Daltonowie wciąż uciekają

PopKulturowy Kociołek: Bob, Grat, Bill i Emmett to czwórka, która od bardzo dawna sieje terror pośród zwykłych ludzi i właścicieli banków. Jak do tej pory nikt nie potrafił powstrzymać braci przed czynieniem zła. Nie mieli oni jednak nigdy wcześniej do czynienia z prawdziwym bohaterem, którym niewątpliwie jest Lucky Luke. Szybki jak błyskawica rewolwerowiec zostaje wynajęty przez pewną kompanię kolejową, aby złapać bandytów. Nie spocznie on, dopóki Daltonowie nie znajdą się za murami więzienia. Zanim jednak to nastąpi, będzie on musiał przemierzyć wiele stanów USA i zmierzyć się z wieloma niebezpieczeństwami. Lucky Luke tom 6 jest pierwszym albumem w serii, w którym pojawiają się wspomniani już Daltonowie. Wyłączając wygląd (projekty postaci), niewiele jednak mają oni wspólnego z kwartetem, który później dosyć często pojawia się na łamach komiksu. Morris zaprezentował bowiem tutaj naprawdę niebezpiecznych bandytów. Oczywiście ich zachowanie biorąc pod uwagę grupę docelową dzieła, jest odpowiednio „złagodzone”, ale i tak są oni bardzo wyraziści. Pociąga to za sobą dosyć dynamiczny scenariusz, który pochłania się niczym najlepszy filmowy western. Nie można się tutaj doczepić ani do dialogów, postaci drugoplanowych, zwrotów fabularnych czy tempa akcji. Wszystko jest podane w naprawdę dobrej i przyjemnej w odbiorze formie. W przeciwieństwie do późniejszych dzieł artysty, mamy tu jednak do czynienia z mniejszą ilością humoru, przez co historia może wydawać się trochę bardziej poważna. To, czy uznamy to za wadę, czy zaletę to już sprawa bardzo mocno indywidualna... https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-lucky-luke-tom-6-wyjeci-spod-prawa/

Tytułowy Marcel Dalton to czarna owca w rodzinie Daltonów, gdyż jako jedyny słynął z uczciwości. Z tego powodu musiał opuścić Amerykę i zapuścił korzenie w Szwajcarii, gdzie zdobył miano zaufanego bankiera. Po wielu latach wuj braci Daltonów wraca w rodzinne strony z zamiarem założenia banku i sprowadzeniu siostrzeńców na dobrą drogę. Jednak braciszkowie zawsze wpadają w niezłe tarapaty i ściągają na siebie nie lada kłopoty. Komu zatem zlecono ochronę Marcela Daltona? Gubernator nie zastanawiał się ani chwilę i to zadanie przypisał Lucky Luke’owi, wiedząc, że będzie nie tylko świetnym ochroniarzem, ale także przewodnikiem. To na pewno nie będzie łatwa i przyjemna praca. Lukcy Luke. Marcel Dalton to tytuł pełen zabawnych i śmiesznych gagów, ukazujący w krzywym zwierciadle stereotypy Amerykanów i Europejczyków. To historia o amerykańskim śnie, o tym, jak można rozwinąć mały biznes w ogromną przynoszącą zyski firmę. To tytuł, przy którym nieustannie się śmialiśmy. Scenarzysta Bob de Groot bardzo stara się wczuć i oddać charakterystykę przygód Lucky Luke’a jak najwierniej. Dobrze podtrzymuje klimat serii, jest wiele zabawnych dowcipów, czy riposty. Szkoda, że postać Marcela Daltona nie została lepiej i wyraźniej dopracowana, a przedstawiona intryga niestety jest bardzo przewidywalna.

