Cristiano Ronaldo. Perfekcyjna gwiazda

Jakby powiedział David Goggins: ,,Jeśli robisz to, czego naprawdę nienawidzisz robić, po drugiej stronie czeka na ciebie wielkość" - tak, w tym p********m życiu nic nie jest łatwe, a żyjemy w przeświadczeniu, że istnieją ,,plusy dodatnie i plusy ujemne”. Ale… i tu w tym ,,plusowaniu" pojawia się pewien ,,myk”: otóż każdą kłodę rzuconą pod nogi można pokonać, bo wystarczy że uwierzysz w siebie, że to a to zrobisz, a potrzebna myśl zakiełkuje w twojej głowie z mega wielką dozą optymizmu. Wtedy pojawia się w twojej świadomości celu istnienia taki właśnie początek, to cholernie istotne ,,coś” istotne do zrobienia swego rodzaju życiowego ,,przełamania”. Podświadomie Twoje ,,Ja" wie, że ,,to coś", co jest dla Ciebie celem, czy też drogą życia... staje się realne, a to samo w sobie daje Ci +100000000 punktów i jeszcze więcej do Twojej egzystencji, do życiodajne energii ,,Ki".

To właśnie słynny Cristiano Ronaldo - obserwując jego karierę piłkarską od kilkunastu lat, staram się kierować właśnie tego rodzaju, jak w wyżej napomkniętym wstępie do recenzji pewnej publikacji związanej z tym sportowcem, myśleniem - mimo iż na pierwszy rzut oka kompletnie tego nie widać, a kamery starające się wchodzić do życia prywatnego Portugalczyka, liczni namolni dziennikarze i ,,brukowco-szmatławce”, nigdy nie pokażą jak tak naprawdę zdeterminowaną i piekielnie skuteczną w tym, jak podąża się tropem narracji sportowo-samorealizacyjnej swej osoby w otaczającej nas, tym bardziej jego (w końcu sport zawodowy to nie przelewki!) w dość nierównej rzeczywistości... CR7 okazuje się być osobą! I co ciekawe w tej skuteczności i sportowej wielkości ,,7-mki” najciekawsze, co samo w sobie nie mieści się w głowie, jest to, iż nie inaczej: 5 lutego 2025 r. ,,boskie objawienie portugalskiej piłki nożnej”, bo takie określenie za to, co popularne zwany w Polsce ,,Kryśka” dał globalnej piłkarskiej myśli ludzkiej, mu się po prostu należy, obchodziło… i tu uwaga: swoje 40 urodziny. Można by rzec, że Cristiano jest jednym wielkim fizycznym paradoksem: on chyba nigdy się nie zestarzeje: definiuje go specyficzna ,,narcystyczna” wiara we własną wielkość, na dość dziwnej sądzę zasadzie pokroju ,,Yes, I can!”, co samo w sobie na pewno stanowi podstawę samorealizacji Ronaldo, a to jak wiemy w jego przypadku poczyniło nie lada cuda, oj nie lada! I jeszcze jedno: osobę Cristiano może charakteryzować w aspekcie sportowej potęgi fizycznej i dążenia do perfekcji i przesuwania granic w swojej dziedzinie, choć to moje prywatne zdanie, jedna wydatna sentencja, wyjęta wprost z ust starożytnego mędrca: ,Jeśli możesz to możesz, a jeśli nie możesz to nie możesz i tyle… więc sobie wybierz”. Tak smakuje właśnie ogrom, choć u obserwatorów z boku może się to wydawać zabawne, egoistyczne, narwańcze (w końcu znamy charakter Ronaldo, choćby i częściowo z tego, co pokazywał nam w swoich reakcjach i zachowaniach na boisku i poza nim): pokładów silnej woli ,,Kryśki”, które pomagają mu dominować wśród innych sportowców i przedłużać to dane chyba mu tylko niesamowite pragnienie bycia najlepszym.

