Drugi kot w worku, czyli z dziejów nazw i rzeczy

Dawno nie miałam tak, że czytając książkę przyspieszało mi bicie serca. Podziwiam wytrzymanie w takich warunkach. Książkę czyta się bardzo lekko i szybko, bo ma krótkie rozdziały i jest naprawdę przyjemnie napisana. Ciekawe było czytanie o rozporządzaniu śmieciami i polowaniach z dzisiejszej, zupełnie innej perspektywy.

Książka pokazuje, ile warte są opinie teoretyków i autorytetów. Heyerdahl staje sam przeciwko powszechnym przekonaniom naukowym, kwestionując teorie dotyczące osadnictwa na wyspach Pacyfiku, i udowadnia praktycznie, że podróż morska z Ameryki Południowej była możliwa. To fascynująca opowieść o tym, jak trudno jest obronić własne poglądy w obliczu sceptycyzmu, i jak odwaga i determinacja jednostki mogą doprowadzić do sukcesu. Jednocześnie jest to fantastyczna książka podróżnicza, naprawdę wciągająca, oparta na faktach, prawdziwa i niesamowita historia przygody na otwartym oceanie.

Interesująca podróż po niezbadanych wcześniej przez antropologów zakamarkach wyspy wielkanocnej. Książka zawiera częściowe wyjaśnienie fenomenu znajdujących się na wyspie kamiennych posągów, ich rzeźbienia, transportu i wzniesienia. To niesamowite do czego zdolny jest człowiek, odpowiednio nastawiony i działający w skoordynowanej grupie. Polecam. Dziś mam wyjątkowo silne i dobre aku-aku!