PopKulturowy Kociołek: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-lucky-luke-eliksir-doktora-doxeya/ Album Lucky Luke: Eliksir doktora Doxeya składa się z dwóch historii, których wspólnym mianownikiem jest tytułowy doktorek. Człowiek, którego trudno nazwać prawdziwym lekarzem, który z powołania i dobroci serca chce pomagać innym. Jest to bowiem najzwyklejszy szarlatan, dla którego liczą się tylko dolary i nic więcej. Przemierza on bezkres Dzikiego Zachodu, szukając potrzebujących i trochę naiwnych ludzi, którym sprzedaje swoje panaceum „na wszystko”. Ten niecny proceder kiedyś musi się jednak skończyć, szczególnie kiedy jego tropem podąża Samotny Jeździec Sprawiedliwości. Zawarte w albumie historie pochodzą z początkowego okresu serii. Jest to bardzo mocno zauważalne zarówno w konstrukcji samej historii, jak i oprawie graficznej. Scenariusz jest dosyć liniowy i przewidywalny, ma on jednak kilka ciekawszych dynamiczniejszych momentów. Morris kolejne strony swojego dzieła wypełnia również całą masą gagów. Humor jest dość przyjemny, daleko mu jednak do bardziej wyrafinowanych żartów z późniejszych tomów (które często miały głębsze znaczenie). Największym problemem komiksu jest jednak stosunkowo zbyt mało wyrazisty główny bohater (Lucky Luke). Pierwsze skrzypce odgrywa tutaj Doxey (będący bardzo stereotypowym złym charakterem), często zbyt mocno jak na mój gust spychając dzielnego kowboja na dalszy plan. Sytuacja troszkę poprawia się w drugiej historii, ale nadal nie jest to ten sam rewolwerowiec, którego znamy z późniejszych albumów.....

Wieczna wojna Tu nawet nie ma chwili spokoju! Pojawia się kolejne zagrożenie – konflikt pomiędzy magami a zwykłymi ludźmi. Ci drudzy podnoszą bunt, że to niesprawiedliwie, iż czarodzieje są niby „lepsi” i nie muszą wcale pracować na swoje utrzymanie. Oni odpowiadają ogniem… i tak to się ciągnie. Miki próbuje oczywiście jakoś zażegnać ten spór, ale nie bardzo mu to wychodzi. Każda ze stron uważa, że należy jej się więcej od tych drugich. Ale tak się nie da, niestety. Nie ma opcji dać czegoś ponad 100%. Co prawda, ostatecznie dochodzi do rozejmu, miesięcznego, bo na więcej nikt by się chyba nie zgodził. Myślę jednak, że prędzej czy później konflikt znów się zaogni. Nie słyszymy jednak o nim ponownie w tym tomie, więc albo naprawdę wygasł, albo pojawiły się znacznie istotniejsze wydarzenia. Więcej na: CzasoStrefa.pl

Gratka przede wszystkim dla fanów serii o galijskich wojownikach Asteriksie i Obeliksie ;) Ale też świetny sposób na zainteresowanie młodszego czytelnika całą serią i światem niezwyciężonych Galów. Tomik mieści w sobie trzy historyjki: opowieść o piłeczce suczki legendarnego galijskiego wodza, o tajemniczej zarazie wywołującej czkawkę oraz o ruchu oporu przeciwko rzymskim najeźdźcom. Rzecz jasna, we wszystkich historiach prym będzie wiodła grupa Nieugiętych, czyli Idefiks, suczka Fryga, psi osiłek Rygoriks, ale także kotka Przechera, leciwy gołąb Astmatiks oraz marzący o karierze druida puchacz Nocolatiks. To opowieści niejako sprzed czasów, zanim Idefiks trafi do znanej nam już wioski galijskiej (tu akcja będzie toczyć się w Lutecji), ale kilka postaci znanych z pierwowzoru też się tu pojawi. Fajny, pełen humoru komiks :)

