Dzwony

Obrazek znad Niemna. Spotkane na drodze przestraszone dziecko boi się, że zostanie zjedzone. Ten strach jest echem nieokreślonych wydarzeń z przeszłości. Dziecko przestraszyło się, bo dziadek karmił je przerażającymi opowieściami, i tak jak echo powtarza wypowiedziane słowa-tak ponura historia odezwała się w płaczu dziecka. Orzeszkowa kolejny raz wraca nad Niemen ze swoimi opisami natury. Tym razem jednak służy jej ona do przywołania historii.

Jak to się stało, że Lejba Rabinowicz otrzymał przezwisko błazen? I dlaczego zamiast sprzeciwiać się złośliwości innych mieszkańców zaczął chodzić z wysoko podniesioną głową? Czasem to, z czego inni się śmieją, okazuje się prawdziwym bohaterstwem. Maria Konopnicka przez postawę Rabinowicza pokazuje, że to nie opinia innych stanowi o ludzkiej godności, a czyny, które sprzeciwiają się okrucieństwu większości.

Oniryczna rozmowa z drzewem, które dzieli się swoim życiowym doświadczeniem ze zgorzkniałym pisarzem. Życie ptaków i owadów kontrastuje z pracą ludzką w pobliskiej fabryce. Dialog ten jest próbą odpowiedzi na pytanie: jak żyć? Ale jak wiemy, na to pytanie nie ma jednej dobrej odpowiedzi.

FUNDACJA NOWOCZESNA POLSKA SYSTEMATYCZNIE KSZTAŁCI CZYTELNIKÓW, POWIĘKSZAJĄC KSIEGOZBIÓR „WOLNYCH LEKTUR”. DZIĘKUJĘ! Dzisiaj plik opowiadań klasyka. Moja stała notka o autorze: „Guy de Maupassant /1850-93/, zaliczany do nurtu naturalizmu i dekadentyzmu, znany zwłaszcza ze swoich nowel; ironią i satyrą, zaatakował hipokryzję wyższych warstw, czym im się naraził. Miał szczęście, że po jego stronie opowiedział się, prawie o 30 lat starszy, Gustav Flaubert /1821-80/, ubóstwiany za „Panią Bovary”. …” Dostępne na: https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/baronowa/ Z notki Wydawcy: „..Hipokryzja i prostytucja w najwyższych sferach. Prosta humoreska o baronowej, która utrzymuje swój wysoki status społeczny dzięki licznym, ale nader dyskretnym kochankom….” Zrozumiałem, że kurtyzana Baronowa zdobyła pieniądze wzorując się na „dziele” Aretino „Jak Nanna swą córeczkę Pippę na kurtyzanę kształciła”. No to 10/10 .

Rzecz dzieje się w okolicach Zakopanego. Tytułową bohaterką jest Hanka, młoda dziewczyna, którą wszyscy tak nazywają gdyż, jest tak przedsiębiorcza, że zrobi wszystko aby zarobić, wysępić i wyłudzić każdy pieniądz. Ludzie powiadają, że musi mieć uzbierany spory majątek. Mimo tego żyje skromnie. Sobek jest najśwarniejszy - jest najpiękniejszym chłopcem w okolicy i najbardziej wyedukowanym - skończył aż (i tylko...) druga klasę gimnazjum! Dlatego uważa, że zainteresuje się tylko żoną z dużym posagiem. Hanka interesuje się Sobkiem, jednak bez wzajemności. Na co Hanka zbiera pieniądze? Krótka historia, napisana troszkę ironicznie, jednak zawiera wiele życiowych prawd. Książka jest poruszająca, wciągająca, bardzo szybko się ją czyta. Jej głównym motywem jest miłość - bezgraniczna i ślepa. Książkę uważam za ponadczasową.

