Dni naszego życia

Bardzo szybko się czytało. Wkręciłam się w historię tej grupki przyjaciół. Czułam vibe wakacji, oczami wyobraźni widziałam piękne norweskie krajobrazy oraz przeżywałam skomplikowane uczucia towarzyszące nastolatkom w trudnych czasach przemian. Historia jest nieskomplikowana, ale angażująca. Jens zakochał się w przyjacielu, nie radząc sobie z uczuciami i aby spróbować zapomnieć, wyjeżdża z Tromsø do Finnsnes, do wujka Torsteina. Ten ze swoim partnerem organizuje paradę równości. Pewnej nocy Jens poznaje Edora, z którym zaczyna go łączyć trudna relacja. Bohaterowie mierzą się z niską samooceną, nastoletnią porywczością i naiwnością. Do całej historii wujkowie Jensa wprowadzają trochę dowcipu i rodzinnego ciepła. Chociaż nie jestem fanką młodzieżówek, cieszę się że ta książka wpadła w moje ręce.

Historia o delikatnych dyskretnych dotykach, które dla kogoś będą niczym, a dla innych- wszystkim. To nie jest książka o tym kiedy bohaterowie się zakochają i będą razem, tylko o walce i przetrwaniu w codzienności. W samej książce dużą rolę odgrywają filmy. W tych czasach oglądamy ich dziesiątki, setki. Często człowiek już nawet nie zwraca uwagi na to co ogląda, ponieważ zaraz pojawia się kolejny hit. Tutaj, niby dla nas zwyczajne filmy, dla bohaterów stają się skarbem i doświadczeniem wyjątkowym. Dostrzegają przekazy o których mało kto wie. A może dostrzegają przekazy których nie ma, ponieważ żyją w innej rzeczywistości niż twórcy tych filmów? To jest właśnie magia kinematografii. Każdy zinterpretuje coś inaczej na podstawie własnych doświadczeń. To wszystko aż ciężko się czyta, zwłaszcza jeżeli samemu należy się do w jakiś sposób dyskryminowanej grupy społecznej. Przez to, że to jest dystopia, to pojawia się pytanie: co jeśli to nasza przyszłość? Pojęcie tego, że "coś się dzieje ostatni raz i możemy nigdy więcej tego nie przeżyć" jest tutaj niesamowicie namacalne. Gdzie w każdej chwili mogą zabrać ci miłość życia, a twoje ostatnie nieprzyjemne spotkanie z mamą, okazuje się tym ostatnim. I już nie możesz nic zrobić. Zmienić wypowiedzianych słów.

Bruno to bardzo specyficzna postać. Nie idąc za tłumem, próbująca iść przez świat swoimi ścieżkami i niczym się nie przejmować. Jako jedyny w szkole nie posiada social mediów i czuje się z tym bardzo dobrze. Mimo wszystko jest otoczony grupką najbliższych znajomych i przyjaciół. Wszystko jednak zaczyna się zmieniać pod koniec ostatniej klasy, gdy pojawia się w niej nowo przybyły uczeń. Książka jak na młodzieżówkę to wywarła na mnie pozytywne wrażenie. Nie zanudziła, nie była tylko jedną z tych co ich wiele, ale potrafiła mieć coś w sobie. Dodatkowo rozbawiła i dała do myślenia w pewnych kwestiach. Jako lekka książka idealnie się sprawdza. Choć nie brakuje w niej też trudnych tematów dotyczącej młodzieży we współczesnym świecie. Bruno został bardzo fajnie wykreowany i zaprezentowany. Prezentował swoją charyzmę i obycie, które może czasem irytowało, a czasem rozśmieszyło. Próbujący odnaleźć swoją tożsamość starał się do końca z nią się zapoznać i zmienić. Nie zawsze i do końca może mu to wychodziło, ale sam fakt, że się starał, sprawia, iż czytelnik go nie przekreśli. „Mój przyjaciel Oli mówi na mnie whatever. Nie jest to ksywa, raczej drobna złośliwość. Bruno Whatever zrosło się ze mną głównie dlatego, że mam obojętny stosunek do świata. Po prostu mało co mnie w nim obchodzi”. Nie można także tu przy tej książce też nie wspomnieć o ciekawej osobowości i kolegi Bruna Olka. Ta bardzo specyficzna, otwarta, inspirująca, bogata postać bardzo dużo wnosi w tę historię. Z początku nie była ona jakoś kolorowa. A Olek też musiał dużo przeżyć by znaleźć się w tym miejscu, którym się znalazł.