Bardzo mnie bawią kijki w tyłkach wszystkich oburzonych, gdy widzą, że ktoś ośmiela się rysować Kajka i Kokosza po swojemu. Nie byłbym sobą, gdybym nie chciał tego sprawdzić. Muszę przyznać, że graficznie jest super i bardziej ta kwestia, niż same scenariusze, utrzymywały moją ciekawość na stałym poziomie. Same historie spoko, choć nie wydarzyło się tu nic, co mój mózg chciałby zapamiętać dłużej niż dwa dni. Może tylko dodam, że jakoś nie pasowało mi wkładanie w usta bohaterów wyrażeń typu "sorka", pamiętając, że Christa też lubił aluzje do współczesności, ale chyba nie w tak bezpośredni sposób

Cudny komiks. Zabawny. Zwyczajny. Niewydumany. Uniwersalny – bawi w każdym wieku. Żywcem wzięty z dowolnej szkółki jeździeckiej. No może poza tym, że nie wiem, gdzie znajduje się taka, w której można podsłuchać, jak plotkują konie. Ale to drobna niedogodność, którą naprawi ta lektura. Zabawa gwarantowana. Dla fanów komiksów o Kamili i koniach lektura obowiązkowa. Kreska? Przyjemna. Może nie z gatunku tych, od których nie sposób oczu oderwać, niemniej jednak ma swój charakter, a może nawet charakterek, co sprowadza się do tego, że wręcz stanowi równorzędną składową do tekstu. Cóż, więcej superlatyw z siebie nie potrafię wykrzesać. Po prostu czym prędzej sięgnijcie po ten komiks. Nie będziecie żałować.

PopKulturowy Kociołek: Dzielny kowboj samotnie przemierzający bezkresną prerię ma niebywałe szczęście (lub nie) natrafiać na kolejne niezwykłe kłopoty. Tym razem na drodze Luke’a pojawia się dwójka dosyć podejrzanych mężczyzn. Od samego początku podświadomie zdaje on sobie sprawę, że spotkanie to pociągnie za sobą szereg poważnych problemów. Takowe pojawiają się wraz z przekroczeniem granicy miasteczka Gold Hill. Tytułowego „miasta duchów” gdzie upiory gorączki złota czyhają, aby pochłonąć nowe ofiary. Jednak najszybszy rewolwerowiec zachodu wielokrotnie udowodnił już, że potrafi radzić sobie z każdą przeciwnością losu. Dwudziesta piąta odsłona przygód znanego kowboja to kolejna świetna praca duetu Goscinny i Morris. Jest to również kolejny album z cyklu, będący czymś więcej niż tylko prostą westernową rozrywką dla młodszego czytelnika. Scenarzysta w swoim niepodrabialnym stylu łączy tu bowiem westernową akcję, dobrze dopasowany lekki humor, nutkę dramatyzmu i widowiskowości oraz nienachalną warstwę moralizatorską. Historia w ciekawy sposób ukazuje „gorączkę złota”, a uściślając jej niezbyt przyjemne konsekwencje. Wraz z popytem na drogocenny metal jak grzyby po deszczu powstawały nowe miasta/miasteczka. Miejsca te szybko jednak popadały w ruinę i zapomnienie wraz z wyczerpaniem złóż. René Goscinny świetnie ukazuje tutaj również, jak ten kruszec wpływa na zachowanie ludzi. Bogactwo od zawsze mocno pobudzało wyobraźnię człowieka, co niestety czasem prowadziło do mocno skrajnych zachowań. Treść ta oczywiście jak w innych odsłonach serii jest podana w bardzo lekkiej i przystępnej formie. Dzięki czemu z albumu mogą cieszyć się zarówno młodsi, jak i starsi czytelnicy. https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-lucky-luke-tom-25-miasto-duchow/

Ciekawy edukacyjny komiks, którego akcja toczy się w kosmosie. Podczas lektury spędzicie dzień na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej towarzysząc astronautom. Tutaj dowiecie się trochę o eksperymentach naukowych, które przeprowadzają. Ale nie będzie tylko o nauce, dowiecie się co jedzą astronauci, jak korzystają z toalety, co robią z brudnymi ubraniami oraz jak spędzają czas wolny - a to coś, co wiedzą wszyscy 😉 Mnóstwo ciekawych informacji, komiksowy styl i humor i kosmiczny klimat to świetne połączenie.

