Nazywają mnie Śmierć

Dosyć brutalne opisy a przez to autentyczne. Intrygujący bohaterowie. Jednakże... zabrakło mi trochę napięcia, akcji. W pewnym momencie miałam kryzys, bo nie szło mi przyswajanie fabuły. Jednak później coś zaskoczyło i z zainteresowaniem doczytałam do końca.

Bardzo mnie wciągnęła. Uważam, że jest lepsza niż "Co mówią zwłoki". Mimo że obie książki opisują doświadczenia autorek to Kerry skupia się na historiach poszczególnych osób. Nie są one tylko wspomnieniem czy tłem wydarzeń co niestety przeważa w książce Sue, która bardziej się skupia na ogółach i trudno znaleźć odpowiedź na tytułowe pytanie. Kerry również przytacza swoje odczucia i wspomnienia, ale idealnie wpasowują się w tekst tak, że to nie przeszkadza, a wręcz urozmaica. Jedyne co mi trochę przeszkadzało to kilka wątków na raz i trzeba było się połapać o kim jest aktualnie mowa. Ale tak to super i żałuję, że jej pozostałe książki nie są wydane w języku polskim (chyba, że jestem w błędzie to proszę mnie poprawić!). Tak w ogóle to zauważyłam, że zarówno Kerry jak i Sue są rude. Przypadek? Nie sądzę. (Zauważyłam to porównując obie książki haha)

"dziennikarz" nie umie prowadzić wywiadu. Nachalne pytania, atakujące rozmówce, stawianie swoich tez jakby nie rozumiejąc, że ktoś może uważać inaczej czy wprost wyśmiewanie rozmówcy. Dodatkowo sama "spowiedź" to tylko fragment książki. Reszta bardzo ciekawa, czyli historia tej profesji na różnych wiekach, przybliżone sylwetki polskich morderców czy sytuacja kary śmierci w różnych krajach. Ale jednak nie po to zdecydowałem się na tą książkę

Kwestia zdrowia psychicznego przez stulecia byla tematem wstydliwym. Jesli rodzine bylo na to stac, to chorego umieszczano w prywatnych zakladach zamknietych. Znacznie gorzej wygladala sytuacja, kiedy rodzina nie chciala wziac odpowiedzialnosci za los chorej osoby lub jesli nie bylo ich stac na oplaty. W tym przypadku obowiazek ten spoczywal na wladzach. W 1839 roku wladze Nowego Jorku otworzyly na Wyspie Blackwell Nowojorski Zaklad dla Oblakanych. Na tej samej wyspie stworzono Dom Pracy Przymusowej, przytulek dla ubogich, szpital i zaklad karny. Trafic tam bylo bardzo latwo. W przypadku przestepcow sprawa byla jasna. Byl wyrok i skazany wiedzial ile czasu trwal. W pozostalych przypadkach pobyt tam bywal dozywotni. Prowadzono kreatywne kwaterowanie i mieszkancy byli przesuwani pomiedzy budynkami. Warunki sanitarne i zywnosciowe byly tragiczne, a smiertelnosc bardzo wysoka. Prowadzono tam rowniez okrutne eksperymenty medyczne. Osoby wizytujace szpital mialy wrazenie, ze schodza do przedsionkow piekiel. Lata zajelo, zanim w swiadomosci spolecznej pojawila sie kwestia rozdzielenia choroby psychicznej, przestepczosci i ubostwa. Wielokrotnie przeprowadzane reformy i restrukturyzacje nie przynosily oczekiwanych skutkow. Ksiazka Stacy Horn to sprawnie napisana i rzetelna historia wyspy Blackwell. Mimo dziejacych sie tam okropienstw, autorka nimi nie epatuje, nie szuka sensacji. Nie jest to ksiazka przelomowa, ale jest potrzebnym glosem w dyskusji o humanitaryzmie i odpowiedzialnosci spoleczenstwa i wladz za najslabszych wspolobywateli. Jedna uwaga do polskiego tlumaczenia - nazwanie seksu oralnego "francuzem" bardziej pasuje do jezyka potocznego, niz do tego typu ksiazki.

