The Gravity of Us

Nie umiem tej książki ocenic, bo mam wrażenie, że jest to historia za mało rozbudowana pod wieloma względami - dużo wątków, dużo postaci, a wszystko dosłownie liźnięte. Chciałoby się więcej o zmaganiach osoby trans, więcej o teatrze, więcej o bohaterach, więcej o relacjach między bohaterami. Na małej przestrzeni rzucone jest sporo wątków i chyba nie będę kontynuować tej serii, chociaż źle nie było.

Nie przepadam za literaturą young adult – rzadko sięgam po ten gatunek, bo często razi mnie jego przewidywalność i zbyt prosty sposób przedstawiania emocji. Dlatego Strażnicy Dusz Aidena Thomasa były dla mnie prawdziwym zaskoczeniem – światełkiem w tunelu wśród powieści młodzieżowych, które zazwyczaj nie trafiają w mój gust. To historia dojrzała, emocjonalna i poprawnie napisana, łącząca magię, tożsamość i duchowość z realizmem życia młodego człowieka. Już od pierwszych stron czuć, że książkę pisała osoba o wyraźnie lewicowych poglądach – w duchu amerykańskiego liberalizmu. Thomas wspomina o kwestiach społecznych, takich jak wysiedlenia latynoskich imigrantów, ale nie rozwija ich w głąb. Traktuje je raczej jako bolesne tło, które rozdziela rodziny i kształtuje ich pamięć. Autor skupia się nie na polityce, lecz na jednostce – na emocjach, codziennych zmaganiach i potrzebie przynależności. Sercem tej opowieści jest motyw rodziny, który przewija się przez całą książkę. W społeczności brujos i brujas magia przekazywana jest z pokolenia na pokolenie – stanowi spoiwo, ale też źródło konfliktu. To właśnie rodzinna tradycja, która powinna łączyć, zaczyna dzielić. Starsze pokolenia nie potrafią zrozumieć młodych, którzy myślą i czują inaczej. Ten wątek przypomina nieco „Nasze magiczne Encanto” Disneya – tam również rodzina, obdarzona niezwykłymi mocami, musi zmierzyć się z własnymi oczekiwaniami i lękiem przed utratą więzi. W centrum tej dynamiki stoi Yadriel, chłopak transpłciowy, którego dwoista natura stanowi oś emocjonalną książki. Z jednej strony odczuwa żal i poczucie odrzucenia – rodzina nie uznaje w pełni jego tożsamości, przez co nie może brać udziału w obchodach Día de Muertos jako mężczyzna. Z drugiej – Yadriel pragnie akceptacji i miłości bardziej niż czegokolwiek innego. Czuje się rozdarty między potrzebą bycia sobą a lękiem przed samotnością. Nie chce żyć w kłamstwie, ale wie, że prawda może go jeszcze bardziej oddalić od bliskich. Thomas doskonale wyważył emocje – nie ucieka w przesadny patos, nie rozciąga dramatyzmu. Wprowadza za to subtelny humor i ciepło, przede wszystkim dzięki postaci Juliana – ducha chłopaka, którego Yadriel przypadkiem przyzywa. Julian jest bezpośredni, zabawny i autentyczny, a jego obecność wielokrotnie mnie rozśmieszyła. Stanowi przeciwwagę dla delikatnej, nieco melancholijnej natury Yadriela i wprowadza do powieści energię oraz optymizm. Wszystko to zanurzone jest w magiczno-realistycznej atmosferze Meksyku – pełnej barw, duchów i wierzeń zakorzenionych w kulcie La Santa Muerte oraz w obchodach Día de Muertos. Thomas łączy te elementy z amerykańską codziennością w sposób naturalny i poetycki, tworząc świat, w którym granica między życiem a śmiercią staje się płynna, a przeszłość, wiara i emocje wzajemnie się przenikają. Minusikiem, ale chyba polskiego wydania jest niekompletny słowniczek. Jako, że uczyłam się hiszpańskiego, podstawy pomogły mi zrozumieć kontekst niektórych słów/zdań, bez konieczności sięgnięcia po telefon, ale po co w takim razie tworzyć tłumaczenia, skoro zawarte jest kilka słów na krzyż? Zwłaszcza, że w języku hiszpańskim istotne są końcówki, które określają zaimki w zwrotach stosowanych względem głównego bohatera. Fajnie, jakby znalazło się dodatkowe objaśnienie na ten temat.