Gdy Albert Nobel opracował dynamit, miał on służyć szczytnym celom. Zastąpić niebezpieczną nitroglicerynę, która była bardzo wrażliwa na bodźce zewnętrzne i ekstremalnie niebezpieczna, ładunkiem prochowym, który nie dymił. Dotąd używany czarny proch oraz ciekła nitrogliceryna, powoli zostały zastępowane przez TNT, czyli dynamit. Okazał się on jednak niebezpieczną bronią w rękach bandytów. W prezentowanej tutaj przygodzie, Lucky Luke będzie jednak musiał zmierzyć się z innym zadaniem. Historia dotyczy budowy trasy kolejowej, mającej połączyć oba wybrzeża USA. Powierzono to zadanie kompanii Central Pacific, mającej spore doświadczenie w branży kolejowej. Morris wraz z Lo Hartogiem Van Bandą nakreślili nieco inną wersję tych wydarzeń, gdzie konkurencyjna kompania starała się odebrać Central Pacific koncesję. W całą sprawę zamieszają się Daltonowie, choć bardziej z przypadku i błędnym założeniem, że chodzi o złoto. Wszystkich czeka zatem dość wybuchowa gonitwa za pociągiem pełnym nitrogliceryny. Trzeba przyznać, że w tym odcinku gagów jest bez liku. Zarówno słownych, jak i sytuacyjnych, które świetnie zostały z sobą połączone. Już na starcie mamy zebranie zarządu obu wspomnianych kompanii kolejowych i tam dochodzi do kilku przekomicznych scen. Potem jest tylko lepiej, kiedy to, z przyczyn zawirowań fabularnych, Daltonowie uciekają z więzienia w dość nieoczekiwany sposób, kapitan parowca i jego sternik muszą zostać maszynistami, a Lucky Luke zostaje wynajęty do ochrony ich składu, wiozącym skrzynie z nitrogliceryną. Wszystko to mieści się na raptem kilku kartkach, a człowiek jest wstanie popłakać się ze śmiechu. Jedną z moich ulubionych postaci w tej przygodzie, jest wiecznie rozdrażniony i klnący na wszystkich kapitan parowca "Adeline". W praktyce to przeciekająca zewsząd, zardzewiała i spróchniała krypa, ale takie słowa często spotykają się z rękoczynami ze strony dzielnego kapitana. Jest on gotów zawsze stanąć w obronie swej łajby, choćby miała zaraz wyzionąć ducha. Przekłada się to również na jego lądową przygodę, gdy zmuszony przez kompanię zostaje maszynistą wspomnianego składu. Oczywiście konkurencja stara się nie dopuścić, aby ten dojechał do celu, co skutkuje kaskadą komicznych sytuacji, rodem z najlepszych komedii omyłek. Wtedy na planie pojawia się jeszcze jedna postać, która będzie z czytelnikami aż do końca, ale zachowam ją w sekrecie. W powyższych wydarzeniach dużą rolę odgrywają sami Daltonowie. Już na pierwszych stronach komiksu są świadkami załadowania skrzyni z nitrogliceryną do pociągu, co mylnie odbierają jako transport złota. W tym momencie zaczyna się naprawdę solidna porcja z udziałem wiecznie głodnego Averella i ciągle wkurzonego Joe. To co ma czasem miejsce na kartach komiksu po prostu rozbraja i aż prosi się, aby całość zekranizować. Do tego dochodzi dużo komizmów w samym rysunku, wiecznie szukający okazji przedsiębiorca pogrzebowy i sprytny Jolly Jumper. Muszę przyznać, że jest to jeden z najzabawniejszych albumów Lucky Luke'a jakie czytałem. Morris stanął tutaj na wysokości zadania i znalazł scenarzystę, który bardzo dobrze zastąpił talent Goscinnego. Czuć po prostu pełnię potencjału z tamtych przygód naszego kowboja, gdzie historia miesza się z satyrą, w jej najlepszym wydaniu. Innymi słowy: bombowa historia.

