Czarny Smok w Wenecji

Powieść dla nastolatków lubiących przygody osadzone w innych epokach. Tajemnica, nietypowi bohaterzy oraz mieszkanka dość naiwnych i poważnych, a nawet mrocznych wątków. Lektura całkiem przyjemna, choć nie odkrywcza. Nie wiem czemu wydawało mi się na początku, że bohaterka jest starsza, i ma około 20 lat... ale tak naprawdę jest o wiele, wiele młodsza.

Nie należę do głównych odbiorców tej książki, bo niestety nastolatką już dawno nie jestem, ale mimo wszystko bardzo dobrze czytało mi się te odpowiadania. Zgodzę się z niektórymi opiniami, że historie były nierówne, tzn. sama fabuła jak i sposób narracji w jednych był bardziej wciągający a w niektórych bardziej toporny. Niemniej jednak bardzo polecam dla młodych czytelników, którzy chcą rozpocząć swoje przygody czytelnicze z kryminałem, ponieważ różnorodność pisania w tych opowiadaniach może przybliżyć sposoby kreowania świata tajemnic i rozwiązywania zagadek.

Daisy i Hazel wracają do szkoły po długiej nieobecności. Daisy przestała być szkolną gwiazdą i mimo że stara się tego po sobie nie pokazać, jest tym bardzo przybita. A cóż może poprawić nastrój dumnej panny Wells? Oczywiście kolejna zagadka kryminalna. W Deepdean odbywają się obchody pięćdziesięciolecia szkoły, więc na weekend zjeżdża wielu gości- byłych absolwentek i rodziców dziewcząt. Dochodzi do zbrodni, w wyniku której pani dyrektor chce zamknąć placówkę. A na to Towarzystwo Detektywistyczne nie może pozwolić. Jak zwykle czytało się świetnie, dziewczęta dojrzewają wraz z kolejnymi tomami powieści. Polecam całą serię.

"Taylor i Rose: tajne agentki. Paryż w ogniu!" to świetna literatura dla dzieci i młodzieży od dwunastego roku życia. Wypożyczyłam ją z biblioteki i naprawdę nie żałuję! Przeczytałam ją bardzo szybko i naprawdę super się bawiłam! Wartka akcja, dreszczyk emocji, trudna + kryminalna zagadka, akcent dawnych lat i niezapomniane emocje! Postacie wykreowane w taki sposób, że można je polubić i utożsamić się z nimi. Zdecydowanie polecam, każdej dziewczynie, która lubi dektetywistyczne - czy raczej szpiegowskie, opowieści!!! Sherlock Holmes i Herkules Poirot uchylają przed tymi paniami kapelusza!

To jest świetna książka, która trzyma w napięciu! Opowiada o Ryby Redfort, genialnej 13-latce, która w wieku siedmiu lat wymyśliła kod, którego nie mogli złamać nawet profesorowie uniwersytetu Harvarda. Zostaje zwerbowana do agencji wywiadu Spektrum, gdy dom jej bogatych rodziców, Sabiny i Branta, mających obsesję na punkcie jadeitowego buddy, zostaje okradziony, ich gosposia pani Digby znika, a do domu przyjeżdża w jej zastępstwo podejrzany kamerdyner,, majordomus" Hitch.

Przyjemna kontynuacja przygód bohaterek znanych serii "Tajemnice domu handlowego Sinclairs". Mimo iż zarówno fabuła jak i język powieści są proste w książce nie czuć infantylności - według mnie jest dojść dobrze dostosowana do młodego wieku odbiorcy do którego ma trafić. Nie brakuje tajemnic, zagadek, sekretów, intryg ale też klimatu minionych lat. Razem z bohaterami rozwiązujemy zagadkę kryminalną, śledzimy, tropimy, analizujemy, przeżywamy kolejne przygody w tym te "mrożące krew w żyłach" jak również spacerujemy po Wenecji i jej kanałach, uczestniczymy w balu maskowym, poznajemy namiastkę historii (autorka historyczne fakty, wydarzenia i postacie przeplatane z tymi fikcyjnymi), kultury, tradycji i wielu innych. Wspaniale, że autorka poza fabułą zadbała także o aspekty historyczno-społeczne. Dzięki temu połączeniu czytelnicy mają możliwość nie tylko dobrej zabawy ale również podróży w przeszłość a wraz z nią lekcji historii, geografii i kultury. Do tego przesłanie i morał między innymi ten o przyjaźni i rodzinie. Naprawdę przyjemna książka, która może spodobać się także dorosłym :)

