Czas w dom zaklęty

"Zamówienie z Francji" i "Francuskie zlecenie" to ta sama książka, o czym niestety nie wiedziałam. W bibliotece na książkach widniały kolejno cyferki I i II, nawet upewniłam się u pań bibliotekarek, czy to jest pierwszy i drugi tom , co potwierdziły. Po przeczytaniu mniej więcej połowy "Zamówienia..." z ciekawości sięgnęłam po tę drugą i .... wyobraźcie sobie moje zdziwienie jak czytałam TO SAMO!!! Wówczas zagłębiłam się w LC no i wreszcie wiedziałam o co chodzi. I w drugiej części powieści już zostałam przy "Francuskim zleceniu", jako że niby bardziej aktualna i nowsza. Powieść bardzo dobra, z tajemnicami rodzinnymi i miłością w tle. Akcja dzieje się na francuskiej Prowansji pachnącej lawendą, w pięknym, starym domostwie pełnym portretów przodków. Bohaterowie mają polskie korzenię i nestorka lodu skrzętnie dba o to, aby każdy członek rodziny posługiwał się językiem przodków. I właśnie przez ten siłą rzeczy okaleczony język, historia w wielu miejscach jest wręcz komiczna. Z przyjemnością sięgnę po prawdziwy II tom, czyli "Francuski klejnot" gdyż ciekawa jestem dalszych losów Ewy i jej francuskich przyjaciół. Już mam pewne przeczucia, czy to aby tylko przyjaciele?

Lata trzydzieste ubiegłego wieku przed dojściem Hitlera do władzy. Autorka opisuje życie młodziutkiej Very, która przyeżdża z małego miasteczka do Berlina i poznaje środowisk bogatych Niemców, ich poglądy kształtowane przez nazistów. Przyjdzie jej zmierzyć się w rodzinie zarówno ze sprzymierzeńcami Hitlera, jak i z jego przeciwnikami. Blichtr otaczający młodą, niedoświadczoną, dziewczynę z czasem pokrywają popioły wojennej pożogi. Miłość do muzyki i ukochanego mężczyzny oraz utrata bliskich wyzwalają w Verze różne emocje. Czy zmieni swoje poglądy polityczne? Czy spełnią się jej marzenia o miłości i macierzyństwie? Iwona Menzel przedstawia inne oblicze społeczeństwa niemieckiego w przededniu i w czasie wojny.

Sielsko i diabelsko to dość ciekawa pozycja. Zaczęłam wyszukiwać książki trochę starsze, na których czytanie wcześniej nie miałam czasu. Teraz staram sie nadrabiać zaległości, więc między nowości wplatam inne starsze pozycje. Autorka opowiada o codziennym życiu rodziny, mieszkającej w małej wiosce pod Kielcami. Joanna jest nauczycielka języka polskiego w gimnazjum, jej mąż Krzysztof jest lekarzem w przychodni oraz ratownikiem w pogotowiu, dzieci już niemal dorosłe, przygotowują się do matury... jest tak niby spokojnie, jak w tytule sielsko, lecz niespodziewanie zaczyna się robić trochę diabelsko. Po małym zatargu z wójtem i radnymi nagle Krzysztof zostaje zwolniony z pracy, na dodatek dom, w którym mieszkali zostaje sprzedany i praktycznie zostają bez dach nad głową i bez pieniędzy. Historia znów zatacza koło, czas pomyśleć o nowej pracy, może nowym domu, niekoniecznie w tej gminie a może nawet nie w tym kraju, rozgrywki polityczne są tu nieciekawe, a wójt chwali się, że ma długie macki, bo nawet w sądzie wygrał sprawę. Samorządowa klika próbuje nawet zniechęcić do pracy Aśkę, lecz ona tak łatwo się nie poddaje. Joanna ma zwariowane pomysły, jej mąż nieco studzi jej zamiary, lecz w końcu postanawia pojechać za chlebem do Anglii. Czy małżeństwo Joanny i Krzysztofa przetrwa tę rozłąkę? Jakby mało było kłopotów, to właśnie w Anglii Krzysztof spotyka swoją dawną koleżankę, o która Joanna jest coraz bardziej zazdrosna. Nieoczekiwanie do Joanny odzywa się jej pierwsza miłość Rafał..., a córka zakochuje się w nieodpowiednim chłopaku (wg Joanny). Czy to wszystko da się poskładać? Jak rozwiążą się perypetie sercowe Joanny i Krzysztofa? Czy uda się zwariowanym nastolatkom zdać maturę? Czy uda się dokończyć rozbudowę zakupionego domku? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie w książce. Muszę powiedzieć, że jest to bardzo ładne wydanie, papier elegancki, którego teraz raczej nie stosuje się w książkach. Jednocześnie nie zauważyłam tu żadnych literówek, ani innych błędów, które dość często się pojawiają w książkach obecnie wydawanych masowo. Bardzo dobrze się czytało, więc muszę poszukać gdzieś drugiej części, gdyż w mojej bibliotece jej nie ma, a bardzo mnie ciekawi dalszy ciąg tej historii. Polecam .