Daltonowie uciekają, znowu... Tym razem postanawiają jednak zwiać aż poza jurysdykcję Lucky Luke'a, czyli do Kanady. Zapominają jednak, że prawa strzegą tam dzielni funkcjonariusze z Kanadyjskiej Policji Konnej! Mroźna, pełna przygód opowieść o pościgu za przestępcami w zasypanej śniegiem Kanadzie.

Nie lubię komiksów i nigdy ich nie czytałem. Mimo wszystko do tej serii mam wielki sentyment. Będąc dawno temu, daleko za górami za lasami, szlifowałem mój język obcy właśnie z pomocą tego komiksowego bohatera. Nie czytając, ale oglądając jego przygody w TV. Nie będę oceniał, ale jeśli wersja książkowa jest tylko w połowie taka dobra jak telewizyjna to spokojnie mogę ją POLECIĆ młodszym i i starszym czytelnikom.

Kolejne piękne wydanie komiksowych arcydzieł Carla Barksa. Niektóre motywy można traktować jako relikt czasów, w których historyjki powstawały (1944-45). Lunatykujący Donald wyobraża sobie, że znajduje się w ogniu bitwy przeciwko Japończykom, siostrzeńcy cały czas dostają kary cielesne, nad Wielkim Kanionem mieszkają prehistoryczni Indianie. Nie jest może poprawnie politycznie, ale za to pięknie i prawdziwie. Carl Barks w czystej postaci. Jeśli chcecie poczuć znów magię Kaczogrodu, czytajcie!

Po dłuższej przerwie wróciłem do Marvela. Kolejne zeszyty i kolejne lata wydane po polsku. Tym razem 1986-1987 i Masakra Mutantów wydana przez Egmont. Nie znałem wcześniej tych zeszytów nie były wydawane w latach 90 przez TM Semic więc czytałem z zainteresowaniem. Dużo akcji kilka grup mutantów walczących z grupą Marauders która zabijała innych mutantów zwanych Morlockami. Czyta się dobrze. Rysunki średnie ale scenariusz dowozi. Fajnie wrócić do tego co czytało się kiedyś i do znajomych postaci. Zdecydowanie to lepsze mimo lat kiedy powstawało od obecnych filmów i seriali Disneya ze stajni Marvela.

Jak pisałem w poprzednich recenzjach, każda część Kaczogrodu jest ponadczasowa. Koniecznie musicie zobaczyć rozdział Na radarze! Jest przezabawny. Kaczor Donald stworzył pewne urządzenie, które pozwala mu śledzić działania innych – w tym jego siostrzeńców, którzy często wymigują się od swoich obowiązków domowych. Humorystyczne sytuacje, jakie wynikają z tej historii, z pewnością rozbawią każdego czytelnika. Szczególnie wtedy, gdy Hyzio, Dyzio i Zyzio dowiadują się o radarze. Moje serce podbiły takie rozdziały jak: Narciarz wodny, Nad rzeką skutą lodem czy Postrach rzeki. Komiks ma bardzo przyjemną kreskę – czyta się bardzo lekko, a wynosi się z niego wiele wartościowych lekcji i przesłań. Autor w ciekawy sposób ukazał ludzkie słabości i pokazał, że każdy błąd można naprawić. Wszystkie postacie są barwne i charakterystyczne – posiadają własną historię i charakter. Więcej na: CzasoStrefa.pl

