Dead Dead Demon’s Dededede Destruction #3

Chociaż yuri to nie moja broszka, to całkiem fajnie się czytało. Mąż zdradza bohaterkę, więc zamiast od razu go skonfrontować, ta wdaje się w romans z podwładną. Niby chce, ale tylko dla zabawy, ale się zakocha, ale to jest nienormalna relacja, bo tak nie wolno, co ludzie powiedzą. Ale finalnie i tak wiem, że będzie wszystko gut, bo no jak to, manga musi się dobrze zakończyć. Czyli tak, jak to w realnym życiu czasami jest. Dobra, ale do zapomnienia.

POPKulturowy Kociołek: https://popkulturowykociolek.pl/koyoharu-goutouge-zbior-opowiadan-recenzja-mangi/ Całą treść tomiku w bardzo dużym uproszczeniu można byłoby określić mianem mrocznej fantastyki, w której czytelnik może się doszukiwać jakieś głębi fabularnej. Na planszach mangi pojawiają się demony (i inne potwory), różnorakie emocje, wyrazista akcja i wieloznaczne cierpienie człowieka. Treść do nazbyt rozrywkowych więc nie należy, ale klimat ten powinien spodobać się fanom autora. Dodatkowym powodem, dla którego warto sięgnąć po tę jednotomówkę, jest otwierająca ją historia (Zabójca łapczywych drapieżców). Jest to bowiem nic innego jak pierwowzór serii Kimetsu no Yaiba. To właśnie to krótkie opowiadanie przerodziło się później w bardziej złożoną serię, którą pokochały miliony czytelników na całym świecie. Na dalszych stronach odbiorca znajdzie jeszcze trzy dość specyficzne opowiadania. Każde z nich podąża własną drogą, jednocześnie łączą je niektóre elementy charakterystyczne dla twórcy, chociażby mocno wyrazisty mrok. Wszystkie zebrane tu historie mają więc w sobie to „coś”, co sprawia, że mogą one zaciekawić czytelnika (zdecydowanie jednak nie każdego). Należy jednak pamiętać o tym, że jest to zbiór krótkich one-shotów. Nie ma więc tu mowy o nadmiernym rozwijaniu fabuły, poruszaniu wielu wątków czy głębszej prezentacji bohaterów. Całość opowieści najczęściej zamyka się w kilkunastu stronach, pozostawiając wiele niedopowiedzeń....

Przyjemne zakończenie krótkiej historii. W drugim tomie dochodzi do konfrontacji między Iwagami a jego byłą dziewczyną, poznajemy również rodzinę Akiry i dochodzi do tego do czego miało dojść; czyli szczęśliwego zakończenia. Jako całość oceniam tę mangę dobrze, interesująco przedstawiono tu problem z przypisaniem ról na podstawie płci. Jednak autorka daje przytyczka w nos czytelnikowi bo pytanie postawione w tytule mangi zostaje bez odpowiedzi. Można było wyjaśnić tę kwestię bo tak to czytelnik zostaje w niewiedzy i w oparach domysłu. Mimo wszystko polecam jako krótką, przyjemną historię.