Do tej serii przekonaliśmy się już w trakcie lektury pierwszego tomu, a drugi jedynie utwierdził nas w przekonaniu, że to świetnie wymyślona seria szpiegowska dla młodszej młodzieży, która traktuje czytelnika serio i sama w sobie jest niczym gotowy scenariusz na film. O sile powieści stanowi kilka kwestii. Po pierwsze: fabuła. Choć bohaterowie książki mają po kilkanaście lat, nie ma w fabule ani krzty infantylności. Nawet dorosły czytelnik, wychowany na seriach szpiegowskich książek czy filmów, zauważy, że nie mamy tu do czynienia z "dziecinnymi" sprawami, a raczej ciekawą koncepcją tego, jak w poważnej szpiegowskiej robocie można wykorzystać małoletnich, ale uzdolnionych szpiegów. I choć trudno sobie wyobrazić, by zachodnie agencje rządowe były w stanie narażać dzieci, to po przymknięciu oka na tę okoliczność mamy do czynienia z rasową historią szpiegowską. Akcja książek jest wartka, a intryga za każdym razem inna, ale interesująca, dobrze i logicznie skonstruowana, poprzedzona starannym researchem. Jednocześnie nie ma się wrażenia, że autor popada w przesadę, tworząc oddział mini Jasonów Bourne'ów czy Jamesów Bondów. Bohaterami nadal są nastolatki, które uczą się wykorzystywać swoje zdolności i pracować w zespole, a jednocześnie wciąż mierzą się z właściwymi swojemu wiekowi rozterkami. Między łamaniem kodów, wspinaczkami po murach czy śledzeniem podejrzanych, wciąż pozostaje przestrzeń na zawieranie przyjaźni, radzenie sobie z zazdrością, potrzebą przynależności i odkrywaniem siebie. Inkluzywność to kolejna z zalet serii, która będzie odpowiednia dla młodych czytelniczek, jak i czytelników bez względu na ich etniczne pochodzenie. Bo sam zespół Miejskich Szpiegów jest płciowo i etnicznie zróżnicowany (w retrospekcjach mamy szansę dowiedzieć się, skąd pochodzą dzieciaki i jak trafiły do zespołu). A to zróżnicowanie jest tak naprawdę siłą grupy, która uczy się współdziałania i wykorzystywania mocnych stron każdego z jej członków. Autor świetnie pokazuje, jak wiele można osiągnąć, działając wspólnie, i że ludzie są sobie bardzo potrzebni. Świetne jest też to, że bohaterowie przemieszczają się po świecie, zabierając nas w przeróżne zakątki globu - nie tylko te, do których odniesienia znajdziemy bezpośrednio w tytułach. Miasto świateł to nie tylko akcja w Paryżu, a w Złotych wrotach nie tylko liczy się związane z Golden Gate San Francisco. Multikulturowość jest nie tylko wypełniaczem, a ważnym elementem książek. Mamy tu odniesienia do bardzo różnych dziedzin nauki i sztuki, które okazują się kluczowe w rozwiązywanych sprawach. To inteligentna rozrywka, która kusi nie tylko tempem akcji i świetnie zbudowanym napięciem. Mamy tu dobrze wykreowanych bohaterów (na koniec można nawet przejrzeć karty z tajnych akt młodych agentów), wielopłaszczyznowe zagadki, zabawę słowem i - chociażby - ciekawie obmyślone szyfry, przy których objaśnianiu czasem opada szczęka. I choć lektura będzie przystępna także dla młodszych nastolatków, to jest napisana ze starannością, dopracowana i traktująca zarówno bohaterów, jak i czytelników, jak ludzi dojrzałych. A do tego - to chyba wisienka na torcie - przy całej tej intrydze nie brakuje miejsca na dotknięcie naturalnych dla nastolatków spraw i dynamiki pracy w grupie. Jeśli lubicie historie szpiegowskie, koniecznie musicie poznać Miejskich szpiegów Jamesa Pontiego, jeśli lubicie przygodę, akcję, zagadki - także. Jeśli chcecie poczuć, że książki czyta się równie dobrze jak ogląda filmy - to również tędy droga. Bezsprzecznie ta seria ma wiele do zaoferowania.

