League of Legends. Ambessa. Wybrana przez wilka

„Snowglobe” Park So Yong to młodzieżowa dystopia osadzona w świecie po katastrofie klimatycznej. Ziemia została skute lodem, a temperatura spada nawet do –45°C. Większość ludzi żyje w trudnych warunkach, w małych osadach, pracując w elektrowniach napędzanych siłą ludzkich mięśni. Jedyną ucieczką od tej surowej rzeczywistości jest oglądanie reality show. Wszystkie transmitowaną są ze Snowglobe (miasta ukrytego pod ogromną kopułą, gdzie panuje ciepło, dostatek i pozornie idealne życie). Luksus ma jednak swoją cenę, bo mieszkańcy Snowglobe żyją nieustannie pod okiem kamer, a ich codzienność jest częścią spektaklu oglądanego przez miliony widzów. Czytając tę książkę, miałam wrażenie, że patrzę na dwa zupełnie różne światy oddzielone nie tylko lodem, ale też marzeniami. Z jednej strony surowa rzeczywistość - zimno, ciężka praca i walka o przetrwanie. Z drugiej błyszcząca kopuła, która z daleka wygląda jak obietnica lepszego życia. A jednak im dłużej o tym myślę, tym bardziej czuję, że ta historia mówi o czymś znacznie głębszym niż tylko dystopijna wizja przyszłości. Najbardziej poruszył mnie sam pomysł na ten świat. Kontrast między lodową pustką a ciepłym, perfekcyjnie wykreowanym Snowglobe działa na wyobraźnię, ale też skłania do refleksji. Bo tak naprawdę to nie tylko opowieść o przyszłości. To trochę historia o nas - o tym, jak bardzo potrafimy wierzyć w obrazy, które ktoś dla nas stworzył. O tym, jak łatwo zachwycić się idealnym światem, nie widząc ceny, którą ktoś za niego płaci. Wątek życia pod ciągłą obserwacją kamer wydał mi się szczególnie niepokojący. W Snowglobe prywatność właściwie nie istnieje, a życie staje się spektaklem dla milionów widzów. Zaczęłam się zastanawiać, gdzie właściwie kończy się prawdziwe „ja”, a zaczyna rola, którą gramy dla innych. I czy człowiek może naprawdę być sobą, kiedy wie, że ktoś patrzy na każdy jego ruch. Bohaterka, Chobahm, też bardzo mnie zainteresowała. Na początku jej marzenie wydaje się tak ludzkie i zrozumiałe – kto z nas nie chciałby wyrwać się z trudnej rzeczywistości i dostać szansę na coś lepszego? Jednak im dalej w historię, tym bardziej widać, że spełnienie marzeń bywa skomplikowane. Czasem okazuje się, że to, czego tak bardzo pragnęliśmy, wcale nie daje nam wolności. Mam jednak wrażenie, że świat przedstawiony mógłby być pokazany jeszcze głębiej. Chciałabym dowiedzieć się więcej o tym, jak dokładnie funkcjonuje Snowglobe i co doprowadziło do tak drastycznej zmiany klimatu. W drugiej połowie książki akcja momentami przyspiesza i niektóre wątki wydają się tylko lekko zarysowane, choć aż prosiły się o rozwinięcie. Warto też zaznaczyć, że choć książka bywa reklamowana jako historia dla fanów „Squid Game” czy „Igrzysk śmierci”, w praktyce trudno znaleźć tu podobny klimat czy bezpośrednie nawiązania. „Snowglobe” nie skupia się na brutalnej rywalizacji ani widowiskowej walce o przetrwanie, lecz raczej na refleksji nad światem mediów, iluzją idealnego życia i ceną, jaką płaci się za bycie nieustannie obserwowanym. Mimo to książkę czytało mi się bardzo dobrze. Ta historia ma w sobie coś wciągającego, ale też trochę melancholijnego. Co więcej, zostawiła mnie z myślą, że czasem to, co wygląda jak raj, może być tylko pięknie oświetloną sceną. Myślę, że mimo pewnych niedociągnięć to naprawdę ciekawa dystopia. A ja z czystej ciekawości chętnie sięgnę po drugi tom, żeby zobaczyć, dokąd on zaprowadzi.