Dead Dead Demon's Dededede Destruction 4ᄒ 𝘈𝘭𝘢𝘳𝘮 𝘙𝘊𝘉 19/06 11:26 𝘜𝘸𝘢𝘨𝘢! 𝘡𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘵𝘬𝘶 𝘮𝘢𝘵𝘬𝘪 𝘸𝘺𝘴𝘵𝘢𝘳𝘵𝘰𝘸𝘢ł 𝘯𝘰𝘸𝘺 𝘵𝘺𝘱 𝘭𝘢𝘵𝘢𝘫ą𝘤𝘦𝘨𝘰 𝘴𝘱𝘰𝘥𝘬𝘢 𝘬𝘭𝘢𝘴𝘺 ś𝘳𝘦𝘥𝘯𝘪𝘦𝘫. 𝘜𝘬𝘳𝘺𝘫 𝘴𝘪ę 𝘸 𝘴𝘤𝘩𝘳𝘰𝘯𝘪𝘦 𝘭𝘶𝘣 𝘱𝘰𝘻𝘰𝘴𝘵𝘢ń 𝘸 𝘣𝘶𝘥𝘺𝘯𝘬𝘶. 𝘑𝘦ś𝘭𝘪 𝘻𝘢𝘶𝘸𝘢ż𝘺𝘴𝘻 𝘤𝘰ś 𝘱𝘰𝘥𝘦𝘫𝘳𝘻𝘢𝘯𝘦𝘨𝘰, 𝘻𝘢𝘤𝘩𝘰𝘸𝘢𝘫 𝘣𝘦𝘻𝘱𝘪𝘦𝘤𝘻𝘯𝘺 𝘰𝘥𝘴𝘵ę𝘱 í 𝘯𝘪𝘦𝘻𝘸ł𝘰𝘤𝘻𝘯𝘪𝘦 𝘱𝘰𝘸𝘪𝘢𝘥𝘰𝘮 𝘱𝘰𝘭𝘪𝘤𝘫ę 𝘭𝘶𝘣 𝘴𝘵𝘳𝘢ż 𝘱𝘰ż𝘢𝘳𝘯ą. „Nadszedł czas, abyśmy pokazali złoczyńcom, co znaczy prawdziwa sprawiedliwość! To wojna o słuszną sprawę! Zapamiętajcie moje słowa, nadchodzi dzień X!”. Tego dnia wszystko się zmieniło, a jednocześnie nie zmieniło się nic.... W stosunkach międzynarodowych dochodzi do krytycznej sytuacji, gdy niepohamowany prezydent Stanów Zjednoczonych żąda od Japonii podzielenia się ze światem swoimi odkryciami dotyczącymi niesamowitej technologii przybyszy z daleka. Dawne przymierze zawarte pomiędzy oboma państwami przestaje mieć tutaj jakiekolwiek znaczenie, a wybuch globalnego konfliktu zbrojnego jest coraz bardziej realny. Tymczasem kółko okultystyczne, w którego skład wchodzi Kadode oraz reszta jej ekstrawaganckich przyjaciółek wybiera się nad morze, aby odpocząć od ciężkiego studenckiego życia. Złoty piasek, przejrzyście czysta woda, polowanie na obcych oraz odkrycie niezwykłej tajemnicy z przeszłości Onci – trzeba przyznać, że zapowiadają się naprawdę zwariowane wakacje! „Pokażę Ci...prawdę”. Coraz większymi krokami zbliżam się do punktu kulminacyjnego w „DDDD”. Zostały mi niespełna do przeczytania dwa ostatnie tomy, aby móc oficjalnie przyznać, że skończyłam całą serię. Jednak wczoraj wieczorem po dokończeniu czwartej części pojawiły się u mnie nagle dziwnego rodzaju obawy oraz też pewne zastrzeżenia związane z tym, czy Inio Asano rzeczywiście da radę wszystkiemu podołać i udźwignie ciężar, który spoczywa na jego barkach wobec oczekiwań swoich najwierniejszych czytelników. W tym minimalnie nawet moich oczekiwań... No bo nie oszukujmy się, że ja jako osoba polecająca Wam ten tytuł też muszę być wobec niego jakoś wymagająca. I w tym przypadku zaczęłam się mocno zastanawiać nad tym, czy jest to seria wciąż godna dalszego śledzenia. Odpowiedź jest prosta: TAK. Mangi spod rąk Inio Asano zdecydowanie zwracają uwagę swoją innością - ciężko je odstawić na później, a gdy już się to zrobi, to niefortunnie tkwią w twojej głowie, dopóki nie dowiesz się, co stało się dalej. Jego surowy punkt widzenia, od którego reszta japońskich artystów w swoich dziełach zazwyczaj woli trzymać się z daleka jest czymś unikalnym, fascynującym, ale również w znacznym stopniu dosadnie kontrowersyjnym. Ten tom od chwili ujawnienia tajemnicy jednej z głównych bohaterek popchnął całą akcję niesamowicie do przodu. Takiego szalonego obrotu spraw jak tutaj, to nawet ja się nie spodziewałam i uważam, że wy bylibyście tym tak samo bardzo zaskoczeni. De facto ciężko jeszcze stwierdzić, czy podjęte w tej części przez mangakę decyzje były właściwe, ale staram się być ku temu dobrej myśli. Znam styl pisania autora i jego mangi niejednokrotnie wywierały na mnie ogromne wrażenie pod względem właśnie świetnie przemyślanej fabuły, więc raczej tu nie trzeba się niczego obawiać. Inio Asano ma po prostu to do siebie, że nie lubi pozostawiać swoich czytelników w niewiedzy i zamiast tego woli nas psychicznie "pomęczyć". To taki typ człowieka, starający się bardziej nakłonić swoich czytelników do porządnych refleksji aniżeli zostawiać im duży niedosyt i mocne rozczarowanie. Na obecną chwilę otrzymaliśmy ciekawe wprowadzenie do finału, który bądź co bądź nie wiadomo nawet, czym będzie dokładnie. Żaden z bohaterów nie chce wspominać o upadku ludzkości i tym bardziej o samym końcu świata, więc na razie możemy się tutaj wszystkiego spodziewać, ale miejmy nadzieję, by przynajmniej zmierzało to w dobrym kierunku... „To i tak tylko zabawa w rewolucję”. •INFORMACJA O PIERWSZYM ANIME ASANO• Od niedawna można obejrzeć na internecie pierwszą ekranizację mangi Pana Inio Asano. Chwilowo anime „Dead Dead Demon's Dededede Destruction” składa się z 18 odcinków, każdy po 25 minut. Oprócz niego dołączona jest również OVA (0), którą z własnego doświadczenia polecam obejrzeć dopiero po pierwszym odcinku -wtedy bardziej zrozumiecie sens "tajemniczego" zniknięcia ojca pewnej bohaterki. „Trzydziesty drugi sierpnia był niekończącym się latem...a jednocześnie końcem świata”. Ograniczenie wiekowe: 16+ TW! Wojna, polityka, psychologiczne, przemoc Wydanie 2 w 1

/przeczytane po angielsku/ Manga o przemijaniu, o odrzuceniu, o idealizowaniu przeszłości. O jeden zwrot akcji za dużo (chociaż końcówka też miała swój urok, zwłaszcza ostatni panel). Widać w całości ręke Tatsukiego, zarówno w kreowaniu postaci jak i przedewszytskim w całym artsyle'u. Wciągnęła mnie i połknąłem w całości, wyleczyła mnie z jakiejś niechęci do ponownego czytania tego medium.