Bruno to bardzo specyficzna postać. Nie idąc za tłumem, próbująca iść przez świat swoimi ścieżkami i niczym się nie przejmować. Jako jedyny w szkole nie posiada social mediów i czuje się z tym bardzo dobrze. Mimo wszystko jest otoczony grupką najbliższych znajomych i przyjaciół. Wszystko jednak zaczyna się zmieniać pod koniec ostatniej klasy, gdy pojawia się w niej nowo przybyły uczeń. Książka jak na młodzieżówkę to wywarła na mnie pozytywne wrażenie. Nie zanudziła, nie była tylko jedną z tych co ich wiele, ale potrafiła mieć coś w sobie. Dodatkowo rozbawiła i dała do myślenia w pewnych kwestiach. Jako lekka książka idealnie się sprawdza. Choć nie brakuje w niej też trudnych tematów dotyczącej młodzieży we współczesnym świecie. Bruno został bardzo fajnie wykreowany i zaprezentowany. Prezentował swoją charyzmę i obycie, które może czasem irytowało, a czasem rozśmieszyło. Próbujący odnaleźć swoją tożsamość starał się do końca z nią się zapoznać i zmienić. Nie zawsze i do końca może mu to wychodziło, ale sam fakt, że się starał, sprawia, iż czytelnik go nie przekreśli. „Mój przyjaciel Oli mówi na mnie whatever. Nie jest to ksywa, raczej drobna złośliwość. Bruno Whatever zrosło się ze mną głównie dlatego, że mam obojętny stosunek do świata. Po prostu mało co mnie w nim obchodzi”. Nie można także tu przy tej książce też nie wspomnieć o ciekawej osobowości i kolegi Bruna Olka. Ta bardzo specyficzna, otwarta, inspirująca, bogata postać bardzo dużo wnosi w tę historię. Z początku nie była ona jakoś kolorowa. A Olek też musiał dużo przeżyć by znaleźć się w tym miejscu, którym się znalazł.

Przyjemna. Miło poczytać o bohaterce tak innej od wielu z nas. Nie spodziewałam się tak tęczowej atmosfery ale jest to pozytywne zaskoczenie. Mam nadzieję, że Rooney dostaje całą masę miłości od czytelników na jaką zasługuje. Piękny nacisk na wagę miłości w przyjaźni i na pozytywne zmiany jakie zachodzą, który jest kochany przez bliskich.

Wyjątkowo nie irytowało mnie to, że głównie bohaterowie z poprzedniej części są w związkach z innymi ludźmi. Może dlatego, że od początku trochę czuć, że one zmierzają do nikąd. Ale nie są irytujące i na siłę. No może trochę ten Arthura był taki na siłę. Poza tym, najlepszą postacią całości jest Dylan. Postać dla której przeczytałam oba tomy. Bez niego te książki byłyby bez sensu <3

Ogólnie fabuła fajna, choć trochę przewidywalna, ale tłumacz i korektor się nie popisali. Jest wiele błędów językowych i kalek z angielskiego. Najbardziej mnie zabolało, gdy uczennica liceum nie mówi, że się "uczy", tylko "studiuje". Albo zamiast sok porzeczkowy nazwać "napojem", to łopatologicznie przełożyć na "drink". Może innych nie rażą takie rzeczy, ale mnie to wybija, gdy muszę jakieś zdanie przetłumaczyć na angielski by zrozumieć jego sens 🤦🏼‍♀️ Jest to też pierwsza książka, która ma tyle literówek! Zazwyczaj tłumaczenia mają lepszą korektę, a tu?... Totalną przeginką było "tĘ złĄ"! Ludzie!Podstawy języka polskiego! Jak mamy słowo kończące się na Ą to piszemy TĄ!!! Książka jest 4 lata na rynku i nikt tego nie poprawił! A czytam elektronicznie, nie z "pierwszego rzutu" by się nie dało zmienić. Jak można wziąć pieniądze za nie wykonanie pracy? Wstyd! Główną bohaterkę ciężko polubićna początku książki, podobnie jak w The Gravity of Us🫤 Narwana, chamska i szukająca zaczepki. Dobrze, że później przechodzi przemianę i staje się normalna. Naprawdę nie wiem jak ocenić, bo autorka napisała fajną książkę z przekazem, z rozwojem bohaterów, o leczeniu traum i przechodzeniu żałoby w zdrowy sposób, ale czytanie jej (przez liczne błędy) mega męczy .-.