Muszę przyznać, że była to całkiem sympatyczna lektura. Skierowana do odbiorcy raczej młodzieżowego, ale ktoś zaczytujący się w tym gatunku powinien się równie dobrze poczuć w świecie stworzonym przez autorkę. Co prawda w którymś momencie towarzyszyło mi nieodparte wrażenie, że gdzieś już coś podobnego czytałam, jednak ostatecznej myśli nie mogłam uchwycić, więc może to tylko niepotwierdzone wrażenie. Musicie się jednak przekonać o tym sami. Ja w sumie ciekawa jestem jak może zostać pociągnięta dalej ta historia.

Zero uwag. Odkąd na nią trafilam I przeczytałam opis wiedzialam że muszę ją przeczytać i w końcu nadszedł ten dzień. Powiedzieć ze uwielbiam retellingi a szczególnie te "złych postaci" to jak nic nie powiedzieć. Historia kapitana haka zaczyna się nie winnie magia wyspa na której już zawsze będzie się dzieckiem. Na szczęście dla mnie a nieszczęście bohaterów nic nie jest takie jakie ma być na pierwszy rzut oka. Mamy śmierć krew dramaty między chłopcami mamy niespodziewany zwrot akcji. Świetna historia <3

Kolejna część "Igrzysk śmierci" to historia mentora Katniss i Peeta - Haymitcha. Autorka pozwala nam lepiej poznać tego bohatera, wczuć się w jego sytuację, nabrać do niego sympatii. Książka jest bardzo spójna z pozostałymi częściami serii, więc nie ma zgrzytu w fabule. Czyta się przyjemnie, mamy tu dużo akcji i fajnych plot twistów. Ciężko napisać o niej coś więcej, w końcu jeśli czytaliśmy poprzednie części, to znamy fabułę. Mimo to, lektura jest szalenie wciągająca i nie zawodzi. Polecam.

To było dobre zakończenie seri, choć jak dla mnie bez większych zaskoczeń. Jest to fajne domknięcie poprzednich tomów i muszę też przyznać, że parę razy serce zabiło mi mocniej z obawy o czyjeś życie. Jednak jak dla mnie najlepszym wątkiem tego tomu był fakt, że osoby, które inni postrzegali jako te mniej inteligentne i nie brali możliwości wystąpienia zagrożenia z ich strony, tak na prawdę zrobiły chyba najwięcej pożytecznego dla bohaterów i nie tylko. Seria jest super pod względem fabularnym i warto po nią sięgnąć. Mimo, że nie ma ona w sobie jakieś dynamiki i dla niektórych może się wydawać monotonna, ja jestem zdecydowanie zadowolona z czasu jaki spędziłam na jej lekturze.

Przez pierwsze 400 stron tej książki akcja ledwo dycha jest niczym sflaczały wąż ogrodowy. Jedynie trzy rzeczy pozwolają czytelnikowi przetrwać tą nude. A są to opisy magicznych zwierząt, wątek miłosny oraz przemiana głównej bohaterki z zakompleksionej dziewczynki w pewną siebie kobiete. Natomiast ostatnie 73 strony ,, na nieba I morza" coż to był za roller-coaster emocji i akcji. Morałem tej książki jest to, iż miłość ma siłe przezywcieżania rożnic i poczucia niepewności. Sama pozycja jest ślicznie wydana i czyta się ją ze średnią dozą przyjemności. Wspaniale treść tego utworu oddają piosenki pod tytułem: ,,The Joker and the Qeen"- Eda Sheerana &Taylor Swift, ,, Hold my hand"-Jess Glynne, ,,Creepin"-Rediohead.

