Ekstradycja

"Wyrwa" autorstwa Wojciecha Chmielarza to druga po "Żmijowisku" książka tego Autora, po którą sięgam. Tym razem jest to opowieść o bólu, który nie mija, o pytaniach, na które nie ma prostych odpowiedzi oraz o prawdzie, która potrafi zniszczyć wszystko, co dotąd wydawało się pewne. Maciej Tomski wiedzie w miarę uporządkowane życie. Przynajmniej do momentu, w którym dowiaduje się o tragicznej śmierci swojej żony. Wówczas wali się cały jego świat. Pogłębiająca się rozpacz, niemoc oraz trudność wyjaśnienia zaistniałej sytuacji córkom - to wszystko pogłębia stan psychiczny Macieja. Do tego rodzą się pytania: "jak?" i "dlaczego?". Początkowo wszystko wskazuje na nieszczęśliwy wypadek. Jednak każdy kolejny dzień, w którym Maciej doszukuje się przyczyn wypadku, wskazuje na z goła inną, znacznie bardziej skomplikowaną rzeczywistość. Kim tak naprawdę była kobieta, którą kochał, z którą dzielił życie? Dlaczego zginęła pod Mrągowem, skoro wyjechała w delegację do Krakowa? Czy mogła skrywać przed nim więcej sekretów, niż był on w stanie sobie wyobrazić? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań, należy szukać w książce Wojciecha Chmielarza. "Wyrwa" to thriller psychologiczny, w którym towarzyszymy głównemu bohaterowi w jego podróży w głąb samego siebie. Obserwujemy jego rozterki, zmagania z poczuciem winy. Maciej nie potrafi uwolnić się od myśli, że być może coś przeoczył? Może gdyby był bardziej uważny, bardziej obecny w domowym ognisku, gdyby pozwolił żonie na realizację zawodowych planów, bądź znalazł w sobie odwagę, żeby zawalczyć o własny awans, to może można było zapobiec tej tragedii? Ta wewnętrzna walka głównego bohatera nadaje powieści swego rodzaju intensywności i autentyczności. Do tego dochodzą wątki poboczne, odkrywane w trakcie lektury, które rodzą kolejne pytania. Autor nie daje na nie łatwych odpowiedzi. Zamiast tego prowadzi czytelnika przez labirynt emocji, w którym nic nie jest czarno-białe. Rozpacz miesza się z nadzieją, gniew z bezradnością, z kolei potrzeba poznania prawdy miesza się z lękiem przed jej konsekwencjami. Chmielarz z niezwykłą precyzją pokazuje ludzkie emocje i zachowania. Najpierw rozpacz i gniew, później, zemstę i przebaczenie. Ponadto, ukazuje też cienkie granice w relacjach międzyludzkich, których przekroczenie niesie za sobą nawarstwianie się kolejnych problemów. W „Wyrwie”, te relacje są pełne pęknięć, drobnych niedopowiedzeń i przemilczeń, które z czasem urastają do rangi murów nie do przeskoczenia. Wraz z rozwojem wydarzeń pojawia się motyw zemsty, jako powolnego narastania gniewu, zrodzonego z bólu po stracie ukochanej osoby. Ból ten jest wszechobecny - pojawia się w każdej decyzji bohatera, w każdym jego kroku. Jednak, czy dokonanie zemsty może przynieść ulgę? A może jest jedynie pogłębieniem rozpaczy? Ważną rolę w tym thrillerze odgrywa też motyw przebaczenia i pogodzenia się bohaterów z tym, czego nie da się już zmienić. Jednak, owo przebaczenie nie jest tutaj przedstawione jako jednorazowy, oczyszczający akt. Obserwujemy je u poszczególnych bohaterów jako długi, powolny proces, rodzący się w bólu i wątpliwościach. Ten thriller psychologiczny nie jest kolejną powieścią detektywistyczną naszpikowaną policyjnym śledztwem etc. Jest to przede wszystkim poruszające studium straty, miłości i ludzkiej psychiki wystawionej na najtrudniejszą próbę. To książka, która zmusza do refleksji nad tym, jak dobrze znamy najbliższe nam osoby i czy w ogóle jesteśmy w stanie poznać je naprawdę. To także książka o rozliczeniu się z samym sobą i sile przebaczenia. Styl Autora jest oszczędny, momentami surowy, co potęguje poczucie chłodu, pustki i udręki, które towarzyszą głównemu bohaterowi. Wszystko to jest bardzo przemyślane i potrzebne, Nawet jeśli w trakcie lektury nieco spada tempo, a czytelnik - zwłaszcza pod koniec książki - zaczyna zadawać sobie pytanie: "po co Autor wplótł do fabuły te niepotrzebne, mniej interesujące wątki?". Wbrew pozorom, wszystko jest tutaj: "po coś", choć początkowo nie jest to tak jednoznaczne. Książkę szybko się czyta, zwłaszcza jej pierwszą połowę. Jak już wspomniałam wcześniej - jej tempo spada po połowie. Wówczas pojawia się pewien wątek, który może trochę irytować, a czytelnik może zacząć się zastanawiać nad tym, co kierowało Autorem, żeby pisać jakieś nie związane z ogólną historią tematy. Warto jednak przeczytać do końca, gdyż wszystko ładnie się ze sobą łączy. Mimo, iż "Żmijowisko" czytało mi się lepiej, to uważam "Wyrwę" za dobrą powieść, momentami wymagającą emocjonalnie, niebanalną i zmuszającą do refleksji. Może spełnić oczekiwania tych czytelników, którzy poza zwykłą rozrywką i zagadką kryminalną, szukają w thrillerach czegoś więcej, co skłoni ich do przemyśleń nad ludzką naturą. Opinia opublikowana na moim blogu: https://literackiepodrozebooki.blogspot.com/2026/04/wyrwa.html