Dead Dead Demon's Dededede Destruction 5ᄒ Witaj człowieku, Czekaj, stój! Nie skrzywdzę Cię! Wiem, że w tych czasach powinniśmy być niesamowicie ostrożni, ale mi możesz zaufać. Nazywam się Oba Keita i jestem taki sam, jak ty...znaczy niezupełnie, ale już Ci wszystko na spokojnie wyjaśnię. Nie musisz się mnie bać pomimo tego, że jestem kosmitą. Zaraz, czemu się śmiejesz? Ja naprawdę nie żartuję. Przyleciałem tutaj z daleka, aby przeprowadzić z moim gatunkiem inwazję na waszą planetę, ale sprawy się nieco pokomplikowały i niestety już od dłuższego czasu błądzę po Ziemi. Na całe szczęście wszystko się zmieniło od chwili, gdy napotkałem na swojej drodze Ouran Nakagawe i Kadode Koyame, które się mną zaopiekowały, nie zwracając uwagi na to, kim tak naprawdę jestem. Stopniowo zacząłem się do nich przyzwyczajać i ostatnio nawet wspólnie pojechaliśmy nad morze poszukać statku kosmicznego, ale tam niefortunnie pojawił się pewien poważny problem, któremu musiałem natychmiast zaradzić. I niestety najgorsze w tym wszystkim jest to, że to dopiero początek katastrofy. Nadal mi nie wierzysz? Hej! Przestań się śmiać! To nie jest wcale zabawne! Jednak moi bliscy mieli w jedynym aspekcie o Was rację - jesteście naprawdę dziwnymi istotami... „Odważysz się...zmienić losy całego świata?”. Tego dnia wszystko się zmieniło, a jednocześnie nie zmieniło się nic. Keita Oba oraz Makoto Tainuma przenoszą się do zawiłych wspomnień Oran Nakagawy z alternatywnej rzeczywistości, kiedy ta wraz z jej przyjaciółką, Kadode Koyamą uratowała świat, rujnując jednocześnie niefortunnie swoje życie. W tym samym czasie prawdziwa Nakagawa niestety decyduje się na desperacki krok i wykorzystuje technologię najeźdźców, chcąc jak najszybciej zapobiec zbliżającej się tragedii. Co może z tego wszystkiego wyniknąć? „Jeśli będziemy przypinać ludziom etykietkę złoczyńców, stworzymy spirale nienawiści, w której sami się uwięzimy”. Osobiście uważam, że „Dead Dead Demon's Dededede Destruction” jest bardziej interesującym tytułem od „Dobranoc, Punpunie”. Oczywiście w żadnym wypadku nie mam tutaj teraz w planach porównywać do siebie obu tych serii, ponieważ nie będzie miało to kompletnie żadnego sensu, ale bez zbędnego owijania w bawełnę sądzę, że od pierwszych rozdziałów historia w „DDDD” zdecydowanie bardziej mnie zaangażowała. Jest to prawdopodobnie też najlżejsza w odbiorze manga Asano wydana u nas, jaką do tej pory miałam przyjemność przeczytać, więc pewnie też dlatego bardziej trafiła ona w mój gust czytelniczy. Chociaż w sumie nie twierdzę tutaj, że ta historia mogłaby się w całość zaliczać do tych lekkich, bo od dokładnie czwartego tomu zostaliśmy wypchnięci za cienką czerwoną linię, po której przekroczeniu zaczęły dziać się rzeczy coraz bardziej nieprzewidywalne. Autor nie ma wobec swoich czytelników grama skruchy i śmiem nawet stwierdzić, że posiada mocno mizantropiczne spojrzenie na świat. Trzeba tym samym jednogłośnie stwierdzić, że jest on jednym z najbardziej problematycznych autorów, których naprawdę trudno rozgryźć. No dobra, koniec tej gadaniny o Asano, bo nie jest on przecież tutaj na pierwszym planie. Nadeszła chwila powrócić do tego, co dzieje się w mandze, a od teraz rozpoczynamy konkretną jazdę bez trzymanki. W piątej części wracamy jeszcze na moment do tajemnic z alternatywnej rzeczywistości Onci i tam w końcu wszystko zaczyna się nam układać w logiczną całość. Brakuje tylko niespełna jednego elementu do zakończenia całej układanki i dowiedzenia się, czy świat zostanie faktycznie uratowany. Dodatkowo dochodzimy do kulminacyjnego punktu zwrotnego, podczas którego statek matka budzi się do życia. I akurat ten moment jest niesamowicie fascynujący, bo po dokładnie czterech latach obecności tego obiektu w życiu Japończyków, którzy wcześniej nim się w żadnym stopniu nie przyjmowali i uznawali go tylko za zwykłą atrakcję turystyczną - nagle dzieje się coś szalenie przerażającego. Coś, na co pewnie nikt nie był przygotowany. Co więcej, to nie jedyna rzecz, która w tym wszystkim jest straszna, bo pośród tego całego zamieszania, życie poszczególnych postaci toczy się wciąż normalnym tokiem, tak jakby koniec świata nie miał dla nich żadnego znaczenia. Jakby nie zdawali sobie sprawy z tego, że te mile spędzone ze sobą chwile w każdej sekundzie mogą zamienić się w istny koszmar. Jakoś ciężko mi uwierzyć, że są tak bardzo wyluzowani i trochę to niepokojące, co nie? Nie będę zdradzała Wam wszystkiego i wyjaśniała, czemu tak się dzieje, ale właśnie dzieła tego mangaki mają to do siebie, że trzeba przy nich trochę pogłówkować, aby otrzymać rzetelne odpowiedzi ^^' „Jeśli sama nie potrafisz podjąć decyzji, to nie masz też prawa oceniać innych”. Powyższe zdanie wypowiedział ktoś, kogo tak właściwie jeszcze nie miałam okazji Wam tutaj przedstawić, a zdecydowanie powinnam, ponieważ jest jednym z moich ulubionych bohaterów w tej serii. Mowa tu o Hiroshi Nakagawie - bracie Onci, który pomimo marnowania czasu na różnych bzdetach - uwierzycie mi, że jest naprawdę fantastyczną osobą. Niejednokrotnie byłam pod wrażeniem jego cennych rad, które udzielał swoim bliskim. To naprawdę dobry człowiek o złotym sercu i bez wyjątków stawiam go obok Hikaru Sumaru oraz Ouran Nakagawa w topce moich ulubionych postaci ★ „Czy znajdzie się śmiałek, który zapobiegnie katastrofie?”. Sądzę, że dla osób, które jeszcze nigdy wcześniej nie miały okazji sięgnąć po twórczość Inio Asano, a chcą to za niedługo zrobić - będzie to tytuł idealny na dobry początek. Tylko jeszcze na wstępie zaznaczam, że nie warto zrażać się po pierwszym tomiku, bo im dalej, tym jest znacznie ciekawiej ;) Ograniczenie wiekowe: 16+ TW! Wojna, polityka, psychologiczne, przemoc Wydanie 2 w 1 „Świat, w którym teraz żyjemy, przepełniony jest niepewnością, strachem i cierpieniem”.