Czytałam kilka lat temu jako tłumaczenie z internetu. Sama historia, zwłaszcza jej bohaterowie urzekli mnie. Sięgając po wersję papierową miałam nadzieję, że zostanie porządnie zredagowana, np. nie będzie częstych powtórzeń tych samych zwrotów lub tych wszystkich "Aaaaaaaaa!", "Haha ha ha ha ha" i innych temu podobnych. Niestety nie zrobiono tego... Szkoda. Z tego powodu nie mogę dać więcej niż sześć gwiazdek (a i tak sentyment oraz sympatia do bohaterów mocno podciągnęła tę ocenę w górę). W późniejszych latach autorka dopisywała kolejne sceny oraz zmieniała już istniejące, tak więc mam nadzieję, że od czasu zakończenia oryginalnej powieści jej warsztat ewoluował.

W trzecim tomie nadal nie dostaniemy wartkiej akcji, ale zaczęłam rozumieć tę powolność. W tym tomie wyszły na jaw fakty, które skłoniły mnie do rozmyślać o tym, dlaczego rząd działa w ten a nie inny sposób i czym są motywowane jego działania. Mamy tu przeplatankę różnych perspektyw co daje fajny pogląd na całość i urozmaica historię. Osobiście bardzo dobrze mi się czyta tę serię, a fabularnie jestem wciągnięta na tyle, że z chęcią wracam do czytania i do tych bohaterów.

Posiadam całą kolekcję słowiańskie światy. Książka " Kwiat Peruna" była moim pierwszym wyborem. Od pierwszych stron wzbudziła we mnie ogromną ciekawość, choć język w którym została napisana nie należy do najłatwiejszych. Historia piękna oraz głęboko osadzona w świecie i wierzeniach Słowian. Polecam.

Rzadko się zdarza żeby drugi tom dorównał pierwszemu, ale w przypadku tej dylogii tak właśnie jest. Mamy tutaj wiele zwrotów akcji i kilka znaczących pożegnań. Poza tym to chyba jedno z lepszych enemies to lovers, jakie czytałam. Podoba mi się to zderzenie dwojga strategów, po dwóch stronach konfliktu. Zakończenie, jak to bywa w przypadku historii opartych na chińskich opowieściach, jest otwarte. Ale też daje nadzieję, że pewna dwójka po latach wreszcie się spotkała.

Po pierwszym tomie z cyklu Kot, który... autorstwa Sosuke Natsukawy sięgnęłam od razu po tom drugi, czyli "O kocie, który ratował bibliotekę". Byłam ciekawa, czy kontynuacja okaże się równie magiczna i intrygująca, co pierwsza część. Chociaż w tej powieści również występuje znany nam już z pierwszego tomu Rintaro Natsuki, jej główną bohaterką jest trzynastoletnia Nanami Kosaki, dziewczynka, która uwielbia czytać, a jej ukochanym miejscem jest lokalna biblioteka. Nanami zmaga się z chorobą, która utrudnia jej normalne funkcjonowanie. Jej ojciec natomiast jest bardzo opiekuńczy w stosunku do córki, szczególnie, że matka dziewczynki przedwcześnie zmarła. Nanami nie może robić wielu rzeczy, które dla jej rówieśników są codziennością, jednak czytania i odwiedzania biblioteki nie zamierza sobie odmawiać. Kiedy pewnego dnia dostrzega w ukochanej placówce podejrzanego mężczyznę w szarym garniturze, zwraca na niego uwagę i zastanawia się nad jego zachowaniem. W odpowiednim momencie, rzecz jasna, pojawia się również rudy gadający kot. I jak możecie się domyślić, potrzebuje pomocy Nanami. I tak rozpoczyna się przygoda, chociaż nowa, to jednak trochę podobna do tej, którą przeżył nieśmiały Rintaro. Teraz Rintaro jest dorosłym żonatym mężczyzną i właścicielem antykwariatu, który odziedziczył po dziadku. Tym razem jednak to nie on wiedzie prym w ratowaniu biblioteki, lecz delikatna nastolatka z astmą, która przezwycięża wszelkie trudności, aby ratować to, co kocha najbardziej - książki. Świat, do którego wkracza Nanami z kotem Torą, okazuje się miejscem zimnym i nieprzyjaznym, zupełnie jak w dużej mierze ten nam współczesny. Można się wystraszyć jego mieszkańców i ich działań, zmierzających do zniszczenia literatury. Czy Nanami zdoła rozwiązać zagadkę mężczyzny w szarym garniturze? Gdzie znikają książki z bibliotecznych półek? Drugi tom trochę mniej mi się podobał, jednak magiczny klimat został zachowany, a morał jest równie filozoficzny, jak w przypadku pierwszej części. Spodziewajcie się wielu fragmentów, nad którymi warto się zatrzymać i zastanowić nad tym, jaką rolę w życiu człowieka odgrywają książki i co tak naprawdę nam daje ich czytanie. Polecam!