Marzenia czasem się spełniają, te makabryczne też... 🍵📚📖👍 Wyobraźcie sobie, że każdy z was może wytypować kogo chce uśmiercić nie wychodząc z domu, nawet nie wstając od komputera. Wystarczy krótki wpis i być może, to właśnie Twój kandydat zginie z ręki seryjnego mordercy. Czy zdecydowalibyście się wziąć udział w tej "zabawie", a może będziecie tylko obserwować przebieg wydarzeń?

Mam zdecydowaną słabość do polskich kryminałów i ta pozycja także wpisuje się w tą regułę. Dobrze napisana książka, kilka naprawdę karkołomnych zwrotów akcji, które podnosiły ciśnienie podczas lektury. Ciekawy i bardzo ludzki bohater główny z dużym bagażem doświadczeń życiowych zmaga się z małomiasteczkowymi legendami i strachami. Książkę połknąłem w parę dni podczas urlopu, a musiała rywalizować z naprawdę aktywnym czasem wakacji i różnych rozpraszaczy. Polecam!!!

Na tę powieść trafiłam przypadkiem. Nie znałam wcześniej autorki, ale słyszałam o niej bardzo pochlebne opinie w trakcie transmisji z nominacji do nagrody Wielkiego Kalibru. Gatunek thrillerów jest mi bardzo bliski, z ciekawością sięgnęłam zatem po nowego dla mnie autora z ulubionej tematyki. Akcja książki toczy się w nowo otwartej galerii handlowej. Super nowoczesny design budynku i fantastyczna lokalizacja przyciągają na otwarcie prawdziwe tłumy. Taki rozmach sprzyja nie tylko legalnym interesom i niewinnym przyjemnościom. W budynku, całkiem przypadkowo spotykają się: żądza fejmu i lajków, zaborcza miłość, kradzież i dilerka. Strach i pochopne decyzje nakręcają kolejne tragedie. Do czego posuną się nasi bohaterowie? Niestety idą kilka kroków za daleko. Czy będą mieli jeszcze opcje powrotu z miejsca w które zabrnęli? Sprawdźcie sami, jakie konsekwencje niesie dla nich ta jedna noc i czy wyciągnęli z tej lekcji wnioski na przyszłość.

Książka napisana lekkim piórem, idealna na spokojny jesienno-zimowy wieczór. Podobała mi się dwuperspektywiczna narracja – policjanta i Sylwii – która dodaje historii dynamiki. Wątek nagrań został poprowadzony ciekawie i trzymał moją uwagę do końca. Trochę wybijał mnie z rytmu wątek romantyczny; jest go niewiele, ale mógłby być napisany subtelniej i naturalniej. Zawadzały mi również momenty, w których bohaterowie przedstawiają młodych ludzi w bardzo negatywnym, nieco przesadzonym świetle. Rozumiem, że miało to podkreślić różnicę pokoleniową, ale chwilami było tego za dużo. Mimo tych drobnych zastrzeżeń książka wciąż jest przyjemną lekturą. Moja ocena: 6/10

