Drrr!! Saika 1

Genialna ! Najpierw zakochałam się w anime potem w mandze i muszę przyznać, że to jedna z najlepszych serii jakie czytałam. Bohaterowie są genialni. Izaya, Shizuo, Celty- fantastyczne i oryginalne postaci, z którymi nie można się rozstać. Manga wciąga już od samego początku. Nie ma nudnych wątków, wszystko jest z sobą świetnie połączone. Wiele wydawałoby sie niemających ze sobą nic wspólnego historii łączy się w jedną, spójną całość. Pozycja obowiązkowa dla każdego fana mangi.

Świetna książka. To mogę orzec na początek. Co dalej? Trudno powiedzieć, to tak złożona opowieść. Historia to właściwie przeplatające się historie bohaterów. Bardzo licznych bohaterów, wśród których właściwie nie ma tego głównego, bo wszyscy są ważni i wszystkim poświęcono wystarczającą uwagę. DRRR!! to takie puzzle, które czytelnik musi sam ułożyć, dlatego ta książka jest tak wartościowa. Polskie wydanie, choć nieidealne, stoi na dobrym, poprawnym poziomie.

"Hotarubi no Mori e" to naprawdę niezwykły i wzruszający film, który chwycił mnie za serce. Jak zobaczyłam tę mangę, od razu wiedziałam, że muszę ją mieć. A jakie było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że jest zbiór kilku historii. Historii, które są dość średnie. Oczywiście oprócz "W stronę lasu świetlików", bo to był najlepszy one shot w tym zbiorze. Co prawda ekranizacja była znacznie lepsza, ale oryginał też był bardzo dobry. W pozostałych one shotach wątki romantyczne były nie najlepsze. Nawet wywołały u mnie lekkie zirytowanie, bo postaci były aż do przesady natarczywe.

Drrr!! to jedno z moich ulubionych anime. Jestem osobą, która po obejrzeniu ekranizacji, czy to aktorskiej czy animowanej danej książki / danego komiksu naprawdę, w 95% przypadków nie potrafi zabrać się za pierwowzór. Po prostu jest to dla mnie już nazbyt przewidywalne. Jednak ten tytuł okazał się być wyjątkiem. Nowelka zyskuje dzięki głębszemu wejściu w psychikę bohaterów, ich emocje i przemyślenia. Tom drugi czytało mi się lepiej niż pierwszy - a zwłąszcza jego pierwszą połowę, gdyż druga porwała mnie już mniej, jednak i w anime część poświęcona postaci Sonohary podobała mi się mniej, więc tu nie było zaskoczenia. Bardzo lubię konstrukcję Drrr!! - dopiero pod koniec wszystko co z pozoru było zbiegiem okoliczności składa się w całość. Często jest to zasługa naczelnego manipulanta w powieści ;). No i różnorodność postaci! To jeden z największych plusów serii. Bohaterów jest dużo, niemal każdego coś wyróżnia - każdy ma swoją historię. Na pewno sięgnę po część trzecią! PS autor chyba lubi motyw spaczonej miłości... ^^''' no i Yandere - ale to już przecież utarty wzorzec osobowy w m&a.

