Edda Młodsza Prozaiczna

Brawa dla tłumacza, któremu udało się oddać iskrę i ducha tej poezji. Bawiłam się przednio, czytając te wersy. Do Lokasenny bywały podniosłe w tonie, natomiast rzeczona Lokasenna - czyli kłótnia Lokiego, który zwymyślał od najgorszych wszystkich uczestników biesady, na którą nie został zaproszony, włączając w to boską elitę oraz liczne grono kochanek - to już uczta dla osób lubujących się w złośliwych przytykach, gdyż znajdą tu inspiracji bez liku. Generalnie bardzo zabawne było zestawienie Thora - człowieka-młota... O, pardon, OD młota... z bystrym, przebiegłym, dwulicowym braciszkiem, jak również epickie poematy - już poważniejsze - o pozostałych bóstwach nordyckiej mitologii.

Mitologia germańska to bardzo wdzięczny, choć niezbyt ekslopatowany temat na polskim rynku wydawniczym. Owszem jest masa książek fantasy, które w swojej treści nawiązują do mitów germański lub garściami z nich czerpią. Ale próżno szukać ksiażki traktującej o mitach germańskich jako takich. Arturowi Szrejterowi udało się zawsze w swojej publikacji zestaw nie tylko podstawowych i szerzej znanych mitów, ale dokopuje się wręcz do szczegółów przypowieści. Zaserwował książkę nie tylko ciekawą, ale rozwijającą i inspirującą. Jednak jak to z mitologiami bywa nie jest to książka prosta i jest ona skierana raczej do zapaleńców, którzy interesują się wierzeniami dawnych ludów.

Bardzo dobry zbiór mitów, niestety bardzo podstawowy. Książka jest strasznie cienka i zawiera tylko podstawowe podania i historie. Brakowało mi jakiegoś dokładniejszego przybliżenia postaci. Cenny jest natomiast wstęp omawiający źródła historyczne i wierzenia ówczesnych ludzi.

Książka trudniejsza w odbiorze od wcześniejszej "Mitologii germańskiej" tego samego autora, a to dlatego, że nie stanowi, jak tamta, zboru mitów i opowieści, ale prezentuje w formie leksykonu wiedzę o występujących w wierzeniach starogermańskich postaciach antropomorficznych lecz nie zaliczanych do boskiego panteonu. Autor podjął się trudnego zadania uporządkowania przebogatego uniwersum demonów, duchów i wszelkich innych postaci, często tożsamych ze sobą ale występujących pod bardzo licznymi nazwami. Skrupulatne opisy genealogii niektórych z tych stworów, pokrewieństwa z innymi oraz ewolucji nazewnictwa mogą być chwilami nużące, trudno jednak zaprzeczyć, że jest to kopalnia wiedzy o istotach, w które wierzyli przodkowie Niemców, Skandynawów, Anglików czy Holendrów. Szczególnie ciekawe są informacje o śladach niektórych z tych wierzeń oraz starych obrzędów, adaptowanych i przekształcanych w czasach chrześcijańskich, a w efekcie w jakimś stopniu, choć w zmienionym kształcie, przetrwałych do dzisiaj. Dużym plusem jest omówienie najważniejszych świąt i związanych z nimi zwyczajów w kalendarzu germańskim. Choć nie czyta się jej jednym tchem, książka jest bardzo ciekawą i pouczającą wycieczką w przeszłość, w fascynujący a nieistniejący już świat, w którym człowiekowi w jego ziemskiej wędrówce, na każdym kroku i w każdym momencie życia towarzyszyły rozmaite istoty, na których życzliwość trzeba było sobie zasłużyć, a ich gniewu należało się strzec. Gdy w ten sposób o tym pomyśleć, człowiek współczesny wydaje się straszliwie samotny i zdany wyłącznie na siebie.

Z racji premiery "God of War: Ragnarok" wypadałoby sobie przypomnieć mitologię skandynawską, a książka Słupeckigo jest najlepszą opcją na zrobienie tego. Autor we wstępie wskazuje na liczne braki źródeł i wiele wersji danej postaci, czy też sytuacji z nią związanej. Daje to spore pole do interpretacji i przedstawiania swojej wizji danego mitu. Co do książki. Trzeba się mocno wczytać, żeby wyłuskać treść. Przypomina to trochę książki o zespołach metalowych, gdzie takowe rozgałęzienie jest konieczne, celem zrozumienia genezy utworów, czy członków zespołu. Nie mniej jednak warto, przynajmniej żeby wiedzieć, co mówi Mimir podczas gry.

