Dzieje Tristana i Izoldy

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Kolejna zmora uczniów jeśli chodzi o lektury, ale nie potrzebnie 😁 Dziady jest bardzo wartościowym dziełem ukazujący wiele aspektów tragedii, kultów, sytuacji politycznej oraz dramatu czasów XIX wieku. 3 części (wraz z Widmem będącą umownie 1 częścią Dziadów) przedstawia 3 różne historie, w których Mickiewicz po mistrzowsku wplótł patriotyczne kwestie związane z narodowością, bytem, miłością czy jestestwem. Ten dramat romantyczny jest swego rodzaju książkowym przykładem dzieł pisanych w czasach romantyzmu, warta przeczytania i uświadomienia sobie, że cudze chwalicie, a swego nie znacie 😁

„Król Edyp” Sofoklesa to klasyczny dramat, który niewątpliwie miał ogromne znaczenie w historii literatury. Sama fabuła jest ciekawa i koncepcja historii naprawdę robi wrażenie, szczególnie jeśli pomyśli się, że powstała w tak dawnych czasach. Jednak znając wcześniej całą historię jeszcze z liceum, nie zrobiła na mnie aż tak dużego wrażenia podczas czytania. Ani język, ani same rozważania nie porwały mnie szczególnie mocno. Nie jest to zła książka — raczej solidna i interesująca, ale bez większego efektu „wow”. Mimo to trzeba docenić, że jak na swoje czasy był to naprawdę bardzo wysoki poziom literacki i pomysłowy dramat.