Na Miłość leczy rany Katarzyny Bondy czekałam z ciekawością, ale i pewną rezerwą – to przecież nie typowy kryminał, tylko opowieść o uczuciu, winie i mistyce. Przez pierwsze 400 stron było ciężko – gęsty język, trudne imiona, długie opisy. Ale potem… coś zaskoczyło. Historia Tośki i Kereja, ich walka o prawdę i miłość, przeniosła mnie w świat zupełnie inny – pełen szamańskich wizji, kazachskiej kultury i ludzkiego cierpienia. To książka dla tych, którzy nie boją się trudnych tematów i wolnego tempa. Dla mnie – wymagająca, ale warta uwagi.

Co mnie zdziwiło to fakt, że jest to thriller a nie wciągnął mnie aż do setnej strony, tak jak książki tego gatunku "mają w zwyczaju''. Czułam, że coś jest nie tak z narratorem, byłam nawet przekonana, że sam wymyślił istnienie swojej żony. Nie rozumiem jednak po co tyle pobocznych wątków, które ostatecznie nie wnosiły absolutnie nic do fabuły, a było ich mnóstwo np yuri handlujący lekami, czy milosc brata gabriela do alicii. Nie rozumiem jak pacjentka pod wplywem tak silnej dawki morfiny mogla napisac perfekcyjnie co sie wydarzyło jeśli zaraz potem wylądowała całkowicie nieprzytomna w śpiączce. Czytałam w orginale po angielsku i uwielbiam ten klimat pochmurnej anglii i bluszczy i ceglanych domów dodawało to wymaganego nastroju tajemnicy. Coś czego nie mogę książce odmówić to to że wprawiła mnie w przerażenie i aż bałam się chodzić po mieszkaniu. Nierealistycznym elementem było dla mnie to, że przeszukał każdy element pokoju w poszukiwaniu pamiętnika i go nie znalazł, bo nie lubił namalowanego przez Alicie obrazu. Jest to trochę niepoważne i bohater był na to za inteligentny. Pomimo wad , które wymieniłam sądzę, że jest to bardzo dobry thriller, który spełnia swoją funkcję i gdy będęo nim myśleć będę czuć się niekomfortowo. Jest to mój 3 thriller w życiu i muszę przyznać, że wkręcam się w ten gatunek, tylko muszę odczekiwać pomiędzy kolejnymi książkami, żeby zapomniec jak się ich boję.