Home far away ➜ Gubię się w tym świecie. Chodzenie każdego dnia na poranne msze i ciągłe modlitwy...kiedy to się w końcu skończy? Czy jest ktoś, kto wyrwie mnie z tej codziennej monotonni? Mam serdecznie dość tego wszystkiego... Dość, dość, DOŚĆ! Czy jest ktoś w stanie dać mi, chociaż na moment odrobinę szczęścia? Czy znajdzie się ktoś, kto uchroni mnie przed Bogiem? „Ciągle na nowo przenosiłem się dalej i dalej, zupełnie jakbym uciekał. Aż któregoś ranka...w pewnym mieście...spotkałem chłopaka...o takim samym spojrzeniu jak moje”. Alain Saverio pochodzi z bardzo pobożnej rodziny, która stawia Boga na pierwszym miejscu. Chłopak czuję się przez to niedoceniany, bezwartościowy i obarcza się winą. Każdego dnia musi pokutować za swoje nawet najbardziej błahe czyny, przez co nie ma poczucia, że naprawdę istnieje. Pewnego zimowego wieczoru przypadkowo spotyka Haydena Stewarta - mężczyznę, który nie ma stałego miejsca zamieszkania i podróżuje po świecie, chcąc zaznać podobnie jak on sam świętego spokoju. W trakcie rozmowy postanowili zostać dobrymi przyjaciółmi, dopóki ten drugi nie wyjedzie z miasta, ale wtedy jeszcze nie zdawali sobie sprawę z tego, że to spotkanie odmieni resztę ich życia. Hayden podejmuje się spontanicznej decyzji i zabiera Alaina w podróż. Podróż do tego jedynego miejsca na ziemii, które można byłoby nareszcie uznać za prawdziwy dom... „Chciałem zatonąć w uczuciu, które wypełniało moje serce, ale nie pozwalała mi na to świadomość własnego grzechu” USA, lata dziewięćdziesiąte - to były zaledwie trzy zwykłe słowa, które natychmiastowo skłoniły mnie, aby przeczytać ten tytuł. Bądź co bądź raczej nie często się zdarza, aby w jakiejkolwiek mandze ukazywano dawne czasy, a otoczka lat 90 nadała tej historii niepowtarzalnego klimatu. Fabuła została dobrze poprowadzona, a narracja niejednokrotnie skłaniała mnie do wielu przemyśleń. „Jestem skupiony wyłącznie na tym...by uciec jak najdalej”. Historia Alaina i Haidena nie należy do tych łatwych - to ciężka opowieść o ucieczce i walce z demonami przeszłości, które nachodzą ich każdego dnia, każdej nocy. Nie dają im spokoju i gdy myślimy, że już wszystko będzie w porządku, to nagle otrzymujemy kolejny cios w sam środek serca. Obaj cały czas ciągną za sobą pewien niewidzialny łańcuch bólu i cierpienia, który uniemożliwia im bycie szczęśliwym. Starają się wspólnie uciec od grzechu i odnaleźć ukojenie. „To musi być koniec świata. Miejsce...w którym nie ma nic poza nami” Kreska jest dopracowana, a sam styl rysowania autorki podciągnęłabym trochę pod taki realistyczny. Kadry z wielką łatwością mogą wzbudzić w nas masę niepożądanych emocji i faktycznie dla osób przewrażliwionych może być to jeszcze cięższe w odbiorze. „Nie potrafię patrzeć na świat tak jak ty” „Home far away” to tytuł skierowany do starszych czytelników. Znajdziemy w nim nie tylko trudną w odbiorze historię, ale również pojawią się tam nieco ostrzejsze sceny, które niekoniecznie powinny widzieć osoby poniżej 18 roku życia, więc nałożone ograniczenie wiekowe jest adekwatne i warto mieć je na uwadze przy zakupie tejże mangi. „Czuję, że nieuchronnie zbliża się koniec” Samo zakończenie można stwierdzić, że jest czymś w formie wybawienia, ale też nakłonienia nas jako czytelników do potencjalnej refleksji. Osobiście warto po ten tytuł sięgnąć, bo nie jest to typowe yaoi, gdzie główny nacisk kładzie się na romantyczną relacje pomiędzy pierwszoplanowymi bohaterami. Mnie manga Pani Teki Yatsudy w pewien sposób urzekła i z pewnością zapamiętam ją na długo, więc też mogę Wam ją z czystym sumieniem polecić. „Moje miejsca...jest w jego oczach” Ograniczenie wiekowe: 18+ TW! Maltretowanie, napaść, gw@łt, narkotyki, zaburzenia psychiczne, z@bójstwo