Choć trochę lat od premiery tej komiksowej serii minęło, nadal da się ją czytać z przyjemnością, zwłaszcza ze względu na humor, którym się ona aż skrzy. Kajtek i Koko, dwóch sympatycznych marynarzy, tym razem cumują w Londynie. I zupełnie przypadkowo wikłają się w poważną aferę kryminalną, dotyczącą zuchwałej kradzieży bezcennej brylantowej kolii. To nie będzie zresztą jedyna afera, w której wezmą udział. Trafią też bowiem na sprawę pewnego profesora, który miał opracować eliksir dający nadludzką moc - ściągając na siebie zainteresowanie gangsterów. I może - pomni zagrożenia - dwaj przyjaciele nie zaangażowaliby się wcale w te sprawy, gdyby nie urocza córka owego profesora, Emma, która podbiła od pierwszego wejrzenia serce Koka... Sporo się tu dzieje, nie wiadomo, komu ufać, a kto okaże się współpracować z przestępcami. Życie naszych bohaterów zawiśnie nie raz na włosku, ale szczęśliwie ze wszystkich tarapatów uda im się wyjść cało.

24 godziny w dżungli to ciekawy komiks edukacyjny, którego akcja toczy się przez 24 godziny. Zacznijmy od wczesnej pobudki w dżungli by razem z grupą naukowców i ich dzieci poznać życie na Borneo. Cam, młody student zobaczy tutaj jak wygląda m.in. bioróżnorodność na tej wyspie oraz przekona się na własnej skórze jak wygląda życie przebywający tam naukowców. Będzie to fascynująca, ale i pracowita przeprawa. Po tej lekturze moim dzieciom zamarzyła się taka przygoda 😊

Gang Daltonów poszedł w rozsypkę. Bracia się pokłócili o przywództwo po kolejnej porażce Joe Daltona i teraz każdy chce udowodnić innym, ze byłby lepszym szefem. Stawiają sobie zatem cel - kto pierwszy zdobędzie milion dolarów zostanie szefem gangu. Szybko się okaże, że tym razem Lucky Luke będzie miał naprawdę trudny orzech do zgryzienia jak złapać niesfornych braci, bowiem każdy ruszył w świat w innym kierunku. A co więcej, zyskał zaczęło chronić ich... prawo. Przynajmniej w pewnym sensie :) Tak, ten komiks okazał się dla mnie naprawdę udana lekturą. Z Daltonami bywa różnie - raz płacze przy nich ze śmiechu innym razem nuże mnie powtarzalność ich zachowań. Tu jest inaczej, bowiem bracia łamią w pewien sposób swe przyzwyczajenia, ale nadal są tymi samymi Daltonami. Innymi słowy Joe napada na banki, Jack i William naprawdę mają szczęście, ale też potrafią się gdy zajdzie taka potrzeba wykazać się sprytem, a Averell jest wiecznie głodny, choć tym razem jego brzuch (i reputacja) pomaga mu w zadaniu. I na takie pole wkracza Lucky Luke, który ma problem. Ściga braci, ale ci łatwo mu się wymykają zdobywając czasem wręcz sympatię mieszkańców różnych miasteczek. W takiej sytuacji nasz kowboj musi wykazać się sprytem, gdyż Daltonowie nadal są Daltonami. Bandytami o niecnych duszach i podstępnych umysłach. Jednak to zawirowanie fabularne sprawiło, ze o wiele milej czytało mi się komiks o perypetiach gangu braci. Niby to samo, ale jednak podane w innym sosie oraz z nowymi dodatkami, w efekcie czego odgrzewany kotlet smakował po prostu smaczniej. I takie dania chciałbym konsumować częściej w tej serii.

Niby Sknerusa nigdy za dużo, ale komiksy z tego tomu nie zrobiły na mnie specjalnego wrażenia. Historie byłyby nawet w porządku, gdyby nie fakt, że próbuje on kontynuować dzieło prawdziwych gigantów. Carl Barks położył fundamenty, na których Don Rosa wybudował komiksowy cud świata. Kari Korhonen przyszedł na gotowe i zaczął dodawać ozdoby w losowych miejscach. Niby szanuje canon, ale jednak nie do końca, przez co większość historii sprawia wrażenie bardziej fanficów niż faktycznego rozwinięcia canonu. Niektóre komiksy są całkiem niezłe, niektóre co najwyżej średnie. Jako całość czyta to się nawet przyjemnie, ale nie zbliża się do poziomu "Życia i czasów..."