Jedna z lepszych części, oczywiście z przymrużeniem oka, bo tutaj mamy do czynienia z tym samym, co w każdej części i tym, co czyni te książki typowymi dla tego autora: mnóstwo akcji i wątków, które momentami balansują na granicy absurdu i czasami nawet ją przekraczają. Jednak akurat ta książka była naprawdę dobra, być może dzięki wprowadzeniu ciekawego motywu, jakim jest precedens i wątek „zbrodni doskonałej” oraz luk w prawie. Czytało się ją naprawdę szybko i nie byłam przytłoczona nieustanną akcją i zwrotami, jak to czasem bywało w poprzednich częściach. No i na plus to, że w końcu cała zło nie sprowadza się do Langera…

Kolejna wciągająca książka, mimo tych makabrycznych opisów :D W pewnym momencie też uwierzyłam w to samo, co jedna z postaci. A potem okazało się coś innego :P Ale tyle historii poplątało się wzajemnie, że nawet mi szkoda tych niepotrzebnych ofiar. A może niektóre były potrzebne... To już każdy czytelnik oceni sam ;) Ja w każdym razie nie wymyśliłabym takiej historii z tyloma osobami splątanymi razem ;)

O tyle, o ile naprawdę lubiłam tę serię, to wplątywanie Langera w praktycznie każdą część i robienie z niego jakiegoś hiperantagonisty zaczyna być już zwyczajnie nużące. Z postaci psychopaty autor zrobił niemal wszechmocnego gracza, który może robić, co tylko mu się podoba, a organy ścigania tańczą tak, jak im zagra. Na dłuższą metę przestaje to budować napięcie, a zaczyna po prostu męczyć. Do tego dochodzi fakt, że Langer jako antagonista właściwie nie potrzebuje żadnych większych motywów do swoich wynaturzonych działań i gierek robi to wszystko po prostu dlatego, że może. I niestety właśnie to też odbiera tej postaci część klimatu, bo zamiast złożonego i naprawdę niepokojącego przeciwnika dostajemy kogoś, kto jest zły, brutalny i nieuchwytny właściwie bez żadnych granic. Relacjom między bohaterami również coraz bardziej zaczyna brakować realizmu, a losy Chyłki z części na część robią się coraz dziwniejsze. I patrząc po zakończeniu, można odnieść wrażenie, że dalej będzie już tylko bardziej absurdalnie. Do tego w tej części sam główny motyw, czyli zabójstwo dwóch nastolatków totalnie ginie gdzieś wśród pozostałych wątków. Sprawa, która początkowo wydaje się osią fabuły, z czasem schodzi na dalszy plan, przytłoczona całą resztą chaosu, sensacji i kolejnych dramatów. A jej rozwiązanie wypada tak, jakby sam autor do końca nie wiedział, jak z tego wybrnąć, więc po prostu poszedł w najbardziej absurdalne możliwe zakończenie.

Powiem wprost: to naprawdę bardzo fajna książka. Czytało się ją błyskawicznie, a ja część historii czytałam, część odsłuchałam i w obu formach wciągnęła mnie tak samo mocno. Lubię takie konstrukcje. Krótkie rozdziały, szybkie tempo, zero niepotrzebnych dłużyzn. Akcja płynie gładko, a zakończenie jest konkretne i domknięte, bez irytującego niedosytu. Z czystym sumieniem polecam.