W poszukiwaniu mitologii germańskiej natrafiłam w mojej maleńkiej bibliotece na tę oto książkę. Przeczytałam i choć dość trudna na pierwsze spotkanie z tą tematyka to nie zniechęciła mnie. Sporo analiz, domniemywań i przekładów na historie i życie codzienne, a mniej mitów i opowieści z Odynem i Thorem w roli głównej których tak naprawdę szukałam. Mimo to mówię książce ok! i przybijam pieczątkę Polecam :)

Ciężko sobie wyobrazić jakąkolwiek książkę o wikingach, w której nie byłoby przynajmniej kilku cytatów z Sagi o Egilu. Czy mowa jest o realiach społecznych, religijnych, historycznych czy wojskowych - dzieło Snorriego to kopalnia wiedzy, mówiąca wiele i o czasach, w których ma miejsce Saga, jak i o współczesnych autorowi. Nawet jeśli historia rodu Egila nie angażuje odpowiednio to już od momentu pojawienia się na kartach sagi głównego bohatera, ciężko się od niej oderwać. Na pewno lekturze pomogło również wydanie, bardzo klimatyczne i bardzo żałuję, że tak mało jest starszych, polskich wydań islandzkich sag.

Ciekawa synteza mitów skandynawskich, eposów i krótka historia wikingów. Napisana pięknym językiem (co przywodzi na myśl "Mitologię" Parandowskiego). Sam początek: "Dorzućcie drzew do komina! Niech ogień strzeli wysoko i zahuczy radośnie, niechaj Loki, bóg płomieni, zatańczy swój dziki tan."

Ta mała, niepozorna książeczka z jednej strony zawiera w sobie niewiele treści, z drugiej jest naszprycowana informacjami. Ma to swoje plusy i minusy. Z plusów dowiemy się tu naprawdę sporo, z minusów informacji jest tak wiele, że momentami można się pogubić zwłaszcza, że jest napisana niemal ciągiem. Wiele ma zbyt szerokie rozwinięcie by innym go poskąpić. Znajdziemy w niej rys historyczny i ewolucyjny mitologii celtyckiej - od starożytnej i pogańskiej po średniowieczną splatająca się z chrześcijańską. Przeczytamy tez sporo mitów i legend o bohaterach , czarodziejkach i boginkach (bo początkowo to właśnie kobieta była dużo ważniejsza od mężczyzny), które niemal co chwila wplatane są w treść, dzięki czemu (według mnie) można łatwiej zobrazować sobie niektóre fakty czy przypuszczenia historyczne. Ogólnie rzecz ujmując przeczytałam z ciekawością choć momentami lekko nużyła mnie forma.

Leksykon taki sobie, ale ma pewną ukrytą zaletę - świetnie pokazuje jak średniowieczni i nowożytni kronikarze (także ci znani, o których uczyliśmy się w szkole) przekręcali, zmieniali, budowali własną narrację, a czasem nawet zmyślali wybrane wydarzenia oraz postaci historyczne.

Ciekawa pozycja, która wbrew tytułowi, nie tyle przedstawia czytelnikowi obraz Diabła w różnych kulturach i religiach ile zastępy demoniczne tam obecne na których czele można postawić tytułową postać. Autor zadał sobie dużo trudu by zaprezentować obraz demona w całej gamie występującego w historii rodzaju ludzkiego. I choć książka w znacznej części poświęcona jest chrześcijańskim wyobrażeniom diabła to na skutek szerokiej gamy prezentowanego zagadnienia może stanowić swoistą encyklopedię tejże postaci w różnych kultach na kuli ziemskiej. Brakuje jednak w pracy odniesień do świata prawosławnego oraz protestanckiego. Chrześcijańska wizja diabła jest ograniczona tylko do świata katolickiego i niektórych kościołów/sekt protestanckich (tych mniej licznych). Również pominięto niektóre mniej rozwinięte kultury z różnych zakątków naszego globu. Biorąc pod uwagę, że autor poświęca jeden rozdział cywilizacji Mezopotamskiej i jej wizji sił demonicznych jest to duży minus pracy. Natomiast zakończenie książki pozostawia wiele do życzenia. W ostatnim rozdziale odnoszącym się do diabła we współczesności autor porzuca maskę naukowca i zamiast naukowego opracowania dostaje czytelnik rozdział nacechowany własnymi przemyśleniami/myślami/fobiami/niechęciami autora na temat wyżej wymienionej postaci i jej odniesień we współczesności, który nijak pasuje do całości.