Powieść Carme Chaparro „Nie jestem potworem” to debiut, który uderza w najczulsze struny ludzkiego lęku – strachu o bezpieczeństwo własnego dziecka. Akcja rozpoczyna się od sceny, która jest koszmarem każdego rodzica: w zatłoczonym centrum handlowym, w ułamku sekundy, znika mały chłopiec. Hiszpańska dziennikarka wykorzystuje swoje zawodowe doświadczenie, by nakreślić obraz medialnego szaleństwa, jakie wybucha wokół tragedii. To mroczny, gęsty thriller psychologiczny, który oceniam na 7/10 za jego bezwzględną szczerość w portretowaniu współczesnych mechanizmów manipulacji informacją. Główną bohaterką jest Ana Arén, doświadczona inspektor policji, która musi zmierzyć się nie tylko z przebiegłym porywaczem, ale i z dawną przyjaciółką, Inés Pascual – gwiazdą dziennikarstwa śledczego. Chaparro po mistrzowsku pokazuje toksyczną symbiozę między organami ścigania a mediami. Inés, dążąc do jak najwyższej oglądalności, nie cofa się przed niczym, żerując na emocjach zrozpaczonych rodziców. Autorka stawia brutalne pytanie: gdzie kończy się informowanie, a zaczyna spektakl z ludzkiego nieszczęścia? W świecie „Nie jestem potworem” prawda jest tylko produktem, który musi się dobrze sprzedać przed wieczornym wydaniem wiadomości. Anatomia zła Tytuł powieści jest przewrotny i wieloznaczny. Chaparro sugeruje, że „potwór” to nie tylko osoba dokonująca czynu zabronionego, ale może nim być każdy z nas, gdy górę biorą ambicja, egoizm lub obojętność. Autorka sprawnie buduje napięcie, serwując czytelnikowi liczne mylne tropy i krótkie, dynamiczne rozdziały, które nadają narracji niemal filmowe tempo. Postacie są skomplikowane, pełne wad i mrocznych sekretów, co sprawia, że trudno komukolwiek w pełni zaufać. Doceniam solidny warsztat i odwagę w poruszaniu trudnych tematów społecznych. Choć samo zakończenie może wydać się niektórym czytelnikom nieco zbyt przerysowane lub wręcz szokujące na siłę, to jednak ładunek emocjonalny całej opowieści jest niezaprzeczalny. „Nie jestem potworem” to przestroga przed światem, w którym klikalność jest ważniejsza od empatii, a tragedia staje się rozrywką mas. To lektura, która zostawia z poczuciem głębokiego niepokoju i każe dwa razy sprawdzić, czy na pewno trzymamy nasze dziecko za rękę w tłumie. Czy po tej recenzji czujesz się gotowy na konfrontację z najmroczniejszą stroną ludzkiej natury, czy wolisz jednak lżejsze tematy literackie?

Dobra literatura amerykańska, dobre śledztwo dziennikarstwie, dobrze udokumentowana robota. Tylko chyba nieraz za dużo podejrzeń bez dowodów. Z biegiem stron widać coraz wyraźniej, co autor chce nam przekazać, ale nie ma na to dowodów albo choćby mocniejszych poszlak. Mimo wszystko polecam. Sprawa jest arcyciekawa. Nie dziwię się już, że Ameryka wciąż nią żyje.

Trzy historie o trzech niesławnych stronach darknetu - Silk Road, Besa Mafia i PedoEmpire. O ile pierwsza jest po prostu interesująca, druga na swój sposób nawet zabawna, to trzecia powoduje ogromny dyskomfort - ostrzegam ta część jest mocno obrzydliwa i sprawia, że można kompletnie stracić nadzieję i wiarę w to, że ludzie są istotami wyższymi. Napisane bardzo sprawnie i wygląda, że jest mocno osadzone na faktach. Czyta się dobrze, no może za wyjątkiem trzeciej części, ale to ze względu na treść a nie warsztat. Poecam wszystkim zainteresowanym mrocznymi tematami i literaturą faktu. Ale równocześnie ostrzegam, że ostatnia, najmroczniejsza część może spowodować traumę.