„O krok za daleko”, to kolejny thriller Harlana Cobena. Zdesperowany ojciec od miesięcy szuka córki, a gdy wreszcie spotyka ją w Central Parku, sprawy się komplikują. Simon Greene za wszelką cenę chce córkę sprowadzić do domu, a na jego drodze staje Aaron, przez którego Paige (córka Simona) uciekła. Podczas szamotaniny Simona z chłopakiem – dziewczyna znowu znika. Simon trafia do miejsca, gdzie ukrywała się córka, ale tam znajduje ciało Aarona, natomiast po Paige nie ma śladu. Do poszukiwań włącza się żona Simona, która dotychczas uważała, że należy Paige zostawić w spokoju, bo działając wbrew niej, niczego nie osiągną. Małżonkowie trafiają do dilera narkotyków i tam sprawy przybierają fatalny przebieg. Żona Simona zostaje ranna i trafia w stanie krytycznym do szpitala. Autor prowadzi czytelnika przez labirynt zagadek i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Po mistrzowsku buduje napięcie i sprawia, że czujesz się uczestnikiem wydarzeń, im głębiej zanurzasz się w historię tym bardziej pragniesz odkryć prawdę. Początkowo nie pasujące do siebie elementy, nagle znajdują swoje miejsce, a zakończenie jak zwykle zaskakuje. Opowieść Cobena, to nie tylko thriller, ale też poruszająca historia o miłości, poświęceniu i granicach jakie gotowi jesteśmy przekroczyć dla swoich dzieci, dla swoich bliskich. Na podstawie tej książki powstał serial o tym samym tytule. Twórcy wykorzystali tę samą formułę serialu, która zapewniła sukces wcześniejszym ekranizacjom książek Cobena. Wszyscy bohaterowie mają swoje mniej lub bardziej mroczne sekrety i tajemnice, a to prowadzi do wielu konfliktów. Jest w serialu wiele momentów emocjonalnych, ale też są zagmatwane i niezrozumiałe. Przeszłość prędzej czy później cię dopadnie – tak można podsumować motyw przewodni serialu. Twórcy sugerują, że nikomu nie można wierzyć, mylą tropy – dzięki temu widz tworzy własne teorie, by się szybko przekonać, że nie ma racji i nie rozwiązał tej zagadki. Jedyne czego może się spodziewać – to niespodziewane. Najmocniejszymi punktami serialu są role Jamesa Nesbitta – jako Simona Greene’a i Ruth Jones – jako detektywki Eleny Ravenskroft. No i oczywiście morderczy duet Ash (Jon Pointing) i Dee Dee (Maeve Courtier-Lilley). Ta przerażająca para jest przekonująca – złowieszcze dusze, choć każde z innych powodów. Uzupełniają się wzajemnie i sieją zniszczenie. Atutem serialu jest też narracja, która wszystko spina i wyjaśnia, co ostateczne rozwiązania czyni bardziej poruszającymi. Serial można obejrzeć na platformie Netflix. Zawsze przy ekranizacji książek wydawało mi się, że książka jest lepsza od filmu. Ale w tym przypadku wydaje mi się, że zarówno z jednym, jak i drugim warto się zapoznać.

To moje drugie spotkanie z autorką. Uważam, że jej książki wyjątkowo przyjemnie się czyta. Pomysł na fabułę bardzo ciekawy. Wykonanie trochę mniej. Relacja między Klaudią i Markiem rozwija się bardzo szybko. Trudno powiedzieć co jej w nim imponuje. Jestem już trochę znudzona opisami mężczyzn, którzy są wspaniałymi kochankami bez skazy. Milion orgazmów od samego jego spojrzenia. Mało realne, mało ciekawe. Zakończenie zaskakujące, ale mało realne. Sama końcówka (ostatnia strona) to bardzo miły finisz. Mimo niedosytu i poczucia, że mogło być lepiej, na pewno sięgnę po kolejne książki autorki. Mają w sobie coś.

Zacznę może nietypowo, ponieważ od zachwytu nad sposobem czytania pana Filipa Kosiora. To już kolejny audiobook, który mi przeczytał i powiem szczerze, iż powoli wypiera moich dotychczasowych faworytów. Jest po prostu idealny. Zmienia głos, dostosowując go do postaci, lecz nie przerysowuje. Dykcja – pierwszorzędna. Zatem wersja audio to sama przyjemność. No dobrze, lecz co z treścią, spytacie? Cóż, z kontynuacją „Tatuażysty z Auschwitz” ma niewiele wspólnego. Może tylko tyle, że inspiracją oraz źródłem wiedzy o losach Cilki był Lale, bohater opowieści o obozie koncentracyjnym. Tymczasem Cecylia Klein za kolaborację z Hitlerowcami zostaje skazana na piętnaście lat łagru w Workucie. Nie chcecie wierzyć w to, że ktoś po przeżyciu obozu koncentracyjnego mógłby zostać skazany na kolejny? Cóż, zatem poczytajcie. Autorka ma sprawne pióro, książka czyta się sama. A prawdę historyczną spomiędzy kart powieści należy wyłowić samemu. Polecam.

Jestem w pełni świadoma mankamentów tej książki (m.in. tego, że pierwsza część się wlecze, a druga ma duże przeskoki fabularne oraz że głównej bohaterce w tej drugiej części wszystko zaczyna bez najmniejszego problemu się udawać), niemniej miałam ogromną frajdę z lektury. Książka wciągnęła mnie tak bardzo, że przeczytałam ją w jeden dzień, co rzadko mi się zdarza.