Moja koleżanka poprosiła, nie inaczej stwierdziła, że powinienem napisać opinię na temat przeczytanych przeze mnie dokonań Wielkiego Aleister'a Crowley'a, a zwłaszcza "Magiji w teorii i praktyce", tak się składa, że akurat interesuje ją ta pozycja więc zacznę od niej. Co prawda nie czuję się godzien, ale spróbuję coś od siebie skrobnąć. Aby poznać dobrze doktrynę Crowley'a należy: Po pierwsze odpowiedzieć sobie czym jest Thelema? Ja nie będę się rozpisywał na ten temat, jeśli ktoś będzie chciał wyszuka sobie pełną "definicję", ograniczę się tylko do jednego ogólnego zdania. Thelema to nazwa systemu filozoficzno-magiczno-religijnego spisanego przez samego autora niniejszej publikacji. Co mówi nam to jedno zdanie zapytacie? Otóż czytając "Magiję w teorii i praktyce" musimy zdać sobie sprawę z jednej oczywistej rzeczy, Crowley spisując swoją doktrynę wykorzystuje sporo symbolizmu oraz alegorii, przez co większości osobom, które słyszały o postaci maga, bądź czytała jego barwny i ciekawy życiorys, myślących mniej więcej tak: "Ten cały Crowley musi ciekawie pisać o tym całym okultyźmie", nie przypadnie do gustu jego publikacja, a zapewne inne publikacje również. Uzna ją za stek bzdur, nudne wypociny szaleńca, sekciarza itp. Mimo iż w zamyśle Mistrza miała być to pozycja dla wszystkich, to jednak, trzeba przyznać,troszkę mu to nie wyszło. Tak jak czytamy na początku opisu z recenzji na stronie https://www.gandalf.com.pl/b/magija-w-teorii-i-praktyce/: "Magija jest dla wszystkich. Jest nauką i sztuką powodowania zmiany zgodnie ze swoją Wolą. W magiji i współczesnej nauce podstawowa koncepcja jest identyczna, u jej podstaw leży wiara implicite, ale realna i stanowcza, w ład i jednolitość przyrody". A nie wyszło ze względu na wyrobiony już styl pisarski, zresztą podejrzewam, że to też nie lada sztuka napisać prostym językiem od tak sobie o skomplikowanym systemie magicznym (Magiji), która oczywiście wchodzi w doktrynę Thelemy. Otóż jako wielbiciel talentu Aleister'a nie odmawiam mu, że pisze nudno i nieinteresująco, ale prawda, że dla wielu osób tak właśnie będzie. Po drugie nie wystarczy przeczytać jedno z dzieł Crowley'a, wszystkie one są ze sobą ściśle powiązane i jeśli chcemy studiować Thelemę, musimy przeczytać wszystko to co wyszło spod pióra autora, od a do z, na dodatek parokrotnie, raz nie wystarczy uwierzcie mi. Z czasem będzie dostrzegało się więcej istotnych przekazów w tekście niż jak zaczynaliśmy swoją przygodę z twórczością Mistrza. Po trzecie trzeba być oczytanym (chociaż trochę) i sięgać po inne książki, które ułatwią zrozumienie tak skomplikowanego systemu. Nie wystarczy zgłębiać tajników wydawnictw Aleister'a Crowley'a, trzeba też sięgać po innych autorów. Lista książek, które warto uwzględnić oczywiście jest podana w woluminie. Po czwarte nie należy też zapominać o zapoznaniu się z innymi systemami religijno-filozoficznymi takimi jak poganizm, konfucjonizm, hinduizm, buddyzm, judaizm, islam a nawet chrześcijaństwo itp. Po piąte jeśli nie znamy łaciny, czy greki może trudno będzie odczytać nam niektóre słowa, znaczenia na szczęście tłumacze prac Crowley'a zdają sobie z tego sprawę i objaśniają całe sentencje bądź poszczególne słowa w polskich wydaniach, ale też nie wszystko. Po szóste sam Crowley nie daje pełnej gotowej recepty, on tylko naucza, na podstawie swoich przeżyć i przeżyć innych. Aby w pełni zrozumieć tę ideologię myślę, że trzeba zacząć dogłębnie studiować słowa autora, a nawet oddać się praktyce, bowiem w słowach nie da się opisać tego czego się w pełni doświadczyło. Wszak język pisany, wbrew powszechnym opiniom, to bardzo ubogi język. Po siódme Mistrz celowo przekazuje tak niezrozumiale swoją wiedzę, czasem czytelnik dostrzega też różne sprzeczności, a wszystko to w celu by nieodpowiednie osoby się zniechęciły, bo po co ktoś niezdolny do głębszych refleksji, doznań i na domiar złego leniwy ma się zajmować czymś co ewidentnie nie jest dla niego. Co ciekawe "Magija w teorii i praktyce" stanowi tylko 1/4 całości z książki zatytułowanej Magick, znanej też jako Liber ABA czy Book 4. W książce tej rozdział "Magija w teorii i praktyce" nosi nr III. W Polsce wydano osobno pierwszy (Mysticism) i drugi [Magick (Elementary Theory)] rozdział z Liber ABA pod nazwą "Księga jogi i magii". Także myślę, że warto by zacząć czytać od początku, sięgając najpierw po tę pozycję. Być może kiedyś wydawnictwo LAShTAL PRESS pokusi się o pełne wydanie, póki co książka jest rozbita na dwie części, co do trzeciej części wydawnictwa i ostatniego czwartego rozdziału, też zostało co nieco wydane, chociażby "Księga Prawa", sama "Magija w teorii i praktyce" zawiera ją w dodatkach. Ja uważam, że warto sięgać po wielkie dzieło Aleister'a Crowley'a i osobiście jestem jego gorącym zwolennikiem, jak i jego nauk. Sam dopiero się uczę i jeszcze wiele wody upłynie nim zrozumiem, o ile będzie mi to dane, ale będę dążył do oświecenia póki mam siły i mój umysł jest w stanie trzeźwo myśleć. Na zakończenie powiem (napiszę) jedno zdanie. Nie zniechęcajcie się do czytania i studiowania tekstów Mistrza, nie oceniajcie od razu książki po okładce, myślcie, analizujcie, dokształcajcie się i dążcie konsekwentnie do celu, jeśli szkoda wam na to czasu to sobie odpuście i sięgnijcie po odmienną literaturę, bo być może nie jest ona dla was i zawsze ujrzycie w twórczości wielkiego maga (moim skromnym zdaniem) nic nie znaczące brednie.

