Dziennik kata

Name: Dziennik kata
Rating: 7,3 (95 reviews)
Author: John Ellis
ISBN: 9788394652876

John Ellis

7,3 / 10

95 ocen

50 opinii

Wydawnictwo Aktywa

Wydawnictwo: Wydawnictwo Aktywa Seria: Rozmowy z Katem reportaż

288 str.

Kategoria:: reportaż
Format:: papier
Seria:: Rozmowy z Katem
Tytuł oryginału:: Diary of a Hangman
Data wydania:: 2019-04-30
Data 1. wyd. pol.:: 2019-04-30
Liczba stron:: 288
Czas czytania: 4 godz. 48 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788394652876
Tłumacz:: Grzegorz Kołodziejczyk

Jak zachowywali się zabójcy w ostatnich godzinach i w ostatnich chwilach swojego życia, stojąc na szubienicy? Nikt nie znał odpowiedzi na to pytanie lepiej niż John Ellis, pełniący przez niemal ćwierć wieku obowiązki pierwszego kata Wielkiej Brytanii. Z jego relacji czytelnik dowiaduje się, jak omdlewającą Edith Thompson niesiono na szubienicę, jak doktor Crippen z uśmiechem maszerował na spotkanie stryczka, i jak William Palmer walczył zaciekle o życie w celi śmierci. I dlaczego młodociany Jack Griffiths popędził naprzeciw śmierci. Jedni ginęli jak bohaterowie, inni zaś jak tchórze... Kat John Ellis wykonał wyroki na dwustu trzech osobach i spisał kronikę ostatnich gestów wielu spośród tych, którzy przeszli przez jego ręce na finałowej prostej swej podróży ku wieczności.

Książka jest drugim tytułem z serii "Rozmowy z Katem":
Spowiedź polskiego kata - Jerzy Andrzejczak, 2018
Dziennik kata - John Ellis, 2019
Doświadczenia kata - James Berry
Był sobie wesoły kat - Alan Shadrake
Dziennik mistrza katowskiego Franza Schmidta

Średnia ocen

7,3 / 10

50 opinii 95 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Dziennik kata w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,8

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,4

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

8,5

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Opinia społeczności i

Dziennik kata

"Zawsze byłem przekonany, że za wykonanie egzekucji na skazańcu nie ponoszę większej odpowiedzialności niż sędzia, który odczytał wyrok śmierci" "Dziennik kata" to druga książka z serii Rozmowy z katem wydana nakładem Wydawnictwa Aktywa. Są to wspomnienia Johna Ellisa, który przez 23 lata pełnił funkcję pierwszego kata Wielkiej Brytanii. W tym czasie wykonał 203 wyroki śmierci. W wieku 22 lat porzucił karierę fryzjera w Rochdale i zdecydował, że zostanie katem. Decyzja ta była ogromnym szokiem dla całej jego rodziny, tym bardziej, że Ellis był człowiekiem niezwykle łagodnym i nie potrafił zabić kurczaka. Sam zresztą nie do końca wiedział dlaczego chce wykonywać ten wyjątkowo trudny zawód. Po szkoleniu, podczas którego uczył się jak dokładnie obliczyć wysokość spadu czy prawidłowo mocować pętlę, przez 5 lat był asystentem. Następnie sam zaczął realizować wyroki śmierci. Od samego początku miał głębokie poczucie obowiązku i starał się wykonać egzekucję jak najszybciej, ograniczając do minimum cierpienie ofiary. Był prefekcjonistą, a do swojej pracy starał się podchodzić bez zbędnych emocji. Do wszystkich wieźniów odnosił się z dużym wyczuciem i szacunkiem, a karę wymierzał w sposób humanitarny i możliwie bezbolesny. Ellis wszystko sprawdzał i kontrolował, przywiązując uwagę do każdego szczegółu. Za wszelką cenę starał się uniknać komplikacji w czasie wykonywania wyroku. "Dziennik kata" to książka, w której autor dzieli się z nami swoimi przemyśleniami i faktami o skazańcach, z którymi miał do czynienia w swojej karierze. Dowiadujemy się jakie popełnili zbrodnie, jak przebiegał proces oraz wszystkie przygotowania przed egzekucją. Ciekawe są też opisy zachowań więźniów w drodze na szubienicę. Niektórzy w ostatnią drogę ruszali kompletnie załamani, inni z uśmiechem na twarzy i kompletną obojętnością. "Dziennik kata" to bardzo interesujące zapiski z życia pierwszego kata Wielkiej Brytanii. Jest to niesamowita historia o profesji, która na początku XX wieku wzbudzała ogromne emocje. Polecam!