POPKulturowy Kociołek: Cześć Michael! tom 1 to zbiór ponad osiemdziesięciu krótkich historyjek, których częścią wspólną jest tytułowy kot. Czworonożny puchaty milusiński, którego życie pełne jest różnorakich wrażeń. Pod pewnymi względami przypomina on swojego zachodniego dalekiego krewnego (Garfielda), zachowując jednak przy tym swoją Japońską niezwykłość. Największym atutem mangi jest jej humorystyczny charakter. Makoto Kobayashi z dużą dozą ironii i sarkazmu przedstawia codzienne życie kota, bawiąc się stereotypami i ukazując zabawne strony kocich zachowań. Historie są krótkie, lekkie i przyjemne w odbiorze, dzięki czemu potrafią rozbawić do łez, mają jednocześnie w sobie pewną nie zawsze oczywistą głębię. Bezkonkurencyjną gwiazdą jest tu oczywiście Michael, którego trudno nazwać zwykłym kotem. W kolejnych opowiadaniach przeżywa on bowiem najróżniejszego rodzaju przygody, które mocno powiązane są z jego właścicielami. Michael jest czasem kotem pary młodych ludzi, czasem kotem samotnego mężczyzny, czasem kotem młodej pracującej dziewczyny, czasem zaś kotem yakuzy. Takie podejście do scenariusza sprawia również, że manga jest naprawdę niezwykła. Może się wydawać, że cały czas mamy do czynienia z tym samym bohaterem, ale w rzeczywistości jest tak, jakby kot miał kilka żyć. Ponieważ konteksty, środowisko i postacie zmieniają się wielokrotnie z każdym kolejnym rozdziałem. Nawet jeśli bohaterowie się powtarzają, to tak naprawdę nigdy nie wie się, z jaką sytuacją będzie się mieć tu do czynienia. Sprawia to, że przy tytule nie można się nudzić, a całość czyta się w iście błyskawicznym tempie.... https://popkulturowykociolek.pl/czesc-michael-tom-1-recenzja-mangi/