Sięgając po książę trochę nie spodziewałem się że będzie napisana z takim przekładem językowym , z pewnością nie polecam jej nikomu kto nie jest zaznajomiony w jakimś już stopniu z mitologią . Ciężka książka do przeczytania ale mimo wszystko potraktowałem ją jako formę ciekawostki ze względu już na zaznajomienie z mitologią.

Umknęła mi ta lektura niegdyś, bo za czasów chłopięcych jeszcze usłyszałem od kolegi, że próbował i nudne i w takiej to szufladzie mi w głowie ona pozostała. Tymczasem teraz, w sile wieku, wchłonąłem sobie całość wraz ze wszystkimi dodatkami i posłowiami pana Stillera oraz przetłumaczonym esejem Felixa Genzmera i żałowałem, że więcej tego nie ma. Trochę się ciężko przebić przez samozachwyty pana Stillera i rzucanie inwektywami na lewo i prawo, ale po jakimś czasie to nawet zabawne się zrobiło. Taki widać typ sfrustrowanego geniusza. Ja, jako ten idiota i imbecyl (czerpiąc z określeń Roberta Stillera) jednak z radością nauczyłem się w końcu czym jest aliteracja i z szeroko otwartymi ustami przyglądałem się babolom, jakie wyszczególnił Stiller w Olszańskiego tłumaczeniu tolkienowskich esejów o Beowulfie. Czytałem przecież te eseje i nic mnie w oczy nie ukłuło! Nie miałem co prawda dostępu do oryginału, nie jestem tłumaczem, ani też moja znajomość języka angielskiego nie jest pewnie wystarczająca, jednak te kwiatki w tłumaczeniu same w sobie są kuriozalne, same w sobie kłują w oczy bezsensem. No i teraz szukam wersji w tłumaczeniu Stillera, ale niestety brak już na półkach, a w obiegu wtórnym drogo.