Maleńkie opowiadanie, ale w moich oczach dobre ku temu, aby odnowić w sobie poczucie wartości świąt Bożego Narodzenia. Dlaczego odnowić? Kto w dzisiejszym świecie poświęca tyle czasu co kiedyś na przygotowanie potraw na stół wigilijny, skoro w marketach pułki uginają się od gotowych dań? Kto traci czas na własnoręczne wykonywanie, swoją drogą nieco prymitywnych, ozdób na choinkę, skoro dziś w oku mgnienia można kupić takie cacka, że wspomniane oko "bieleje"? Kto dziś przywiezienie choinki z lasu i wniesienie jej do domu w dzień wigilijny czyni zachowując swoisty rytuał i namaszczenie, skoro świat już na początku grudnia stawia niemal wszędzie choinki i ubierając je w co tylko możliwe, a odzierając z kontekstu sakralnego i symboliki wiary, która wskazuje na Jezusa Chrystusa? Kto dziś przejmuje się wspólnym śpiewaniem kolęd i usłyszeniem ich treści, skoro dziś już nawet nie potrzeba podnosić się, aby jak kiedyś załączyć płytę czy włączyć kasetę, bo przecież nawet wciąż siedząc przy stole wszystko to mamy dostępne w telefonie; wystarczy poklikać i kolędy będą brzęczeć w tle? A kto dziś jest w stanie wykrzyknąć autentyczne zdziwienie zapachami, które wiążą się z tym dniem: "Ach, figi! — Czy wy pamiętacie jeszcze, jak pachną figi i daktyle wespół z igłami choinki?" Kto wreszcie jest w stanie dziś ujrzeć na niebie "pierwszą gwiazdę", skoro z powodu rozświetlenia miast i ich okolic trudno dojrzeć choćby jedną gwiazdę, nie mówiąc już o teologicznym znaczeniu wypatrywania gwiazdy — komu dziś gwiazda przypomina Trzech Mędrców, którzy szukali Króla i, jak się okazało, wcielonego Boga? W takim świetle ujmując, uważam, że maleńkie opowiadanie Marii Dąbrowskiej "Boże Narodzenie" jest godne uwagi. . P.S. Dostępne na "Wolne lektury".

Piękna i wzruszająca opowieść o samotności w tłumie i losach uchodźcy. Janko, cudzoziemiec-rozbitek w drodze do 'bogatej' Ameryki, wyrzucony przez morze u wybrzeży Anglii. Młody człowiek o sercu pełnym nadziei. To historia uniwersalna, która pokazuje czym jest tęsknota za ojczyzna, niepewność jutra i smutek, którego przyczyną są ludzie. Janko jest poniewierany przez sąsiadów, gnębiony, a w najlepszym razie nikt go nie rozumie i nie chce zrozumieć. Jego wesoły temperament to dla otoczenia zagrożenie, powód do wykluczenia. Ludzie, którzy go otaczają są na tyle tępi (to również słowo, którego często używa J. Conrad), by inność traktować jedynie jako zagrożenie. To historia, którą widzieliśmy np. w Dogville Larsa von Triera. To historia głupoty, która prowadzi do najgorszego. Janko mimo wszystko do końca pozostaje sobą. Do końca, czyli do momentu, w którym przekona się, że nawet jedna jedyna osoba, która okazała mu serce... Czy Amy widziała w nim tylko chwilową atrakcje, czy pociągała ją jedynie egzotycznosc Janko? Właśnie zdałam sobie sprawę, jak wiele łączy tą historię z Tess Thomasa Hardy'ego. Wzruszająca, ale nie gra na emocjach. Pokazuje losy wrażliwej jednostki w obliczu społecznego odrzucenia - niezrozumiałego, bezmyślnego, bezwzględnego.

Sobowtór z języka niemieckiego Doppelgänger, istotę fikcyjna, duch-bliźniak żyjącej osoby, czarny charakter, mający zdolność pojawiania się w dwóch miejscach jednocześnie. W wierzeniach jednak odnosi do negatywnego brata bliźniaka. W języku niemieckim etymologia „podwójnego wędrowca”, naszego cienia, identycznych zachowań psycho-fizycznych. Dopatrujemy się również oznaczać zjawisko polegające na tym, że człowiek widzi siebie samego kątem oka w miejscu, w którym zobaczenie swojego własnego odbicia jest niemożliwe. Zobaczenie samego siebie przyjmuje się jako zapowiedź zguby lub nieszczęścia. Wiele źródeł mówi, że zobaczenie doppelgängera swojego przyjaciela lub krewnego zwiastuje chorobę lub niebezpieczeństwo dla osoby, która go ujrzała. Z kolei ujrzenie swojego własnego doppelgängera jest zapowiedzią rychłej śmierci. Mitologia skandynawska ma „vardøger” oznacza duchowego bliźniaka, który jest zawsze o jeden krok przed żyjącą osobą, wykonując jej ruchy z wyprzedzeniem. Wierzenia ludowe określają, że doppelgängerzy nie rzucają cienia i nie mają odbicia lustrzanego. Ich zadaniem jest udzielanie porad i wskazówek osobie, której cieniem są. Czasami jednak ich rady mogą okazać się złośliwe i sprowadzić człowieka na złą drogę. Sobowtóry mogą zasiać ziarno niepewności w umyśle swojej ofiary lub ukazać się jej przyjaciołom lub krewnymi powodując zamieszanie. Istnieje takie przekonanie, że ujrzenie swojego własnego sobowtóra już zawsze będzie go nawiedzało. Niektórzy wierzą, że sobowtór, który swoją naturą przypomina niemieckiego doppelgängera może ukazywać się pod postacią zwierzęcia lub osoby o nieokreślonej płci czy kształcie. Króciutkie opowiadanie, nowelka pod enigmatycznym tytułem "Upiór". Tytułowy "upiór" nie bez przyczyny pojawia się i towarzyszy nam, i jest przenośnią, metaforą, i Kraszewski uległ pewnemu zjawisku, jak sobowtór, które tworzy w 1878 roku. "....Siedzieliśmy u komina; suche drewka olchowe płonęły na nim tym spokojnym ogniem, mieniącym się w barwy zielonawe i fioletowe, na który godzinami całymi człowiek zapatrzywszy się, zadumawszy, siedziałby, ot tak, z rękoma założonymi. Tyras, głowę położywszy na łapach, drzemał, też nosem zwrócony ku kominowi. Trzech starych myśliwych otaczało ognisko to domowe, które nigdy prawie nie wygasało, ja czwarty tuliłem się w kątku za włosieniem okrytą kanapką. Wabiły mnie tam i pociągały niewypowiedzianym urokiem powieści, które całymi wieczorami starzy sobie o dawnych czasach opowiadali..." Seweryn Burba zabiera nas w młodzieńcze lata i opowiada historię, w którą został wciągnięty, gdy podjął pracę dzierżawcy w jednym z majątków. Zmarły syn Boguszów na wojnie, w rodzinie fakt, ten jest ukrywany przed matką. Seweryn okazuje się kopią Włodka i tutaj zaczyna się cała farsa, która tylko pozornie ma na celu dobre relacje rodzinne. Jak to w każdej rodzinie , dobrze na zdjęciu i z boku, bo mozna się wykadrować i oczywiście pieniądze, majątek, to nieustanny od zarania dziejów ludzkich problem...