W całej tej książce opisywane było jak to wielkim problemem były te wybory, ich miłość była wręcz podporządkowana pod to co się wydarzy i kto wygra te wybory, kto zamieszka w białym domu i kto gdzie będzie studiował. Dlatego największym zawodem było tutaj dla mnie że nie dowiedzieliśmy się finalnie kto je wygrał. I naprawdę nie rozumiem tego zabiegu, bo tłumaczenie "ich miłość była silniejsza i nie miało ostatecznie znaczenia to kto wygrał" jest dla mnie ogromnym lenistwem w pisaniu fabuły i fakt że na tym problemie opierała się cała książka i nagle kończy się w taki sposób jest idiotyczny. Jeśli jednak się przymknie oko na to, a najlepiej oba to lekka książka tak żeby przeczytać raz dla zabawy i zapomnieć

Serialu nie widziałem. W sumie coś mi tylko mignęło o nim w mediach społecznościowych. Co tu się rozpisywać? Powieść graficzna (przynajmniej ten tom) traktuje o szczenięcej miłości (postacie to nastolatki 15/16 lat), która wywołuje uśmiech na twarzy. Dla jasności powiem, że pikantnych scen brak, jedynie pocałunki. Więc dałbym tutaj może widełki wiekowe pomiędzy +14/+16. Co mnie zaskoczyło, to fizyczny rozmiar tego komiksu (dla kogoś głównie przyzwyczajonego dla mang). Format nieco większy od A5. Jest to krótko mówiąc grubasek pod tym względem. Jeśli chodzi o kwestię wizualną, jest czarno-biało jakby tego jeszcze ktoś nie wiedział, albo spodziewał się kolorowych kadrów. Mangi czasem mają ten problem, że tekst jest napisany drobnym maczkiem, tu jest wszystko ładnie czytelnie. Kreska jest komiksowa, gruby "markerowy" lineart, cieniowanie w większości symboliczne.

Książkę czytałem głównie na wzgląd używania neutralnego zaimka. Podobał mi się ten aspekt. Książka pod względem języka i budowy tekstu bardzo mi się podobała. Ale fabuła i bohaterowie niezbyt trafili w mój gust. Nie zapamiętałem ich zbyt wyraźnie, a książka nie wybija się niczym na tle innych queerowych tekstów.

Ta książka jest wspaniała! Szczerze polecam lekturę każdemu. Przyznam się, że kupiłam ją bez czytania opisu z okładki, bo właśnie okładka mi się tak spodobała, że kupiłam w ciemno. Ostatnie 200 stron czytałam ciurkiem. Przerażające dokąd może nas zaprowadzić wrodzony i przekazany z pokolenia na pokolenie hejt (w tym przypadku absolutnie bezzasadny)

Gdybym miała opisać tę książkę pojedynczymi słowami to byłyby to ciepła i kojąca. Czytało mi się ja bardzo szybko i lekko, jednak mimo tego wcale lekkich tematów nie poruszała. Autor w bardzo subtelny sposób ujął trudne emocje głównego bohatera. Widzimy jego bezradność wobec tylu niewyjaśnionych sekretów świata, widzimy jego emocjonalny chaos i sprzeczność uczuć, ale także to, jak z czasem dojrzewa. Zmienia się sposób jego myślenia i tego jak opisuje świat. Urzekł mnie sposób przedstawienia wątku miłosnego (także ukazania więzi z rodzicami), dojrzewania tych uczuć u bohatera oraz poznawania siebie... a może bardziej dopuszczania do siebie pewnych rzeczy. Mimo tych zalet, ostatecznie ta pozycja nie była przeznaczona do końca dla mnie. Wiele sytuacji było dosłownie chwilowych i mi osobiście brakowało większego zgłębienia się w wątek, swego rodzaju całkowitej immersji w fabułę. Także wplatania w dialogi takie skondensowane "złote myśli", które oczywiście są cenne, to jednak nie jest to mój ulubiony sposób wyciągania wartości z utworu. Aczkolwiek jest to książka z gatunku literatury młodzieżowej, więc takie nieco wprost przekazanie wartości jest czymś nawet poprawnym.