Tom czwarty przygód rezolutnej młodszej siostry Holmes okazał się całkiem fajną rozrywką. W lekkiej formie autorka opisuje burzliwe przygody młodej dziewczyny, chcącej wieść niezależne życie bez gorsetu (rozumianego dosłownie i przenośnie). Dobrze się czyta, autorka przemyca trochę realiów historycznych, najciekawsze wydają się być te związane ze sprawami typowo kobiecymi z tamtej epoki. Można przeczytać dla zabawy i odprężenia.

Ocena mojego synka(dla mnie tak7/10) Czytałam ją mojemu 8latkowi,czasami sluchal tez 10latek i temu mlodszemu bardzo sie podobala. Tak bardzo,ze zabieramy sie za drugi tom. Dobrze mi sie ja czytalo chociaz jest troche przydluga co zwlaszcza dla mlodego czytelnika moze to byc zniechecajace. Akcja nabiera tempa zwlaszcza pod koniec.

Ciekawa książka detektywistyczna nie tylko dla nastolatek. Sprawnie napisana powieść o młodszej siostrze Sherlocka Holmesa, która w ciekawy sposób wprowadza kobiecą perspektywę, pisząc o końcu XIX wieku w Anglii. Lektura wydaje się wiernie przedstawiać te realia w zakresie kobiecych strojów, fryzur, kobiecego funkcjonowania w społeczeństwie itp. W tym tomie główni bohaterowie poszukują zaginionej księżnej. Ale też podejmują próbę nawiązania jakiegoś porozumienia w rodzinie. Dobrze się to czytało.

Ależ piękna była to opowieść! Opowieść dla Każdego niezależnie od wieku. Poznajemy w niej Nan Sparrow , która jest kominiarczykiem w czasach, gdy dzieci można było wykorzystywać do niebezpiecznej i ciężkiej pracy(a taką niewątpliwie było czyszczenie wielkich, brudnych kominów). Po odejściu swego ukochanego Kominiarza dziewczynka trafia do okrutnego Crudda, któremu obojętny jest los jego młodych pracowników. Gdy Nan zostaje uznana za zmarłą po podpaleniu komina który czyściła jest to dla niej szansa na uwolnienie się. Okazuje się, że Kominiarz zostawił jej niezwykły prezent -bryłkę sadzy, która zamienia się w golema chroniącego Dziewczynkę. Golem, dla którego wymyślili imię Charlie okazuje się niezwykłą istotą, pełną ciepła i dobroci, dzięki której Nan potrafi przetrwać najgorsze chwilę i rozumie jak ważna jest przyjaźń. Niestety nie mogą długo cieszyć się spokojem, gdyż były pracodawca nie wierzy w jej śmierć i chce ją dopaść za wszelką cenę. A gdy ginie maly chłopiec, z którym pracowała Nan , przelewa to czarę goryczy i dziewczynka wraz z innymi kominiarczykami postanawia pokazać ludziom jak wygląda ich los. Jak skończy się ta historia i jaką stratę będą musieli ponieść niektórzy z bohaterów przekonajcie się sami. Naprawdę warto, bo jest to opowieść cudowna, ciepła, dotykająca ciężkich tematów w sposób łagodny. Polecam!

Ogólnie BAAARDZO wciągająca. Idealna dla tak około 10 latków, którzy zaczynają czytać fantastykę, bo: - bohaterów nie da się nie lubić, - styl pisania jest lekki i wciągający, - fabuła wciąga, jest rozbudowana, ale na tyle, że wszystko się rozumie nawet nie czytając opisu z tyłu książki. Jeżeli jednak chcecie książkę mega rozbudowaną, to ta książka do nich nie należy, ale stanowi miły odpoczynek, albo na zastój. * * * Może ja się nie znam, ale wydaje mi się, że ta książka jest za mało popularna. No i tyle.

