Czas na mnie. Opowieść o Maćku Kozłowskim

Zaznaczę tylko, że nie dla poglądów politycznych kupiłam tą książkę tylko dla samej osoby p. Moniki, która przez większość swojego życia zajmowała się modą, biżuterią sławnych ludzi W. Kruk oraz psychologią. To mnie najbardziej interesowało oraz ile krajów (dzięki tacie Wojciechowi Jaruzelskiemu) zwiedziła. I ile ludzi ze świata kultury (dzięki sobie poznała). Książkę czyta się szybko ponieważ jest napisana również z humorem. Jak to, że są to krótkie rozdziały. Rozmawiałam przez chwilę z p. Moniką jest bardzo sympatyczna osobą. Nie pochwalam żeby nie było jakie osoby zaprasza do swojego programu na You Tube. Widać trochę w którą stronę ma poglądy (nie zgadzam się z nimi). W książce są też opisane jej relacje z rodzicami. I nigdy też nie pozbędzie się tego, że była, jest i będzie córką prezydenta. "Kiedy człowiek płynie po oceanie i woda jest spokojna, można rozkoszować się samotnością. Natomiast w momencie, kiedy zaczyna się sztorm, potrzebni człowiekowi są inni, którzy wyciągną pomocną dłoń."

Stanisława Celińska ,to jedna z moich ulubionych polskich aktorek.Kiedy przeczytałam tę książkę miałam pewien niedosyt .Aktorka opowiada o sobie ,swojej codzienności,pracy na planie filmowym i w teatrze,ale pozostaje jednocześnie jakaś nutka tajemnicy,którą najlepiej skwituje cytat z tejże książki "Nigdy nie pokazuj całej dupy... To głęboka prawda...,tak uważam.Zachęcam do przeczytania tej książki.

Wiadomość o śmierci Ariadny Gierek obiegła niedawno serwisy informacyjne. Nie znałam wielu szczegółów z jej życia a przedstawiane w artykułach prasowych strzępki informacji wzbudziły tylko moją ciekawość. Życie tej kobiety musiało być ciekawe a ja musiałam je poznać z pewniejszego źródła. Stąd już niedaleka droga do książki będącej jej biografią. Napisana przez dwoje dziennikarzy, daje prawdziwą historię od młodości w biednej rodzinie i marzeń o malarstwie do podjęcia jednak pragmatycznych wyborów kierunku studiów oraz kandydata na męża. Bardzo łatwo się czytała, pochłonęłam ją na dwa razy przy dwójce małych łobuzów. Polecam!

Uwielbiam Urszulę Dudziak. Jej optymizm i radość życia powinny być dostępne w szczepionce. Ale, I TO WAŻNE! jej życie nie było usłane różami. Swoje przeszła. I to też dla mnie bardzo ważne. Bo to nie jest jakiś bezsensowny optymizm, to jest...jak w piosence (choć NIE Urszuli Dudziak) "wiele dni, wiele lat, czas nas uczy pogody". Tekst Jacek Cygan. Kanoniczne wykonanie Grażyna Łobaszewska.

Jeden z najwybitniejszych polskich aktorów we wspomnieniach swojej żony. Rzadko żony piszą o swoich mężach, a więc już z tego powodu warto tę książkę przeczytać. Jest to ciepła, subtelna relacja o wspólnych przeżyciach. Zawodowych i prywatnych. Szczególnie podobały mi się wspomnienia Autorki dotyczące poznania Gustawa Holoubka, jak również ten wątek, kiedy to Pan Gustaw niechcący obsypywał sobie spodnie popiołem z papierosa i... udawał przed żoną, że wcale nie palił. Może obraz tego aktorskiego małżeństwa jest w książce nieco wyidealizowany, ale warto przeczytać.