Bardzo dobra, rozgrzewająca historia, nie tylko o coming-oucie, ale również o przynależności do mniejszości etnicznej. Yami jest charyzmatyczną bohaterką, którą przyjemnie się śledzi i bardzo łatwo kibicuje. Każdy bohater jest sympatyczny i chociaż zakończenie jest troszkę przesłodzone to nie przeszkadza mi to, bo przecież nie każda historia queerowa musi być tylko i wyłącznie dramatyczna. Każdy zasługuje na swój własny happy end.

"Serce jest zdradliwsze niż wszystko inne i nieobliczalne" (Jer. 17:9). To właśnie sercem kieruje się Tanner od pierwszej chwili, gdy poznaje Sebastiana. Choć sprawa od początku wydaje się być przegrana Tanner ignoruje własne obawy oraz ostrzeżenia innych i totalnie daje się ponieść swoim uczuciom. Bo czy zakazana miłość do gorliwego Mormona ma w ogóle szanse na szczęśliwe zakończenie? Akcja powieści dzieje się w Provo w stanie Utah. Miasto to faktycznie (sprawdziłem na Wiki) zamieszkane jest praktycznie przez samych Mormonów (prawie 90% populacji). Członkowie tej społeczności bardzo poważnie podchodzą do swojej religii, a łamanie zasad wiąże się z konkretnymi konsekwencjami. Nie są to więc sprzyjające okoliczności dla zakazanego romansu. Zgodnie z opisem z okładki autorki rzeczywiście starają się nie demonizować wspólnot religijnych i w miarę obiektywnie podchodzić do tematu. Nie unikają jednak ukazania w jaki sposób religia może odbijać się na życiu ludzi, zwłaszcza tych młodych, którzy szukają swojej tożsamości jednocześnie starając się żyć w zgodzie z wpajanymi zasadami. Łatwo nie jest, kto przeżył ten wie. Mimo dość trudnego tematu w powieści nie brakuje też lekkości i humoru, przede wszystkim za sprawą głównego bohatera, Tannera, który jest zarówno zabawny i błyskotliwy jak i inteligentny i dojrzały. Bardzo przypadł mi on do gustu i zdecydowanie jest jedną z najmocniejszych stron powieści. Relacja między nim a Sebastianem rozwija się w sposób ciekawy i wypada bardzo realistycznie, bo mimo dzielących ich różnic uroczo pasują do siebie i są przekonujący. Powieść w sumie jest dosyć przewidywalna, ale i tak czytało mi się ją bardzo przyjemnie i z nieukrywanym entuzjazmem. Po raz kolejny miałem uczucie, że za szybko przeczytałem książkę, bo aż chciało się spędzić więcej czasu z bohaterami i ich historią. Po zakończeniu powieść zostawia z refleksją i mimo wszystko z takim miłym uczuciem na serduszku. Ze względu na bliską mi tematykę, może trochę nad wyrost, ale ode mnie 9/10 gwiazdek. Na pewno jeszcze kiedyś wrócę do tej książki.

Nie potrafię określić tej książki innym słowem niż poprostu ,,super''. Przeczytałam ją ciągiem w dwa dni (dosłownie czytałam przez noc), bo poprostu nie potrafiłam się oderwać! Naprawdę mi się podobało, to jedna z najlepszych młodzieżówek jakie czytałam! Polecam wszystkim!

Bardzo szybko się czytało. Wkręciłam się w historię tej grupki przyjaciół. Czułam vibe wakacji, oczami wyobraźni widziałam piękne norweskie krajobrazy oraz przeżywałam skomplikowane uczucia towarzyszące nastolatkom w trudnych czasach przemian. Historia jest nieskomplikowana, ale angażująca. Jens zakochał się w przyjacielu, nie radząc sobie z uczuciami i aby spróbować zapomnieć, wyjeżdża z Tromsø do Finnsnes, do wujka Torsteina. Ten ze swoim partnerem organizuje paradę równości. Pewnej nocy Jens poznaje Edora, z którym zaczyna go łączyć trudna relacja. Bohaterowie mierzą się z niską samooceną, nastoletnią porywczością i naiwnością. Do całej historii wujkowie Jensa wprowadzają trochę dowcipu i rodzinnego ciepła. Chociaż nie jestem fanką młodzieżówek, cieszę się że ta książka wpadła w moje ręce.