Zastanawiam się czy bardziej lubię Lucky Luke’a w wersji dorosłej czy dziecięcej i mam naprawdę wielki dylemat, bo każda odsłona daje inne możliwości, pozwala na podsunięcie odmiennych ważnych tematów. Opowiedziałam Wam już o bardzo wielu tomach przygód Lucky Luke’a. Były wśród nich pierwsze komiksy, których bohater wygląda zdecydowanie inaczej niż w ten z późniejszych tomów. Do tego akcja toczyła się nieco wolniej. Każdy kolejny tom pozwala odkryć czytelnikom jak wyglądały zmiany w sposobie kreślenia bohatera oraz nadawania tempa akcji. Lucky Luke – legenda Dzikiego Zachodu, bohater kultowego serialu animowanego, na którym się wychowałam, a później sięgałam po komiksy. Na wiele rzeczy zaczęłam zwracać uwagę dopiero jako dorosła czytelniczka mająca spory bagaż wiedzy o twórcach i zmianach ich sposobów pokazywania świata. Zestawienie stworzonych przez Morrisa tomów pomaga też lepiej poznać bohatera. Wtedy pojawia się pytanie: a jakim on był dzieckiem? Na to pytanie znajdziemy odpowiedź w cyklu „Kid Lucky”. Do czasów dzieciństwa wędrujemy dzięki wspomnieniom kowboja. Czyżby stawał się sentymentalny? A może to przeszłość go dopadła? Twórcy przenoszą nas do miasteczko Nothing Gulch będący najwspanialszym placem zabaw na dzikim zachodzie! Kid Lucky jest asem procy. A wszystko dzięki temu, że od najmłodszych lat z mniejszym lub większym powodzeniem wprawia się w korzystanie z tej broni. Nikt tak jak on nie potrafi tak dobrze nią władać oraz wykorzystać kulki do pokonania bandytów. Już jako dziecko wykazuje predyspozycje do pokonywania trudności oraz zaangażowanie w ćwiczeniu strzelania. Oczywiście miewa też chwile niepowodzenia, kiedy mierzy się z własnym cieniem, ale aby być mistrzem czasami trzeba się poświęcić. A wszystko po to, aby zostać najlepszym kowbojem na świecie! Znajdujący się pod opieką przedsiębiorczej ciotki chłopak spędza wiele godzin na doskonaleniu swoich umiejętności i rozwijaniu w sobie poczucia bycia kowbojem wolnym od przyziemnych emocji. Kid Lucky to opowieści o małym kowboju i jego przyjaciołach przeżywających zaskakujące przygody, zbierających cenne doświadczenia pozwalające przetrwać w trudnych warunkach. Jak to w dziecięcych grupach bywa: są tam przyjaciele i wrogowie, przyszli bohaterowie i przestępcy. Kid Lucky to opowieści, w których widzimy jak dziecięce marzenia potrafią się spełniać. Uświadamiamy sobie też, że przecież dzielny kowboj też kiedyś był dzieckiem i te doświadczenia ciągle mu towarzyszą, bo przeszłość potrafi zaatakować w najbardziej zaskakujących momentach. Do tego dostajemy naprawdę zabawną opowieść o chłopaku z procą, dla którego nawet doświadczeni kowboje nie byli wielkimi przeciwnikami. Stajemy się świadkami naprawdę odważnych wyczynów kilkulatka. W „Kid Lucky” widzimy dziecięce dylematy i walkę o niezależność, ale też pojawiające się wątpliwości oraz trudne dla dorosłych pytania. Autorzy poruszają tu wiele ciekawy tematów. Pojawią się zabawy w saloon, unikanie kąpieli, zabawy w rzece, zasady budowania nowych