MANGA DLA ZABICIA CZASU Na mangowym rynku wydawniczym już jednotomówki są wyjątkiem, potwierdzającym, że tak naprawdę liczą się przede wszystkim serie rozciągnięte na kilkanaście, kilkadziesiąt tomów. Tym rzadziej więc zdarzają się także krótkich form. Czasem można się jednak natknąć na takie dzieło, a jednym z nich jest właśnie "Time Killers", komiks zbierający krótkie historie Kazue Kato, zaczynając od jej debiutu, a na one-shocie, który dał początek serii "Ao no Exorcist" skończywszy. Co ciekawe, choć całość nie jest odkrywcza i jakże często nosi znamiona prac młodego artysty, to i tak oferuje znakomitą zabawę, która aż zachęca do zapoznania się z opus magnum mangaczki. Różne historie, różni bohaterowie, ale jedna wspólna rzecz: niezwykłość zmieniająca ich życie. Płatny morderca dostaje zlecenie zabicia ojca swojego jedynego przyjaciela. Człowiek i królik mają podjąć się ochrony pola pomidorów. Indianin przekonuje się, co znaczy droga wojownika. Dziecko superbohaterów musi zmierzyć się z własnymi lękami. Pewien mężczyzna zmaga się z myślą, że kogoś zabił. Inny wpada do wody, gdzie spotyka niezwykłą istotę. Kolejny odkrywa, że jego czarka potrafi spełniać życzenia, a pewna kobieta wyrusza w niezwykłą podróż. Potem chłopak, który porzucił swoje kosmiczne pasje, bo zawsze był z ich powodu wyśmiewany, odkrywa, że dziewczyna, którą kocha podziela jego zainteresowania, a na dodatek staje się świadkiem inwazji kosmitów chcących zniszczyć ziemię. A na koniec w pewnym domu zjawia się pewien egzorcysta by poradzić sobie z demonem… Całość recenzji na moim blogu: http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2018/08/time-killers-kazue-kato.html

‎Powóz Lorda Bradleya ‎ ‎Autor: Hiroaki Samura ‎Wydawnictwo: Waneko ‎*zakup własny* ‎ ‎Q: Jaki jest wasz stosunek do brutalnych scen w literaturze? ‎ ‎Dziewczęta mieszkające w sierocińcu marzą o tym aby dostać się do trupy Lorda Bradleya. Raz w roku jedna z dziewcząt z różnych przytułków zostaje adoptowana przez Lorda. Jednak czy jest to faktycznie droga ku wolności i szczęścia? ‎ ‎~~ ‎ ‎Jest to trudny i specyficzny tytuł. Dość brutalny. Mamy kilka historii, różnych dziewczyn, które trafiły pod skrzydła Lorda. Jak zostały wykorzystane. ‎ ‎Ciężko oglądało się sceny w mandze. Przykro również czytało się o tym jak dziewczęta pragnąc lepszego życia trafiają w pułapkę. Manga ukazuje jak pozory mogą mylić i jak pieniądze i władza są ważne aby kontrolować świat. ‎ ‎Dla mnie to mocny tytuł i dla ludzi o mocnych nerwach. 8/10 ‎

REverSAL to intrygujący tytuł, pod wieloma względami wyjątkowy i niestety wyjątkowo niedopracowany, co sprawia, że nie stał się on bardzo dobrym dziełem, do czego miał spore predyspozycje. Przygody pięknej gejszy z wielkim sercem w świecie przerażających potworów, są ciekawostką, po którą można sięgnąć w poszukiwaniu chwili relaksu, ale tylko pod warunkiem, że nie będzie się od mangi wymagać niczego więcej. Cała recenzja na Popkulturowy Kociołek https://popkulturowy-kociolek.blogspot.com/2020/01/recenzja-reversal.html

Powróćmy jednak do książek, dokładnie do ich polskiego wydania. W każdym tomie można znaleźć kolorowy plakat z bohaterami i przypisanym im wypowiedziami oraz kilka mangowych ilustracji w czerni i bieli. Niekiedy wydają się nieczytelne, szarości nazbyt się zlewają, ale zdecydowanie są plusem. Miło czasem popatrzeć na postacie, o których właśnie się czyta. Co do czytania - miła odmiana po poprzednich moich dwóch porażkach na polu light-novelek. Przy "DRRR!!" naprawdę dobrze się spędza czas. Akcja pędzi jak szalona i bywają momenty przestoju, czy powtarzanie niektórych zagadnień (historia i motywacja Celty), ale jest to do przeżycia. Muszę też przyznać, że redakcja się postarała. Wyłapałam pojedyncze potknięcia i sformułowania, które trochę się gryzły, ale nie jakoś tak wiele, by zaraz z pianą na ustach kopię kruszyć. Obecnie kompletuję "Durararę!!", ale przyznam, że jeśli miałabym ryzykować z jakimiś tytułami LN ze sprawdzonych przeze mnie wydawnictw mangowych, w ciemno brałabym najszybciej z Kotori (a z racji, że wychowałam się na anime "Tsukihime", to chyba pewną trylogię od nich zakupię). O trzech pakietowo tu: https://szelmowyjar.blogspot.com/2019/09/drrr-01-03-wiara-w-light-novel.html