Postanowiłam odwiedzić panią Krystynę w jej domu. W tym bardzo klimatycznym, choć nieco zagraconym gniazdku, gdzie KAŻDY nawet najmniejszy przedmiot ma swoją historię i szczególne znaczenie, pijemy sobie aromatyczną herbatkę. Ja słucham opowieści o niezwykle barwnym życiu artystki, a dookoła roznosi się zapach roślin i starych mebli, zaś między nogami co rusz przewijają się czworonogi... Dokładnie takie odczucia towarzyszyły mi przy czytaniu tej książki. Komentarz nieprzypadkowo ujęłam w sposób nieco liryczny, gdyż mamy tu do czynienia z ARTYSTKĄ PRZEZ DUŻE A, która żyła poetycko. Takich osób już nie ma. Może są, lecz została ich dosłownie garstka. W każdym razie - nie jest to typowa biografia. Należy podejść do niej "na luzie", choć sporo faktów można tutaj też przyswoić. Miło spędzony czas.

Czytałam, płakałam.. przeszyła mnie ta książka bólem, współczuciem, także dla męża Magdy. Miałam wtedy również małe dziecko, jak mocno wtedy przeżywa się i.. docenia życie.. Ale jest też w tej opowieści coś co otworzyło mi oczy, każdy czytając do tego dojdzie, przypuszczam.. I tak, kolejna recenzja jest jak świeczka dla Ciebie, Magdo, zostaniesz w naszej pamięci taka biedna, nieodżałowana, a przecież już dawno jest Ci tam jak w raju :)

Właśnie skończyłam czytać książkę. Od lat uwielbiam panią Danutę Stenkę jako aktorkę, to jak prawdziwie gra swoje role, uwielbiam słuchać jej wyjątkowego głosu. Teraz miałam okazję poznać ją od innej,bardziej prywatnej strony. I czuję, że teraz lubię ją jeszcze bardziej. Uważam, że to, że prywatnie jest osobą bardzo skromną, prawdziwą i wciąż nie do końca wierzącą w swoje atuty, a potrafiącą tak dobrze wykonywać swoją pracę, tak wspaniale grać swoje role sprawia, że mogę o niej powiedzieć jedno: Pani Danusiu, myślę, że jest Pani wspaniałą kobietą i wspaniałą aktorką. Jedno,czego żałuję to że nigdy nie miałam okazji spotkać pani Stenki osobiście. Ale kto wie, może kiedyś się uda...

Bolesna lektura, dotknęła mojego wnętrza w niektórych rozdziałach tak głęboko, że musiałam odkładać książkę na kilka dni. Trudny czas lat powojennych i dziewczynka, która dorasta przy mamie. Ciekawym dodatkiem jest pamiętnik babci Anny. Roma Ligocka jest bardzo wrażliwą pisarką, potrafi wycisnąć łzy i dać do myślenia nad własnym losem. Dziś czuję wdzięczność za jej przeszłość i za to że się nią podzieliła z czytelnikami. Jednocześnie przytulam nastoletnią Romę i całym sercem wspieram jej problemy z niejedzeniem. Trzymam ją za rękę i biegniemy razem wyrwać ze szponów śmierci Tosię. Aby dowiedzieć się kim jest tytułowe dobre dziecko polecam lekturę.

Kiedy zastanawiam się, jaka piosenka, jest tą jedną jedyną w moim życiu, to słyszę głos Pana Marka Grechuty i te cudowne słowa "Ważne są tylko dni, których jeszcze nie znamy". Arcydzieło!!! Z wielkim zainteresowaniem sięgnęłam po biografię Pana Marka, ale muszę przyznać, że jestem nią trochę rozczarowana. Autorka na okładce zapowiada "Prawda bez legendy", ale według mnie tej prawdy to tu za dużo nie ma. Może to jeszcze za szybko. Może zbyt mało czasu minęło od śmierci Pana Marka. Nie wiem, ale czytając powieść czułam pewien zgrzyt. Miałam też problem z narracją książki. Autorka w niektórych rozdziałach sugerowała pewne rzeczy, tak jakby wszyscy o tym wiedzieli np. rozwód rodziców Marka, albo jego choroba. No cóż, Ja nie wiedziałam. Sama postać Pana Marka- wybitny talent i wyjątkowy człowiek:)) Dziękuję Panie Marku za cudowne piosenki. Dziękuję Panie Marku, że był Pan z nami!!!