Bardzo dobrze czytało mi się tę powieść. Wkręciłam się od samego początku i nie miałam ochoty się odrywać. Autorka ma dobry styl, a największą zaletą książki jest lekko mroczna i gęsta atmosfera. Kreacja postaci była ok, chociaż bez szału. Fabuła mnie zaintrygowała, ale nie jestem do końca usatysfakcjonowana jej zakończeniem. Jednak rozumiem zamysł autorki. Podobało mi się po prostu.

"Jeśli grzeszysz, spraw, by to coś znaczyło.” “Królowa śmiertelnych ziół” Hannah F. Whitten „Niektóre więzi są nierozerwalne. Tylko się gną.” Nowa rzeczywistość. Śmierć, która miała przynieść zmiany w królestwie, wcześniej zupełnie nieinteresującym korony. Jednak czasami zmiany, które miały być na lepsze, wcale nimi nie są. Upadek króla i początek nowego. A wraz z nim początek nowej królowej – Lore. I choć wcześniej wydawało się to dla nich najlepszą opcją, powoli zmienia się w najgorszy możliwy wybór. Głosy, które zaczynają słyszeć w swoich głowach. I opętanie, któremu jedno z nich nie potrafi się nie poddawać. I chociaż walka wewnętrzna trwa, wydaje się być z góry przesądzona. Bastian jako nowy król miał uzdrowić królestwo i zaprowadzić porządek w sprawach tak dawno spychanych pod dywan. Lista problemów tylko narastała - od możnych podnoszących bunt przeciwko nowej władzy, po widmo wojny z Cesarstwem Jaxa. A to okazało się być tylko wierzchołkiem góry lodowej, z którą przyszło im się zmierzyć. A na dodatek ten głos w jej głowie... Głos, którego właściciela obawiała się bardziej niż kogokolwiek innego. Jak można próbować ratować ukochanego, najbliższych i królestwo, jeżeli tak trudno jest ratować samego siebie? Z początku to miało być tajemnicą, ale sekrety czasami wychodzą na jaw wbrew naszej woli. Czy świadomość, że nie jesteśmy w czymś sami, jest zawsze pocieszająca? „Są dwa rodzaje prawdy. Kiedy ty coś wiesz i kiedy w końcu powiesz to komuś innemu.” Miłość, która nie wyklucza nienawiści. Oddanie, które potrafi zabijać nas dzień po dniu. I nadzieja, która potrafi runąć jak domek z kart. Nekromancja, brutalność i manipulacja. Ta historia trzyma w napięciu do samego końca, a po ostatniej stronie będziecie się zastanawiać, co Was u licha podkusiło, żeby sięgać po niedokończoną serię.