Zgłoś

1033

325

Oceny książki Dziennik kata

Średnia ocen

7,3 / 10

95 ocen

Twoja ocena

0 / 10

9 ocen

6 ocen

17 ocen

43 ocen

16 ocen

3 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

153

150

bookarnia

04.08.2020

7 / 10

Na półkach:

John Ellis był angielskim fryzjerem, żyjącym i pracującym na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku. Był też katem, następca słynnego Johna Billingtona.
Aby zostać katem, należy rozpocząć od asystowania innym przy wykonywaniu wyroków – taka była tez droga Johna Ellisa.
Początkowo jego najbliżsi nie akceptowali jego drugiego zawodu. Z czasem jednak zaczęli to tolerować, a po pewnym czasie poważać.
John był zawsze opanowany podczas swojej pracy i darzył szacunkiem każdego skazańca bez względu na zbrodnie, której ten się dopuścił. Wykonał również kilka wyroków na kobietach, z czego nie był szczególnie dumny.
W książce możemy się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy o zawodzie kata, jak i usłyszeć wiele ciekawych historii dotyczących zbrodni popełnionych przez skazańców z którymi musiał się spotykać, krótko przed wykonaniem kary śmierci.
Książkę czyta się szybko i przyjemnie, a sposób opisywania stanu psychicznego skazańców jest po prostu majstersztykiem. Autor kilkukrotnie podważa zasadność niektórych wyroków. Dotyczy to niektórych skazanych i co ciekawe nietrudno przyznać mu racje. Początek dwudziestego wieku to bardzo infantylne metody prowadzenia śledztw i gromadzenia dowodów. Jednakże sposób opisywania spraw przez autora sprawia, że książkę czyta się w zasadzie od deski do deski.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

276 użytkowników ma tytuł Dziennik kata na półkach głównych

Chcę przeczytać 173
Przeczytane 103

71 użytkowników ma tytuł Dziennik kata na półkach dodatkowych

Posiadam 40
2019 11
Legimi 5
Recenzenckie 5
Literatura faktu 4
Na faktach 2
2021 2
Do kupienia 2

Tagi i tematy do książki Dziennik kata

kara śmierci John Ellis angielski kat

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Biegacz

Bartłomiej Grubich

Niesamowita pozycja. Zakończenie fantastyczne. Połączenie tylu gatunków i to umiejętnie, szacunek. Przez nią sam zacząłem biegać. Aż żal, że się kończy szybko i nie jest promowana tak, jak popowa tandeta w księgarniach. Zdecydowanie polecam ludziom, którzy wolą coś poza schematami.

Woland Mefistofeles

ocenił na 10 1 rok temu

Zło

Mariusz Zielke Artur Nowak

Mam zdecydowaną słabość do polskich kryminałów i ta pozycja także wpisuje się w tą regułę. Dobrze napisana książka, kilka naprawdę karkołomnych zwrotów akcji, które podnosiły ciśnienie podczas lektury. Ciekawy i bardzo ludzki bohater główny z dużym bagażem doświadczeń życiowych zmaga się z małomiasteczkowymi legendami i strachami. Książkę połknąłem w parę dni podczas urlopu, a musiała rywalizować z naprawdę aktywnym czasem wakacji i różnych rozpraszaczy. Polecam!!!