Książka „Chwalipięta czyli rozmowy z tatą” to pozycja absolutnie unikatowa na mapie polskiej literatury biograficznej i wspomnieniowej. Jest to zapis rozmów, jakie z wybitnym polskim fraszkopisarzem, Janem Izydorem Sztaudyngerem, przeprowadziła jego córka, Anna Sztaudynger-Kaliszewicz. To dzieło niezwykle intymne, mądre i – jak na patrona polskiej fraszki przystało – skrzące się humorem, nawet wtedy, gdy dotyka spraw ostatecznych. Struktura książki opiera się na dialogu, co nadaje jej niezwykłej dynamiki. Nie mamy tu do czynienia z pomnikową biografią pisaną z perspektywy czasu, lecz z żywym procesem wspominania. Anna Sztaudynger-Kaliszewicz występuje tu w podwójnej roli: kochającej córki oraz dociekliwego biografa, który stara się uchwycić ulotność geniuszu swojego ojca. Dzięki takiemu podejściu „Chwalipięta” staje się portretem wielowymiarowym – poznajemy Sztaudyngera nie tylko jako literata, ale przede wszystkim jako człowieka: męża, ojca, przyjaciela i, co on sam z dumą podkreślał, niepoprawnego wielbiciela życia i kobiecego piękna. Portret mistrza małej formy Jan Izydor Sztaudynger jawi się w tych rozmowach jako postać fascynująca i pełna sprzeczności. Z jednej strony to tytan pracy, który z matematyczną precyzją szlifował swoje fraszki, z drugiej – człowiek o duszy wiecznego chłopca, dla którego zabawa słowem była sposobem na przetrwanie dziejowych burz. Tytułowa „chwalipięta” to autookreślenie poety, który nie wstydzi się swoich sukcesów, ale też z ogromnym dystansem i autoironią potrafi opowiadać o swoich porażkach i słabościach. Rozmowy prowadzone są w cieniu zbliżającej się śmierci poety, co nadaje im szczególnego, egzystencjalnego ciężaru. Sztaudynger, będąc świadomym upływającego czasu, dokonuje tu swoistego rachunku sumienia. Wspomina lata młodości, fascynację teatrem lalkowym, trudny okres wojenny oraz powojenną walkę o niezależność artystyczną. Wszystko to podane jest w charakterystycznym dla niego stylu – zwięźle, trafnie i z nieodłączną puentą. Relacja ojciec-córka Niezwykle poruszającym wątkiem książki jest sama relacja między rozmówcami. Anna Sztaudynger-Kaliszewicz wykazuje się ogromnym taktem. Potrafi sprowokować ojca do szczerości, nie naruszając przy tym jego godności. W ich dialogach czuć głębokie porozumienie dusz i wspólną pasję do języka polskiego. Córka nie boi się zadawać trudnych pytań o romanse ojca, o jego egocentryzm czy trudne wybory życiowe. Dzięki temu czytelnik otrzymuje obraz człowieka z krwi i kości, a nie wyidealizowany wizerunek z podręcznika literatury. Dla fanów twórczości Sztaudyngera książka jest kopalnią wiedzy o genezie najsłynniejszych fraszek. Dowiadujemy się, jakie sytuacje z życia codziennego stały się inspiracją dla tych genialnych dwuwierszy. „Chwalipięta” udowadnia, że dla Sztaudyngera poezja nie była czymś odświętnym, lecz integralną częścią oddychania. Fraszki sypią się z jego rękawa w trakcie rozmowy, komentując bieżące wydarzenia lub dawne animozje środowiskowe. Tło historyczne i środowiskowe Książka stanowi także doskonały dokument epoki. Sztaudynger wspomina spotkania z Julianem Tuwimem, Kornelem Makuszyńskim czy Konstantym Ildefonsem Gałczyńskim. Jego anegdoty o życiu literackim przedwojennego Poznania czy powojennego Krakowa i Łodzi są bezcenne. Pozwalają poczuć atmosferę tamtych lat, zrozumieć dylematy twórców uwikłanych w historię i zobaczyć kulisy powstawania najważniejszych dzieł polskiej literatury XX wieku. Szczególnie interesujące są fragmenty poświęcone pasji Sztaudyngera do teatru lalek i jego pracy teoretycznej w tej dziedzinie. Autor „Piórek” pokazuje się tu jako reformator i znawca przedmiotu, który o lalkach potrafił mówić z taką samą pasją jak o poezji. Podsumowanie „Chwalipięta czyli rozmowy z tatą” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto ceni inteligencję, dowcip i życiową mądrość. To książka, która uczy, jak starzeć się z klasą i jak do samego końca zachować ciekawość świata. Jan Izydor Sztaudynger w interpretacji swojej córki staje się nam bliski jak nigdy wcześniej. To literacki testament człowieka, który wierzył, że „fraszki to nie igraszki”, ale sposób na oswojenie świata. Po przeczytaniu tej książki inaczej patrzy się na słynne dwuwiersze mistrza. Nabierają one głębi i ludzkiego kontekstu. To hołd złożony ojcu, ale także piękna lekcja tego, jak słuchać drugiego człowieka, póki jeszcze ma nam coś do powiedzenia. „Chwalipięta” to pochwała życia w każdym jego przejawie – od miłości, przez ból, aż po ostateczne pożegnanie, które w ustach Sztaudyngera brzmi nie jak koniec, lecz jak ostatnia, doskonale spuentowana fraszka.

Historia krąży wokół relacji rodzinnych, skrywanych tajemnic i emocjonalnych zależności. Centralną postacią jest tytułowa ciotka Dee – charyzmatyczna, ekscentryczna kobieta, która pozornie scala rodzinę, a w rzeczywistości ma ogromny wpływ na losy innych. Jej „delicje” są czymś więcej niż kulinarną metaforą: symbolizują uwodzenie, kontrolę i grę pozorów.

"Rzecz o restauracjach i nie tylko" - ale jednak głównie. Jako fan Roberta Makłowicza doceniam pozycję pisaną piękną polszczyzną, ociekającą niewybrednością słów, ale sama tematyka mocno rozczarowuje. Bo ani to książka kucharska, ani - mimo licznych wstawek - rzecz historyczna, ot, zwykły poradniko-przewodnik po restauracjach, tawernach, knajpach, barach i budkach z jedzeniem. I to nieaktualny, bo parę wybranych przeze mnie do sprawdzenia adresów już dawno nie istnieje. Do niezobowiązującego przeczytania.