Można by z tego zrobić całkiem niezłą powieść. Jako dramat "Nie-boska komedia" Zygmunta Krasińskiego nie jest dziełem nieudanym, ale forma – stosunkowo krótka i dialogowa – siłą rzeczy ogranicza możliwość pełnego rozwinięcia psychologii postaci oraz społecznej panoramy konfliktu. Dramat nie daje bohaterowi przestrzeni, by naprawdę „pulsował” emocjami tak, jak mógłby w powieściowej narracji. A przecież ambicją Krasińskiego było ukazanie wielowymiarowego starcia idei, klas i racji historycznych. W efekcie dramat społeczny, który aż prosi się o pogłębione studium motywacji obu stron, zostaje przedstawiony w sposób skrótowy. Największy problem mam z rozłożeniem sympatii i z jednoznacznym określeniem, kto w tym dziele jest protagonistą, a kto antagonistą. Współcześnie, po zwrocie ludowym i postkolonialnym, czytanie „Nie-boskiej komedii” siłą rzeczy różni się od odbioru XIX-wiecznego. Dziś akcenty rozkładają się inaczej, a moralne intuicje przesuwają się w stronę tych, którzy w epoce autora byli postrzegani jako klasa niewykształcona, politycznie niema, nie będąca w stanie wytworzyć własnej tożsamości, myśli czy racji. Konflikt rozgrywa się między szlachtą a rewolucjonistami, w dużej mierze wywodzącymi się z chłopstwa. Hrabia Henryk dostrzega bratobójczy charakter walki i jej destrukcyjny wpływ na naród. Zauważa też niesprawiedliwości systemu: nadużycia władzy, wyzysk, okrucieństwo panów żyjących w luksusie kosztem poddanych. Problem w tym, że to „zrozumienie” ma swoje wyraźne granice. Każde oskarżenie wobec stanu szlacheckiego zostaje natychmiast zrównoważone figurą „dobrego pana” – tego, który pomaga w kryzysie, odbudowuje dom po pożarze, ratuje przed okrutnym zarządcą. Tylko czy takie zachowanie rzeczywiście jest czymś wyjątkowym? W istocie to jedynie moralne minimum, w dodatku często motywowane pragmatyką: zdrowy i najedzony chłop pracuje wydajniej niż wycieńczony. Moralność staje się tu czymś relatywnym, ocenianym na tle innych, bardziej brutalnych właścicieli. Hrabia Henryk, świadomy patologii własnej klasy, mimo wszystko opowiada się po stronie szlachty. Wybiera solidarność stanową ponad realną sprawiedliwość społeczną. Zostaje ukształtowany jako bohater tragiczny, cierpiący za winy zbiorowe, lecz jego wybór nie jest pozbawiony alternatywy. Przywódca rewolucjonistów oferuje mu możliwość zachowania majątku w zamian za neutralność. Decyzja Henryka wydaje się więc raczej kwestią dumy i tożsamości klasowej niż dramatycznego braku wyboru. W tym miejscu ujawnia się ograniczony horyzont emancypacyjny autora. Krasiński dostrzega krzywdy chłopów, przyznaje im prawo do godności, ale nie przekracza granicy systemowej zmiany. Nie postuluje ich rzeczywistej wolności, nie podważa fundamentu pańszczyźnianego porządku – dopuszcza jedynie „łagodniejszą” jego wersję. Chłop ma być traktowany dobrze, lecz wciąż pozostaje podporządkowany. Co więcej, mimo deklarowanego obiektywizmu autor ostatecznie wyraźnie wartościuje strony konfliktu. Hrabia Henryk zostaje przedstawiony jako moralnie wyższy, natomiast rewolucjoniści, choć posiadają logiczne motywacje i momentami autentyczną szlachetność idei, zyskują również rys fanatyczny. Zrywają z katolicyzmem, popadają w bluźnierstwo, organizują quasi-bachanalia i jawią się jako żądni krwi rzeźnicy, którzy w gruncie rzeczy chcą jedynie zamienić się miejscami z dotychczasowymi ciemiężycielami. Krasiński wyrasta więc na moralistę o wyraźnych ograniczeniach. Jego wizja, być może odważna jak na epokę, z dzisiejszej perspektywy wydaje się zachowawcza. Autor dostrzega problem, lecz nie jest gotów ponieść konsekwencji radykalnego rozwiązania. Widać to zresztą po samej biografii autora, który był uległym oportunistą, świadomym napięć społecznych, ale funkcjonującym bezpiecznie w obrębie własnych przywilejów. Mimo tych zastrzeżeń „Nie-boska komedia” pozostaje dziełem ciekawym i wartym lektury, zwłaszcza że jest napisana w dość lekkim i współczesnym stylu. Obecnie wymaga jednak odczytania w zupełnie innym kluczu interpretacyjnym. Ponadto nie jest to utwór na tyle wybitny, by stawiać Krasińskiego na równi z Mickiewiczem czy Słowackim, dlatego osobiście uważam, że kreowanie go na trzeciego wieszcza jest mocno nad wyrost. Ocean 6/10

„Mendel Gdański” Marii Konopnickiej, wysłuchane: Wolne LekturyTaka praca, wciąż wracamy do dobrych i ważnych tekstów. Ta niezwykle precyzyjna historia starego introligatora z Warszawy, jak to widać w tytule (tak, tak, taki żart polonistyczny, a w pracy pisarki – mowa ezopowa), nie jest lekturą obowiązkową, ale warto wybrać ją jako uzupełniająca. Krótka (można przeczytać na lekcji, to wartość w dzisiejszych czasach), precyzyjna, sprawnie operująca kontrastami (pijana agresywna tłuszcza kontra student, piękniejący w momencie heroicznego oporu), dająca nam bohatera pełnego godności, mądrości życiowej – tytułowego Mendla. A łączność z teraźniejszością wskazują same dzieciaki, i to jest właśnie przerażające – czekam (pewnie się nie doczekam) chwili, kiedy po lekturze tekstu Konopnickiej okaże się, że stracił swoją uniwersalność. „MG”, no, tu jest i warsztat, i przesłanie, i moc. Dlaczego tak pisać nie chcecie, panowie? (panie, oczywiście też, ale to pytanie to prawie cytat przecież).