Paweł Szczepaniak

ocenił na 7 3 lata temu

Znak kukułki

Anna Bichalska

To piękna, klimatyczna i fascynująca powieść. Granica pomiędzy jawą a snem jest krucha i łatwo się załamuje. Nie wiadomo, co jest prawdą, a co snem, czy świat jest tylko jeden, czy jest ich wiele. Mnogość światów i tajemnicze wizje, dobra Pani Przedsionków, Wilcza Dziewczynka, a także postać straszliwej Szarej Pani, Pani z Kukułką, wiodą nas do baśniowego świata. A równolegle mamy Alinę, kobietę, która nie wie skąd się wywodzi, kim jest i jak znalazła się w swojej przybranej rodzinie. Ma sugestywne, plastyczne sny, które w połączeniu z jej przypadłością, próbują wydobyć z jej pamięci informacje, dzięki którym może poznać swoją przeszłość. I do końca nie wiadomo- czy istnieje wiele światów, czy może to sny? Narracja powieści i jej budowa, opisy snów, historia Marii i Wilczej Dziewczynki, Pani z Kukułką- trzeba mieć ogromny talent, żeby stworzyć taką historię. Historię, która wciąga swoją magią i pięknem. Polecam!

cAAlineczka

oceniła na 9 6 lat temu

Nazywają mnie Śmierć

Klester Cavalcanti

Dobra i niedobra. Właściwie ciężko za wiele powiedzieć. Czyta się dość szybko ale czy fabuła jest wciągająca? Niekoniecznie. Z pewnością jest mniej wciągająca i interesująca niż wynika to z opisu - a przynajmniej ja spodziewałam się czegoś trochę innego. Ale to też nie znaczy, że była stratą czasu.

Ewee

ocenił na 6 1 rok temu

Kod 93

Olivier Norek

Dosyć brutalne opisy a przez to autentyczne. Intrygujący bohaterowie. Jednakże... zabrakło mi trochę napięcia, akcji. W pewnym momencie miałam kryzys, bo nie szło mi przyswajanie fabuły. Jednak później coś zaskoczyło i z zainteresowaniem doczytałam do końca.

Aleksa

oceniła na 6 6 miesięcy temu

Oko w oko ze złem. Prawdziwe historie z akt psycholożki sądowej

Kerry Daynes

Bardzo mnie wciągnęła. Uważam, że jest lepsza niż "Co mówią zwłoki". Mimo że obie książki opisują doświadczenia autorek to Kerry skupia się na historiach poszczególnych osób. Nie są one tylko wspomnieniem czy tłem wydarzeń co niestety przeważa w książce Sue, która bardziej się skupia na ogółach i trudno znaleźć odpowiedź na tytułowe pytanie. Kerry również przytacza swoje odczucia i wspomnienia, ale idealnie wpasowują się w tekst tak, że to nie przeszkadza, a wręcz urozmaica. Jedyne co mi trochę przeszkadzało to kilka wątków na raz i trzeba było się połapać o kim jest aktualnie mowa. Ale tak to super i żałuję, że jej pozostałe książki nie są wydane w języku polskim (chyba, że jestem w błędzie to proszę mnie poprawić!). Tak w ogóle to zauważyłam, że zarówno Kerry jak i Sue są rude. Przypadek? Nie sądzę. (Zauważyłam to porównując obie książki haha)

Tryfcia

oceniła na 8 7 miesięcy temu

Po dobrej stronie

Spencer Quinn

mam bardzo mieszane uczucia po przeczytaniu tej powieści. z jednej strony jest to bardzo mocna opowieść obyczajowa o życiu po utraceniu czegoś czemu do tej pory się poświęcało. Wg mnie bardzo ciekawie traktuje o istnieniu z kalectwem, ptsd. Jest to niemalże namacalne. Z drugiej strony calość jest jakby bez czucia. Bazuje i wciela utarte ścieżki i robi to nie budząc głębszych uczuć u czytelnika. Jeżeli miałabym jednym słowem ująć tą opowieść, powiedziałam bym iż jest bardzo amerykańska, szczególnie ze stwierdzeniami typu : pokój sam się nie utrzyma. Niemniej była to ciekawa podróż i cieszę sie, ze przeczytałam tą książkę. To było coś innego, coś ciekawego ( szczególnie wątek o ptsd.) ale tylko na raz.

KonstelacjaAmelia

oceniła na 6 2 lata temu

Tajemnica Sary H.