3.5/4

hmm, to była smutna książka, ale przez jakieś 90% nie trafiała w moją wrażliwość i czytałam bez większych emocji. te 10% to momenty, w których oczy mi się zaszkliły i to one sprawiły, że zastanawiam się nad 4 gwiazdkami. była lepsza według mnie, niż "gdyby ocean nosił twoje imię", ale zdecydowanie za krótka. nie umiałam się przywiązać i polubić z bohaterami, gdy miałam na ich poznanie lekko ponad 200 stron. nie mogłam znieść zahry, ale to dobrze.

O tym jak Miłość Od Pierwszego Wejrzenia spotkała na poczcie Przeznaczenie, a potem co i rusz potykała się o wystającą Rzeczywistość. To jest bardzo nastoletnia (pełno tu odniesień do popkultury i aktualnych młodzieżowych trendów) i podczas czytania cały czas miałam wrażenie, że też bardzo hollywoodzka historia - totalnie widzę to jako film. Jest to raczej standardowa komedia romantyczna, choć trzeba docenić, że przed bohaterami postawiono całkiem realistyczne przeszkody do pokonania. Przyjemne (choć zakończenie jest niezbyt satysfakcjonującym staniem w rozkroku i pozostawia trochę niedosytu), ale raczej do szybkiego zapomnienia.

2022 [reread]

przeczytałam drugi raz, bo chciałam mocniej pokochać tę historię, a kiedy jak nie w czerwcu. no i tak: wspaniały klimat, CUDOWNI bohaterowie, motyw found family i wątek romantyczny, który w sumie bardzo lubię. same plusy, prawda? no, a jednak coś z tą książką jest, że nie umiem ją szybko czytać. za każdym razem zajmuje mi mnóstwo czasu i gdzieś w połowie nie mam już ochoty iść dalej. widziałam kiedyś opinię, że mogłaby być po prostu krótsza i może coś w tym jest. będę wspominać ją słodko i gorzko, bo niby była super, a jednak wpadłam przez nią w mały zastój.

teraz może przez to jak ciężko się czytało dałabym 3/3.5, ale rzadko zmieniam oceny po rereadach, więc niech zostanie te 4.

Książka pod tytułem " Cały ten czas " autorstwa Hani Czaban jest jedną z lepszych książek które przeczytałam. Od dawna szukałam powieści w której będzie dużo akcji bo większość przygodówek nie spełniała moich kryteriów . Okładka słaba ale w fabule się zakochałam . Serdecznie polecam 😀

Trudno powiedzieć coś o tej pozycji nie krzywdząc jej przy okazji. "Sezon luster" to powieść poruszająca ważne tematy, zwłaszcza w obecnych czasach. To młodzieżówka, która do młodzieży może trafić i otworzyć im oczy. To wreszcie przypomnienie młodym, skrzywdzonym ludziom, że nie są sami. To nawoływanie ich do zebrania resztek swej odwagi i podzielenie się swoją historią z chociaż jedną osobą. Tak na początek. Opowiada o Cieli i Thomasie. Ona pamięta każdy szczegół nocnej imprezy, on nie pamięta żadnego. Te dwie poranione duszę, w trakcie powieści, nawiązują między sobą kruchą więź. Odnajdują w sobie zrozumienie, wsparcie i uczą się żyć na nowo, a jednocześnie uczą się zebrać okruchy swej odwagi, by przeciwstawić się swemu oprawcy. Jedyne co przeszkadzało mi w czytaniu to nagromadzenie obcych słów, które osoba autorska wrzuca do powieści, by nadać jej autentyczności. O ile parę z nich było powtarzalnych i nawet ja już je potrafię, to słowa pojawiały się co parę zdań, co utrudniało mi odbiór lektury. Objaśnione zostawały tylko raz i często można było zapomnieć tego co oznaczają. Obok tej pozycji nie idzie przejść obojętnie. Polecam ją każdemu, zwłaszcza młodemu czytelnikowi.