To już kolejna książka autorki, która mnie pozytywnie zaskakuje. Z książkami autorki tak jest, że polubisz od razu lub znienawidzisz :) Należy wczuć się w styl pisemny autorki i lecisz z górki razem z bohaterami. Może uwierać ciężki język bohaterów- wulgaryzmy- ale niestety nie jest to świat usłany rożami, w którym znajdują się bohaterowie. Pełno gangsterki, przemocy ale niestety taki zawód wybrali nasi bohaterowie i wiedzieli z czym muszą się mierzyć. Polecam , szybko się czyta, a i ja chętnie sięgnę po kolejną część.

Zimą 1992 roku, z kampusu prestiżowego liceum Saint-Exupéry'ego znika bez śladu 19-letnia uczennica Vinca Rockwell, wraz z młodym nauczycielem filozofii. Po 25 latach z okazji zjazdu absolwentów do szkoły wracają Thomas i Maxime – najlepsi przyjaciele Vincy, których łączy mroczna tajemnica związana z jej zaginięciem. Niestety nad szkołą wisi groźba: stara hala sportowa, w której ukryte są zwłoki, ma zostać wyburzona, co nieuchronnie doprowadzi do ujawnienia prawdy i zniszczenia życia Thomasa i Maxime'a. Sprawy komplikują anonimy z groźbami i powrót wścibskiego dziennikarza, który za wszelką cenę chce odkryć, co stało się w 1992 roku. Guillaume Musso doskonale dawkuje informacje, stopniowo odsłaniając zasłonę milczenia, przez co początkowo czułam się zagubiona. Jednakże pomimo zagubienia czułam, że wciągam się w historię co raz bardziej. Książka porusza tematy szalonej miłości, zazdrości, siły uczuć rodzicielskich oraz konsekwencji błędów młodości i zatajania prawdy. Zmusza do refleksji nad moralnością i tym, czy winni ponoszą sprawiedliwą karę. "Zjazd absolwentów" to solidny thriller psychologiczny, który skutecznie gra na emocjach i ciekawości, utrzymuje w napięciu do samego końca. To świetna książka dla miłośników szybkich, intrygujących historii z mroczną tajemnicą w tle. Choć może rozczarować tych, którzy oczekują bardziej „magicznego” stylu znanego z wcześniejszych dzieł Musso. Dla osób szukających wciągającej zagadki i analizy ludzkich namiętności na tle malowniczej, choć ponurej scenerii Lazurowego Wybrzeża, będzie to udana lektura. Polecam!

Faye mieszka z córką i matką we Włoszech, jej były mąż siedzi w więzieniu. Spokój przerywa wieść, że ktoś próbuje przejąć jej firmę. Faye nie może do tego dopuścić, wraca do Szwecji by dowiedzieć się kto chce ją zniszczyć i jak ma temu zapobiec. Na szczęście ma przy sobie kobiety które jej nie zawodzą. Polecam.