Jak to zapisano w książce lubimy powieści o powrocie do korzeni, opuszczamy miasta, by osiedlić się na jeszcze "dzikiej" wsi. A do tego książka jest psychologicznym odkryciem prawdziwych uczuć, poprzedzonych byciem z kimś z przyzwyczajenia i wygody, oraz strachem przed zmianą. Gorąco polecam

Przeczytałam po raz drugi papierowe wydanie., bo takie posiadam. "Lilka", to taki reset oo ostatnich książkach Kasi Magiery i Piotra Kościelnego. Jednak ksiazki Małgorzaty Kalicińskiej, to taki balsam dla duszy, bo jest w nich samo życie , to dobre i to , którego by się nie chciało, ale trzeba je jakoś przeżyć. A przecież po burzy prawie zawsze jest tęcza i pogoda.... Teraz już zaczęłam drugą część pt." Trzymaj się Manka". Zapowiada się ciekawie.

Nigdy wcześniej nie słyszałam, o tym, że drugą pełnię w miesiącu nazywa się Błękitnym Księżycem i nie przypuszczałam, że może to mieć jakieś większe znaczenie dla kogokolwiek. Spotkałam za to DDA i niestety książka wydaje mi się pod tym względem wiarygodna. Pani Katarzyna pokazuje jak ważne są dla córki więzi z ojcem. A główne przesłanie o trudnym dzieciństwie, które zobowiązuje, a nie usprawiedliwia, myślę, że jest bardziej uniwersalne niżby się mogło zdawać.

Solidarność jajników Po książki obyczajowe sięgam rzadko. Tym razem skusiła mnie liczba kobiet będących trzonem tej powieści. To przyjaciółki. Kobiety w różnym wieku i w odmiennej sytuacji rodzinnej i majątkowej. Nie oceniają się wzajemnie. One sobie pomagają, bo życie bywa trudne. Joanna mieszka na wsi i na tejże organizuje babskie spędy, by móc porozmawiać, odpocząć i wyrzucić z siebie co gniecie jeśli gniecie. Podzielić się radością też można, jeśli taka jest w człowieku. To piękna opowieść o życiu i o tym jak ważne są więzi. Barbara tkwi w przemocowym małżeństwie choć na pozór jej mąż to wzór cnót wszelakich. Martyna mieszka ze starą ciotką i szuka miłości przez internet, bo w realu jej nie zaznała. Małgosia z kolei to pani po rozwodzie, który pozwolił jej docenić byłego męża w porównaniu z mężami innych pań i gdy spojrzała na niego z oddalenia, gdy go zabrakło. Jest jeszcze Agata biczująca się za to co zawiniła córce. Dzięki przyjaźni kobiety trzymają pion, nie załamują się, dostają wsparcie i realną pomoc gdy jej potrzebują. Wiedzą, że nie są na świecie same. Bardzo przyjemna książka na zimowy wieczór, z dużą dawką dobrej energii, optymizmu i wiary w lepsze jutro.