Louis Armstrong wspomina swoje dzieciństwo i młode lata spędzone w Nowym Orleanie. Ze wspomnień wynika, że nie były to lata łatwe, ale on opisuje je w tak lekki sposób, że wydaje się czytelnikowi to naturalnym stanem. Nie narzeka, że bywał głodny, tylko zachwyca się smakami i zapachami najprostszych potraw. Nie narzeka, że chodził boso, bo tak chodzili wszyscy. Nie narzeka, że jako mały chłopiec musiał pracować, bo cieszył się, że miał pracę i nie narzeka, że trafił do domu poprawczego, bo tam spotkał fajnych ludzi i miał szanse nauczyć się dobrze grać na kornecie, jego ukochanym instrumencie. Cieszył go każdy mały sukces, a porażki wzmacniały. Louis Armstrong był niezwykle pozytywną, skromną i radosną osobowością, bardzo utalentowaną muzycznie, a dzięki pracowitości osiągnął szczyty w muzycznym świecie. Swoje wspomnienia w tej książce kończy na roku 1922, kiedy spełnia się jego marzenie i wyjeżdża do Chicago na zaproszenie Kinga Olivera i rozpoczęciu gry w King Oliver Creole Jazz Band. Jest to bardzo subiektywnie przedstawiony obraz życia w slumsowej dzielnicy Nowego Orleanu przez sławnego trębacza i wokalistę jazzowego. A mimo to, tak bardzo zainspirowały mnie jego wspomnienia, że poszukam innych biografii, pełniejszych, obejmujących wszystkie lata kariery L.Armstronga.

Wartość historyczna niezaprzeczalna.Poznajemy naprawdę fascynujące fakty z przygotowania i przebiegu wyprawy polarnej sprzed ponad stylu laty. Czyta się bardzo dobrze . Wdać, że Amundsen pisze dla przeciętnego czytelnika, stąd wszystko jest pisane przystępnym językiem, dużo jest ciekawostek i bardzo ciekawych faktów. Autor okazał się też świetnym obserwatorem zarówno ludzi jaki i natury ( mnie zachwyciły zwłaszcza opisy psów i ich zachowań) Są też jednak minusy. Jak na reporterski zapis jest za dużo powtarzających się czynności i szczegółów (co rozprasza narrację) Jak na zbeletryzowaną opowieść jest z kolei za mało emocji, za dużo układnego optymizmu i pozytywności. Ale dla każdego zainteresowanego tematem pozycja obowiązkowa.

Zapiskami autora zainteresowałem się po oglądnięciu świetnego filmu B. Bertolucciego " Ostatni cesarz " z 1987 r. Książka to, prawdopodobnie, ostatni opis życia Syna Niebios na Tronie Smoka w Zakazanym Mieście. Już dlatego książka jest warta przeczytania. Drugim powodem to historia życia jej autora. Gdyby nie była prawdziwa, nikt by jej nie wymyślił. Od cesarza do żebraka. Puyi - posiadacz trzech ojców i sześciu matek. Cesarzem został mając dwa lata. Uroczystość intronizacji miała miejsce 02.12.1908r, zamiast się cieszyć, wołał " Ja chcę do domu " Doprowadziło to do wojny domowej. Ośmioletni już Puyi wiedzia już, że przegrany musi pożegnać się z życiem. Szczęśliwie utrzymuje się na tronie. W szkole nie należy do najzdolniejszych uczniów, zresztą ta inteligencja - inaczej, będzie Go prześladowała do końca życia Nauczyciele, twardogłowi mandaryni obrażeni na współczesny świat, nic Go nie nauczyli, oprócz chińskich klasyków i przekazania mu przekonania, że jest istotą boską, a wszyscy powinni Mu służyć. Co szybko wprowadził w czyn, sadystycznie znęcając się nad otoczeniem. Reginald Johnston, nauczyciel angielskiego, to pierwszy biały jakiego zobaczył ( świetna rola filmowa P. O' Toole, ). Miał duży, światopoglądowy, wpływ na swego ucznia. Autor, izolowany w Zakazanym Mieście wyrósł na osobę groteskową, żałosną i ograniczoną. Potem to już polityczny kalejdoskop, aż do 1945r gdy trafił do sowieckiej niewoli, a po pięciu latach przekazany władzom CHRL, gdzie od razu został gościem, na prawie dekadę, komunistycznego więzienia. Gościna obejmowała również pranie mózgu. Zapiski pochodzą z tego okresu, co momentami łatwo zauważyć. Nie zmienia to jednak wartości książki, a raczej pomaga obserwować cele chińskich czyścicieli mózgu. Ostatnie lata życia, ogłupiony obywatel Puyi spędził jako ogrodnik. Zmarł 17.10.1967r. Polecam książkę, albo przynajmniej film, jeśli ktoś jeszcze nie oglądał.