Paulina Wróbel

Sława aktorki Małgorzaty Lindberg przemija wraz z przybywającymi jej zmarszczkami. Aktorka za wszelką cenę próbuje pozostać na pierwszych stronach gazet. Po szokującym spotkaniu z reżyserem w pensjonacie Klementynka, Małgorzata odjeżdża z piskiem opon i powoduje wypadek. Kobieta ginie na miejscu, ale jej dusza przechodzi w ciało innej kobiety - młodszej o dwadzieścia lat. Okazuje się to niebywałą szansą dla aktorki. Małgorzata może od nowa rozpocząć swoją karierę i nie przejmować się wiekiem. Jak poradzi sobie w nowym ciele? Czy uda jej się zabłysnąć na ekranach? Książka napisana jest bardzo przystępnym językiem i przyjemnym stylem. Bardzo miło spędziłam czas czytając tę lekturę. Już od początku autorka buduje napięcie i cały czas dzieje się coś ciekawego. W całej powieści przez ani chwilę nie wiało nudą. Bardzo pozytywnie odbieram ten tytuł i polecam wszystkim tym, którzy lubią powieści obyczajowe z nutą humoru ale i ciekawą akcją, która stale pędzi ku przodowi. Idealna książka na lato, na umilenie podróży czy relaks na leżaku. Niezwykle polubiłam też główną bohaterkę - Małgorzatę w ciele Sary. Mimo, iż miała zadziorny charakterek to dało się poczuć do niej sympatię, a nawet przywiązanie. Lubię takie wyraziste postaci pierwszoplanowe. Fabuła była naprawdę ciekawa i oryginalna. Z dużym zainteresowaniem śledziłam losy aktorki.

jestem_molem

ocenił na 8 3 lata temu

Raj

Marta Guzowska

Na tę powieść trafiłam przypadkiem. Nie znałam wcześniej autorki, ale słyszałam o niej bardzo pochlebne opinie w trakcie transmisji z nominacji do nagrody Wielkiego Kalibru. Gatunek thrillerów jest mi bardzo bliski, z ciekawością sięgnęłam zatem po nowego dla mnie autora z ulubionej tematyki. Akcja książki toczy się w nowo otwartej galerii handlowej. Super nowoczesny design budynku i fantastyczna lokalizacja przyciągają na otwarcie prawdziwe tłumy. Taki rozmach sprzyja nie tylko legalnym interesom i niewinnym przyjemnościom. W budynku, całkiem przypadkowo spotykają się: żądza fejmu i lajków, zaborcza miłość, kradzież i dilerka. Strach i pochopne decyzje nakręcają kolejne tragedie. Do czego posuną się nasi bohaterowie? Niestety idą kilka kroków za daleko. Czy będą mieli jeszcze opcje powrotu z miejsca w które zabrnęli? Sprawdźcie sami, jakie konsekwencje niesie dla nich ta jedna noc i czy wyciągnęli z tej lekcji wnioski na przyszłość.

Bookalove

ocenił na 7 3 lata temu

Miliarder

Sławek Michorzewski

Lubię czasami przeczytać książki inne niż wszystkie, a tym bardziej lubię książki wnoszące coś do mojego życia. A co za tym idzie, lubię tę książkę. Jest to druga książka tego autora, z którą miałam przyjemność. Bardzo spodobał mi się sposób przedstawienia człowiekowi jego wad i słabości. Człowiek zazwyczaj mógłby czuć się urażony, aczkolwiek autor robi to w sposób zabawny i mało pretensjonalny. Książka jest zabawna, napisana prostym językiem. Czyta się zaskakująco szybko. Myślę, że przypadnie każdemu do gustu. Zaskakujące jest to, jak w doskonale zakamuflowany, śmieszny, często zaskakujący i niezbyt grzeczny sposób Michorzewski pokazuje Polakom, grupom zawodowym, jak i ogólnie człowiekowi jego wady, słabości, przywary. Ta książka śmieszy, jednak bardziej przeraża jej prawdziwość w odniesieniu do czasów współczesnych. Jak każda książka Michorzewskiego nie jest to książka dla Dulszczyzny, smutnych pań polonistek, którym "wydaje się" i ogólnie osób bez poczucia humoru. Urzekło mnie wyjątkowo trafne spojrzenie na świat przez autora, oczywiście nie obyło się bez groteski i absurdu. Zdecydowanie w tej powieści był inny „klimat”. Michorzewski nie tylko ozłocił naszego bohatera, ale przeniósł nas za granicę Polski.