✨To bardzo wciągająca i przyjemna książka fantasy dla młodszych czytelników. Autor stworzył ciekawy świat magii, pełen tajemnic, niebezpieczeństw i szkolnych wyzwań, który szybko potrafi wciągnąć. Historia czyta się lekko, a akcja rozwija się dynamicznie, dzięki czemu trudno się od niej oderwać. Główny bohater, Eryk Scott, to postać łatwa do polubienia – nieidealna, pełna wątpliwości i jednocześnie bardzo autentyczna. Jego „inność”, polegająca na tym, że widzi magię, ale nie potrafi jej używać, jest ciekawym pomysłem i stanowi mocny punkt całej fabuły. Na plus zasługują również motywy przyjaźni, odwagi i dojrzewania, które zostały naturalnie wplecione w magiczną przygodę. 🪄Niestety, w trakcie czytania trudno nie odnieść wrażenia, że książka momentami zbyt mocno przypomina serię „Harry Potter”. Magiczna szkoła, podział uczniów na grupy, lekcje, rywalizacja czy niektóre wątki fabularne wywołują bardzo wyraźne skojarzenia. Nie jest to coś, co całkowicie psuje odbiór książki, ale sprawia, że historia traci na oryginalności. Choć książka nie jest pozbawiona niedociągnięć, jej ilustracje zdecydowanie rekompensują te braki — są pełne uroku, dopracowane i nadają całości niezwykłego charakteru. 🧙🏻‍♀️Mimo tych podobieństw „Eryk Scott. Przeklęta magia” pozostaje solidną i angażującą lekturą. To dobra propozycja dla osób, które lubią klimat magicznych szkół i przygodowe fantasy, szczególnie jeśli są fanami Harry’ego Pottera. Książka ma potencjał, dlatego z chęcią sięgnę po kolejne tomy — licząc na jeszcze więcej własnych, unikalnych pomysłów. [Współpraca barterowa]

Przeczytane! Mogę być z siebie dumna że nie zrobiłam DNF-u. Z jednej strony byłam ciekawa co będzie dalej z drugiej zaś strony nie wciągnęłam się w jej historie ani w bohaterów, ciągnęła mi się strasznie długo. Zauważyłam że ja chyba nie lubię "Gotyckich" powieści bo nie potrafię wczuć się w klimat. Po opisie myślałam że będzie więcej zmiennokształtnych - wilkołaków. A tu była jedna marna scenka. Autorka bardziej skupiła się na czarnej magii, złych duchach i niewyjaśnionych zniknięciach na posiadłości. Da się to przeczytać ale nie każdemu przypadnie do gustu czytelniczego. U mnie to nie nastąpiło. Z przyjemnością puszcze ją dalej w świat.

Po pierwsze muszę powiedzieć, że książka została naprawdę pięknie i starannie wydana. Zarówno szata graficzna, jak i korekta są perfekcyjne. Tak starannej korekty życzyłabym sobie w każdej czytanej książce. Sama książka też była dobra, choć w moim odczuciu czegoś zabrakło. Owszem, pomysł na przeniesienie losów Apollona i Hiacynta do XXI wieku była ciekawa, jednak pokonały mnie nieco watki korporacyjne i wszystkie inne związane z wyższymi sferami, tutaj reprezentowanymi przez Olimpidów i inne bóstwa. Zabrakło mi też trochę emocji, a końcowy, nieco moralizatorski wydźwięk powieści, przywiódł mi na myśl szkołę.

Elloren nie zdawała sobie sprawy, gdzie dokładnie zaprowadzą ją działania jakie zupełnie przypadkowo rozpoczęło. To co zaczęło się jako pomoc przyjaciołom, stało się walką w ruchu oporu przeciwko bezwzględnemu magowi Vogelowi. Teraz dziewczyna wie już więcej, ma większą świadomość rozgrywających się wydarzeń ale równocześnie zdaje sobie sprawę, że to zaledwie początek. Jej działania rodzą podziw wśród innych narodów i budują sojusze ale to tylko maleńki krok bo Zło rośnie w siłę. Jednak nie tylko walka o wolność zabiera myśli dziewczyny. Wielkimi krokami zbliża się moment, gdy będzie musiała poddać się przyrzeczeniu. Ciotka coraz mocniej naciska by połączyła się z Lukasem Greyem, jednak uczucia dziewczyny mocno skręcają w kierunku tajemniczego Kelta, Yvana. Drugi tom serii o Czarnej Wiedźmie zaczyna się niepozornie i bardzo spokojnie. Elloren ma już zbudowane swoje środowisko, krąg przyjaciół wśród których czuje się pewnie i wspólnie z którymi zaczyna odnosić pierwsze małe sukcesy w walce przeciw Vogelowi. Ratuje kolejne istoty oraz odkrywa zaskakujące sekrety, które pomagają jej budować nowe sojusze. Wydaje się, że w chaosie jaki zapanował na świecie ona ma swoje miejsce. Jej siła, determinacja i oddanie przyjaciołom budzą podziw, mimo, że sama Elloren nie posiada mocy magicznej. Jednak to tylko pozory przed prawdziwą burzą. Cios nadejdzie z niespodziewanej strony i pokaże ile naprawdę warte są przyjaźnie oraz na kogo można liczyć w najmroczniejszym momencie. Jeśli początek ,,Kwiatu żelaznego" uśpił moją czujność to finał zdecydowanie rozpalił emocje. Wszystko nabrało sensu i całość nabrała nowego wydźwięku. Dopiero po dotarciu do finału tomu widzimy jak misternie i przemyślanie została skonstruowana fabuła by pozostawić czytelnika z mnóstwem pytań oraz w niepewności. Bo świat wokół Elloren i jej przyjaciół nigdy już nie będzie taki sam. Została zburzona krucha równowaga, która udawała porządek i jedność. Ale to nie tylko opowieść o walce. To historia prawdziwych przyjaźni, determinacji oraz rodzących się uczuć, które nie poddają się przeciwnościom. Polecam!