"Serce jest zdradliwsze niż wszystko inne i nieobliczalne" (Jer. 17:9). To właśnie sercem kieruje się Tanner od pierwszej chwili, gdy poznaje Sebastiana. Choć sprawa od początku wydaje się być przegrana Tanner ignoruje własne obawy oraz ostrzeżenia innych i totalnie daje się ponieść swoim uczuciom. Bo czy zakazana miłość do gorliwego Mormona ma w ogóle szanse na szczęśliwe zakończenie? Akcja powieści dzieje się w Provo w stanie Utah. Miasto to faktycznie (sprawdziłem na Wiki) zamieszkane jest praktycznie przez samych Mormonów (prawie 90% populacji). Członkowie tej społeczności bardzo poważnie podchodzą do swojej religii, a łamanie zasad wiąże się z konkretnymi konsekwencjami. Nie są to więc sprzyjające okoliczności dla zakazanego romansu. Zgodnie z opisem z okładki autorki rzeczywiście starają się nie demonizować wspólnot religijnych i w miarę obiektywnie podchodzić do tematu. Nie unikają jednak ukazania w jaki sposób religia może odbijać się na życiu ludzi, zwłaszcza tych młodych, którzy szukają swojej tożsamości jednocześnie starając się żyć w zgodzie z wpajanymi zasadami. Łatwo nie jest, kto przeżył ten wie. Mimo dość trudnego tematu w powieści nie brakuje też lekkości i humoru, przede wszystkim za sprawą głównego bohatera, Tannera, który jest zarówno zabawny i błyskotliwy jak i inteligentny i dojrzały. Bardzo przypadł mi on do gustu i zdecydowanie jest jedną z najmocniejszych stron powieści. Relacja między nim a Sebastianem rozwija się w sposób ciekawy i wypada bardzo realistycznie, bo mimo dzielących ich różnic uroczo pasują do siebie i są przekonujący. Powieść w sumie jest dosyć przewidywalna, ale i tak czytało mi się ją bardzo przyjemnie i z nieukrywanym entuzjazmem. Po raz kolejny miałem uczucie, że za szybko przeczytałem książkę, bo aż chciało się spędzić więcej czasu z bohaterami i ich historią. Po zakończeniu powieść zostawia z refleksją i mimo wszystko z takim miłym uczuciem na serduszku. Ze względu na bliską mi tematykę, może trochę nad wyrost, ale ode mnie 9/10 gwiazdek. Na pewno jeszcze kiedyś wrócę do tej książki.

Wyjątkowo nie irytowało mnie to, że głównie bohaterowie z poprzedniej części są w związkach z innymi ludźmi. Może dlatego, że od początku trochę czuć, że one zmierzają do nikąd. Ale nie są irytujące i na siłę. No może trochę ten Arthura był taki na siłę. Poza tym, najlepszą postacią całości jest Dylan. Postać dla której przeczytałam oba tomy. Bez niego te książki byłyby bez sensu <3

Książkę czytałem głównie na wzgląd używania neutralnego zaimka. Podobał mi się ten aspekt. Książka pod względem języka i budowy tekstu bardzo mi się podobała. Ale fabuła i bohaterowie niezbyt trafili w mój gust. Nie zapamiętałem ich zbyt wyraźnie, a książka nie wybija się niczym na tle innych queerowych tekstów.