Pierrotka Elżbieta

oceniła na 7 3 lata temu

Nagranie

Małgorzata Falkowska

Książka napisana lekkim piórem, idealna na spokojny jesienno-zimowy wieczór. Podobała mi się dwuperspektywiczna narracja – policjanta i Sylwii – która dodaje historii dynamiki. Wątek nagrań został poprowadzony ciekawie i trzymał moją uwagę do końca. Trochę wybijał mnie z rytmu wątek romantyczny; jest go niewiele, ale mógłby być napisany subtelniej i naturalniej. Zawadzały mi również momenty, w których bohaterowie przedstawiają młodych ludzi w bardzo negatywnym, nieco przesadzonym świetle. Rozumiem, że miało to podkreślić różnicę pokoleniową, ale chwilami było tego za dużo. Mimo tych drobnych zastrzeżeń książka wciąż jest przyjemną lekturą. Moja ocena: 6/10

Wera

oceniła na 6 4 miesiące temu

Skrzynia ofiarna

Stewart Martin

Było strasznie, ciekawie i bohaterowie tacy ekspresyjni. Gdzieniegdzie wiało mi inspiracją grożą z książek Kinga, ale to wszystko na plus. Wciągająca, tajemnicza fabuła, sentymentalne czasy dzieciństwa, przyjaźnie i zabawy, ach przeżyć chciałabym to jeszcze raz. Książka ma dobrze poprowadzoną akcję, groza zieje ze stron, a końcówka to epicentrum strachu. Polecam w to warto się zagłębić.

Aga

oceniła na 7 2 lata temu

Mroczne szepty

Jo Macgregor

Podszedłem do tej książki bez większego przekonania. Jednak akcja zawiązała się w niej tak szybko, że właściwie nie mogłem się oderwać. Niektórzy mogą stwierdzić, że jest powierzchowna, chwilami przewidywalna. Dla mnie to akurat zaleta; lubię różnorodność w książkach, o które sięgam. Polecam każdemu fanowi dobrego thrillera.

Tomasz Gidelski

ocenił na 7 3 lata temu

The Writer

Damian Jackowiak

Sięgając po kryminał Damiana Jackowiaka miałam duże oczekiwania wobec tej książki, która nie tylko je spełniła ale i znacznie przerosła. Czytając opis Writera myślałam, że wiem czego się spodziewać. Myślałam, że książka nie zaskoczy mnie niczym a jedynie przestawi mi mrożącą krew w żyłach historię seryjnego mordercy. Jednak ku mojemu zaskoczeniu i wielkiej radości kryminał okazał się pełen zwrotów akcji i nieprzewidywalny aż do samego końca. Nie sposób było przewidzieć zakończenie choć na początku wydawało się oczywiste. Autor skutecznie przykuł moją uwagę trzymającą w napięciu fabułą, od której nie mogłam się oderwać. Urzekła mnie również złożona osobowość postaci a zwłaszcza głównego bohatera. Pisarz Marcin Brodzirz, jest na początku osobą niewinną i można powiedzieć dobrą, która chce wykorzystać historię seryjnego mordercy, aby odbić się od dna i odzyskać utraconą sławę. Dlatego bardzo podoba mi się toczący w jego wnętrzu konflikt wykreowany na wzór psychomachii. Z fascynacją obserwowałam zmagania pisarza z samym sobą, który walczy z tą częścią siebie, która odczuwa ekscytację na myśl odebrania ludzkiego życia. Równie zaskakująca była postać profesora Adama Ferty, psychopaty i seryjnego mordercy, który już od początku wydaje się być oczywistym czarnym charakterem. Jednak wraz z rozwojem fabuły, mój sposób postrzegania tej postaci zaczyna się zmieniać. Nie na tyle aby nazwać profesora Adama Fertę niewinnym ale na tyle, żeby zastanawiać się czy to na pewno on zasługuje na tytuł czarnego charakteru w tej powieści. The Writer jest książką pod wieloma względami wyjątkową. Zaskakująca, nieprzewidywalna ze świetnymi wykreowanymi bohaterami. Ale co najważniejsze książka pochłonęła mnie i oczarowała, sprawiając że przeczytałam ją jednym tchem. Dlatego polecam ją wszystkim, którzy mają ochotę przeżyć interesującą przygodę kryminalną.