Lukrecja poza zasięgiem to już szósty tom przygód rezolutnej Lukrecji autorstwa Anne Goscinny. Tym razem bohaterka wraz z rodziną wybiera się na nietypowe wakacje – zamieniają się domami z obcą rodziną i zamiast tradycyjnego hotelu czy domku nad morzem, lądują w… starym zamku w Bretanii. Brzmi jak przygoda? Zdecydowanie tak, zwłaszcza że miejsce to skrywa wiele tajemnic, a dostęp do internetu jest, cóż… właściwie nieistniejący. Pomysł na zamianę domów to zdecydowanie jeden z najciekawszych elementów książki. To intrygujący koncept, który otwiera mnóstwo możliwości – niespodziewane znaleziska, odkrywanie codziennych zwyczajów nieznajomych ludzi i konfrontacja z zupełnie innym stylem życia. Lukrecja, jak zawsze, z właściwą sobie ironią i humorem podchodzi do nowych wyzwań, a czytelnik ma okazję spojrzeć na wakacyjne przygody z zupełnie innej perspektywy. Mimo że książka zachwyca pomysłem i lekkim stylem, jest jeden element, który potrafi mocno irytować – postać babci Scarlett. Jej nieustanne zamiłowanie do alkoholu i hazardu, przedstawione w humorystycznym tonie, w książce dla dzieci wydaje się nieco nie na miejscu. Choć autorka wyraźnie próbuje nadać jej wizerunek ekscentrycznej, niesfornej staruszki, momentami jej zachowanie bardziej drażni niż bawi. Mimo tego Lukrecja poza zasięgiem to pełna humoru i przygód opowieść, która świetnie sprawdzi się jako lekka lektura na wakacje. To książka o odkrywaniu nowych miejsc, przełamywaniu przyzwyczajeń i radzeniu sobie w nietypowych sytuacjach – czyli o wszystkim, co czyni wakacyjne przygody niezapomnianymi.

Piekło wybrukowane jest dobrymi chęciami Motywem przewodnim tegorocznego (2025/26, Mazowsze) konkursu kuratoryjnego z polskiego dla podstawówek była komunikacja. To ciekawe spojrzeć, co poza „E.T.” (reż. Steven Spielberg, 1982) proponuje kuratorium jako lekturę obowiązkową. Jedną z lektur na pierwszy etap było właśnie „Szeptane”, które pozostając literaturą odpowiednią dla dzieci, przekazuje jednocześnie zaskakująco trafne obserwacje na temat rzeczywistości. W świat młodzieży zabiera nas Filip, który wraz z przyjaciółmi chce udać się na finałowy mecz Ligii Mistrzów. Nasi uczniowie decydują się zarobić. W zasięgu ich możliwości okazuje się marketing. Marketing uliczny, czyli rozdawanie ulotek. Ta przygoda nie kończy się tutaj i prowadzi Filipa ku pierwszej miłości, czy innych niespodziewanych miejsc. Jednak co z Filipem i innymi bohaterami? Czytając, można zauważyć, że ważne są tylko trzy postacie. To one są jakkolwiek pogłębione. Nie wymienię ich, bo byłby to trochę spoiler. Inne można opisać kilkoma funkcjami oraz cechami, ale niewiele więcej. Nie znaczy to, że to wada. Po prostu nie czyta się tej książki dla plejady ciekawych bohaterów. Co zatem oferuje nam „Szeptane”? Bardzo sprawnie krąży wokół marketingu i jego specyficznego podejścia do komunikacji. Tak jak uśmiechnięty sprzedawca zwiększa prawdopodobieństwo powrotu klienta, tak rozdawanie ulotek wymaga nieco inicjatywy i asertywności. Ale to dopiero początek, bo przecież dalej mamy manipulacje, półprawdy i kłamstwa. A jak wiadomo – kłamstwo ma krótkie nogi. W marketingu nie trzeba jednak stosować tych niechlubnych praktyk, by mógł być wątpliwy moralny. Jacek, nazywany przez przyjaciół Świętym, zadaje właściwe pytania o moralność marketingu na każdym poziomie. Czy można reklamować coś, czego się nie próbowało, albo nie przebadało? Czy marketingowi lub PR-owi firmy można bezmyślnie wierzyć i bezmyślnie powtarzać ich hasła? A to tylko początek naszej podróży w świat marketingu. Potem mamy do czynienia z tytułowym szeptaniem. Nie wiem, czy to nazywa się tak naprawdę, ale z pewnością widać takie zjawisko. Szczególnie na Facebooku. Kto nie widział grupy publicznej bez moderacji, gdzie pojawiają się posty typu: „Dziecko pyta mnie,czy kupięmu plecak i buty na WF,ale za co mam to zrobić? Oboje jesteśmy bezrobotni,a zasiłki ledwo wystarczają:(”, czy „Przeżywam piekło z żoną przepija każdą wypłatę, pieniądze na wycieczkę dla syna też przechlał..jak ja za to zapłacę!? Brać rozwód?” (pisownia oryginalna), a pod tymi postami mamy zalew komentarzy w podobnym stylu o tym, jak to kasyna są super. Dokładnie to jest następny poziom marketingowej podróży Filipa. Poziom językowy naszego bohatera na szczęście jest wyższy i z racji, że to książka dla dzieci – nie mamy hazardu. Bycie ruskim trollem, ale z Polski i reklamującym produkty nie propagandę, to nie najgorsza rzecz, jaką można robić. Ostatnim poziomem jest czarny PR. Coś o czym wydaje mi się, że nie mówi się dużo. Ostatnio głośno było o tym w kontekście konfliktu Justina Baldoni i Blake Lively, gdy ujawniono nieco na temat działania takiego czarnego PR-u w Hollywood (vide: https://www.nytimes.com/2024/12/21/business/media/blake-lively-justin-baldoni-it-ends-with-us.html). Bo przecież wszystkie te rzeczy są nieszkodliwe, a klient ma swój rozum, prawda? Niestety rzeczywistość jest bardziej skomplikowana, a jak kłamstwo ma krótkie nogi, nadal jakieś ma. I niestety nawet te krótkie wystarczają, by spełnić przepowiednie nazistowskiego ministra propagandy – i stać się prawdą. Bo pajęczyna kłamstw w tej książce nie ogranicza się ściśle do wątku pracy Filipa. Wchodzi ona głębiej i czytając, ma się tylko nadzieję, że może będzie lepiej, może dostaniemy szczęśliwe zakończenie? Ostatecznie po tym ciągłym uczuciu niepokoju, wręcz thillerowym, dochodzimy do finału. Nabita na początku strzelba Czechowa wystrzeliwuje Filipowi w twarz konsekwencje marketingu. Na szczęście książka ma swoje pozytywne nuty w kwestiach personalnych i udaje się dotrzeć słodko-gorzkie zakończenie. Przedstawienie marketingu i kłamstw z „Szeptania” nie jest na szczęście jedynym w naszym świecie. Mimo tego książka zadaje właściwe pytania, które warto zadać nie tylko młodzieży, ale i przypomnieć dorosłym. Może i mamy do czynienia z prostą historią coming of age, ale jednocześnie niezwykle porządną, realistyczną i mimo pewnego dyskomfortu – przyjemną w lekturze. Książka przeczytana dzięki życzliwości Miejskiej Biblioteki Publicznej w Z.