Małgorzata Kalicińska, autorka znana z ciepłych, życiowych opowieści o ludzkich losach, w książce "Zwyczajny facet" ponownie snuje historię o poszukiwaniu siebie, miłości i szczęścia – tym razem z perspektywy mężczyzny. Główny bohater, pięćdziesięcioletni Wiesiek, zostaje zmuszony do życiowej rewolucji. Strata pracy, problemy małżeńskie i poczucie stagnacji popychają go do wyjazdu za granicę. W Finlandii, pośród zimowych krajobrazów, dostaje szansę na nowy początek – zarówno zawodowy, jak i osobisty. Kalicińska z dużą wrażliwością rysuje portret Wieśka – człowieka uwikłanego w toksyczny związek, który latami tłumił własne potrzeby i uczucia. Jego żona, Joanna, to postać napisana z wyraźnym zamysłem: apodyktyczna, zimna, traktująca Wieśka z wyższością. Autorka nie owija w bawełnę, ukazując psychologiczną przemoc, która latami niszczyła bohatera. Jego historia to przypomnienie, że nie tylko kobiety mogą być ofiarami toksycznych relacji. Mimo trudnych tematów, Zwyczajny facet nie jest przygnębiającą lekturą. Wręcz przeciwnie – dzięki męskiej przyjaźni, humorowi i nowym doświadczeniom, książka daje nadzieję, że w każdym wieku można znaleźć szczęście. Podobnie jak w serii Dom nad rozlewiskiem, Kalicińska pięknie opisuje relacje międzyludzkie oraz siłę uczucia, które może uleczyć dawne rany. Zwyczajny facet to powieść, która trafi do osób ceniących spokojne, refleksyjne historie o życiu, jego zakrętach i drugich szansach. Nie jest to literatura dynamiczna, pełna zwrotów akcji – raczej ciepła, ale jednocześnie poruszająca opowieść o dojrzewaniu do zmian. Jeśli podobał Ci się Dom nad rozlewiskiem, istnieje duże prawdopodobieństwo, że i ta książka przypadnie Ci do gustu. 📖 Dobra, refleksyjna powieść o życiu i nadziei, choć momentami przewidywalna.

Po przeczytaniu, tej książki, mogę jedynie pokłonić się autorce, i prosić o więcej. Pod, z pozoru, prostą fabułą kryje się tyyyyle fascynujących i emocjonujących refleksji...o życiu, o Polsce i Polakach...o emigracji...o samotności... A to wszystko w pięknych Karkonoszach... Mało tego, autorka wciągnie nas również w świat legend, historii, tajemnic i metafizycznych zdarzeń. Całość jest tak pięknie spleciona ze sobą, niczym patchwork tkany słowami. Jestem pod wieeeeeelkim wrażeniem...