„Nie starzeję się, nie muszę też spać ani jeść. Bo już jestem martwa” Im dłużej zajmuję się mangami, tym wyraźniej zauważam, jak trudno czasem ocenić, do jakiego gatunku w zasadzie należy dana pozycja. Niekiedy coś wydaje się horrorem, a po otwarciu okazuje się, że trochę nie do końca tak jest. Problem tego typu miałam w przypadku jednotomówki Waneko pod tytułem „Acony” (historia ta pierwotnie została wydana w trzech tomach pomiędzy 2009, a 2010 rokiem). Stworzona przez Kei Toume opowieść zawiera wprawdzie drobne elementy grozy, jednak skupia się głównie na komedii. Przeprowadzki z reguły nie są szczególnie przyjemne – szczególnie te wymuszone życiowymi zawirowaniami. Motomi Utsuki przenosi się do dziadka, gdy jego matka podejmuje się zagranicznej pracy wymagającej ciągłych zmian miejsca pobytu. Trzynastolatek od początku swojego przyjazdu zauważa dziwne i niezwykłe zjawiska związane z kilkudziesięcioletnim budynkiem. Zdaje się on żyć, przyciągać niezwykłych lokatorów, a także powodować paranormalne zjawiska w swojej okolicy. Chłopiec prędko poznaje Acony, swą rówieśniczkę, która twierdzi, że tak naprawdę jest martwa… Znajomość ta wciąga Motomiego w świat pełen niebywałych ludzi, duchów i zmiennokształtnych istot. Opowieść składa się z ponad pięciuset stron nieustannie przeplatających się perypetii bohaterów. Każda wprowadzana postać wnosi swą obecnością zupełnie nowe gagi, a im dalej, tym więcej humoru. Wprawdzie da się wyróżnić pewien główny wątek, jednak szczerze powiedziawszy… fabuła tak naprawdę dąży donikąd. Liczą się tylko coraz to nowsze przygody w nawiedzonej rezydencji. Ot takie „okruchy życia”, które mają być niezobowiązującą lekturą. Manga nie sili się na zmuszanie do żadnych przemyśleń, zapewnia wyłącznie rozrywkę. W pewien sposób może nasunąć również skojarzenie z „Rodziną Addamsów”, lecz niezaprzeczalnie autorka rzadziej i mniej odważnie sięga po elementy grozy niż historia najsłynniejszej gotyckiej rodziny. Między innymi z tego powodu przygody Acony zdecydowanie nadają się dla młodzieży, którą może zafascynować pokraczny świat pełen fantastycznych istot. Wykorzystana kreska jest przyjemna dla oka, bohaterowie silnie przyciągają uwagę swymi nieszablonowymi projektami postaci (Aozaemon Numata wprost skradł moje serce!). Niektóre plansze w ciekawy sposób bawią się przestrzenią, całkowicie zmieniając jej wymiary, co zdecydowanie urozmaica dość jednolitą scenerię budynku. Zdziwiła mnie bardzo liczba kolorowych ilustracji! Jest ich ponad dwadzieścia i to raczej rekord w mojej dotychczasowej przygodzie z japońskimi komiksami. Nie czuję za to zadowolona z okładki kryjącej się pod obwolutą… Wypada ona zupełnie nieciekawie w porównaniu z kolorową „nakładką”. Nie znajduję się w szczególnie korzystnej pozycji, by ocenić tę mangę. „Acony” to dobra pozycja, jednak zupełnie nie należę do grupy docelowej, do której jest ona kierowana. Sprawę pogarsza fakt, że jednak szukałam horroru lub przynajmniej odrobinę mrocznej komedii z mocno zaakcentowanymi elementami grozy. Dostałam zabawną opowieść, fakt. Jednak duchy czy jakiekolwiek okołofantastyczne elementy są tu wyłącznie tłem kolejnych zwariowanych przygód, przez co czuję delikatny zawód. Mimo tego przyznaję jej ocenę 6/10 – przy czym, gdybym była trochę młodsza lub gustowała w innych gatunkach… Najpewniej odebrałabym ją zupełnie inaczej i po prostu lepiej.