Historia seryjnego mordercy, Golden State Killera, była bez wątpienia obsesją autorki. Mimo tego Michelle zachowuje pełen profesjonalizm. Nie znajdziemy tu rozległych opisów co czuły ofiary, studium przypadku, wyolbrzymiania postaci ani, jak to czasem ma niestety miejsce, elementów wskazujących na samouwielbienie autora. McNamara trzyma się z boku, pozwala czytelnikowi zobaczyć miejsca zbrodni, schemat działania mordercy, zostawiając przy tym pole do własnej interpretacji co dla mnie jest największym plusem tej książki. Ta prawdziwość i opisy sprawiały, że momentami z trudem przychodziło wyjrzeć przez okno, w absurdalnej obawie zobaczenia twarzy 'człowieka bez twarzy'. Największym minusem tej książki jest chaotyczność i wrażenie jakby niektóre myśli były urwane w połowie. Myślę, że gdyby McNamara mogła sama dokończyć książkę, to forma byłaby dużo lepsza, a tak dostajemy zamiast tego zlepek artykułów oraz notatek co chwila przeskakując do innego czasu i miejsca.

Dlaczego po stwierdzeniu choroby psychicznej u osoby, która dokonała zbrodni morderstwa, gwałtu czy pobicia, nie trafia ona w polskim systemie sądowniczym do więzienia, tylko na leczenie? Dlaczego nie ponosi ona odpowiedzialności karnej, jak każdy inny sprawca? Co go tłumaczy? Choroba? No dobra, ja mam nadciśnienie i o tym wiem, biorę leki, jak wypiję za dużo kawy to serducho mało mi z piersi nie wyskoczy. Wiem, przesadziłam z używkami, ponoszę konsekwencje swoich postępków złym samopoczuciem czy podenerwowaniem. A schizofrenik, który nie wziął leków i zabił bo słyszał głosy w czym niby jest lepszy? Zabił, niech odpowiada za swoje czyny. Niech nawet dostanie niższą karę ze względu na chorobę, ale skoro pozbawił życia czy zdrowia inną istotę żywą, ma za to ponieść konsekwencje. Dobrze, że głośno zostało w książce powiedziane o bezkarności polskich lekarzy psychiatrów. Podobnie, cieszę się, że zostały poruszone w reportażu pani Ornackiej kwestie związane z polskim sądownictwem i powiązanym z nim systemem wydawania opinii lekarskich, który też pozostawia sporo do życzenia. Całkowicie popieram pełną kontrolę, weryfikowanie pracowników przyjmowanych do pracy w sądach, policji, prokuraturze, więzieniach czy domach poprawczych co powinno być standardową procedurą rygorystycznie i systematycznie przestrzeganą i wykonywaną przez służby do tego wyznaczone i często rotowane na swoich stanowiskach, aby uniknąć korupcji, kolesiostwa czy innych układów. Reportaż dobry, odkrywający sekrety naszego umysłu, ale też odczarowujący choroby psychiczne i cały system z tym zagadnieniem powiązany. Polecam