Należę do pokolenia, które zna tylko Annę Jantar z jej twórczości muzycznej, bo kto z nas nie zna takich utworów jak "Tyle słońca w całym mieście" czy "Radość najpiękniejszych lat". Tutaj poznajemy ją w wspomnieniach bliskich czy osób, które z nią współpracowały, dodatkowym atutem są zdjęcia piosenkarki z różnych okresów jej życia. Bardzo ciekawie się czytało te wspomnienia, które jednak ukazywały ją jako człowieka idealnego i bez skazy, na pewno była taka dla bliskich, a nawet jeśli miała jakieś wady to trudno ważne jak odbierali ją bliscy i jak zapisała się w ich pamięci.

W 1911 r. MSC zdobyła drugą Nagrodę Nobla. Była już wtedy od kilku lat wdową, na wychowaniu miała dwie córki: Irene 14 lat i Ewę 7 lat. Autorka akcję swojej książki rozpoczyna właśnie od 1911 r. Opisuje dorastanie Irene i Evy u boku matki- wybitnej uczonej. Przedstawia ich życiowe wybory. Karierę naukową Irene i karierę dziennikarską Evy. Ich zaangażowanie w sprawy społeczne i polityczne. Dorastanie w trakcie I wojny światowej i dorosłe już życie w czasie II wojny światowej. Autorka posiłkuje się m.in. wspomnieniami wnuczki MSC - Helenę. Panie poznały się osobiście w 2011 r. *Książka rozpoczyna się od historii romansu MSC (wdowy) z młodszym od siebie naukowcem (żonatym, ojcem 4 dzieci) i skandalu z tym związanego. Nie do końca podoba mi się ten zabieg literacki; myślę , że miał być to tylko zręczny chwyt na przyciągnięcie większej liczby czytelników.

Ciekawy sposób przedstawiania biografii. Mnóstwo zdjęć i listów. Toć to album do podziwiania pięknej kobiety i zajrzenia w głąb duszy. Szlachetność i prostota z wnętrza obija się na całej postaci artystki. Jestem zadowolona z takiej formy prezentacji. Piosenki znam ,sobie śpiewam "...uśmiechaj się,do każdej chwili uśmiechaj..." i uśmiecham się.

Związek Kamili i Andrzeja Łapickich był swego czasu na językach tabloidów i innych portali plotkarskich. On ponad osiemdziesięcioletni uznany aktor i reżyser, ona - pani teatrolog tuż przed trzydziestką. Dziadek i wnuczka można by rzec, a jednak mąż i żona. Książka jest zapiskiem rozmów z ostatnich 7 miesięcy życia Andrzeja Łapickiego i jego młodej żony Kamili. Jest tu dużo wspomnień i odwołań do czasów II wojny światowej, Powstania Warszawskiego, teatru powojennego, ale też czasów współczesnych, np. Euro 2012, czy polityki i kina. Mimo że Andrzej Łapicki nie żyje już 13 lat książkę czyta się tak jakbyśmy słuchali opowieści dziadka z tamtych lat. Jak dobrze wiemy XX w. był czasem wielkich przemian społecznych, ustrojowych, gospodarczych... Warto słuchać świadków historii na różnych jej płaszczyznach.