Słowiańska magia, słowiańskie wierzenia - to oznacza, że "Wezwanie Żmija" Cię woła! Wojmir to chłopak, który widzi stwory ze słowiańskich wierzeń i jest zobowiązany do odprowadzania zbłąkanych dusz pod bramy Nawii, do swojego ojca - Żmija. Mężczyzna jest także zwolennikiem podejmowania się łatwych misji, by łatwo zyskać pieniądze. Wszystko się zmienia, gdy razem z Żywią (strzygą) i Stefą (szeptuchą) dociera do Poznania, gdzie musi rozwiązać pewną zagadkę. Historia jaką wykreowała Agnieszka Kulbat jest przesycona wierzeniami słowiańskimi, które koegzystują z chrześcijaństwem. Autorka idealnie ukazuje, jak te dwie skrajne ideologie żyją obok siebie. Cudownie było mi się zanurzyć w tej powieści, gdzie humor i słowiańska magia królowały. Agnieszka Kulbat ma lekkie pióro, które umożliwia szybką lekturę. Postaci mają swoje cechy charakterystyczne, które umożliwiają polubienie danego bohatera, a co za tym idzie - przywiązanie się do niego. Wojmir, Żywia i Stefa mają zacięty język, co powoduje, że gdy dochodzi do potyczek słownych między nimi to śmiechu nie było końca. Poczułam jednak lekki niedosyt - miałam wrażenie, że ta "odpowiednia" akcja zaczęła się gdzieś za połową książki, jednak wszystkie powyżej wspomniane przeze mnie pozytywy, wynagrodziły mi to. Dodatkowo to, co zaczął robić Wojmir na końcu też mnie oczarowało, bo poczułam, że jestem bliżej tych słowiańskich zwyczajów. Jestem ciekawa, co autorka wymyśliła w drugim tomie, i jak tylko znajdę czas, będę czytać "Wolę Żmija"!