Anna Szepielak to polska pisarka, nauczycielka, recenzentka i dziennikarka. Autorka 13 książek z literatury obyczajowej, romansu, literatury pięknej oraz powieści historycznej. Najbardziej lubi podróże w przeszłość, a przez życie woli spacerować niż pośpiesznie biec. Urodziła się w urokliwych Górach Tarnowskich, jest absolwentką Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Debiutowała w roku 2010 powieścią „Francuskie zlecenie". Jej bestsellerowa i nagradzana "Saga małopolska" doczekała się wznowień, zaś cykl historyczny "Dziedzictwo rodu" jest przez czytelników określany jako klimatyczna, niebanalnie skonstruowana opowieść rodowa. Popularność zdobyła również inna powieść autorki, "Dworek pod Lipami", która zyskała status bestsellera. Autorka została również wyróżniona, otrzymując nagrody jury w plebiscycie portalu granice.pl, przyznane za książki "Młyn nad Czarnym Potokiem", a także "Wspomnienia w sepii". "Dworek pod lipami" to powieść z gatunku literatury pięknej, która na rynku czytelniczym ukazała się w 2012 roku pod patronatem wydawnictwa Nasza Księgarnia. Powieść liczy sobie 528 stron. Gabriela, autorka bestsellerów, ma dość łzawych czytadeł. Chce napisać wreszcie coś ambitnego. Niestety, wydawca nie podziela jej entuzjazmu. Na dodatek kobieta niezbyt dobrze czuje się w domu niedawno poślubionego męża. Wszystko ma tam stałe miejsce i tylko dla niej nie przewidziano go zbyt wiele. Kiedy więc nadarza się okazja wyjazdu na wieś, Gabriela ochoczo z niej korzysta. Zajmując się zwierzętami i domem przyjaciółki, ma wiele czasu na myślenie. A także pisanie wymarzonej książki... Na oczach czytelnika powstaje opowieść, dzięki której Gabriela zrozumie, czego tak naprawdę pragnie. Z "Dworkiem..." po raz pierwszy zetknęłam się 11 lat temu. Czytając wtedy tę książkę odniosłam pozytywne wrażenia, więc z przyjemnością sięgnęłam po nią po raz drugi. Czytając ją po latach zdania nie zmieniłam - "Dworek pod lipami" to bardzo dobra historia obyczajowa i rodzinna Gabrieli Strzeleckiej, autorki bestsellerowej serii o weterynarz Julii. Gabriela obecnie przechodzi "kryzys twórczy" - ma dość swojej głównej bohaterki, marzy o tym, żeby stworzyć coś ambitnego - oraz kryzys rodzinny - jako młoda mężatka czuje się niepewnie w domu męża, wyobcowana pośród jego domowników, niepewna swojej pozycji zarówno w związku jaki i w domu. Wyjazd na wieś do przyjaciółki ma być przełomowym momentem w życiu Gabrieli. Kobieta ma nadzieję, że pobyt w innym miejscu pozwoli jej odetchnąć od codziennej rutyny i problemów a nowe miejsce wyzwoli natchnienie do nowej twórczości. Czy na wsi kobieta odzyska spokój? Jak przyjmą ją nowi sąsiedzi? W jakie tarapaty wpakuje się nasza bohaterka? Czy uda jej się zażegnać małżeński kryzys? I najważniejsze pytanie - czy Gabriela stworzy powieść o jakiej marzy? Książka jest przyjemna w odbiorze. Autorka stworzyła dobrą powieść obyczajową, którą śledzi się z przyjemnością. Polubiłam Gabrielę, w pewnym momencie zrozumiałam jej rozterki i z całego serca kibicowałam, aby udało jej się wszystko rozwiązać pomyślnie. Autorka książki dała czytelnikowi możliwość na wzruszenie i śmiech, ale stworzyła również momenty, które wprowadzają w niepokój i wywołują strach. Czytając książkę śledzimy nie tylko losy Gabrieli, ale również Celiny, jej nowej bohaterki, która powoli rodzi się w umyśle pisarki. Jest to ciekawa postać, podobnie jak jej twórczyni. Panie są nawet do siebie podobne... Co wyniknie z "rozmów" Gabrieli z Celiną? Czy kobiecie uda się stworzyć nową, bestsellerową powieść? Osobiście przyznam, że chyba sięgnęłabym po losy Celiny, gdyby się takowe ukazały 😉 "Dworek pod lipami" to bardzo dobra, wciągająca i ciekawa historia o kobiecych, małżeńskich rozterkach. Cieszę się, że po latach do niej powróciłam i znów miałam okazję na nowo poznać zwariowaną Gabrielę i nie mniej interesującą Celinę. Bardzo fajna historia, dobra odskocznia na leniwe, coraz cieplejsze dni. Polecam. WYZWANIE CZYTELNICZE - MAJ 2024 - PRZECZYTAM KSIĄŻKĘ Z GATUNKU LITERATURA PIĘKNA.

„Domek nad morzem” to nie tylko historia Ewy i jej przyjaciół, ale także hołd dla nieprzewidywalności życia. Przez pięć dekad los splata ich ścieżki, raz obdarowując cudem narodzin, innym razem wystawiając na próbę śmiercią, miłością, zdradą czy zwątpieniem. Warszawa, Bydgoszcz, Trójmiasto – miasta tętniące emocjami bohaterów, które udowadniają, że czasem wystarczy odrobina wiary i determinacji, by życie zaskoczyło nas pięknym zakończeniem.