Trzecia część trylogii Białego Miasta i przygód osobistych i kryminalnych Unai'a Lópeza de Ayali, zwanego Krakenem za mną. Najpierw ocenię książkę "Władcy czasu" a na koniec całą trylogię. Przyznam, że początek książki mnie nie zachwycił, był mocno rozwlekły jak na wstęp do czegoś więcej, ale opłacało się koniec końców być cierpliwym, bo autorka zbudowała naprawdę ciekawą fabułę będącą miksem historycznym Victorii i zamieszkujących ją kiedyś i obecnie rodów z wątkami kryminalnymi czasów obecnych i osobistych Unai'a. A wszystko to w klimacie kultury baskijskiej i nabierającego tempa śledztwa dotyczącego przedziwnych morderstw nawiązujących do przeszłości grodu. Fabuła poprowadzona jest na przemian w dwóch liniach czasowych: historycznej 1192-1200 opisującej wydarzenia oczami hrabiego Diego Veli oraz teraźniejszej 09-12.2019 dotyczącej śledztwa i nie tylko widzianej oczami Unai'a. Nieznany autor, ukrywający się pod pseudonimem Diego Veilaz, publikuje powieść historyczną "Władcy czasu", która elektryzuje mieszkańców Victorii z uwagi na nieznane dotąd fakty dotyczące miasta i zamieszkujących je rodów. Nie brak tu intryg i tajemniczych morderstw, niesprawiedliwości i walk o przetrwanie rodzin i grodu. Publikacja książki zbiega się z tajemniczym morderstwem bogatego przedsiębiorcy w tym samym budynku. Co więcej metoda mordu jest podobna do tej samej, którą poznajemy w nowo opublikowanej książce. Śledztwo zostaje przydzielone Unai'emu, który staje przed zagadką kolejnych zabójstw popełnianych zgodnie ze średniowiecznym modus operandi opisanych w książce "Władcy czasu": otrucie jednej z ofiar proszkiem z hiszpańskiej muchy, zamurowanie dwóch ofiar żywcem, utopienie kolejnej w rzece, zamkniętej w beczce razem z psem, kotem, kogutem i żmiją. Co za psychol dopuszcza się tych zbrodni? Trop prowadzi Unai'a do wieży Nograro, która od wieków jest w rękach bogatego rodu, którego obecny dziedzic cierpi na dysocjacyjne zaburzenie osobowości. Niby wszystko jest jasne tylko trzeba dowodów... Zakończenie zaskoczy nie tylko czytelnika. Fabuła poprowadzona jest bardzo interesująco i wciągająco w obu wątkach czasowych. W zasadzie tak jakbyśmy czytali równolegle dwie książki z wielowymiarowymi bohaterami, pełne zagadek i intryg, które nie tylko pomogą nam w rozwiązaniu zagadki kryminalnej ale również pokazują rys historyczny i kulturowy średniowiecznej Hiszpanii, a konkretnie Basków. Bardzo przypadło mi to do gustu ze względu na moją ostatnio ciekawość tej kultury. Dodatkowo ciągniemy równie ciekawy wątek osobisty Unai'a i Alby i ich niełatwego związku. Podsumowując trzecia część może z nieco słabszym początkiem ale koniec końców ciekawa, wciągającą i z zaskakującym zakończeniem. Takie mocne 7,5, więc zaokrąglając 8 gwiazdek. Polecam. Trylogia, po jej przeczytaniu, zwłaszcza zakończenia ostatniej części doceniam kunszt autorki i zrobiony przez nią research historyczny rodów zamieszkujących dawną Victorię. Każda z części prowadzi do tego zaskakującego zakończenia w części trzeciej dot. Unai'a Lópeza de Ayali i jego rodziny. Każda z części jest świetnym połączeniem historii, ciekawostek kulturowych Basków, wątków osobistych Unai'a i kryminalnych zagadek, które zaciekawiają i wciągają w swoistą gierkę czytelnika. To świetnie spędzony pod względem czytelniczym czas. Gorąco polecam.

"Podwójni agenci podają się za lojalnych współpracowników, w rzeczywistości zaś służą komuś zupełnie innemu… Zdarza się, że oni sami tego (komu służą) nie wiedzą.” Niestety, szósty to nie wywołał mocnych wrażeń. Ciekawie się w nim poruszałam, interesowało mnie, jak dalej rozwinie się sytuacja, lecz miałam wrażenie wkradania się pierwszych oznak przeciętności. Mocna sensacja, ale w porównaniu do poprzednich odsłon sporo traciła. Nawet szybki rytm akcji, nasycenie fabuły sensacyjnymi incydentami, tajemnice z przeszłości rzutujące ogromny wpływ na teraźniejszość, nie sprawiły, że czułam dreszcze napięcia i niepewności. Miałam odczucie, że David Lagercrantz skompletował kolejny tom, ale jakby bez przekonania. Już sam fakt, że objętość powieści dużo mniejsza, brakowało wyjątkowo dokładnych opisów, usytuowania szczegółowego kontekstu, jak zdążyłam przyzwyczaić się i docenić w poprzednich tomach. Liczyłam na coś więcej, ale i tak mi się podobało na tyle, by wkręcić się, zwłaszcza ze względu na kryminalne wątki i psychologiczne zawiłości, jednak ze świadomością niskiego prawdopodobieństwa zdarzeń. Różnorodne scenerie akcji, współczesne sztokholmskie tło, moskiewski rzut oka, oraz zbliżanie się do wydarzeń na Mont Evereście sprzed dekady, tragedii, która rozegrała się w dwa tysiące ósmym roku, owiana dużym ładunkiem zagadkowości. Historia odsłaniała coraz to nowe warstwy, spiskowe zapętlenia, dziennikarskie dochodzenia, fabryki fake newsów, hakerskie wpływy i dowody niezniszczalności pragnienia zemsty. Wszystko zaczęło się od pozornie nic nieznaczącej śmierci pijanego żebraka na ulicy stolicy Szwecji. Mikael Blomkvist stanął przed skrajnie niebezpieczną próbą dociekliwości i wytrwałości, Lisbeth Salander pozostała wierna osobliwym przyzwyczajeniom i postanowieniom, zaś Catrin Lindas, czołowa komentatorka i felietonistka, na chwilę dopuszczona została do uczestnictwa w pierwszym planie. Zerknij na wrażenia ze wcześniejszych spotkań z serią ("Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", "Dziewczyna, która igrała z ogniem", "Zamek z piasku, który runął", „Co nas nie zabije”, "Mężczyzna, który gonił swój cień") i na inne książki Davida Lagercrantza („Człowiek, który wyszedł z mroku”, „Memoria”, „Post mortem”), przedstawione na Bookendorfinie. bookendorfina.pl