Bardzo byłam ciekawa tej książki ze względu na to, że napisał ją nasz rodak, a do tej pory miałam do czynienia jedynie z powieściami autorów zagranicznych z postaciami ze środowiska LGBT. Co do książki, bardzo przystępnie napisana, a główni bohaterowie przedstawieni w fajny sposób. Ich przemyślenia, rozterki, wewnętrzne dylematy, problemy. I tak człowiek czyta tą książkę, siedzi i zastanawia się "no właśnie. A co ja bym zrobił/a w takiej sytuacji?...". Niektóre wątki były według mnie dosyć przekoloryzowane. Np. Ciężko mi uwierzyć, że w roku mniej więcej 2016 czy 2017 (bo mniej więcej wtedy rozgrywa się akcja opisywana w książce) sklepowa na wsi musiałaby "odkażać cały sklep, bo robiła w nim zakupy osoba homoseksualna i inni nie chcą tam przez to robić zakupów". Wspomnę jeszcze, że postać Adama od samego początku wzbudziła we mnie sympatię i lubiłam go do samego końca. Choć były momenty gdzie go przeklinałam, dobrze będę go wspominać 😄 Książkę polecam i chętnie jeszcze kiedyś do niej wrócę :)

W całej tej książce opisywane było jak to wielkim problemem były te wybory, ich miłość była wręcz podporządkowana pod to co się wydarzy i kto wygra te wybory, kto zamieszka w białym domu i kto gdzie będzie studiował. Dlatego największym zawodem było tutaj dla mnie że nie dowiedzieliśmy się finalnie kto je wygrał. I naprawdę nie rozumiem tego zabiegu, bo tłumaczenie "ich miłość była silniejsza i nie miało ostatecznie znaczenia to kto wygrał" jest dla mnie ogromnym lenistwem w pisaniu fabuły i fakt że na tym problemie opierała się cała książka i nagle kończy się w taki sposób jest idiotyczny. Jeśli jednak się przymknie oko na to, a najlepiej oba to lekka książka tak żeby przeczytać raz dla zabawy i zapomnieć

Okej, wow. Ta książka była naprawdę wspaniała, piękna i wspaniała. Poruszyła moje serce mówiąc o ważnych rzeczach. Doskonale zostały pokazane problemy, z jakimi muszą zmagać się osoby o ciemnej skórze, osoby queer, czy też osoby, które w jakiś sposób wyróżniają się z tłumu. Pokazała mi, jak to jest zrobić coming out oraz w jaki sposób należy to zrobić. Pokazała mi, jak być sobą. Naprawdę sobą. Coś w mojej głowie się przestawiło, coś naprawiło i zmieniło. Ta książka na długo pozostanie w mojej pamięci, przez długi czas będę ją wspominać. A przede wszystkim - zostanie w moim sercu na zawsze. Każdemu ją polecam.

Po dwóch częściach, gdzie bohaterowie są idiotami głównie przez wiek dojrzewania i absolutną zmianę perspektywy, bo w ich życiu zmienia się wszystko (w końcu chodziło o pokazanie bezsensu, jaki uderza w bohatera po tym jak uratował świat i oddał swoją moc) w końcu dostajemy część, gdzie bohaterowie sięgają dna i mogą się od niego odbić. Wspaniale było czytać jak bohaterowie w końcu dojrzewają i robią pierwsze kroki, aby odzyskać siebie. Chciałabym, żeby ten cykl był o Simonie i Bazie bardziej, ale cóż, byli tylko jednym z wątków, bo autorka lubi pisać damskie pov i chciała wyeksponować też bohaterki. Mamy też motyw fałszywych proroków, przywoływania demona (epicka scena), akceptacji osób z problemami psychicznymi czy fizycznymi. Temat pierwszych zbliżeń też mi się podobał, chyba najlepiej dla mnie napisane sceny bez opisywania co się dzieje. To skupianie się na tym co bohater czuje, co myśli, bez łopatologicznego pokazywania co w danej chwili robią bohaterowie wygrywa wszystko.

Bardzo dobra, rozgrzewająca historia, nie tylko o coming-oucie, ale również o przynależności do mniejszości etnicznej. Yami jest charyzmatyczną bohaterką, którą przyjemnie się śledzi i bardzo łatwo kibicuje. Każdy bohater jest sympatyczny i chociaż zakończenie jest troszkę przesłodzone to nie przeszkadza mi to, bo przecież nie każda historia queerowa musi być tylko i wyłącznie dramatyczna. Każdy zasługuje na swój własny happy end.