Kornelia to niezależna trzydziestoletnia singielka niezależna finansowo, pracuje zawodowo w księgarni, ma trzy najlepsze,wspaniałe przyjaciółki Igę, Gosię, Dorotę które są bardzo szczęśliwymi kobietami, matkami w związku chcą tego samego dla Kornelii, męskiego ramienia wyswatać ją, żeby poznała idealnego, uczciwego mężczyznę i była szczęśliwa. Kobieta ma męża, z którym się rozstaje małżeństwo jej się rozsypuje. Gdy poznaje Piotra pracującego budowlańca zakochuje się w nim, czuje się bardzo szczęśliwa, lecz kiedy dowiaduje się, że ma budować autostradę na jej posesji oburzona jest, ich drogi się rozchodzą. Zwariowane przyjaciółki Kornelii wyszukują swojej przyjaciółce coraz to innych facetów, wyselekcjonowanych lecz Kornelia trafia na nieudaczników, dziwaków samych,z którymi nie chce mieć nic do czynienia. Poznaje też drugiego konkurenta do jej ręki Dżerrego jest miejscowym anglistą, adoratorem Kornelii niby spokojny, miły człowiek, a jest osobą o kilku twarzach, pomysłów dużo ma na życie. Irytowała mnie bratowa Kornelii damulka z bożej łaski drwiła, kpiła z Kornelii karygodne to jest zachowanie jest, Piotra nie obdarzyłam sympatią uważał się za paniczyka. Natomiast Kornelia to ciepła, barwna,wspaniała postać wzbudziła we mnie mnóstwo sympatii. Bije ciepło, dobroć od niej. Cała ta powieść rozgrywa się w malowniczym, pięknym, turystycznym miasteczku nieopodal Krakowa.Swoje całe życie spędziła w "Zamkowej Willi" gdzie mieszka z rodzicami i swoim bratem. Urocza atmosfera w tym miasteczku urzekła mnie, wszyscy o sobie wiedzą, a jak chcą się czegoś dowiedzieć to wybrać się trzeba do fryzjera, gdzie z nowymi,świeżymi plotkami jest się na bieżąco wszystko wie się o każdym mieszkańcu. Renata.L.Górka stworzyła piękną, mądrą historię opowiadającą o Kornelii kobiecie, która dokonała wyboru dla siebie, że bycie singielką nie jest takie złe jest jej z tym dobrze, jednak po jakimś czasie zaczyna tęsknić za prawdziwym uczuciem,szczęściem.Na Igę, Gosię, Dorotę może zawsze polegać, wspierają ją bardzo pragną by wreszcie znalazła tego jedynego, właściwego partnera na całe życie by ktoś ją pokochał. Zaskoczona jestem powieścią,wzruszyła mnie i zaciekawiła jest to literatura obyczajowa porusza ludzkie serca. Wspaniale mieć takie cudowne, fajne przyjaciółki jak Iga,Gosia, Dorota, Nela. Gdy potrzebujemy je to zawsze będą przy nas, nie zawiodą nas wcale. Są zawsze na dobre i na złe w trudnych chwilach. Tak jak na wspaniałą, kochaną rodzinę możemy liczyć w każdej chwili zawsze. "Cztery pory lata" to piękna historia o przyjaźni, miłości, rodzinie najważniejsze to wartości w życiu, jest to niesamowita wycieczka po uroczych i przepięknych "Zielonych zakątkach"Przeniosłam się w ten wyjątkowy, ciekawy świat przyrody, słuchając śpiewu ptaków, czułam zapach pięknego lasu, otaczającą przyrodę. Jest to powieść życiowa,wspaniała i pogodna z przyjemnością ją przeczytałam pełna emocji,niezwykłych opisów, bardzo wzruszyłam się przy tej książce.

Idealna książka, aby zrobić sobie przerwę na polską obyczajówkę. Co prawda nie przepadam za fabułą, gdy bohaterka wyjeżdża na prowincję, a bo to dziedziczy spadek, a to rezygnuje z kariery w korporacji, itd... Zdaje mi się to takie schematyczne, a czasem wręcz infantylne. Jednak w tej książce mi to nie przeszkadzało. Akcja toczy się wartko, bohaterów się lubi i do tego poznajemy Podlasie. Ogólnie miło spędzony czas :)

„Sosnowe dziedzictwo” to jak kubek gorącej herbaty w chłodny wieczór – rozgrzewa serce i koi duszę. Dwór ukryty wśród sosen, zapomniane tajemnice i nowy początek, który nieoczekiwanie splata losy bohaterów – wszystko to tworzy opowieść pełną magii codzienności. Anna, choć przypadkowo trafia do Sosnówki, odnajduje tam więcej, niż mogła się spodziewać: przyjaźń, nadzieję, a może nawet miłość? Ulatowska snuje historię z lekkością i ciepłem, przypominając, że życie potrafi nas zaskoczyć w najpiękniejszy sposób. To książka, którą czyta się z uśmiechem – i z przekonaniem, że szczęście czasem znajduje nas samo.