„Każda śmierć ma swoją historię, nikt nie wie o tym lepiej od koronera.” Książka w formie reportażu napisana przez Johna Batesona to opowieść o pracy Kena Holmesa, koronera. Książka została wydana w styczniu 2019 roku, więc od daty premiery dzieli nas już pięć lat, jednak ja niezmiennie będę ją polecała ze względu na jej formę i treść. „Sprawa dla koronera” z przyjemną dla czytelnika wnikliwością, opowiada historię pracy wspomnianego już koronera Kena Holmesa. Główny bohater swoją karierę rozpoczynał w zakładzie pogrzebowym, dzięki spełnieniu podstawowych wymagań (ukończone minimum 21 lat, niekaralność, zdana matura) oraz szczęśliwemu splotowi wydarzeń, rozpoczął pracę w biurze koronera hrabstwa Maine. Ciężka praca, upór i konsekwencja w dążeniu do celu spowodowały, że przez lata pracy, Holmes piął się po szczeblach kariery, by finalnie objąć stanowisko koronera okręgowego. Rys biograficzny jest obecny w tej książce, bo inaczej rzetelne przedstawienie pracy Holmesa nie byłoby realne, jednak nie jest on tak przytłaczający, czy nachalny jak w przypadku opisywanej tu przeze mnie niedawno książce „Oko w oko ze złem”. Wydawca przekonuje, że jest to lektura obowiązkowa dla fanów „Profilu mordercy” i „Trupiej Farmy”. Ja do tego zestawienia dodałabym „Tajemnice wydarte zmarłym” oraz „Mindhuntera”. Forma książki przywodzi na myśl wspomnianą „Trupią Farmę”, ponieważ w analogiczny sposób odnosi się do najciekawszych doświadczeń zawodowych bohatera. Razem z Holmesem poznajemy sprawy, przy których pracował. Jesteśmy wdrażani w opisy postępowania na miejscu zbrodni, sposoby postępowania ze zwłokami, czy w techniki określania czasu zgonu. „Każdego dnia staje oko w oko ze śmiercią, żeby znaleźć odpowiedzi dla żywych”. John Bateson w sposób bardzo skrupulatny opowiada o pracy Kena Holmesa umieszczając w książce także jego wypowiedzi i przemyślenia. „Sprawa dla koronera” jest książką rzetelnie oddającą klimat pracy koronera, zawiera mnóstwo przykładów, ciekawostek i wyjaśnień co najważniejsze przekazanych w sposób całkowicie zrozumiały dla laików. Polecam szczególnie entuzjastom tematyki, tym bardziej, że lektura zawiera obszerną bibliografię oraz równie obszerny wykaz spraw przeprowadzonych przez biuro koronera hrabstwa Maine w latach 1970 - 2010.

Książka Kathleen Barber to intrygujący thriller psychologiczny, który uderza w bardzo czuły punkt współczesności: naszą obsesję na punkcie gatunku true crime. Autorka stawia brutalne pytanie, co czują ofiary, gdy ich największy koszmar staje się rozrywką do porannej kawy dla milionów słuchaczy? Motyw podcastu, to silny punkt książki. Wstawki z transkrypcji odcinków Poppy Parnell oraz komentarze internautów świetnie oddają to, jak łatwo ferujemy wyroki w sieci, nie znając pełnego obrazu sytuacji. Dynamika między Josie a jej siostrą bliźniaczką, Lanie, jest duszna i skomplikowana. Autorka dobrze pokazuje, że trauma nie łączy ludzi automatycznie, czasem buduje między nimi mur nie do przebicia. Choć, fabuła bywa przewidywalna, Barber nadrabia to stylem. Krótkie rozdziały i narastające napięcie sprawiają, że przez książkę dosłownie się płynie. Mimo świetnego pomysłu, doświadczony czytelnik thrillerów może dość szybko wytypować "kto i dlaczego". Niektóre zwroty akcji opierają się na klasycznych schematach, które widzieliśmy już wielokrotnie. Jednak, paradoksalnie, ta przewidywalność nie odbiera frajdy z lektury, bardziej skupiamy się tu na emocjonalnym rozpadzie Josie niż na samym "kryminalnym" rozwiązaniu zagadki. To idealna lektura na dwa wieczory. Jeśli lubisz historie o mrocznych sekretach rodzinnych i wpływie mediów na nasze życie, będziesz się dobrze bawić, nawet jeśli finał Cię nie zszokuje.

Po pierwsze ta książka nie jest dla każdego. Według mnie jest to typowy thriller psychologiczny, a więc powieść, gdzie akcja rozgrywa się na poziomie psychiki. Nikt tu nikogo nie goni z nożem, nie wyskakuje nagle z lasu i nie ma na koniec niespodziewanych nowych dramatów. Ta książka raczej odkrywa pewien sekret. Dla mnie prywatnie jest w niej wspaniały klimat, miejscami wręcz nieco oniryczny. Podobały mi się wszelkie opisy przyrody i subtelny sposób zarysowania charakterów poszczególnych postaci. Można powiedzieć, że to powieść to swoiste studium toksycznej osobowości, która ujawnia się bardzo długo i która długo dostaje przyzwolenie na swoje męczące zachowania. Np. jedna z postaci żeruje na litości, życzliwości i takcie innej osoby, ale rozumiemy, to dopiero po długim czasie, podobnie jak nasz bohater/bohaterka. Jedyne co mi się nie podobało, to zbyt "techniczne" opisy seksu, które były deczko niesmaczne. Reszta wspaniała! PS. Najlepsze, że niewiele brakowało, a odłożyłabym tę książkę, bo początkowo bardzo nie podobał mi się język autorki.