Drugie podejście do książki. Przy pierwszym wytrzymałam jakiś kwadrans. Bo strach, bo ból. Teraz, ładnych kilka lat później, było inaczej. Jaka to była niesamowita dziewczyna, ta Joanna! Jak celnie umiała opisać emocje własne i cudze. Jak walczyła, wszelkimi środkami, lecz nigdy na oślep. Jak cięte poczucie humoru miała, jak się nad sobą nie roztkliwiała. I choć wiadomo było od początku prawie, jak to się skończy, człowiek nadal liczył na cud. Choć z drugiej strony, te dwa lata mogłyby się nie wydarzyć, gdyby nie jej wola walki i rozsądek. Gdyby nie bezgranicznie oddanie jej rodziny. Samotnie nie miałaby szans żyć tak długo. Tylko kurde, nie wiem jak jest jej małemu synkowi. Nie mógł zostać z Niemężem (potem już mężem), bo miał ojca. Ojca, od którego Joanna odeszła, gdy chłopiec miał niecałe dwa lata. Czytam relacje i mam mętlik w głowie. Dla jednych ojciec Giancarla to przemocowiec, dla innych normalny człowiek. Dla jednych Niemąż to gwałciciel i oszust, który ożenił się z Joanną i opiekował, by odkupić swe winy. Dla innych zaś człowiek niesłusznie oskarżony i prawie święty. Czy mam się cieszyć czy smucić, że dzieciak jest z ojcem? I co na to wszystko Babcia B. ? Nie muszę tego wiedzieć. Dziecko potrzebuje spokoju. Odreagowania. I miłości, która wszystko wytrzyma. Oby tak właśnie było.

Konstantin Stanisławski mówił o takich ludziach, że należą do aktorów, którzy lubią sztukę w sobie, a nie siebie w sztuce. Tacy byli i pewnie będą – najwięksi. Taki jest Janusz Gajos. Aktor, który nie eksponuje nachalnie swoich warsztatowych możliwości, raczej stosuje je powściągliwie, w myśl zasady: lepiej nie dograć, niż przegrać. Nie eksponuje też siebie w roli, nie nagina postaci do swojej osobowości, tylko absolutnie podporządkowuje jej charakterowi swoje zachowania.  Nie raz udowodnił, że jest w stanie zagrać wszystko: „prymitywa i zagubionego inteligenta, prostaka i subtelnego intelektualistę, wspaniałego króla i kanalię, bandytę i szlachetnego zwykłego człowieka, schizofrenika i świętego, księdza i pederastę – wszystko, każdą postać”. Gajos wierzy w sztukę metamorfozy, a jego naczelnym dążeniem od lat pozostaje uwiarygodnienie przedstawianego przez niego człowieka. Głośno mówi o tym, że nie traktuje aktorstwa jako specjalnej misji, jako posłannictwa społecznego. Uważa je raczej za zestaw rzemieślniczych umiejętności, które czasem stają się sztuką i znaczą więcej niż tylko sprawnie wykonane zadanie.  O nim samym, o „Gajosie prywatnym” trudno zaś powiedzieć cokolwiek, poza tym, że wydaje się być skromny, pracowity i przyzwoity. I wystarczy, w dzisiejszym świecie to i tak aż nadto. P. S. „Niedzielnych czytelników” niech nie zmyli mnogość obrazków w tej publikacji. ;) To nie jest książka dla wielbicieli komeraży i wątpliwej klasy smaczków towarzyskich. Plotkarze, sensaci i poszukiwacze zakulisowych ciekawostek mogą tę pozycję omijać szerokim łukiem. Miłośnicy rozbudowanych analiz warsztatowych, teatralnych recenzji oraz szeroko pojętych intelektualnych dyskusji będą zaś w pełni usatysfakcjonowani.