Siula06

ocenił na 8 3 lata temu

Czy już zasnęłaś

Kathleen Barber

Książka Kathleen Barber to intrygujący thriller psychologiczny, który uderza w bardzo czuły punkt współczesności: naszą obsesję na punkcie gatunku true crime. Autorka stawia brutalne pytanie, co czują ofiary, gdy ich największy koszmar staje się rozrywką do porannej kawy dla milionów słuchaczy? Motyw podcastu, to silny punkt książki. Wstawki z transkrypcji odcinków Poppy Parnell oraz komentarze internautów świetnie oddają to, jak łatwo ferujemy wyroki w sieci, nie znając pełnego obrazu sytuacji. Dynamika między Josie a jej siostrą bliźniaczką, Lanie, jest duszna i skomplikowana. Autorka dobrze pokazuje, że trauma nie łączy ludzi automatycznie, czasem buduje między nimi mur nie do przebicia. Choć, fabuła bywa przewidywalna, Barber nadrabia to stylem. Krótkie rozdziały i narastające napięcie sprawiają, że przez książkę dosłownie się płynie. Mimo świetnego pomysłu, doświadczony czytelnik thrillerów może dość szybko wytypować "kto i dlaczego". Niektóre zwroty akcji opierają się na klasycznych schematach, które widzieliśmy już wielokrotnie. Jednak, paradoksalnie, ta przewidywalność nie odbiera frajdy z lektury, bardziej skupiamy się tu na emocjonalnym rozpadzie Josie niż na samym "kryminalnym" rozwiązaniu zagadki. To idealna lektura na dwa wieczory. Jeśli lubisz historie o mrocznych sekretach rodzinnych i wpływie mediów na nasze życie, będziesz się dobrze bawić, nawet jeśli finał Cię nie zszokuje.

Angelika

oceniła na 7 30 dni temu

Spowiedź polskiego kata

Jerzy Andrzejczak

"dziennikarz" nie umie prowadzić wywiadu. Nachalne pytania, atakujące rozmówce, stawianie swoich tez jakby nie rozumiejąc, że ktoś może uważać inaczej czy wprost wyśmiewanie rozmówcy. Dodatkowo sama "spowiedź" to tylko fragment książki. Reszta bardzo ciekawa, czyli historia tej profesji na różnych wiekach, przybliżone sylwetki polskich morderców czy sytuacja kary śmierci w różnych krajach. Ale jednak nie po to zdecydowałem się na tą książkę

pomidor2002

ocenił na 6 1 miesiąc temu

Darknet

Arno Strobel Ursula Poznanski

Marzenia czasem się spełniają, te makabryczne też... 🍵📚📖👍 Wyobraźcie sobie, że każdy z was może wytypować kogo chce uśmiercić nie wychodząc z domu, nawet nie wstając od komputera. Wystarczy krótki wpis i być może, to właśnie Twój kandydat zginie z ręki seryjnego mordercy. Czy zdecydowalibyście się wziąć udział w tej "zabawie", a może będziecie tylko obserwować przebieg wydarzeń?

Marzena Jagodzińska

oceniła na 10 3 miesiące temu

Czerwony lód

Małgorzata Radtke

Nie czytałam nigdy kryminałów, jednak wydawało mi się, że gdzieś tam czeka na mnie coś ciekawego... oto znalazłam mój święty nieszablonowy graal z głównym bohaterem, który jest człowiekiem, nie supermenem. Ciekawe zabójstwo, zawirowania i momenty o krok od tragedii. Genialne