Opowieść o kobiecie, która staje na rozdrożu, stawia wszystko na jedną kartę i po śmierci ojca postanawia rozwikłać tajemnice niezwykłego zniknięcia swej matki. Monika dziedzicząc po ojcu dom, rzuca pracę, kończy dotychczasowy związek, dla którego nie widzi przyszłości i wyrusza w podróż w rodzinne strony.Jedynymi wskazówkami, którymi może się posłużyć jest dokumentacja i list jaki ojciec pozostawił w kieszeni płaszcza. Monika dociera do ludzi,którzy pomagają jej odkryć rodzinne losy. W trakcie poszukiwań, oprócz rozwikłania zagadki rodzinnej, poznaje miłość swojego życia- Stefana. Wciągająca historia z zaskakującym zakończeniem. Warta przeczytania.

Powieść zaskoczenie. Choć trafiła przypadkowo w moje ręce, bardzo się cieszę, że ją przeczytałam. Inna niż książki, które czytam na codzień, powolna, melancholijna. Pozwala się zatrzymać i zastanowić na życiem. Momentami nierzeczywista i irytująca, ale podobał mi się klimat tej powieści oraz sposób w jaki została napisana. jestem przekonana, że zapamiętam ją na dłużej.

Zacznę nieco prywatnie i melancholijnie. "Siedlisko" to historia, która rozkochała mnie w sobie, gdy byłam dzieckiem. Albo nastolatką? Trudno mi jednoznacznie orzec, bo z roku na rok pamięć szwankuje mi bardziej, zamazując ramy czasowe niektórych wydarzeń. No więc Siedlisko to wielka miłość. Jak dziś pamiętam, że czekaliśmy na wieczorny seans, siadając z bratem i rodzicami przed telewizorem "z dupą", a gdy na ekranie pojawiał się napis "SIEDLISKO", dawałam się porwać historii. Czy tak było z książką? I tak i nie. Przyznam, że zdecydowanie lepiej się to ogląda niż czyta. W książce bohaterowie pokazują się z nieco innej strony. Krzysztof i Marianna zyskują tu inną twarz, chociaż tak samo tworzą niezwykłą parę, to jednak potrafią mnie np. zirytować. Historia jest lekka, sielska, iście mazurska (aż słychać brzęczącego komara, muczącą krowę, a do nosa dolatuje zapach wody z pobliskich jezior). Dałam się wciągnąć w książkę, ale nie tak jak w serial. Spędziłam z historią kilka wspaniałych wieczorów. I dałabym 7, ale sentyment bierze górę :P Nie potrafię w tej sytuacji być obiektywna, wybaczcie!

📖🎧 "Kobiety z Czerwonych Bagien" Grażyna Jaromin-Gałuszka "Człowiek nie musi być ideałem, żeby być człowiekiem. Nawet nie powinien." Na Czerwonych Bagnach od pokoleń mieszkają same kobiety. Mężczyźni pojawiali się, znika­li, wprowadzali zamęt. Stałą życia bohaterek - Julianny, Anastazji, Rozali i kolejnych pokoleń - było to miejsce: Czerwone Bagna. "Kobiety z Czerwonych Bagien" to opowieść prowadząca nas przez różne etapy życia tytułowych kobiet. Różne epoki, a to samo miejsce. Gdy do Czerwonych Bagien przyjeżdża Kornelia wraz z córką, zbliża się setna rocznica urodzin babki Rozy. Młoda dziewczyna nie spodziewa się, że jej życie w tym miejscu znowu się wywróci... Przyjemna, choć niepozbawiona życiowych trudności, opowieść o losach kobiet, które na przestrzeni lat były pozostawione same sobie. To historia o ich sile, wytrwałości i tym, że warto w życiu mieć miejsce, które jest dla nas azylem. Moja ocena: 7/10 #bookreview #kobietyzczerwonychbagien #grazynajaromingaluszka #proszynskiiska #powiesc