Mdła i wyrywkowa pierwsza część wspomnień MJ nie wróżyła zbyt wiele dla części kolejnej. Jednak zostałam bardzo mile zaskoczona - w książce jest krew, prawdziwe uczucia i intensywność. Jeśli wcześniej miałam niedosyt anegdot o generalskiej rodzinie, to teraz otrzymałam ich bardzo wiele. Wspomnienia ze wspólnie spędzanych wakacji, młodość rodziców Pani Moniki, rozmowy córki z ojcem, na które nigdy nie było czasu, domowe ukochane psy i koty. Słodko być nie mogło, skoro Autorka, będąc nastolatką, podjęła próbę samobójczą. Słodko nie było i w chwili pisania książki, w której wspomnienia przeplatają się z przygnębiającymi momentami licznych pobytów generała w szpitalu i opisami powolnego odchodzenia. Z książki wyłania się obraz kobiety w rozpaczliwym bezruchu, unieruchomionej sprzecznymi pragnieniami. Z jednej strony chce jakoś buntować się i budować życie na własny rachunek, bez brzemienia nazwiska i wszystkiego, co się z nim dla Polski wiąże. Z drugiej zaś nie może i nie chce wyjść z roli opiekuńczej córki i wojowniczki o dobre imię rodziców. Rozumie teraz znacznie więcej, bo sama już jest matką, i też "hoduje" sobie jedynaka. A czy odnosi się jakoś do spraw publicznych i polityki? Niekoniecznie, chociaż nie zabrakło nawet wzmianki o niezapomnianym "Bluzgu" w wykonaniu Emiliana Kamińskiego... Dominują też przykre wrażenia z kolejnych rocznic stanu wojennego i masakry w "Wujku", podczas których dom generała przeżywał oblężenie przez demonstrantów. Mama Moniki wspomina gorzko wielką samotność, jaką otoczona była rodzina Jaruzelskich w chwili wprowadzenia stanu wojennego. Ale przyczyny tych oblężeń i tej samotności wydają się Autorce jakby niezrozumiałe... Jakakolwiek analiza przyczyn, motywacji, konieczności historycznych takich a nie innych decyzji generała, który przecież przez długie lata i w wyniku świadomego wyboru konsekwentnie realizował określoną linię polityczną, nie należy do tematu tej książki. Ktoś dociekliwy mógłby dopatrzyć się jakiejś podskórnej dumy i zrozumienia dla tych decyzji. Jednym słowem to takie "odpieprzcie się od generała", podane w bardziej eleganckiej formie. Cała książka jest dość elegancka, zdania okrągłe, rozdziały wystudiowane. Czuć dziedzictwo "Tojego stylu", gdzie ładnie podana treść dominuje nad głębszą analizą. Czytałam ze sporym przejęciem, hamując się w duchu przed zakochaniem się w tej rodzinie, tym sztywnym acz serdecznym ojcu, gwiazdorzącej mamie i córce walczącej o przetrwanie w rodzinie silnych osobowości. Na szczęście nie zapomniałam, że to są subiektywne odczucia Autorki, to nie jest źródło historyczne, to nie jest żadne przemyślenie okoliczności dziejowych i nie może wyjść poza format obyczajowych zapisków powstałych z potrzeby serca kochającej i lojalnej córki.

Pani Małgorzata Braunek byłą niewątpliwie jedną z najpiękniejszych, najciekawszych i najbardziej zapadających w pamięć polskich aktorek II połowy XX wieku. Z tego powodu książka nie mogła być nudna, czy zła, bo osoba głównej bohaterki na to nie pozwalała. Niemniej mam wielki niedosyt po tej książce. Moim zdaniem autor za bardzo skupił się na buddyzmie i przeżyciach religijnych. Owszem, ja wiem, że to druga połowa życia aktorki. Duchowość to niewątpliwie bardzo ważna rzecz, która musiała zostać omówiona (i bardzo dobrze), zwłaszcza w przypadku Małgorzaty Braunek. Jednakże mam poczucie nierównych proporcji - zdecydowanie zbyt mało "smaczków" na temat życia ekranowego i stricte zawodowego aktorki.

