo dość szybko pojawiają się tematy "dla dorosłych" - np. zabójstwa. Dużo emocji się pojawiało, jak czytałam tę opowieść. Razem z bohaterami bałam się i wciągałam się w szukanie rozwiązań sprawy. Książkę połknęłam w kilka dni, bo nie chciałam aż tylu emocji na raz przeżywać ;) Trochę kryminał, ale w nurcie fantasy, gdzie pojawiają się super-moce. Na minus - wątek, który był omawiany prawie, że od początku książki nie został rozwiązany na jej końcu :( Podejrzewam, że dzieje się to w kolejnych tomach, ale cóż, są jedynie po angielsku.

Przeczytana, choć muszę stwierdzić, że mnie nie porwała. Niby fajny pomysł, alternatywny Johannesburg /ostatnio dużo takich prób jak Kair we Władcy dżinnów czy Londyn w Katabazie/. Może kiedyś powrócę i bardziej docenię. Duży plus za konstrukcję i fabułę z wątkiem kryminalnym

Taki jakby magiczny James Bond, potrafiący oblekać się w superzbroję. Obrońca uciśnionych. Do czasu, aż się czegoś ciekawego dowie. No i akcja się rozkręca. Po 50 -ciu stronach jedziemy prawie bez trzymanki. Fajna magia, niesamowite zwroty akcji. Jak to w "bondach". Lekka rozrywka, czasem niezbędna.

Książka całkowicie mnie zaskoczyła. Dobrze napisana, dosyć długa, ale przedstawiająca ciekawą historię. Wątki cofania się w czasie oraz gier mieszających się z rzeczywistością nie są czymś nowym, jednak zostały bardzo dobrze wykorzystane i wplecione w narrację.

uwielbiam takie książki, wymagające w sferze językowej, nieoczywiste, z mnóstwem niedopowiedzeń, z fantastycznie pokręconą fabułą i dzikimi zwrotami akcji. Zachęciła mnie do czytania postać Wokulskiego, ale w sumie mógłby to być każdy inny bohater, wymyślony na nowo lub już znany - to obojętne, bo Wokulski z tej książki je st baaardzo daleki od oryginału Wokulskiego.

W ubiegłym roku czytałam powieść „Miara życia”, w której ludzie otrzymują tajemnicze sznurki prognozujące długość ich życia. Oczywiście implikuje to całą masę problemów, głównie związanych z dyskryminacją osób, które otrzymały „krótkie sznurki”. I tak np. ludzie nie chcą wchodzić w związki z krótkosznurkowcami, gdyż się „nie opłaca” na kilka lat. Zabawne, że w powieści Drew Magary zachodzi zupełnie coś odwrotnego: po wynalezieniu leku „na śmierć” ludzie nie chcą się wiązać, gdyż przeraża ich perspektywa tak długiego bycia z drugą osobą, nawet jeśli ta się nie starzeje i jest w dobrym zdrowiu… Jedna tylko duża uwaga – jest zasadnicza różnica między niestarzeniem się, a nieśmiertelnością – i dlatego tytuł tej książki jest tak bardzo błędny (o prawdziwym „pokonaniu śmierci” pisze Neal Shusterman w trylogii Kosiarze – można sobie porównać jak tych dwóch autorów różnie podeszło do tematu). To jest wszystko jeden wielki paradoks, gdyż wychodzi na to, że cokolwiek by zrobić, zawsze będzie źle (co też świetnie widać w tej książce): żyjesz krótko – źle, żyjesz długo, też źle. Jesteś młody – źle (wiadomo, młodość też ma swoje wady), stary – jeszcze gorzej. Człowieka nijak nie da się zaspokoić ani zadowolić, zawsze chce więcej, albo „trawa jest bardziej zielona u sąsiada”, a co gorsza nie da się też nas powstrzymać od robienia rzeczy, które w efekcie są strzałem w stopę dla całej ludzkości, kończącym się katastrofą. Tym bardziej, jeśli dotyczy to kwestii zdrowia i życia: przecież każdy chce żyć jak najdłużej (i nikt nie chce być stary) i spróbuj przekonać kogoś, że ma sobie nie przedłużać życia (jeśli jest taka możliwość), albo nie posiadać dzieci, w trosce o dobro wszystkich… Przeludnienie? Who cares? Katastrofa klimatyczna. Oj tam oj tam… Magary pokazuje konsekwencje takich ludzkich działań i jest to mocna dystopia. Największe marzenie ludzi przeradza się w koszmar, zgodnie z maksymą beware what you wish for. I wcale to nie jest takie nieprawdopodobne, w świetle tego, co już potrafi biologia syntetyczna – chyba nam do tego bliżej, niż dalej. Trochę mnie jednak w tego typu dystopiach bawi, kiedy autor skupia się na jednym aspekcie, a ignoruje inne, tzn. zakłada się postęp w jakiejś dziedzinie, ale nie uwzględnia, że inne też nie stoją w miejscu. Ewentualne problemy mogą być niwelowane innymi wynalazkami/odkryciami. Albo w drugą stronę – nie zakłada się negatywnych konsekwencji, takich, które już mamy na dzień dzisiejszy. Tu autor w ogóle nie bierze pod uwagę konsekwencji katastrofy klimatycznej (choć pisze o ekspansji człowieka na północ, co byłoby niemożliwe bez ocieplenia się klimatu), a niektóre wydarzenia są dość absurdalne, zatem zbudowany obraz przyszłości jest mocno niedoskonały. Ale co ciekawe Magary „prognozuje” rosyjską inwazję na Ukrainę (a książka napisana w 2010 roku). Ciekawa dystopia.

Skuszona tytułem sięgnęłam tym razem po książkę o piratach. Nawiązanie do filmów z serii "Piraci z Karaibów"też zrobiło swoje😉 chociaż bardziej powinno się powiedzieć, że to film nawiązuje do książki, bo ona była pierwsza i stała się inspiracją. To taka przyjemna przygodówka o morskich wyprawach, pirackich podbojach i zwyczajach, mamy też klasycznie damę w opałach i trochę magii czyli wszystko się zgadza.

Nie ma jak po latach sięgnąć po tom 1, gdy się przeczytało drugi. Wszystko opiera sią na grze Majów, ich prognoz i rozgrywki. Odnalezione stare zapiski partii na 9 pionków. Przewiduje katastrofę i nie można "zobaczyć" czy będzie coś dalej.. Chłopak pochodzenia rdzennego, nauczony przez mamę kobiecej wersji gry, plus wynalazek przenoszenia świadomości w czasie. A wszystko po to by znaleźć się blisko rozgrywki i nauczenia się jej z użyciem takiej ilości pionków. Ciekawe, momentami trochę rozwleczone, ale spokojna rozrywka na parę wieczorów.

Podchodziłam do tej książki z pewną obawą, ale pozytywnie się zaskoczyłam. Bardzo wciągająca, fabuła się klei, główna bohaterka nie jest irytująca. Ogólnie nie ma się do czego przyczepić. Jak dla mnie to mogłaby być dużo grubsza i nawet nie musiałoby się dziać nic szczególnego, po prostu chciałabym pobyć z bohaterami dłużej w ich codziennym życiu.