Panie Bartoszu co pan mi uczynił? Zostałam pobłogosławiona, a do tego otrzymałam diamentowy pałac. Ranyyy jakie to było dobre! Potrzebowałam czegoś takiego lekkiego po “Zniewolonym księciu” i to był strzał w dziesiątkę. Świetnie się bawiłam słuchając tej książki. Już od samego początku historia mnie wciągnęła i to na tyle, że chciałam ją poczuć w swoich żyłach, bo to było niewystarczające uczucie. Chciałam na już i na teraz widzieć wszystko. Ta historia uderzyła we mnie bardzo mocno na płaszczyźnie emocjonalnej. Oprócz tego, że jest ona o siatkówce i widać tutaj ogromny reaserch autora to podczas czytania sama chciałam wskoczyć na boisko i zagrać. Nie potrafiłam usiedzieć w miejscu. Historia jest świetnie napisana, ponieważ emocje czy entuzjazm jaki odczuwa bohater podczas gry wręcz się wylewa z książki, aż sam czytelnik może to poczuć. Coś genialnego. Jednakże, najważniejszym elementem tej historii jest własna tożsamość. Obserwujemy losy Kamila, który jest zagubiony i powoli uczy się o własnej seksualności. Po tej książce dopiero zauważyłam jak trudne jest określenie swojej orientacji. To naprawdę się czuło, jakbyśmy my sami byli głównym bohaterem tej książki. Wcześniej nie zdawałam sobie z tego sprawy, że coming out nie jest taki prostym, jak pokazują w serialach czy filmach. Też ciężej mi to zrozumieć, bo jako osoba hetero nie musiałam nigdy z niczym się ukrywać i żyć w ciągłym strachu, że ktoś mnie wyśmieje za to jaka jestem. W Skoku do gwiazd jest bardzo dobrze pokazany hejt na osoby innej orientacji i to jest naprawdę przykre, że żyjemy w społeczeństwie, gdzie takie rzeczy mają miejsce. Brak tolerancji i przemoc w stosunku do nich nie usprawiedliwia tych osoby do tego typu zachowania. To są normalni ludzie i to, że wolą dziewczynę/chłopaka jest okej. Orientacja nie definiuje ciebie tylko charakter. Wywoływało to we mnie smutek, gdy słuchałam, bo takie działania mają ogromny wpływ na drugiego człowieka przez co takiego osoby zaczyna twierdzić, że są dziwadłem lub próbują się na siłę zmienić przekonując samych siebie, że są chore i to minie 🙁. Oprócz tego każdy znajdzie w tej książce coś dla siebie. Strach przed niepewną przyszłością, trud w wchodzeniu w dorosłość, strata przyjaciół czy nawet wiara w podążaniu za marzeniami, nadzieję na lepsze jutro. Jeden zły czyn nie oznacza, że cała reszta będzie taka sama. To tylko mały procent tego, że cała reszta życia może być szczęśliwa. Jeden czyn nie definiuje wieczności. Moja ulubiona postacią jest Kornel, absolutnie uwielbiam jego odpowiedzi i inteligencję. A Sergiusz dawał mi vibe tego Matthew z Big mouth Polecam ogromnie każdemu z całego serca te książkę. Cozy, śmieszna i momentami smutna. Może dzięki temu pomoże osobą, które się boją i uświadomi im, że nie są same. A tym samym więcej osób zobaczy, jakie cudowne książki pisze Pan Bartosz. To na pewno nie jest moja ostatnia przygoda z nim i koniecznie muszę kupić te książkę w fizycznej wersji. Chciałabym wesprzeć jego twórczość. Pod koniec chciałam dodać, że życzę każdej osobie zmagającej się ze swoją tożsamością dużo szczęścia i osoby, która was szczerze pokocha. Życzę wam kogoś takiego kto dostrzeże wasza wartość. Mam nadzieję, że ta książka otuli was jak ciepły kocyk i pozwoli sięgnąć do gwiazd 🏳️‍🌈❤️

Ciepła opowieść o chłopcu Lgbtq+ (czy jakoś tak). Jednak nie jest to pierwszy plan tej historii. Główny bohater jest znanym vlogerem a jego tata ma uczestniczyć w misji na Marsa. Sporo więc poczytamy o astronautach i projekcie jak i o dziennikarstwie. Z przytulną miłością w tle, bez durnych nastoletnich dramatów nad wyrost.