Miłość z kamienia Inna, wyjątkowa, wywierająca wrażenie… - to książka, której długo się nie zapomina, zwłaszcza jak człowiek dużo czyta. Czasami nawet niezłe książki zlewają się w jedną, są podobne i stanowią głównie wypełniacz czasu. Do nich na pewno nie należy utwór Grażyny Jagielskiej „Miłość z kamienia”. Narracja w pierwszej osobie zawsze sugeruje, iż autor to narrator. Czytelnicy przerzucają strony internetowe, by dowiedzieć się, czy to prawda, czy tylko zabieg literacki. Oczywiście sprzyja to tzw. promocji tekstu i wywołuje zainteresowanie wśród czytających. Jeśli chodzi o mnie, akurat w przypadku tej opowieści nie ma to znaczenia. Jest ona po prostu inna, wyjątkowa i robi wrażenie. Jeśli najbliższą osobą jest mąż, który jeździ na wszelkie toczące się na planecie wojny… jeśli przeżywa się wraz z nim zabójstwa, bitwy i ogląda jego oczyma śmierć… jeśli jego życie zdaje się być podporządkowane konfliktom zbrojnym… to samemu można zapaść na zespół stresu bojowego, takiego typowego dla żołnierzy… I co wtedy? Pozostaje klinika psychiatryczna, bo samemu nie da rady zwalczyć się psychicznych kłopotów. Jedna walka wyklucza drugą. Narratorka jest żoną dziennikarza, korespondenta wojennego, którego zawodowe życie polega na sporządzaniu relacji z pola bitew, by świat o nich wiedział. Taka rola takiego człowieka. Ktoś musi pojechać. Ktoś musi zobaczyć. Ktoś musi powiedzieć. Napisać. Przekazać, że gdzieś tak ktoś kogoś w imię czegoś zabija. Jeśli kogoś się kocha, to myśli się o nim, jednoczy w jego doznaniach i wspiera. Wspiera kosztem rozwoju własnej osobowości i własnego spokoju. Nie można go opuścić. Trzeba przy nim trwać, poświęcając samego siebie. Taka jest właśnie miłość z kamienia. O sile uczucia świadczy własny strach przed czymś, w czym się nie uczestniczy cieleśnie, ale czuje się wewnętrznie, to samo, co ten, który widzi. Życie z korespondentem wojennym to balansowanie na linie i odpoczynek na kamieniu, który jest tuż pod liną. Jeśli spadnę, to właśnie w ten kamień mogę uderzyć, a to może się tragicznie skończyć. Książka Jagielskiej nie jest opowieścią o poszukiwaniu wyjścia z traumy, czy terapii psychiatrycznej. Mówi o tragizmie wojny widzianej oczami tej, która w niej nie uczestniczy. Stąd też wyjątkowa siła rażenie tekstu. Czułość nie objawia się trzymaniem za rękę. To proste słowa „No to jestem!” wypowiadane przez ukochanego po powrocie do tzw. normalnego świata. I liczba – pięćdziesiąt trzy wojny, z których relacje wysyła się w świat. Ta sama liczba to licznik czasu oczekiwania, okaleczanie psychiki, szoku, urazy na duszy i w sercu. W tym czasie też toczy się wojnę. Ze sobą, o siebie... Czytelniku, jeśli szukasz lektury, niełatwej i mądrej, sięgnij po tę pozycję. Wczytaj się w każde jej słowo, przeanalizuj budowę każdego zdań, a poczujesz, że świat z czołgami, karabinami i wozami opancerzonymi, jest obok ciebie...

Wspomnieniowa książka-wywiad, autorstwa Joanny Racewicz, dziennikarki TVP i żony oficera BOR, Pawła Janeczka, który zginął w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem, została napisana 4 lata temu, w 1 rocznicę katastrofy. Dwanaście wywiadów z dwunastoma różnymi kobietami, które łączy wspólny pierwiastek. Wszystkie straciły najbliższe sercu osoby jednego dnia, w tym samym miejscu. Autorka rozmawia z nimi jak z przyjaciółkami, bo wspólnota nieszczęścia dała im poczucie więzi. Kilkanaście urzekających historii, w której miłość jest alfą i omegą. Kilkanaście żyć brutalnie zatrzymanych w miejscu i prób poskładania świata na nowo. Książka tak szczera, że aż intymna; trzeba obok niej przechodzić na palcach, by nie spłoszyć ciszy, by nie zranić złym słowem. A potem rozważyć w swoim sercu to, co dla nas ważne. ... "Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą"...