I ostatecznie popełniłam ten błąd i kupiłam mangę która nigdy nie zostanie u nas zakończona... Jako początek serii świetnie spełnia swoją rolę. Wprowadza dających się lubić bohaterów, ciekawy świat z czyścicielami dusz. Zawiera też dużo humoru, który bawił mnie dużo bardziej niż ten z Dengeki Daisy. Do tego wyjątkowo dobrze poprowadzono tajemnice wokół przeszłości Fumi. Dodatkowo spełnia wartość motywacyjną - bohaterowie w tak piękny sposób mówią o sprzątaniu, że po lekturze wyczyściłam pół domu! Tylko, że w momencie gdy manga się rozkręca to... docieramy do ostatniej strony. I zostaje nam jedynie irytacja na wydawnictwo. Lub importy na które mnie na razie nie stać.

Zacznę od końca. W sensie dosłownym. Zakończenie było świetne. Właśnie tego spodziewałem się po autorze. Dzięki takiemu zabiegowi jakiego użył, przedłużył trochę serię lub po prostu nie pogrubił trzeciego tomu. Mimo wszystko jestem zadowolony. Z cierpliwością poczekam na czwarty tom. Jestem ciekaw czym będzie chciał mnie zaskoczyć Eiji. Tom trzeci trzymał poziom poprzednich. Powiedziałbym nawet, że w niektórych aspektach był nawet lepszy. Najbardziej - mimo lekkiego denerwowania - spodobało mi się wodzenie za nos czytelnika. Gdy czytelnik wybrał już sobie "tego złego" nagle ni z tego ni z owego on nie jest taki zły. Spodobało mi się to. Gdy w końcu zrozumiało się prawdę, można było tylko siedzieć wgapiony w litery i powtarzać pod nosem: "Że co?!". Przynajmniej ja tak miałem. Seria Zerowej Marii to jedna z moich najukochańszych. Każdy tom skupiał się na innym aspekcie, przez co zacząłem się poniekąd zastanawiać nad nimi w swoim życiu. Zacząłem inaczej postrzegać świat. Dziękuję Mikage! Gorąco polecam ten jak i poprzednie tomy!

Alicja, czyli młody przystojny mężczyzna w białym garniturze, to 89-ta Alicja w Krainie Czarów. Dziwne? Wcale nie. Alicją może być w zasadzie każdy, kogo nazwie Królik. To on znalazł nieświadomą swego „ja” Alicję, nadał jej imię, zapoznał z regułami gry. Ale ta Alicja nie jest taka jak wszystkie. I nie wiadomo, czy to dlatego, że jest mężczyzną (wszak i Królowa Kier nią jest), czy dlatego, że jest najbardziej podobną do pierwowzoru, Alicji nr 1, podróbką. Więcej na: https://www.monime.pl/are-you-alice-manga/

re-read Bardzo dobra jednotomówka. Pamiętam, że gdy czytałam ją lata temu, nie za bardzo wiedziałam, o co w niej właściwie chodzi. Ale teraz mi się spodobała. Fabuła składa się z kilku różnych opowieści z wspólnym tematem i niektórymi bohaterami. Powtarza się przede wszystkim Kuroe, który poluje na demony. Styl graficzny ładny.