„Kamizelka” Bolesława Prusa to piękne, krótkie opowiadanie z bardzo mocnym i poruszającym przesłaniem. Prosta historia, a jednocześnie pokazuje ogromne uczucia, poświęcenie i troskę między dwojgiem ludzi. Szczególnie uderza motyw ukrywania prawdy dla dobra drugiej osoby i próby dodawania sobie nawzajem nadziei mimo trudnej sytuacji. Świetna lektura dla młodzieży, bo w przystępny sposób pokazuje, czym jest prawdziwa miłość, empatia i odpowiedzialność za drugiego człowieka.

„Dziady, część III” Adama Mickiewicza, wydanie dowolne, taka robota To strasznie nudne, mówią uczniowie. A ja nie potrafię ich przekonać, że jest inaczej. A jest inaczej. Jeszcze kilka lat temu bywali uczniowie mówiący, że to ich ulubiona lektura (choć nie książka, a to jakoś robi różnicę). Nawet zestawienia Konrada z Thanosem nie łapią, większość Avengersów też nie zna. A wszystko to dzieje się znów, niewinni w więzieniach, Syberia dla nieposłusznych, przyjaciele Moskale (bez ironii), tyran i zapowiedź klęski.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Motyw głównego bohatera może wydawać się trochę załosny i męczący, ale z czasem zacząłem mu współczuć oraz rozumieć jego działania. Prawdą jest, że nikt kto nie był nigdy prawdziwie zakochany nie zrozumie tej powieści oraz motywacji Wertera. Porusza bardzo ważne tematy natury ludzkiej, moralności i cierpienia zarówno mentalnego jak i fizycznego. Na wielki plus na pewno zakończenie które było wręcz podbudowane perfekcyjnie.

„Mitologia” Jana Parandowskiego to książka, z którą miałem mieszane odczucia. Nie ukrywam, że przez sporą część lektury trochę się męczyłem — są oczywiście ciekawe mity i interesujące wątki dotyczące wierzeń, ale duża część zwyczajnie mnie nie zaciekawiła. Trzeba też zaznaczyć, że poszczególne rozdziały w większości nie są ze sobą powiązane, przez co książka przypomina bardziej encyklopedię niż spójną historię, co utrudnia wciągnięcie się w całość. Z drugiej strony to bardzo wartościowa pozycja — pozwala poznać dawne wierzenia, które mają ogromny wpływ na dzisiejszą kulturę, literaturę, a nawet religię. Nie jest to dla mnie lekka czy porywająca lektura, ale zdecydowanie warto ją znać.

Przeczytałem dziś przed południem. Jak to w tekście dramatu: dużo dramatyzowania w warstwie słowniej (realni ludzie raczej tak nie rozmawiają, z taką egzaltacją). Pytania o sprawy arcyfundamentalne, "Jak pan myśli:" czy wolno narażać człowieka dla ratowania innego człowieka?", ukazanie barbarzyństwa i wręcz zezwierzęcenia niektórych Niemców.... Dobry tekst.

Powieść opowiada historię Makbeta, Szanownego szkockiego Szlachcica, który ma zamiar za wszelką cenę dosiąść szkockiego tronu, nawet gdyby to miało wymagać kilku zbrodni. „Makbet" Williama Szekspira- króla dramatów, jest z pewnością jednym z najbardziej znanych i cenionych dzieł w historii literatury. Jednak jak wypada ona z mojej perspektywy? Napewno jest to lektura, która zasługuje na chwilę uwagi, tym bardziej, że do długich nie należy i warto poświęcić półtora godziny na oznajmienie się z tym dziełem.. w nawet nie. Cała masa bogatych walorów literackich i ciekawych motywów. Bardzo dobrze ukazana psychologia postaci, nakłaniająca do refleksji nad ludzką naturą i ambicjami (czasami również chorych). Nie da się ukryć, że książka momentami staje się dużym językowym wyzwaniem i czasami jej ton potrafi zmęczyć, na szczęście nie jest ona długa. za to wartościowa i dość zgrabnie napisana.