Kruki

ocenił na 7 5 lat temu

Gorączka i krew

Sire Cedric

Krwawo Zapowiedź na tylnej okładce – zachęcająca. Da mnie oczywiście. Będzie coś kryminalnego. Na dworze upał. W domu cicha klimatyzacja. Nic, tylko siedzieć i czytać. Mrocznie może być, bo póki prądu nie wyłączą, jest wszystko spoko i w porzo. Zatem do czytania. „Gorączka i krew” Sire Cedric zapowiadała się zatem ciekawie. Jak na rozrywkę w upalny dzień. Miała być thrillerem, fantasy i powieścią w stylu gotyckim. I o dziwo, mimo iż rewelacyjna nie jest, te założenia spełniła. Wszystko zaczyna się kryminalnie. Są makabryczne morderstwa, jest ucieczka z miejsca zbrodni, jest policja w postaci jego i jej. Ona ma skomplikowany życiorys, on też do łagodnych nie należy. Rozpoczyna się śledztwo. Schemat tradycyjny, ale to też bywa zapowiedzią dobrego dalszego ciągu. I rzeczywiście następuje. Na czterystu stronach mamy rozwiązanie zagadki. Jeśli nawet nie całej, to gust czytelnika w trakcie lania się spiekoty z nieba, zaspakaja. A co jest pomiędzy? Niektórzy twierdzą, że pomieszanie z poplątaniem. Inni – całkiem zgrabna intryga. W każdym razie mnie najbardziej zainteresowało pojęcie, że powieść nawiązuje do tradycji gotyckich. A tu jak wiadomo, czarne duchy, czarna magia, czarne msze. Wszystko na czarno. Sceneria też czarna. Niekoniecznie mowa o kolorze. Bo stara stodoła też może być czarna, jeśli rządzi w niej czarny charakter. Czy przypomina czarne gotyckie zamki, w których rządził nie mniej czarny książę lub hrabia? Teraz zamków nie ma, ale stodoły owszem są. Jeśli zatem akcja dzieje się w czasach zwanych współczesnymi, stodoła funkcję zamku pełnić może. Teraz zajmijmy się elementami fantasy. Też są. Ale o dziwo, te mają zawiązek ze światem duchów i to białych, czyli pozytywnych. Taki jeden pojawia się i pomaga. Nie, nie w sensie fizycznym. Wspiera jak na ducha przystało – duchowo. Cóż, jeszcze w powieści mamy… Postacie ze świata realnego. Policjanci dobrzy i tacy trochę niedobrzy w znaczeniu, przepraszam za określenie, idioci, co to nie kumają, nie rozumieją i ślepo wykonują polecenia zwane rozkazami. To stały element powieści kryminalnej, kiedyś zwanej u nas – milicyjną. Czas na podsumowanie. „Gorączka i krew” to mieszanina wszystkiego i wszystkich. Próba przeniesienia gotyckiego strachu w nasze czasy. Pomieszanie horroru z thirllerem, rzeczywistości z magią, realizmu z fantastyką. Pomysł na powieść bardzo dobry. Realizacja – w normie, chociaż nie podrywa z fotela. Może właśnie dlatego, że wszystkiego jest za dużo. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów przerzucałam szybko kartki do końca utworu. Ale nie świadczyło to o owym słynnym „wciągnięciu” przez treść. Po prostu czułam przesyt ilością elementów. Ciekawiło mnie głównie, czy ludzie przeżyją i nie trafi ich przysłowiowy sz…. Mimo to powieść polecam jako lekturę rozrywkową. Zwłaszcza na upalne dni. Nie trzeba przy niej wiele myśleć.

gks

ocenił na 6 5 miesięcy temu

Matka

S.E. Lynes

To naprawdę świetnie napisana historia (nawet jeśli dla niektórych odrobinę przewidywalna) i doprawdy dziwię się, że nie zdobyła większej popularności na naszym rynku. Choćby wśród fanów wydawnictwa Vesper. Wszystko w tej powieści jest duszne. Duszne relacje rodzinne, duszne puby. Duszne myśli, duszne słowa. Duszny nastrój niepewności, obaw, podejrzeń, przypuszczeń, który unosi się jak dym papierosowy wokół nas, spowija wszystko dookoła. Autorka stworzyła subtelny nastrój grozy i ciekawe portrety psychologiczne. To opowieść o poszukiwaniu. Siebie, własnej tożsamości, własnego miejsca w świecie. O samotności. Przeczytałem drugi raz, a teraz chcę polecić Tobie.

Mariusz

ocenił na 7 1 rok temu

Cytaty z książki Dziennik kata

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Dziennik kata