Wysłuchałam tylko "Ziela na kraterze" Po raz kolejny zachwyca mnie arcydzieło Wańkowicza. Jego język - jako jedynego polskiego autora - można porównać do warsztatu Nabokova - niesamowite! Tylko wielka szkoda, że ta niezwykle inspirująca powieść to w głównej mierze owoc fantazji autora: losy tej rodziny były o wiele bardziej skomplikowane, gorzkie, smutne niż te opisane w książce. Nie chciałabym mieć takiego ojca jak Wańkowicz. Czasami współczuję tym dziewczynom.

Cóż za sympatyczna książka! Otrzymana z okazji ukończenia przedszkola jakieś pięć dekad temu, przeleżała na półce, by teraz stać się miłą niespodzianką. Sięgnęłam po nią bez specjalnego zapału gdyż od zawsze budziła moją nieufność ze względu na czas, w którym została napisana - lata 60-te, pełny PRL. A tu spotkało mnie prawdziwe zaskoczenie! Marian Brandys i jego afrykańska przygoda okazali się lekturą przyjemną, ciekawą, dowcipną i pouczającą. Jego reporterskie przygody w Egipcie, Sudanie i Abisynii, w których towarzyszyli mu: apodyktyczny handlowiec (a zarazem dawny, szkolny kolega) - Paweł oraz wiecznie marudzący, nieznośny i nietaktowny referent ambasady polskiej – komiczny pan Bieganek – to lektura, którą czyta się z uśmiechem na ustach, mimo, że pośród zabawnych i ciekawych perypetii autor poruszył tutaj też tematy bardziej bolesne i poważne jak na przykład angielskie bestialstwa w Sudanie w okresie kolonizacji. Co czyni książkę dla współczesnego czytelnika jeszcze ciekawszą to fakt, że podróż autora miała miejsce dawno temu, gdy realia życia w tamtych krajach wyglądały zupełnie inaczej niż obecnie. Sam sposób podróżowania oraz zwiedzania również – wspomnę tu choćby o rzeczy zupełnie dziś nie do pomyślenia - turysta mógł sobie pościągać ze ściany i poprzymierzać eksponaty w muzeum...:). Jedyną wadą książki jest fakt, że zamieszczone w niej zdjęcia są tragicznej jakości – niestety, w PRL, w latach 70-tych było to zupełnie normalne, co widać również w wydawanych wtedy książkach Arkadego Fidlera. Warto też zaznaczyć, że książka jest całkowicie pozbawiona socjalistycznego bełkotu, w owych czasach wszechobecnego. To po prostu naprawdę świetna lektura! Przewidziana w zasadzie dla młodzieży, według mnie będzie świetna dla czytelnika w każdym wieku – kto znajdzie w bibliotece lub antykwariacie, niech się nie waha:).

Kiedy mi się ckniło podczas kastrowania mitów greckich... - pisze Parandowski we wstępie. Niby bajeczki czy opowiadania, utkane z materiału, ktory pozostal po pisaniu Mitologii dla młodzieży, którą głównie przeczytali tzw. dorośli... To też ze wstępu. Cudowne opowiadanka, mówiące o tym "kto, kiedy, dlaczego i z kim" wybitnie uzupełniające lekturę Mitologii.

"Nie taki straszny wilk" - 8/10. Wspaniała lektura, zrywająca z licznymi bzdurami oraz mitami narosłymi wokół tych cudownych zwierząt. Jest zapisem wspomnień biologa przebywającego w odludnej części kanadyjskiej tundry w latach 50-tych, gdy żyli tam jeszcze ostatni Inuici. Lekturę uprzyjemnia doskonały warsztat pisarski. Brak tu rozwlekłych naukowych wywodów, autor w krótkich rozdziałach omawia różne aspekty życia wilków oraz wspomina przygody, jakich doznał podczas ich obserwowania. Wszystko z humorem, ciepłem, inteligencją, autoironią i sympatią dla futrzastych Braci mniejszych. Polecam nie tylko tym, którzy interesują się zagadnieniami biologicznymi. Gawędziarski styl Mowata nie pozwoli się nikomu nudzić.