Polska Winkelriedem narodów ! Swego rodzaju rozprawa z Powstaniem Listopadowym. Nierządnica i car Katarzyna ... dała nam za króla, króla z trupią głową ... Deszcz szatanów wtedy. Teraz to już nawałnica. Powiem, że uważam zjawisko tych polskich wieszczów - Słowacki, Mickiewicz, nawet Krasiński za coś absolutnie fenomenalnego. Jako żywo !

,, Śluby panieńskie" autorstwa Aleksandra Fredro. To lektura która umiliła mi pewne wakacje. Mimo, że jest to książka pisana wierszem dość przyjemnie i szybko się ją czytało. Jest to komedia romantyczna zabawna a zarazem dramatyczna poruszająca dość istotne tematy. A głowni bohaterowie książki są to młodzi ludzie, którzy choć zakochani robią sobie wzajemnie na przekór. Jakby nie chcąc się przyznać do własnych uczuć. Podczas gdy młodzi panowie zakochani kombinują jak przekonać do siebie urocze wybranki. Te na przekór obietnicom i uczuciom składają sobie przysięgę, że nigdy nie wyjdą za mąż. Jak to się skończy? Przeczytajcie i przekonajcie się sami. Mogę tylko powiedzieć, że ta książka choć napisana bardzo dawno temu nadal jest aktualna ponieważ rozterki miłosne,, przepychanki i igraszki nadal są obecne w życiu wielu zakochanych w sobie par. Choć minęło już tyle epok to młodzieńczą miłość zawsze jest taka sama i potrafi zawrócić nie jednemu młodym umysłem czy poruszyć nie jedno zranione serce. Czy o tym razem miłość zwycięży nad rozsądkiem? A jak było z wami,?

Moralność Pani Dulskiej, to lektura która mało kto czytał w wieku szkolnym, odrabiam straty po 40 latach i dochodzę do wniosku, że moralność p.Dulskiej była jak najbardziej właściwa. Czasy opisane w dramacie, to czasy ciężkie dla mieszczan, a szczególnie dla kobiet, które jak widać na przykładzie głównej bohaterki, miały mało rozgarniętego męża, któremu było wszystko jedno, niedorosłe rozpuszczone dzieci, as do tego całą kamienicę na głowie. Pani Dulska nie była zakłamaną wyzyskiwaczką, była przedsiębiorczą feministką swoich czasów, która nie skarżyła się na ból głowy, tylko brała wszystko na swoje barki. Lokatorka truje się w jej mieszkaniu - skandal, syn romansuje z podkuchenną - dopóki nie wychodzi to poza mury kamienicy nie ma sprawy, ale gdy pierworodny oficjalnie się oświadcza Hance - skandal, ta dziewczyna nawet poprawnie nie umie rozmawiać, gdzie z taka na salony - skandal. Nie wiem dlaczego ktoś dopatruje się dwulicowości u tej kobiety. Dbała o dom i rodzinę najlepiej jak umiała.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Akcja książki toczy się pod koniec XVIII wielkie Grecji. Historia przedstawia bogatego muzułmanina Hassana, który po stracie żony Leili traci radość życia. Podejrzewa ją o ucieczkę z Giaurem. Jak się potem okazuje ona wcale nie uciekła lecz została utopiona na polecenie męża, za odwzajemnioną miłość do Giaura. Giaur mści się za śmierć ukochanej, walcząc z Hassanem, w której ten ginie. Matka dowiaduje się o śmieci syna oraz przepowiada Giaurowi, że stanie się upiorem i będzie nękać go wiecznie zło i cierpienie, które dopuścił do swojego serca. Giaur zaczyna samotna tułaczkę a sześć lat potem spotykamy go w klasztorze. Doskwiera mu osamotnienie i niezrozumienie ze strony innych. Dodatkowo przeżywa powracające na nowo wspomnienia, przez które ciagle cierpi i nie może się od nich uwolnić. Przeczuwając nadciągający swój koniec, spowiada się zakonnikowi o minionych wydarzeniach, wspomina swoją młodość i miłość do Leili oraz walkę z Hassanem. Twierdzi, że jedyna rzeczą, której żałuje to śmierć ukochanej. Prosi też o pochowanie w anonimowym grobie, następnie umiera. Giaur w języku muzułmanów znaczy niewierny, określają tak chrześcijan. Narrator przedstawia nam wyrządzenia z perspektywy nie tylko Giaura ale również muzułmanów a nawet broni ich postępowania, m. in. decyzję Hassana, dotyczącą rozkazu uśmiercenia swojej żony, oraz że była ona zgodna z ich prawem.