Czterech chłopaków w boysbandzie. Kojarzy się coś? Co??? One Direction? A gdzie tam! To Saturday. Chłopaki właśnie jadą z trasą koncertową, wpadają do Europy, nagrywają drugi album – świat leży u ich stóp. Brzmi jak bajka, nie? Tylko że nie. Bo to nie artyści, a produkty. Mają śpiewać, co wytwórnia każe, tańczyć, jak im zagrają, kochać tych, których wybierze prezes i nosić to, co uzna producent. Tak wygląda showbiznes, proszę państwa. (Wiem, bo sam śpiewam… pod prysznicem. I powiem wam – tam też mam swoją trasę koncertową 🤣). Na pierwszy plan wychodzą Ruben i Zach. Jeden jest otwarcie gejem, ale dla dobra zespołu musi udawać hetero (serio, ktoś powinien im wytłumaczyć, że gej w boysbandzie to plus dla sprzedaży, a nie minus…). Między chłopakami powoli rodzi się uczucie, a szefowie każą im to ukrywać. Im bardziej im tego zabraniają, tym mocniej oni się buntują. Punkt kulminacyjny? Jeden z członków zespołu odpływa w narkotyki i wtedy wszystko wybucha. A co dzieje się na scenie? Tego wam nie powiem – sami przeczytajcie. Czyta się to błyskawicznie – ja połknąłem w jeden dzień. Historia daje frajdę, ale też porusza ważne tematy: że nie każda gwiazda z plakatu jest szczęśliwa, że narkotyki naprawdę rujnują, a miłość… no cóż, jak zawsze wygrywa. Amen. Ps. Może to fanfik One Direction, ale jest spoko, więc to się liczy. Co nie? 🤣

Nie przepadam za literaturą young adult – rzadko sięgam po ten gatunek, bo często razi mnie jego przewidywalność i zbyt prosty sposób przedstawiania emocji. Dlatego Strażnicy Dusz Aidena Thomasa były dla mnie prawdziwym zaskoczeniem – światełkiem w tunelu wśród powieści młodzieżowych, które zazwyczaj nie trafiają w mój gust. To historia dojrzała, emocjonalna i poprawnie napisana, łącząca magię, tożsamość i duchowość z realizmem życia młodego człowieka. Już od pierwszych stron czuć, że książkę pisała osoba o wyraźnie lewicowych poglądach – w duchu amerykańskiego liberalizmu. Thomas wspomina o kwestiach społecznych, takich jak wysiedlenia latynoskich imigrantów, ale nie rozwija ich w głąb. Traktuje je raczej jako bolesne tło, które rozdziela rodziny i kształtuje ich pamięć. Autor skupia się nie na polityce, lecz na jednostce – na emocjach, codziennych zmaganiach i potrzebie przynależności. Sercem tej opowieści jest motyw rodziny, który przewija się przez całą książkę. W społeczności brujos i brujas magia przekazywana jest z pokolenia na pokolenie – stanowi spoiwo, ale też źródło konfliktu. To właśnie rodzinna tradycja, która powinna łączyć, zaczyna dzielić. Starsze pokolenia nie potrafią zrozumieć młodych, którzy myślą i czują inaczej. Ten wątek przypomina nieco „Nasze magiczne Encanto” Disneya – tam również rodzina, obdarzona niezwykłymi mocami, musi zmierzyć się z własnymi oczekiwaniami i lękiem przed utratą więzi. W centrum tej dynamiki stoi Yadriel, chłopak transpłciowy, którego dwoista natura stanowi oś emocjonalną książki. Z jednej strony odczuwa żal i poczucie odrzucenia – rodzina nie uznaje w pełni jego tożsamości, przez co nie może brać udziału w obchodach Día de Muertos jako mężczyzna. Z drugiej – Yadriel pragnie akceptacji i miłości bardziej niż czegokolwiek innego. Czuje się rozdarty między potrzebą bycia sobą a lękiem przed samotnością. Nie chce żyć w kłamstwie, ale wie, że prawda może go jeszcze bardziej oddalić od bliskich. Thomas doskonale wyważył emocje – nie ucieka w przesadny patos, nie rozciąga dramatyzmu. Wprowadza za to subtelny humor i ciepło, przede wszystkim dzięki postaci Juliana – ducha chłopaka, którego Yadriel przypadkiem przyzywa. Julian jest bezpośredni, zabawny i autentyczny, a jego obecność wielokrotnie mnie rozśmieszyła. Stanowi przeciwwagę dla delikatnej, nieco melancholijnej natury Yadriela i wprowadza do powieści energię oraz optymizm. Wszystko to zanurzone jest w magiczno-realistycznej atmosferze Meksyku – pełnej barw, duchów i wierzeń zakorzenionych w kulcie La Santa Muerte oraz w obchodach Día de Muertos. Thomas łączy te elementy z amerykańską codziennością w sposób naturalny i poetycki, tworząc świat, w którym granica między życiem a śmiercią staje się płynna, a przeszłość, wiara i emocje wzajemnie się przenikają. Minusikiem, ale chyba polskiego wydania jest niekompletny słowniczek. Jako, że uczyłam się hiszpańskiego, podstawy pomogły mi zrozumieć kontekst niektórych słów/zdań, bez konieczności sięgnięcia po telefon, ale po co w takim razie tworzyć tłumaczenia, skoro zawarte jest kilka słów na krzyż? Zwłaszcza, że w języku hiszpańskim istotne są końcówki, które określają zaimki w zwrotach stosowanych względem głównego bohatera. Fajnie, jakby znalazło się dodatkowe objaśnienie na ten temat.