W rozdz. „Potwory i ludzie z metalu” zwraca uwagę kadr z filmu z 1954 r. „Godzilla”. Horror o potworach z egzotycznej krainy (odwołanie do dramatu i okrucieństwa II wojny światowej, także do zagrożeń związanych z bronią nuklearną). To historia również bliska współczesnym lękom i zagrożeniem militarnym. Japonia. Przewodnik po bóstwach, duchach i bohaterach. Joshua Frydman. Przekład Nika Sztorc. Wyd. Poznańskie, Poznań 2025. Mitologie Świata. Japonia, na planie pierwszym wraz z przewodnikiem po bóstwach, duchach i bohaterach, skreślona ręką naukowca (doktorat na Uniwersytecie Yale), specjalizującego się w kulturze dawnego Kraju Kwitnącej Wiśni. W tekście tyle wiedzy, ile udźwignie przeciętny Czytelnik, bez naukowych eksperymentów. Znakomite ilustracje w szaro- niebieskiej kolorystyce nadają ton opowieściom. Z rozdz. „Kim jest cesarz?’ Dowiesz się, że to nie tylko władca, ale i symbol Japonii i Japończyków. Określenie „tenno” znaczy „niebiański władca”. W chińskich źródłach łączy się z Gwiazdą Polarną, nazywaną Polaris (najjaśniejsza gwiazda - Małej Niedźwiedzicy), także centralna postać świata. Z rozdz. „Świat pełen duchów” Świat zwierząt - to świat istot obdarzonych duchową mocą. Należą do nich nie tylko koty,ale i żółwie, i żurawie. W przypadku tych ostatnich symbolizują one długowieczność: żurawie żyją tysiąc lat, a żółwie - dziesięć tysięcy. Negatywną reputacją obdarzone są: stonogi i pająki. Z drastycznych opowieści o tych ostatnich: potrafią zamieniać się w piękne kobiety, wabić do swych domów podróżników, po czy uwodzić, obcinać im głowy, by wypić ich krew. Stonogi, łasicie, małpy, kuny i gronostaje – to galeria zwierząt, bez których nie istnieją japońskie opowieści. W japońskich mitach jest moc, oryginalna forma i urok mimo grozy… 8/10

Zabrałam się za tę historię, nie mając pewności, czy będzie to coś dla mnie. Od razu zdecydowałam się na przeczytanie całej trylogii, chociaż wiedziałam, że fantastyka zbudowana na koreańskiej mitologii jest daleka od tego, z czym czuję się komfortowo. A jednak pierwsza część – „Five Broken Blades” – sprawiła, że bezpowrotnie wciągnęłam się w literaturę tego typu. Teraz już nie wyobrażam sobie nie znać tej historii. „Four Ruined Realms” to kontynuacja historii sześciu znanych nam wcześniej bohaterów. Nadszedł czas zemsty, w której kłamstwa nawarstwiają się w niekontrolowany sposób. Niezwykle satysfakcjonujące było dla mnie to, jak widoczna była zmiana w charakterach postaci. Zaczynając drugą część, czytelnik mógł mieć wrażenie, że całkiem dobrze zna już Aeri, Royo, Mikaila, Tiyunga, Sorę czy Euyna. A jednak to tylko pozory. Każda z tych postaci zaczyna przechodzić w tej części przemianę. Pewne cechy wzmacniają się, inne osłabiają, skręcając w zaskakującym kierunku. W tej grze nie ma osób przeźroczystych. Nie ma bohaterów wyłącznie dobrych lub wyłącznie złych. I to jest dla mnie największym atutem całej serii. Podobnie jak w przypadku pierwszej części, tę także pochłonęłam w niesamowitym tempie. Ta historia wciąga na tyle mocno, że naprawdę ciężko się oderwać. Doskonałym zagraniem jest tutaj rozdzielenie narracji pomiędzy sześciu narratorów. Dzięki temu czytelnik może śledzić akcję dziejącą się w kilku miejscach jednocześnie. Jeszcze większym plusem jest jednak fakt, że taki podział zapewnia wiele cliffhangerów. Praktycznie każdy rozdział kończy się niespodziewanym zwrotem akcji i przerwaniem narracji w kluczowym, pełnym napięcia momencie. Dzięki temu aż chce się czytać dalej! Cała seria jest fantastyką z kilkoma wątkami romantycznymi, jednak nigdy nie wychodzą one na pierwszy plan. I właśnie takich książek potrzebowałam! Już od samego początku możemy śledzić losy trzech formujących się par kochanków. Par różnorodnych, odmiennych od siebie, a jednocześnie walczących o to samo – o możliwość kochania w spokoju. Uczucia bohaterów są jedynie tłem całej historii, jednak znacząco wpływają na podejmowane przez nich decyzje. Serce miesza się z rozumem, a opowieść, mimo fantastycznych elementów, staje się ludzka i mocno przyziemna. Jestem zachwycona tym tomem i od razu po jego skończeniu, miałam ochotę sięgnąć po trzecią, kończącą całą serię część (i tak też zrobiłam).