Nałkowska pisze o moralnych barierach i zacieraniu ich we współczesnym świecie. Jej bohaterowie mierzą się z własną uczciwością, ambicjami, pragnieniami, badają na ile mogą sobie pozwolić, by osiągnąć zamierzone cele. Z czego trzeba zrezygnować w konfrontacji z pokusami, presją społeczną. Każdy wybór niesie konsekwencje, a moralność to przeszkoda na polu walki między pragnieniem a rozsądkiem. Brak tu jednoznacznych ocen, istotniejsze jest pokazanie granicy - społecznej, wewnętrznej i śladu, jaki jej naruszenie pozostawia w człowieku. Czy dziś nie jest podobnie? Presja sukcesu, rywalizacji, natychmiastowej nagrody sprawia, że wielu testuje własne ograniczenia: moralne, finansowe, społeczne. Sky is the limit. Granica wydaje się elastyczna, a czasem nieistniejąca, tak jak u bohaterów Nałkowskiej, którzy nie zawsze potrafią, chcą się zatrzymać. W tym sensie powieść Nałkowskiej to nie tylko portret psychologiczno - społeczny międzywojennej Polski, ale i uniwersalna diagnoza ludzkiej natury. Pytanie o granice moralne i osobiste nie traci na aktualności. Wciąż musimy wybierać, decydować, konfrontować się z pokusą.

„Antygona” Sofoklesa to bardzo dobra tragedia, której siłą jest przede wszystkim konflikt racji – obie strony sporu mają swoje uzasadnienie i trudno jednoznacznie wskazać, kto naprawdę ma rację. Dzięki temu utwór zmusza do refleksji nad prawem, moralnością i obowiązkiem wobec państwa oraz rodziny. Mimo że nie porwała mnie aż tak mocno, uważam, że zdecydowanie warto ją przeczytać, zwłaszcza że powstała w bardzo dawnych czasach i pokazuje wysoki poziom ówczesnej literatury. Dodatkowo jest to kontynuacja historii znanej z „Króla Edypa”, więc dobrze znać oba utwory, żeby lepiej zrozumieć cały kontekst.

To książka, której nie doceniłam jako szkolnej lektury, ale po latach wróciła do mnie z ogromną siłą i poruszyła tak, jak się tego nie spodziewałam. Orzeszkowa w mistrzowski sposób ukazuje delikatność, piękno i spokój przyrody – kontrastujące z brutalnością i okrucieństwem wojny. Ten kontrast sprawia, że tragedia staje się jeszcze bardziej wyrazista. Bohaterowie są charyzmatyczni i indywidualni, a ich losy nie pozwalają przejść obojętnie. Szczególnie bolesne są przerwane w zarodku relacje, niewykorzystane talenty, zgaszone młode życia i utracone osobowości. To wszystko składa się na przejmujące przesłanie – aby młodzi ludzie nigdy więcej nie musieli oddawać życia w walce o niepodległość. „Gloria Victis” przypomina, by pamiętać o ofiarach minionych pokoleń, uczyć się z historii i cenić wolność, którą dziś mamy. Dla mnie to właśnie ta książka stała się początkiem chęci powrotu do klasyki, którą kiedyś czytałam z obowiązku, a dziś z większym życiowym doświadczeniem mogę odkrywać na nowo. ⭐ Ocena: 6/10