Trudno to nazwać książką, to raczej opowiadania do przeczytania przez chwilę... ale podobało mi się. Tutaj jest narracja z punktu widzenia dziecka i jest całkiem dobra, taka prawdziwa, widać że autor miał naprawdę dużo zrozumienia dla takiej właśnie narracji :) No i jakoś tak chwyta za serce ta historia, mimo że jest taka krótka... (przeczytana: 10.02.2022) 4+/5

Odwiedzają mnie w nocy. Goście. Rozłażą się w piwnicach mojego "pałacu". Mają Goście podobną manierę jak u Przybyszewskiego. Nie napastliwi. Nie straszą. Przynajmniej nie wprost. Odświeżają: "pamiętasz stary to, a tamto?". Samooceniają: "tu zawiniłeś, tam dałeś ciała". Wiercą w moim "pałacu". Ja jednak nie mam dekadenckiej duszy. Walczę z wyrzutami sumienia bronią, którą sam mistrz podsuwa. Zasłaniam się "zbrodnią wpisaną w życie każdego". Są tu genialne słowa, coś jak: "już po to, by się urodzić, musiałeś kogoś wyrzucić z wyścigu". Nie dosłownie, wszak sens ten sam. I dalej, żyjąc, osiągając, spełniając, bezustannie kogoś "wyrzucasz". To zbrodnia, dlatego Goście przyjdą. I dobrze. Tylko one, wyrzuty sumienia, zaświadczą o człowieczeństwie. Ciary. Tak tylko Przybyszewski.

Sienkiewicz wypłynął z Anglii do Nowego Jorku w 1876 roku. W pasjonujący sposób opisuje ludzi i wydarzenia towarzyszące mu w podróży przez Ocean Atlantycki. Powieściopisarski styl sprawozdania, lekkie pióro i zdolność uwodzenia czytelników sprawiają, że z przyjemnością możemy towarzyszyć autorowi w niebezpiecznych chwilach sztormu, wraz z nim poznawać jego towarzyszy podróży i zwyczaje panujące na statku.

Przepiękna, wzruszająca historia ateisty, ofiarującego msze swojemu dobroczyńcy. Mnie, jako ateistce podobała się bardzo. Oto, czym jest dobroć, etyka, moralność, wdzięczność. I naprawdę, by to zrozumieć nie trzeba żadnego Boga. Króciutką książkę polecam.

Skapen wyzyskuje pieniądze od Arganta, mówiąc mu, że jego syn jest porwany przez Turka. Chcąc się zemścić na Geroncie, namawia go do założenia worka i bije go kijami, udając głosy innych osób. Na końcu udaje śmiertelnie rannego i tak sprawia, że inni mu wybaczają.

Kilku doktorów opracowało sposób na eliksir młodości. Postanawiają założyć spółkę by prowadzić biznes mający przynieść ogromne dochody. Jednak w "fabryce odmładzania" nie wszystko idzie według ich myśli... Wieczna młodość, eliksir młodości, oszukiwanie śmierci, długowieczność to tematyka mająca szczególne miejsce w kulturze. Książka jest swoistym ostrzeżeniem przed ingerowaniem w prawa przyrody.