Ocena zbiorcza dla tomów #2-#4: Z niesłabnącym entuzjazmem towarzyszę Akirze w jego podróży przez ogarniętą epidemią zombie Japonię. Ostatnio miałam okazję przeczytać trzy kolejne tomy „100 rzeczy do zrobienia, zanim zostanę zombie” autorstwa Haro Asō i Kotaro Takaty. Jak wypada jego wyprawa do domu rodzinnego położonego w odludnych górach? Spełnianie marzeń w postapokaliptycznym świecie trwa w najlepsze. Odnalezienie przyjaciela było wyłącznie początkiem szalonej przygody. Tendo pragnie zostać bohaterem, Kencho szkoli się na komika, a to wszystko przerywane kolejnymi falami zombiaków. W Tokio robi się przy tym coraz tłoczniej. Potrzeba ucieczki z miasta stanowi kanwę dla niezwykłych perypetii, które doprowadzą do stworzenia nietypowej drużyny goniącej za tym, czego od dawna pragnęli w życiu, a nigdy nie mogli zrealizować. Czego nie ma w tej opowieści?! Rekiny-zombie, wystrzałowe pojazdy, starcia z przeszłością i ubogacające poznawanie japońskiej kultury. Trudno nie kibicować bohaterom, którzy w równie oklepanej konwencji decydują się na nieszablonowe przygody. Mają przy tym niesamowicie wiele szczęścia do natrafiania na nieprawdopodobne okoliczności umożliwiające kolejne cele z listy. Fantastyczne wojaże pełne radości nie przeszkadzają przy tym w uderzaniu w poważniejsze tony. Nie każde przedsięwzięcie kończy się dobrze, a czasem porażka stąpa tuż za sukcesem. Wyłącznie potęguje to rollercoasterowy charakter całej fabuły. Pomimo komediowego podejścia do horrorowej tematyki, dostrzegam tu sporo mądrych spostrzeżeń, które mogą wyłącznie pomóc w równie zabieganym współczesnym świecie. Czasem, zamiast walczyć o sukces, prestiż czy pieniądze, warto się poobijać, by przynajmniej odsapnąć od zgiełku hiperproduktywności, który nie daje szczęścia. Niesłychanie wciągnęłam się w tę zombiastyczną opowieść. Z wielką chęcią sięgnę po pozostałe tomy i wręcz nie mogę się doczekać, aż dotrę do tych, które nie ukazały się w wersji animowanej. Tymczasem moja ocena zbiorcza dla tomów #2-#4 to uczciwe 8/10. Polecam.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: White Note Pad to wydana przez Waneko jednotomówka autorstwa Tomoko Yamashity opowiadająca historię Hany Odamaki, siedemnastoletniej licealistki, i Shougo Kine, trzydziestoośmioletniego mechanika samochodowego, którzy w wyniku niejasnych okoliczności zamieniają się ciałami. Historia koncentruje się na ich ponownym spotkaniu rok po tym incydencie, ukazując, jak ta niezwykła sytuacja wpłynęła na ich życie i postrzeganie samych siebie. Motyw zamiany ciał, choć powszechnie eksploatowany w popkulturze, w White Note Pad zostaje potraktowany z zaskakującą dozą powagi i refleksji. Yamashita skupia się tu na psychologicznych i egzystencjalnych konsekwencjach takiego doświadczenia. To opowieść o tożsamości, poszukiwaniu własnego „ja” i trudnościach w odnalezieniu się w świecie, gdy rzeczywistość ulega drastycznej zmianie. Fabuła nie gna na łeb na szyję. Narracja jest spokojna, wręcz kontemplacyjna, skupiona na wewnętrznych przeżyciach bohaterów. Dużą rolę odgrywają monologi wewnętrzne i dialogi, które pozwalają czytelnikowi wniknąć w ich myśli i emocje. Tempo akcji jest powolne (momentami może nawet trochę za bardzo), ale dość dobrze współgra z melancholijnym i introspektywnym charakterem mangi. White Note Pad to nie historia pełna zwrotów akcji, lecz raczej studium psychologiczne dwóch osób postawionych w nietypowej sytuacji. Tytułowy „biały notatnik” staje się metaforą pustej kartki, na której bohaterowie muszą na nowo zapisać swoje życie. Zamiana ciał staje się dla nich okazją do refleksji nad sobą i przewartościowania dotychczasowych wyborów. To opowieść o drugiej szansie, o możliwości spojrzenia na swoje życie z innej perspektywy i odkrycia nowych aspektów własnej tożsamości. Manga pomimo wielu zalet ma również swoje pewne wady. Przede wszystkim, fabuła momentami wydaje się zbyt statyczna (zwłaszcza pod koniec). Brak wyraźnego punktu kulminacyjnego i rozwiązania opowieści może pozostawić czytelnika z uczuciem niedosytu. Zakończenie jest otwarte i pozostawia wiele pytań bez odpowiedzi. Niektórzy odbiorcy mogą odczuć to jako brak satysfakcjonującego domknięcia historii. Ponadto, niektóre wątki, takie jak relacje Hany z rodziną i przyjaciółmi, mogłyby być bardziej rozwinięte. Manga skupia się głównie na wewnętrznych przeżyciach bohaterów, przez co relacje z otoczeniem schodzą na dalszy plan. Brakuje głębszego spojrzenia na to, jak zamiana ciał wpłynęła na ich interakcje z innymi ludźmi.... https://popkulturowykociolek.pl/w-labiryncie-tozsamosci-recenzja-mangi-white-note-pad/

Manga opowiada o studentce Satomi Okumie, która szaleńczo zakochała się w swoim koledze z zajęć, Mizuki Kandzie. Na prośbę swojej koleżanki zaprasza swojego ukochanego, by pomógł w kawiarence z crossdressingiem. Ten zgadza się pod warunkiem, że Okuma pójdzie z nim na randkę. Dziewczyna nie mogła być już bardziej szczęśliwa. Z drugiej strony mamy Mizuki Kandę, która tak naprawdę jest dziewczyną. Chciała zrobić żart Okumie, ale potem to wszystko zaszło za daleko by się wycofać. Teraz musi albo skłonić Satomi by z nią zerwała, albo wyjawić jej prawdę. Jednak po niepowedzianiach tego planu, okazuje się, że nasza "przystojna dziewczyna" zakochała się w "pannie spod klosza" i wszystko komplikuje się jeszcze bardziej. [ɐɾzuǝɔǝᴚ] Mangi cegły to zdecydowanie jedne z moich ulubionych, historie w nich zawarte mają naprawdę spore pole do popisu. Urocze lesbijki zawsze górują w moim sercu, dlatego oceniam tą mangę na 10🌟. Historia nie jest nudna, kreska przyjemna dla oka. Nie brakuje tu też uroczych scen, w których jestem zakochana ❤️ Jedynie tytuł jest lekko mylący, bo ma odzwierciedlenie w fabule, ale szczerze nie gra on w niej większej roli.