Monika Sławecka, scenarzystka i autorka książek, absolwentka filmoznawstwa na Uniwersytecie Łódzkim. Świat mafii, alkoholizm, hejt, porwania - to tematy, które poruszała ze swoimi rozmówcami w poprzednich książkach. „Balet, który niszczy” to kolejna, która powstała na podstawie zeznania byłych uczennic i uczniów polskich szkół baletowych. Pierwsza w Polsce państwowa szkoła baletowa powstała w 1950 roku w Gdańsku, dziś jest ich 5. O przyjęciu do szkoły decyduje egzamin, którego pozytywny wynik daje młodziutkim kandydatom poczucie wkraczania do elit i magicznego świata. Dzieci rozpoczynają naukę w IV klasie szkoły podstawowej i kończą ostatnią klasą liceum. Dziewięć lat wytężonej, ciężkiej pracy, o której zdecydowali się opowiedzieć Monice Sławeckiej. Są wśród nich tancerki, którym udało się ukończyć szkołę i osiągnąć sukces, ale są też takie, które nie wytrzymując panującej atmosfery i rygoru decydują się pożegnać ze szkołą. O tym, co kryje się za murami tych pięknych gmachów opowiadają między innymi Natalia Wojciechowska, baletnica z dużą ilością sukcesów na koncie, Natalia Lesz i Iza Miko. Jest tu też przerażająca historia Szymona Szpaka, niezwykle uzdolnionego tancerza, którego niestety, nigdy nie zobaczymy już na scenie. Wszyscy rozmówcy potwierdzają zgodnie - nauczyciele w szkołach baletowych nie pomagają w rozwijaniu dziecięcych pasji, nie są ich mentorami, nie wspierają w pokonywaniu trudności i lęków, nie budują wiary we własne możliwości. Opowiadają za to o zastraszaniu i psychicznym terrorze. O życiu w permanentnym stresie. Krzykliwych i obcesowych nauczycielach. O publicznym upadlaniu i karach fizycznych. O promowaniu skrajnie chudych ciał, czego skutkiem jest bulimia czy anoreksja. O zakazie picia wody pomimo intensywnego wysiłku, gdyż ta „wypycha brzuch”. Depresja, samookaleczanie się i podejmowanie prób samobójczych nie należą do rzadkości. Zdarzają się przypadki wykorzystywania seksualnego i maltretowania psychicznego. W szkołachq tępi się indywidualność. Nauczyciele strachem i agresją budują swój autorytet, a uległe im dzieci duszą w sobie bunt na złe traktowanie, przemoc czy wulgarny ton. Każdy dzień rozpoczyna się bólem brzucha i niepewnością, co się wydarzy. To hermetyczne środowisko i niekontrolowany przez nikogo system sprawiają, że niewiele osób ma świadomość terroru, jakiemu poddawane są w szkole dzieci. Co więcej - wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, co przeżywają zamykające się coraz bardziej w sobie ich pociechy. Poinformowany przez uczennicę o sposobach nauczania w szkole Rzecznik Praw Dziecka odpowiada, że szkoły artystyczne rządzą się swoimi prawami i w związku z tym nie jest w stanie nic zrobić. Większość uczniów nie dotrwa do końca. Wielu po opuszczeniu szkoły przechodzi długi proces terapeutyczny, który ma na celu pomóc im między innymi w pozbyciu się toksycznych myśli o sobie. Często jest to szpital psychiatryczny. Dorośli ludzie jeszcze wiele lat po opuszczeniu szkoły odczuwają traumę, co przekłada się między innymi na problemy w relacjach z innymi. Utracone poczucie własnej wartości nie zawsze udaje się odbudować. Książka dobitnie pokazuje, że system edukacji w szkołach baletowych wymaga zreformowania i nadzoru. Nacisk na przedmioty zawodowe powoduje, że nauka przedmiotów ogólnokształcących jest tam na wyjątkowo niskim poziomie. Brakuje lekarza, psychologa i dietetyka. „Choć wielu jest dobrych pedagogów, to jeden zły potrafi zepsuć całą pracę tych dobrych” - to słowa psychologa a zarazem ojca uczennicy poznańskiej szkoły baletowej, która nie wytrzymuje psychicznego terroru i po 3 latach odchodzi. Czy uda się wreszcie przerwać ten krąg zła, kryjący się za murami szkoły? Dlaczego tylu dorosłych, wiedząc o problemie nie może zrobić nic? Natalia Wojciechowska, uczennica Warszawskiej Szkoły Baletowej i inicjatorka akcji „Stop przemocy w szkołach baletowych” to chyba jedyna tancerka, która odważyła się publicznie opowiedzieć to, co dzieje się z uczniami za zamkniętymi drzwiami. Dzięki niej problem został nagłośniony, pomogła również w powstaniu niniejszej książki. Desperacja, z jaką uczniowie walczą w tych szkołach o realizację swoich marzeń budzi podziw, choć nie każdy wytrwa tam do końca. U tych, którzy nie wytrzymują i rezygnują, często miłość do baletu przeradza się w nienawiść. Zdumienie budzi fakt, że pomimo coraz większej wiedzy na temat przemocy istniejącej w szkołach baletowych nic się nie zmienia w nich do dnia dzisiejszego. Dorośli, biorący na siebie odpowiedzialność za młode pokolenie, zamiast rozwijać w dzieciach wrażliwość, empatię i pasję taneczną tłamszą je, niszcząc nie tylko ich miłość do tańca, ale również osobowość. Wstrząsająca lektura.