Moja pierwsza light novelka. Wiedziałam o tym tytule jedynie, że od dawna jest w topce tytułów na stronach typu myanimelist, więc oczekiwania mimowolnie miałam dość wysokie. Pierwszy raz chyba od liceum, a może gimnazjum, przeczytałam w całości jakiś tom nie-mangi w ciągu jednego dnia. I to nie na czytniku! Ten tomik ok 180. stron faktycznie po prostu się chłonie i to bez większego wysiłku. Fabularnie to trochę taka Haruhi Suzumiya zmieszana z time loopem z Higurashi czy Erased. Niestety sama intryga jest według mnie banalna. Tym kto jest sprawcą zamieszania trochę się już domyśliłam po ilustracjach na pierwszych stronach. Upewniłam się w tym dość szybko, gdy w rozmowie odpowiada protagoniście coś zbyt wygodnego w świecie który trwa zaledwie 24 h. Sama historia jest przedstawiona nieliniowo, skacząc w przód i tył po powtórzeniach, powoli odkrywając karty. Świetny zabieg, niestety popsuty przez ubogi warsztat autora. Maria wydaje się ciekawą bohaterką, ale było jej dużo mniej niż się spodziewałam, zwłaszcza jak na postać tytułową. Liczę na rozwinięcie w kolejnych tomach. Reszta bohaterów, z protagonistą na czele, niespecjalnie mnie zainteresowała. Ogromnym minusem jest z pewnością warstwa językowa. Książkę czyta się to jak fanfic na wattpadzie. Częściowo to pewnie kwestia tłumaczenia i redakcji Waneko, zdarzają się literówki albo kwestie które brzmią sztywno w ustach licealistów. Większym problemem była jednak dla mnie przytłaczająca liczba dialogów. Opisów to tutaj tyle co nic, a jak już się pojawiają to na dwa, trzy zdania żeby zaraz wrócić do kolejnej rozmowy - ewentualnie monologu w głowie protagonisty. Przez to łatwo było mi się pogubić, momentami nie wiedziałam co i gdzie się dzieje i musiałam wracać kilka zdań wcześniej żeby to sobie poukładać. Co za chaos! Liczyłam też na więcej ilustracji w środku, a poza pierwszymi stronami na których przedstawieni są bohaterowie, dalej nie ma już nic specjalnie wartego uwagi. W środku mamy może trzy ilustracje które nie przedstawiają konkretnych wydarzeń, jedynie taki ogólny vibe historii. Niby to nic złego, ale spodziewałam się, że będzie to bardziej integralna część tomiku. Ostatecznie nie oceniam tego tomu źle, choć to niby zamknięta historia, czuć, że intryga w tle zaplanowana była na więcej tomów. Dam jej jeszcze szanse i liczę, że się rozkręci.

W tej adaptacji sarkastyczny, nieco narcystyczny młody człowiek, który porzucił swoje marzenia i przeszłość, wędruje do Krainy Czarów, gdzie dowiaduje się, że jest „Alicją”. Niestety dla niego imię to wiąże się z pechowym obowiązkiem. Jako Alicja zostaje zmuszony do wzięcia udziału w grze, której celem jest zabicie Białego Królika. Bohater nie jest zbyt entuzjastycznie nastawiony do mordowania bez powodu, ale ponieważ jest teraz postacią Krainy Czarów, nie ma innego wyjścia, jak iść za nurtem historii. Więcej na: https://www.monime.pl/are-you-alice-manga/

Piękna kreska, która szczególnie pięknie wygląda w finałowych rysunkach każdego z opowiadań. Wszystkie opowiadania oprócz tytułowego mi się podobały, jednak nie jest to nic specjalnego co koniecznie trzeba przeczytać; jednak polecam jako miły dodatek na jesienne wieczory.

Cudowni bohaterowie. Nie wyobrażam sobie tej książki z innymi postaciami. To oni budowali opowieść, a nie opowieść ich. Co prawda opisy trochę cierpią, ale dialogi nadrabiają. Przewidywalne zdarzenia, ale i tak ciekawie zaprezentowane. Prosta, ale dobra książka.