Absolutnie przepiękna manga, której wysokie noty są jak najbardziej zasłużone. Uwielbiam boys love, ale ta historia ma naprawdę niepowtarzalny klimat. Czuć w niej nostalgię i niewyobrażalną tęsknotę, która dociera do najgłębszych komórek ciała. Wraz z odnalezionym dziennikiem cofamy się w czasie, kiedy to miała miejsce wyjątkowa historia miłosna. I właśnie to sprawia, że historia daje nam wrażenie czegoś ulotnego i przy tym pięknego. Kaya Azuma znakomicie przedstawiła relację Gene i Trevora, która już od pierwszych interakcji przyprawia o szybsze bicie serca. Mimo oczywistego zainteresowania i fascynacji, ich więź rozwija się stopniowo i bardzo naturalnie. Manga nie skupia się tylko i wyłącznie na wątku romantycznym, co jest ogromną zaletą. Zarówno Gene, jak i Trevor, mają swoje zmartwienia, swoją przeszłość, która stale ich nawiedza. Do tego dochodzą też wątki postaci pobocznych, które nie są tylko i wyłącznie tłem, bo również przykuwają swoją uwagę i bardzo interesują. Każda historia zostaje tu wysłuchana. Dostajemy tutaj także wgląd w społeczność amiszów, co uznałam za wyjątkowo interesujące. "Dear Gene" to idealny przykład tego, że sama miłość nie zawsze wystarcza i że istnieją także inne ważne pragnienia, które chce się zrealizować. Słodko-gorzka opowieść o odkrywaniu siebie i o własnym rozwoju. I przede wszystkim historia o pięknej miłości, która, choć wydawała się ograniczona w czasie, trwa na całe życie. "Dear Gene" to wyjątkowa manga, która wywołuje u czytelnika ogrom emocji oraz daje nadzieję.

Drugi tom podobał mi się jeszcze bardziej niż pierwszy — akcja przyśpiesza, ale napięcie jest budowane raczej przez obrazy, niż słowa. Poczucie dyskomfortu zaczyna powoli dotykać mojej strefy komfortu, ale to dobrze, bo po to sięgnąłem po „Krew na szlaku”.

Trochę się fantastyki naczytałem i naoglądałem w 2023 r. Jak zwykle towarzyszyły temu zmienne odczucia. W przypadku tego gatunku coraz trudniej bowiem o oryginalność, a autorzy powielają wiele znanych motywów. Nie spotkałem się jednak z ciekawszym i lepiej napisanym wstępem do historii z innego świata niż w pierwszym tomie mangi Paladyn z ziem dalekich. Tytuł, ukazujący się w Polsce od marca 2023 r. nakładem wydawnictwa Kotori, to adaptacja serii powieści tzw. light novel autorstwa Kanaty Yanagino. Póki co, doczekała się ona 12 tomów, z których w naszym kraju wydano już pięć. Jeśli jesteście miłośnikami fantasy, to naprawdę warto przyjrzeć się temu tytułowi, a oto dlaczego tak jest. Choć Paladyn z ziem dalekich nie zaczyna się w najbardziej oryginalny sposób, to z czasem robi się naprawdę ciekawe. Co najważniejsze, doceniamy kunszt scenariusza, a także kreskę i styl autora mangowej adaptacji, którym jest Mutsumi Okubashi. Już na wstępie dowiadujemy się, że nasz główny bohater wiódł kiepskie, przeciętne życie, ale traf chciał, że odrodził się w fantastycznej, pełnej tajemnic krainie. Wraz z Williamem, bo tak mu na imię, poznamy ten świat. Nim jednak do tego dojdzie, chłopak musi dorosnąć i przygotować się na to co go czeka. Nie kojarzę podobnego wstępu do historii jak ten, z którym miałem do czynienia właśnie w tej mandze. Dlatego już na starcie byłem zaintrygowany tym, co przyniesie mi ta opowieść. Szybko okazało się, że wraz z kolejnymi rozdziałami tego pierwszego tomu było tylko ciekawiej. Zacznijmy może od tego, że Williama poznajemy jako siedmiolatka. Co jednak ważniejsze i ciekawsze, wychowuje go trójka bardzo nietypowych rodziców zastępczych. Owymi rodzicami jest specjalizujący się w walce szkielet Blood, duch obdarzonego niezwykłym intelektem i mocą maga Gusa oraz dbająca o zdrowie, porządek i pełne brzuchy bohaterów mumia Mary. Trzy bardzo charakterystyczne postaci, pod niemal każdym względem różniące się od siebie. Niemal, gdyż łączy ich niezwykle ciepłe uczucie wobec Williama, którego wychowują jak własne dziecko. Na tym jednak nie koniec. Skąd William wziął się pod opieką takiej trójki? Dlaczego te z pozoru potwory zajmują się dzieckiem? I jakie skrywają przed nimi sekrety? To tylko część pytań jakie autor stawia przed czytelnikiem, by następnie powoli udzielać nam na nie odpowiedzi. Z tego co mamy okazję wywnioskować po pierwszym tomie mangi, nie są to nigdy odpowiedzi proste i przewidywalne, co tylko działa na plus tej historii. Paladyn z ziem dalekich naprawdę pozytywnie mnie zaskoczył. Bardzo spodobał mi się fakt, że historia nie gna do przodu, tylko podąża swoim tempem. William się uczy, trenuje, ale także jak każdy dzieciak ma wiele pytań. Tym więcej, gdyż bardzo długo nie dostaje na nich odpowiedzi, co ma być uzasadnione troską Gusa, Blooda i Mary o chłopaka. Ten klimat tajemnic również przypadł zresztą mi do gustu. Pierwszy tom mangi nakreśla przed nami pewne prawidła rządzące tym tajemniczym światem. Dowiadujemy się, że grasują w nim nieumarli, słowa mają bardzo istotne znaczenie w przypadku magii, a nad wszystkim pieczę sprawują przeróżni bogowie. Niby nie jest to nic nowego jeśli chodzi o gatunek fantasy, a jednak sposób w jaki te elementy autor scenariusza wykorzystuje i jak odsłania przed nami tę rzeczywistość jest naprawdę wciągający. Co zaś tyczy się strony wizualnej komiksu, to prezentuje się on bardzo solidnie. Przez większość czasu przyglądamy się czwórce bohaterów, więc autor musiał postarać się by ich wizerunki były dla nas odpowiednio atrakcyjne i ciekawe, i ta sztuka mu się udała. Dodatkowo, pierwszy tom został wzbogacony o kolorowe strony, ale te musicie już odkryć sami.