domostw, przyjaźń z Indianami, walka z dyskryminacją, pojazdy, eliminowanie przeciwników przez wysyłanie ich w daleką podróż, namawianie do nauki, pomysłowość w wymyślaniu zabaw, wychowywanie źrebaka Jolly Jumpera i wiele innych rzeczy składających się na codzienność. Tym razem mamy kolejny tom składający się z etiud. Każde wydarzenie to osobna scenka zajmująca jedną do kilku stron. Nie ma tu ciągłości akcji tylko wyrywkowe przyglądanie się różnorodnym wydarzeniom i doświadczeniom. Pod każdym minikomiksem pojawią się też bardzo interesujące przypisy tłumaczki, która wprowadzi młodych czytelników w klimat XIX wieku, pokaże jak wówczas funkcjonowało wiele rzeczy, dlaczego pojawiały się takie, a nie inne rozwiązania. Dzięki temu dzieci i młodzież będą mogli lepiej zrozumieć kontekst akcji. Dowiemy się z nich jaki zasięg mają łuki, ile kilogramów mąki wykorzystano do zrobienia największej tortilli, jak doskonalono kołowrotki wędkarskie, jaki strój dla chłopców był popularny, kto wynalazł kulę skazańca i do kiedy ją stosowano, jaki wpływ miała kolej na zaludnianie nowych terenów, kto dostał najdłuższy wyrok i wiele innych. „Kid Lucky” opublikowano w 2011 roku, jako kontynuację pomysłów Morrisa. Ciekawostki pod komiksem uświadamiają czytelnikom jak niesamowicie trudne było życie na nowym kontynencie. Trzeba było wielu lat, aby Ameryka dogoniła Europę i nie tylko przestała być dla niej wzorem lecz sama nadała ton kulturze popularnej. Zobaczymy też niechlubny wpływ kolonizatorów na osiedlone tereny. Komiks zawiera ciekawą i jak zwykle dobrą grafikę Achdé’a, który w interesujący sposób prezentuje codzienność ludzi żyjących na Dzikim Zachodzie. „Kid Lucky” to naprawdę zabawne scenki z dzieciństwa kowboja, którego początki istnienia sięgają lat 40. XX wieku. Od 1955 roku seria komiksów powstawała przy współpracy z Reném Goscinnym (znanym z opowieści o Asteriksie), a później kontynuowali ją miłośnicy opowieści o kowboju, dzięki czemu pomysły Morrisa są realizowane. Nad przygodami kowboja pracowali Achdé, Gerra i Pessis zabierający nas w świat Dzikiego Zachodu i bardzo dobrze oddający ducha oryginału (także pod względem szaty graficznej). Pisałam również o efekcie pracy Goylouisa, Fuche, Léturgie z ilustracjami Morrisa i Janviera. W każdym tomie dostajemy wszystko to, co kojarzy nam się z Dzikim Zachodem i dzielnym kowbojem, czyli krajobraz z prażący promieniami słońca i słynący z band rozbójników, galopujących Indian i bohaterskiego Lucky Luke’a – najszybszego rewolwerowca i najgorszy koszmar braci Daltonów, najbardziej znanych gangsterów. Towarzyszą mu inteligentny koń Jolly Jumper i mający problemy z pamięcią oraz myśleniem pies Bzik. Oni już pojawiają się w tomach z cyklu „Kid Lucky” i stanowią ciekawe dopełnienie. Mimo upływu czasu komiksy z kowbojem ciągle cieszą się powodzeniem, a ja z dużym sentymentem ciągle do nich wracam i cieszę się, że córka także lubi po nie sięgać. Po tomy „Kid Lucky” sięgnęłam z zainteresowaniem i zdecydowanie nie zawiodły mnie. Polecam.