Książka, która przybliża wszystko to, co wiąże się z byciem osobą trans, która oczekuje na kolejny krok w swojej tranzycji. A także to, jak wpływa to na osoby jej najbliższe oraz relacje między nimi. Ważna i potrzebna książka. Pozwólcie ludziom być takimi, jakimi chcą być widziani.

Książkę "You got me" Sandry Lupin próbowałem dorwać od dłuższego czasu i wreszcie mi się to udało. Oczywiście zdawałem sobie sprawę, że to klasyczne Young Adult – co prawda polskie, ale w stylu amerykańskim (czyli powieść młodzieżowa wręcz ociekająca mało realną tolerancją i brakiem większych problemów dotykających bohaterów), ale tym razem – o dziwo – nie zraziło mnie to. Może miały na to wpływ recenzje, które w międzyczasie przeczytałem? Nie wiem. Dość powiedzieć, że czytając... naprawdę dobrze się bawiłem! A to jest jednak dziwne, zwłaszcza że znacie przecież moje podejście do YA. Akcja książki rozgrywa się w Wielkiej Brytanii (czyli już inne podwórko niż nasze polskie piekiełko). A jak przedstawia się fabuła? Ot, mamy tu Elliota, czyli osiemnastolatka (oczywiście geja), który ma powyżej uszu nieustannych prób przyjaciół swatania go z różnymi przypadkowymi chłopakami. W związku z tym postanawia im naściemniać i prosi ich, by dali mu spokój, bo już ma chłopaka. Problem w tym, że... tak naprawdę nikt taki nie istnieje. A tymczasem przyjaciele chcą go poznać! Co robić, by kłamstwo nie wyszło na jaw? Otóż Elliot postanawia zagadać do pierwszego lepszego kolesia i poprosić go, by ten przez jakiś czas poudawał jego faceta. Wybór pada na szesnastoletniego Nicholasa, który akurat siedzi w kawiarni, w której pracuje Elliot. Ku zdziwieniu tego drugiego, chłopak zgadza się i... No właśnie... Oczywiście nietrudno się domyślić, co będzie dalej i jak to wszystko się skończy, bo też fabuła jest prosta jak budowa cepa. Ale w tym przypadku mam wrażenie, że tak właśnie miało być. Autorka dość zgrabnie prowadzi nas przez kolejne perypetie "pary", wprowadzając od czasu do czasu nieco zamieszania (aczkolwiek, bądźmy szczerzy, tylko tak kosmetycznie). No i nie powiem – czyta się to naprawdę dobrze, szybko oraz z zainteresowaniem. A jednocześnie... niezobowiązująco. I jeśli miałbym już na siłę się czepiać, to właśnie tego. Po prostu dla mnie znowu jest zbyt łatwo, zbyt bezproblemowo i zbyt (sorry, ale muszę to powiedzieć) infantylnie. Oczywiście znajdzie się wiele osób, którym nie będzie to przeszkadzało, jednak wiecie, że ja nie tego oczekuję od książek. Nie wierzę też, że w takim UK nie ma już homofobii, a wszyscy są tolerancyjni i bez grymasu patrzą na parę obściskujących się kolesi. No nie, trochę mi tu za słodko i za milutko... Jeśli chodzi o bohaterów książki (nie tylko tych głównych), to zostali dość dobrze poprowadzeni i wyraźnie każdy (lub każda) ma swoją osobowość. Niektórzy nawet nieco irytującą (i tu akurat muszę to odnieść do Nicholasa, którego zachowanie faktycznie chwilami mnie wkurzało, ale nie na tyle, by nie polubić tej postaci). Mamy tu środowisko nastolatków, licealistów, aczkolwiek nie jestem w stanie ocenić, na ile dobrze odwzorowane – zwłaszcza że mówimy o dzieciakach z UK, a nie z Polski. Nie wiem jednak, czy akurat w przypadku tej konkretnej książki ma to aż tak duże znaczenie. Podsumowując, "You got me" to przyjemna, niewymagająca większego kombinowania młodzieżówka (choć ze względu na pewne sceny raczej dla młodzieży 16+), którą spokojnie mogę Wam polecić na zimowe wieczory lub po prostu po to, by pozbyć się chandry. Nawet pokusiłbym się o stwierdzenie, że przydałby się drugi tom (zwłaszcza że obaj bohaterowie idą na studia, a to jest świetne tło do kolejnych perypetii i może nawet do wprowadzenia poważniejszych problemów niż miało to miejsce tutaj). PS.: Drażni mnie tylko jedna rzecz... To polska książka, więc po co ten angielski tytuł?