★(𝕣𝕖𝕔𝕖𝕟𝕫𝕛𝕒): ★Manga była dosyć ciekawa. Fabułą było życie szkolne i pozaszkolne Kazumy. Chłopak postanawia się ogarnąć i poszukać wreszcie swojej drugiej połówki. Lecz któregoś dnia wszystko się zmienia, gdy na jego drodze pojawia się tak zwany „Anioł". Jest to Akira którą od razu darzy swoimi uczuciami zakochując się od pierwszego wejrzenia. Lub jest to on? Tego nikt nie wie. — Męski głos — Brak biustu — Nosi żeńskie imię Akira — Bez trudu potrafi zjeść gigantyczne porcje jedzenia w restauracjach — Ma w sobie dziwny urok ★W mandze także możemy zrozumieć, że miłość może istnieć także pomiędzy tymi samymi płciami. Ważne by czuć się komfortowo przy drugiej osobie. ★Również możemy w komiksie poznać byłą dziewczynę Kazumy. Jest to dosyć ciekawa postać mangowa, lecz nie aż tak bardzo jak właśnie Akira Haruna. Czyli nasza główna postać. ★W mandze występuje ciekawy styl rysunkowy przyciągający od razu wzrok by im się dokładniej przyjrzeć. Mi się one bardzo podobały, tak samo jak styl i pomysł na akcje. ★Manga jest napisana w bardzo śmieszny sposób. W wielu momentach dialogi a zarazem myśli bohaterów mogą nas doprowadzić do łez. W moim przypadku tak było;) ★ℙ𝕠𝕝𝕖𝕔𝕒𝕞

Manga z polecenia. Została określona jako "siadająca na psychę". I jest to całkiem dobre określenie. Od pierwszych stron, widząc kobiecy uśmiech zaczyna towarzyszyć niepokój, narastający z każdym kolejnym jego pojawieniem się, by potem dać częściowy upust i na nowo wystrzelić w końcowych zaskakujących scenach, zamierając słowa w ustach. Kreska dążąca w stronę realizmu, nie specjalnie detaliczna przy postaciach, chyba że przy znaczących zbliżeniach, za to dopracowana przy tłach, pogłębiając efekt realizmu -- sceny leśne są po prostu prześliczne. Urok historii zdecydowanie oparty na grafice, nadając dzięki niej efekt sielanki i spokoju, przeraźliwie pogłębiając niepokojące uśmiechy matki głównego bohatera. Dzięki tej linii niej historia staje się prawdziwa. Ciekawy zabieg z imionami na koszulkach. Czy faktycznie jest taki zwyczaj w Japonii, tego nie wiem, ale pomaga połapać się czytelnikowi w gładziutko wprowadzanych postaciach. Jedynie w oczy rażące są przechodzące na dwie strony panele. Te w porównaniu z innymi, chociażby z One Punch Mana albo One Piece nie są najgorsze, ale to zgięcie nadal koli w oczy. Manga pod względem 'vibu' podobna do "Lato, kiedy umarł Hikaru", kreską podobnie, chociaż odbiega już w stronę tej znanej z Makabrycznych Opowieści Junji Ito. Pozycja powinna się spodobać fanom obu serii. Ogólnie pierwszy tom zachęcający, szybko i przyjemnie się go czytało, całkiem rozpoczęcie serii.

Ganta boryka się z bezsennością, przez co jest odbierany w szkole za ponuraka. Pewnego dnia chłopak odkrywa idealne miejsce do ucięcia sobie drzemki, a jest nim szkolne obserwatorium. Nie czeka go tam jednak prywatność, bo okazuje się, że to miejsce jest już zajęte przez jego koleżankę z klasy – Isaki. Bohaterowie serii szybko się zaprzyjaźniają i zaczynają balansować pomiędzy przyjaźnią a zauroczeniem. Obserwatorium staje się miejscem, w którym oboje mogą wypocząć. Szybko jednak zostają zdemaskowani, a w następstwie kolejnych wydarzeń zakładają kółko astronomiczne. Historia zapowiada się ciekawie :)

W mandze obserwujemy codzienne szkolne życie dwójki bohaterów cierpiących na bezsenność. Oboje spotykają się także na prywatnym gruncie i są to takie nocne eskapady. O ile historia wydaje się prosta i lekka, to w trakcie czytania nasuwa się pytanie, dlaczego bohaterowie mają problemy ze snem? Historia jest wciągająca, a mangę czyta się niezwykle lekko i szybko.