Tak bardzo podobała nam się "Sekretna kuchnia pani Simpson" Lauren Remington, że postanowiłyśmy z córką wypożyczyć następną książkę tej autorki. I oto mamy "Marzenie w białe groszki". Trochę się obawiałam, czy nie będzie tu zbyt dużo o modzie, ale moje obawy się nie sprawdziły ;-) To książka o sklepie z ciuchami z drugiej ręki, który prowadzi mama 13-letniej Andrei. Mama kocha sklep, a córka... nie bardzo. Mama ubiera się we własnym sklepie i wynajduje w nim ubrania dla córki, ale Andy uważa, że są niegustowne, na nią nie pasują i w ogóle czuć je starością. Nie ujawnia jednak swych opinii i uczuć przed mamą. Do czasu! To książka o przyjaźni, marzeniach i zmianach. O szalonych pomysłach i mniej szalonych celach, i odwadze wprowadzania ich w czyn. Także o chorobach, rodzinnych relacjach, tęsknocie. Trochę naiwna, ale bardzo optymistyczna i ciepła. Mogłabym ją podsumować słowami: "Chcieć to móc!". W wieku nastoletnim mocno się w to wierzy! I przy tym pozostańmy :-) A książkę bardzo polecam młodszym nastolatkom i ich matkom :-) https://bajdocja.blogspot.com/2021/05/marzenie-w-biae-groszki.html

Książka pt. "Ta śmieszna i straszna PRL" to lektura ciekawa dla nastolatków, którzy przespali lekcje o PRL w szkole albo dla tych, którzy nie mieli jeszcze styczności z tymi zagadnieniami. Krótko mówiąc, dla laików w temacie. Książka napisana jest w lekki i zabawny sposób, a także urozmaicona jest o liczne mini komiksy, przez co czyta się ją z przyjemnością. Osoby, które posiadają już pewną wiedzę o PRL, nie dowiedzą się zapewne niczego nowego z niniejszej książki, która, jak na pozycję ponad 200-stostronnicową, nie zawiera zbyt wiele informacji. Minusy to brak podziału na rozdziały i, moim zdaniem, irytujący charakter głównej bohaterki Meli.