Tekst na tyle okładki skłania do przypuszczeń iż książka będzie skoncentrowana na szczegółach i specyfice zawodu grabarza albo/oraz basamisty. Niestety jest ona teologicznym wywodem autora. Caleb Wilde ma wiele ważnych i trafnych przemyśleń w kwestii śmierci jednakże nie koniecznie tego poszukiwali czytelnicy zachęceni okładką. jest tylko trochę szczegółów dotyczących tajników zawodu.

Na pewno po lekturze tej książki jeszcze bardziej doceniam niedocenianą pracę pielęgniarek, na każdym oddziale. Wiem, że to "tylko (i aż) ludzie", mają lepsze i gorsze dni. Nie zmienia to faktu, że w przeważającej większości to osoby pełne empatii, życzliwości i zrozumienia. Nie podobał mi się jednak styl pisania autorki, bardzo chaotyczny, bez chronologii, innego "klucza" też nie znalazłam. Mimo to poruszyła mnie bardzo w wielu momentach.

To naprawdę świetnie napisana historia (nawet jeśli dla niektórych odrobinę przewidywalna) i doprawdy dziwię się, że nie zdobyła większej popularności na naszym rynku. Choćby wśród fanów wydawnictwa Vesper. Wszystko w tej powieści jest duszne. Duszne relacje rodzinne, duszne puby. Duszne myśli, duszne słowa. Duszny nastrój niepewności, obaw, podejrzeń, przypuszczeń, który unosi się jak dym papierosowy wokół nas, spowija wszystko dookoła. Autorka stworzyła subtelny nastrój grozy i ciekawe portrety psychologiczne. To opowieść o poszukiwaniu. Siebie, własnej tożsamości, własnego miejsca w świecie. O samotności. Przeczytałem drugi raz, a teraz chcę polecić Tobie.