Powieść obyczajowa trochę o innej tematyce niż wszystkie pozostałe z dorobku autorki. Karykaturalna historia, satyra, przypominająca komediowe filmy Barei. Akcja toczy się w PRL-u konkretnie od 17 listopada do 13 grudnia 1981 roku w małej prowincjonalnej mieścinie pod Wrocławiem, w dodatku w teatrze. Pragnę przypomnieć ,że jest to okres tuż przed ogłoszeniem stanu wojennego w Polsce. Jest to czas absurdu i tak został dokładnie w sposób rozdokazywany opisany w krzywym zwierciadle przez autorkę. Postaci przewija się cała masa, każde nazwisko upodobnia świetnie daną osobę, przykładowo dyrektor Zbytek, który od luksusów nie stronił -pojęcie względne jak na tamte czasy, Biegalski -reżyser całościowo zabiegany, przysłany z samej stolicy, który ciągle gdzieś ulatniał się jak kamfora i go nie było tam gdzie powinien się znajdować. Bardzo kolorowo zostały ucharakteryzowane osobowości bufetowej i jej córki, krawca, aktorów, sekretarza komitetu miejskiego PZPR, przedstawicieli Solidarności jak Palęta odnośnik do Lecha Wałęsy, księdza Różańskiego. W teatrze była wystawiana sztuka pt. ,, Romeo i Julia’’, a już trwały przygotowania do następnej ,,Ślubów panieńskich’’ i to w nie byle jakim wydaniu. Premiera ma się odbyć 12 grudnia na zakończenie manewrów Sojuz 81, aby uczcić i przypieczętować sukces. Na przedstawieniu mają się pojawić osobistości radzieckich delegatów związanych z tym niezwykłym wydarzeniem. Nic dziwnego ,że sytuacja okazywała się napięta i tytułowa Mariola co rusz zmuszona była podawać swojemu przełożonemu krople na nerwy. Przecież on nie mógł bez nich obejść się normalnie tak jak i bez Marioli. Przechodząc do drugiej strony medalu, trudne to były czasy. Widać to po pracownikach teatru , którzy na próbach pojawiali się i znikali by utknąć gdzieś na dłużej w kolejce po rajstopy, papier toaletowy i inne. Każdy produkt trzeba było zdobyć. Wszystko figurowało na wagę złota. Często kupowano coś co nie potrzeba, by później z kimś innym wymienić na to co się samemu życzyło. Żywność serwowano na kartki, talony, książeczki zdrowia dziecka. Cóż więc pozostawało pracownikom teatru? Nielegalny handel oczywiście , który kwitł w bufecie. Hodowali świniaka na zapleczach teatru, pędzili bimber w kotłowni na miejscu , za kołnierz go nie wylewając , drukowali ulotki opozycyjne. Trzeba było się kryć ,gdyż podsłuchy nie miały końca. A i wizyty oficerów Urzędu Bezpieczeństwa też miały miejsce nie raz i nie dwa. Liczono się wyłącznie z tymi , co należeli do partii. Sytuacja co najmniej dziwna a przy tym komiczna. Nie bez kozery zaznaczono na okładce ,że powieść lekka , zabawna i przekorna. Do tego dochodziły jeszcze inne bardziej obyczajowe epizody w postaci miłostek, zdrad, intryg , zawirowań wśród aktorów, walki o role nie zawsze uczciwe. Niesamowicie humorystyczna powieść, fantastyczne dialogi. Książkę bardzo lekko się czytało i napięcie wokół teatru cały czas rosło stopniowo. Polecam ,jeśli ktoś nie jest zrażony szczególnie czasami PRL-u i chce się coś o nich dowiedzieć lub tym , którzy przeżywali to na co dzień i chętnie odtworzą sobie ponownie w pamięci.

Czytam tu, że napisana byle jak, że książka nudna, że "znowu nostalgia PRLu"... No to ja chyba czytałam zupełnie inną książkę. Po pierwsze: napisana jest perfekcyjnie. Tu nie ma błędów stylistycznych ani logicznych. Tu nawet każdy przecinek stoi tam, gdzie powinien. Widać, że fabuła jest przemyślana od początku do końca. Po drugie: doskonały obraz wieku nastoletniego. Presja grupy, dopasowywanie się na siłę, pierwsze miłości... A scena z tańcami na "prywatce" ... GENIALNA w swej prawdziwości. Nostalgia PRLu? Na pewno nie. Choć realia tamtych czasów brzmią, ale to przecież tak ma być. Po trzecie nudna... no, mnie nie znudziła. Naprawdę BARDZO DOBRA. Jak to dobrze, że czytam opinii przed przeczytaniem książki.