Świeże spojrzenie na najróżniejsze sprawy, rzucone niemal sto lat temu przez istotę uważaną za twórcę agresywnej odmiany satanizmu. Oryginalne spostrzeżenia zwichrowanego erudyty, okraszone zostały jego własnymi doświadczeniami m.in. z narkotykami. Po prostu eseje obowiązkowe.

Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/174-bostwa-kulty-i-rytuay-starozytnego.html O książkach związanych z religią można powiedzieć wiele. Bardzo wiele - wszak papier jest cierpliwy. Trafiają się pozycje świetne ale i takie, które ciężko przełknąć. Takie, w których mamy natłok informacji iście akademickich, ale i takie, w których brednia brednię pogania. Jak się więc na ich tle ma "Bóstwa, kulty i rytuały..."? Bliżej jej do akademickich publikacji, ale w bardzo przystępnej formie, niż czegoś, co się czyta i nie da pojąć. Autor skupił się na konkretach, ale przemierza je z czytelnikiem bardzo płynnie i lekko. Nie sposób się nudzić, a przystępność informacji jest zdecydowanie na plus. [...] Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/174-bostwa-kulty-i-rytuay-starozytnego.html

Vademecum archeologii ziem polskich. Fajna książka która podsumowuje stan naszej wiedzy na temat szeroko rozumianej archeologii ziem polskich. Napisana kilkanaście lat teamu ale ciągle aktualna gdyż stan wiedzy poszerza się raczej wolniej niż szybciej. Książka jest kompendium poświęconym nie tylko odkryciom, badaniom ale też badaczom, którzy przyłożyli niebagatelną rolę by lepiej zrozumieć jakie są nasze początki. To co było szczególnie ciekowe to różne hipotezy badawcze stawiane przez badaczy, opisy szczególnie zasłużonych miejsc dla archeologii (np. Wawel, Ostrów Lednicki, Góra Ślęża). Zwłaszcza części dotyczące Góry Ślęży były interesujące – z uwagi na moje dolnośląskie zainteresowania.

Długo i z dużymi przerwami przeprawiałam się przez 50 run "Kalevali", ale chyba nie warto się spieszyć. Jest to dzieło szczególne, amalgamat opowieści, baśni, ludowych pieśni i zaklęć, złączonych głównie przez postać pieśniarza-szamana Vainamoinena i kilka motywów, które powracają w kolejnych wątkach. Najważniejsza wydaje się moc słowa, które stwarza i przemienia, włada rzeczywistością, zwierzętami i ludźmi - heroiczne czyny znacznie częściej dokonywane są za pomocą zaklęć niż miecza. Dodatkowo - trochę wbrew tej językowej mocy - szczególnie w pierwszej połowie wyjątkowo często powraca motyw daremności ludzkich działań, bo bohaterowie raz po raz popełniają błędy wbrew mądrym przestrogom (np. wyprawa Vainamoinena do Tuoni, krainy zmarłych) albo ich starania spełzają na niczym (np. kowal Ilmarinen w żałobie po żonie próbuje wykuć kobietę ze złota i srebra). Charakterystyczny jest styl pełen paralelizmów, śpiewność fińskich imion, a za ornamenty służą nie tylko błyszczące metale (złoto, srebro, miedź, cyna), ale i korowody liczb.

Bardzo uważna relektura po latach. Nie dziwię się, że książka jest polecana jako wprowadzenie w temat, bo to bardzo bogata treściowo, a jednocześnie zupełnie przystępna synteza (są nawet tabelki bóstw i demonów <3). Dla mnie nawet trochę zbyt przystępna i gładka, bo chciałoby się widzieć przy każdym zdaniu dokładny przypis bibliograficzny, no ale takie rzeczy to nie w literaturze popularnonaukowej. Wyjątkowo ciekawy rozdział ostatni o junakach, czyli obszarze wierzeń i tradycji często pomijanym w takich religijno-mitologicznych syntezach. Jedynym minusem trochę trącące ideą szlachetnego dzikusa rozważania o tym, jak to starożytni Słowianie żyli w zgodzie z naturą, panie dzieju.

Manuskrypt przetłumaczony na język polski. Pokazuje jak działała instytucja inkwizycji i jakimi krokami kierowała się by ująć heretyków. W sumie są mniej kategoryczne niż słyszało się na lekcjach historii. Ciekawe, choć zaszłości językowe troszkę utrudniają odbiór.