To moje kolejne spotkanie z Lottie Brooks i muszę przyznać – ta dziewczyna oraz jej szalona rodzinka i paczka przyjaciół wciąż potrafią mnie rozbawić do łez. „Totalnie chaotyczne święta Lottie Brooks” autorstwa Katie Kirby to książka, która idealnie oddaje sens słowa „chaos”, zwłaszcza w wersji świątecznej. Już od pierwszych stron wiadomo, że nie będą to grzeczne, cukierkowe święta. Jest głośno, absurdalnie i kompletnie nieprzewidywalnie. Jednym z najbardziej zapadających w pamięć momentów jest scenka z dzieciątkiem, które mówi zdecydowanie niezbyt odpowiednie słowa, a chwilę później… zamienia się w pterodaktyla (przynajmniej w wyobraźni). Takie fragmenty są totalnie w stylu Lottie – lekko szalone, przerysowane i przez to niesamowicie zabawne. Rodzina Lottie przeżywa prawdziwy świąteczny najazd gości, co prowadzi do kolejnych katastrof, nieporozumień i komicznych sytuacji. Każdy coś dokłada od siebie, a efekt końcowy jest taki, że zamiast spokojnych świąt mamy totalny miszmasz emocji, hałasu i absurdów. I właśnie to w tej serii uwielbiam – autentyczność i brak udawania, że wszystko zawsze musi być idealne. Na deser dostajemy jeszcze niezapomnianego sylwestra, który idealnie zamyka tę historię. Jest emocjonalnie, jest śmiesznie i bardzo „lottie’owo” – czyli z przytupem, wstydliwymi momentami i ogromną dawką humoru. To książka lekka, pełna śmiechu i idealna na poprawę humoru. Jeśli ktoś lubi historie, w których święta wymykają się spod kontroli, a bohaterowie są prawdziwi w swojej niedoskonałości, to spotkanie z Lottie Brooks będzie strzałem w dziesiątkę. Ja bawiłam się świetnie i już wiem, że z tą bohaterką jeszcze nie raz chętnie się spotkam.

Recenzja ‧₊˚─────୨ৎ──── tytuł Banda Szalonych Obozowiczów ⋆˚₊ autor Marysia Krasowska🩷 ⋆˚₊ wydawnictwo SQN ⋆˚₊ kategoria wiekowa 10+/11+ ⋆˚₊ emoji combo ☠️🏕️⚰️🧒👻🎸🕯️🥁 ⋆˚₊ moja opinia Kocham! Tak samo jak 1 część. Ta nawet była teochę lepsza!🩷🥹 ⋆˚₊ ocena w gwiazdkach 🌟🌟🌟🌟/🌟🌟🌟🌟🌟 ‧₊˚─────୨ৎ──── ~Polecam!!!!!~

Napisana ładnym językiem i w niezwykle żywy sposób historia pewnej dzielnej i dobrej dziewczyny. Przeżywane przez nią przygody zarówno ekscytują, jak i wzbudzają refleksję ... nad konstrukcją świata ... obecnością cierpienia ... braku litości ... Wątki baśniowe przetykają się tu z realistycznymi. Całość utrzymana jest w niezwykle baśniowej konwencji. Ta (i kolejna jej część!) warta lektury! Polecam!

Książka wypożyczona z szkolnej biblioteki. Nie ukrywam, że oczarowała mnie okładka. Ale i treść jest ciekawa, bardzo dobrze się czytało. Książka ma w sobie coś z baśni, widać tu nawiązania do klasycznych opowieści. Stary Strup kojarzył mi się trochę z Golumem. A sam Peter Nimble nigdy nie był zwyczajny, by na sam koniec okazać się jeszcze kimś mniej zwyczajnym. :)