W mojej opinii dosyć interesująca pozycja, która skłania do przemyśleń. Na duży plus zasługuje bardzo dobry research co jest standardem u Miłoszewskiego. Być może część wątków jest przez to zbyt rozbudowana, ale dla mnie jest to plus. Książka sprawia wtedy wrażenie bardziej dopracowanej. Sama historia ciekawa, trochę w stylu Jamesa Bonda. Głowna bohaterka zyskała moja sympatię a na szczególną uwagę zasługują jej przygody na morzu. Zdecydowanie polecam.

Tradycyjnie przyciągnęła mnie ciekawa okładka, opis oraz polecenie Remigiusz Mróz, bo jeśli coś jest w stanie odciągnąć go od pisania, to musi to być naprawdę dobre. Historia opowiada o „Łańcuchu” mrocznej organizacji, w której porywane jest dziecko. Aby je uratować, trzeba porwać kolejne dziecko oraz wpłacić kilkanaście tysięcy dolarów, licząc na to, że jak w łańcuchu następne ogniwo się nie wyłamie. Żyłam historią Rachel i Kylie, a strony znikały w niewyobrażalnym tempie. Na pewno duży wpływ miały na to duża czcionka oraz krótkie rozdziały połowę książki przeczytałam bardzo szybko. W drugiej części poznajemy początki „Łańcucha”. Plot twist związany z jego założycielami naprawdę mnie zaskoczył. Niestety lekko rozczarowała mnie końcówka według mnie była trochę na siłę, jakby autor chciał ją po prostu szybko zakończyć. Mimo to, jako odskocznia od rzeczywistości, książka zdecydowanie jest warta przeczytania.

Ten cykl, to dla mnie chyba największe odkrycie tego roku. Powiew świeżości w zalewie kryminałów/thrillerów/sensacji od naszych rodzimych pisarzy, a przynajmniej ja nie kojarzę, żebym czytał coś w podobnym stylu. Czyta się naprawdę nieźle. Może tempo trochę mniejsze niż w pierwszej części, ale akcja niezmiennie trzyma w napięciu i przede wszystkim nie nudzi, a wręcz skłania do kontynuowania słuchania. Do tego lektor, Filip Kosior, jak zawsze top. Już się nie mogę doczekać, kiedy sięgnę po finałową część.

Druga część Trylogii Białego Miasta. Po pierwszej części miałam ogromne oczekiwania i się nie zawiodłam. Bardzo fajnie skonstruowany thriller, zwroty akcji co rusz, a końcówki w życiu bym się nie domyśliła. Fajnie też jest wpleciony wątek obyczajowy z życia Unaia, który nie przyćmiewa kryminału, ale ma z tym ścisły związek. Na baskijskiej prowincji zostaje znalezione ciało zamordowanej kobiety w ciąży. Wszystko wskazuje na to, że morderstwa dokonano w duchu celtyckiego rytuału. Unai, znany jako Kraken już wie, że to sprawa kolejnego seryjnego mordercy. Ale wie też, kim jest zamordowana kobieta. Śledztwo trudne, bowiem Kraken dochodzi do siebie po postrzale i nie mówi, komunikuje się za pomocą telefonu, albo notesu. Mimo to, zostaje dopuszczony do śledztwa, bo to najlepszy profiler jakiego mają. Świetna druga część, więc czas na finałową książkę. Kto nie czytał, to polecam.