Państwo Alina i Czesław Centkiewiczowie świetnie propagowali kilkadziesiąt lat temu temat Arktyki i Antarktydy pisząc książki przygodowe dla dzieci i młodzieży ("Tumbo") podróżnicze, biograficzne poświęcone odkrywcom i podróżnikom polarnym. Dziś, w zalewie książek zachodnich autorów są chyba już nieco zapomniani. A przecież to bardzo wartościowe i ciekawie napisane powieści. Itaką jest również opowieść o życiu i podróżach Roalda Amundsena. Kojarzymy go oczywiście ze zdobyciem Bieguna Południowego a przecież to tylko fragment jego dorobku. Dlatego warto sięgnąć po tę książkę i poznać inne jego sukcesy i porażki.

Jedna z kilku książek które, w dzieciństwie, ukształtowały moje zainteresowania na przyszłość... Sam fakt że pamiętam o niej (i jej okładce) po ponad 35 latach świadczy, że w latach 80-tych ta pozycja była wyjątkowa i, sądzę, że pozostała taka do dzisiaj.

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Zdumiewająca podróż przez ubogie wsie kresòw, sierocińce, biedowanie w stolicy, aż po piekło obozòw koncentracyjnych. Zdumiewający obraz ezoterycznych kręgòw międzywojennej Warszawy. Możemy powątpiewać w nadprzyrodzone zdolności autora/narratora - choć zbałem osobę której przepowiedział przyszłość i sprawdziło się (niestety) co do joty

Znalazłam tę książkę na półce do wydania w bibliotece. Zwraca ona uwagę okładką. Dziennik Pu Yi to w znacznej części opis historyczny okraszony uzasadnieniem autora dlaczego zachował się w podany sposób i jaki był tego skutek dla Chin. Niestety opis wydarzeń jest często trudny do zrozumienia z uwagi na użycie transkrypcji Wide-Giles.

Przeczytałam wszystkie opinie o książce,, 30 lat życia z Madzią '', autorstwa jej drugiego męża Zygmunta Niewidowskiego i szczerze- jestem zaskoczona. Sporo krytycznych opinii ma ta książka, cóż nie jestem ekspertem, ale mnie nie razi styl autora. Także sposób w jaki opowiedział o Magdalenie Samozwaniec, nie budzi moich zastrzeżeń. Każdy o swoich najbliższych wypowiada się raczej w samych superlatywach i pielęgnuje te dobre wspomnienia, puszczając w niepamięć złe chwile. Jestem pasjonatką wszystkiego co ma związek z rodziną Kossaków, więc książkę Zygmunta Niewidowskiego przeczytałam jednym tchem. To cenne wspomnienia o Madzi, jej ukochanej Kossakówce i trudnych dla Kossaków realiach życia pod koniec wojny , kiedy kolejno odchodzili ukochany ojciec , matka i w końcu uwielbiana siostra. Myślę,że mąż nie przesadził przedstawiając Madzię jako kobietę z dużym poczuciem humoru, trochę niefrasobliwą i naiwną, ale o wielkim sercu. Czytałam wspomnienia jej znajomych i krewnych , z których wyłaniał się taki sam obraz jej osoby. Podoba mi się ta książka, polecam .

Warto powrócić do pełnych pasji felietonów, do naszej odległej historii, odniesień patriotycznych i ukształtować sobie, na ich podstawie termin samego bycia Polakiem; na obczyźnie, podczas podroży, w licznych zmaganiach z losem, który przecież czasami poddaje nas wielkim próbom i nie przynosi satysfakcji. To znakomity popis dobrego obserwatora,jego indywidualnych zmagań ze wspomnieniami i niełatwą traumą narodowo- historyczną.Z owego czasu, niczym z odległej dzisiaj galaktyki. Na ich podstawie możemy sobie układać własną wizję przeszłości, niekoniecznie w modnym obecnie kolorze noir. Wojna, lata międzywojenne i czasy dziś kojarzone wyłącznie ze stalinowskim terrorem a przecież żyli wtedy ludzie, mieli swoje radości i smutki, pasje i marzenia, sentymenty i smutne doświadczenia.Jakoś dawali radę, wiele rzeczy zbudowali, dzielili się doświadczeniem ze szczerym entuzjazmem i, nim wydamy osąd tamtym czasom, spójrzmy na te wszystkie lata oczami tych, którzy z wartościowego krzepkiego wychowania wynieśli nauki, które i dzisiaj niejednemu by się przydały.