Bardzo luźny romans z gatunku queerowych. Nieco głupiutki i nieco infantylny sam w sobie. Pod tym względem jednak odpowiada temu, o czym opowiada - bo akcja dzieje się na planie niezbyt podniosłego programu reality show, który tak samo traktowany jest z przymrużeniem oka. Nie zmienia to jednak faktu, że przyjemny w odbiorze. Dało się uwierzyć w rozwój relacji i w uczucia głównych bohaterów, a to bardzo ważne w romansach. Jest to ślicznie opowiedziana historia dwójki ludzi, którzy odnaleźli wreszcie właściwą osobę. Fabuła choć prosta, zdaje test, a z powodu tego, że wszystko powiązane jest z programem randkowym, czuje się pewnego rodzaju powiew świeżości i jest to przystępne i ciekawe. Postacie są ciekawe i dobrze napisane. Rzadko chyba u głównych bohaterów zdarza się tak dobra reprezentacja neuroatypowości oraz chorób psychicznych. Charlie i Dev również pod tym względem nie zawodzą (choć szczerze mówiąc, nie było to określone, a Charlie to typowy autysta). Poza tym, są przy tym obaj sympatyczni i naprawdę da się z nimi sympatyzować - a to też rzadkość jednak. Postacie poboczne lepsze lub gorsze, niektóre nie w moim typie postaci lubianych. Trochę nie lubię takich wyjść w stylu "wszyscy jesteśmy jedną wielką queerową rodziną" i to mnie nieco osobiście gryzło. Ogólnie jednak bardzo przyjemna pozycja!

Bohaterowie zachowują się absurdalnie, nie jestem w stanie ich zrozumieć, ale mimo wszystko chcę. Bardzo mieszane uczucia. Biorąc pod uwagę, co tam się dzieje, za sukces książki uważam, że chciało mi się dotrwać do końca. Trochę poradnik: jak nie układać sobie relacjo z ludźmi.

Przyjemna. Miło poczytać o bohaterce tak innej od wielu z nas. Nie spodziewałam się tak tęczowej atmosfery ale jest to pozytywne zaskoczenie. Mam nadzieję, że Rooney dostaje całą masę miłości od czytelników na jaką zasługuje. Piękny nacisk na wagę miłości w przyjaźni i na pozytywne zmiany jakie zachodzą, który jest kochany przez bliskich.