Czy to w Manchesterze United, czy Realu Madryt, a nawet w Juventusie i w końcu w saudyjskim Al-Nassr – zawsze podczas swojej ponad 20-letniej kariery piłkarskiej, Ronaldo wychodził w realizacji profesjonalnego sportowca daleko poza zakres pojęcia i idei ,,genialnego perfekcjonisty”. Można się zadumać, wznosić ,,ochy i achy" ku jego czci, ale prawda jest taka, że: w nim po prostu płynie, jakby naturalny życiowy prąd, od urodzenia aż do 40-tki na karku: owy niezmienny od lat dryg pracusia ponad miarę; zresztą sam ,,Kryśka” powiedział niegdyś, że ,,talent bez ciężkiej pracy jest niczym”. To taki uparciuch, który stara się zawsze dominować; bez końca można więc powtarzać, iż w jego żyłach wciąż i wciąż... i wciąż do potęgi entej płynie ta młodzieńcza pełna esencji idealizmu i perfekcjonizmu, także wigoru godnego olimpijskich Bogów… nadludzka i nieludzko potężna sportowa krew. Same osiągi Cristiano – jego niebywały talent do piłki nożnej, który jest jedynie procentem nazwijmy to ,,zasłużonej chwały ku CR7”, który nadkłada w reszcie ciężka praca, mimo ,,40 lat minęło, jak jeden dzień”, w jego przypadku… to chyba nigdy się nie skończy. CR7 inspiruje pokolenia sportowców, bo nie tylko jego dokonania niosą się echem w kierunku rzeszy młodych piłkarzy: obywatela wietrznej Madery, a właściwie Funchal, podziwia świat całego sportu. Tak, dla wielu początkujących atletów, ów ,,Adonis i Herkules w jednym ciele” staje się modelem idealnego sportowca, który dla swojej dyscypliny poświęci się bezgranicznie; to tytan pracy: piłkarski wiking o delikatniej i przykładnej urodzie - tak, czyż nie brzmi to sprzecznie? Jakby dwa inne charaktery i natura w jednym ludzkim ciele? U ,,Kryśki” tak to właśnie wygląda. Bo Ronaldo w gronie piłkarskim przez poważane postaci tego środowiska, uważany jest… cóż, za marudę, malkontenta i płaczka, a z drugiej strony przez podobną ilość czy to sportowców czy fanów jest paradoksalnie, ponad miarę wielbiony. I jak tu nie interesować się znacząco fenomenem Portugalczyka? No chyba Panie i Panowie... tego się nie da nie robić. Ronaldo przyciąga jak magnes!

Tak, z prywatnej, osobniczej perspektywy sport to dla fakt przełamywania własnych barier, wyjście daleko poza nie; to ustanawianie sobie konkretnych celów: konkretnego wyniku, wystartowania w danych zawodach czy dążenie do perfekcji fizycznej i psychicznej w wybranych przez siebie kategoriach. Sport równa się wysiłek: zarówno mentalny i fizyczny. To taka ciągła i ciągła… i jeszcze raz ciągła praca nad sobą, ciągła refleksja, zmiana i adaptacja - i w tym tkwi jego piękno. Osoba Ronaldo między innymi – choć nie jest to jedyny sportowiec, którym się w taki sposób inspiruję – wpłynęła u mnie na rozwój takiego właśnie sportowo-perfecjonistycznego toku rozumowania i wybrania drogi, którą chce się iść przez życie. ,,7-mka” jest jedną z najważniejszych ikon światowego sportu, którymi inspiruję się bezgranicznie, zachowując przy tym ,,nieobsesyjne” granice takiego zdroworozsądkowego podziwu i uwielbienia. I czasami się zastanawiam, co sprawiło, że Cristiano stał się tym, kim jest obecnie, jako człowiek, który nieustannie się rozwija, pracuje nad sobą, wykuwa kolejne stopnie doskonałego perfekcjonizmu w sporcie, ba!, nie tylko, bo w każdej dziedzinie życia, na której mu zależy, w każdej chwili i w każdym momencie, gdy uważa że zajdzie ku temu potrzeba. Tego typu rozważania, sama osoba CR7, jego poruszająca historia młodzieńczych lat, to wszystko sprawiło, że po raz kolejny sięgnąłem po jego biografię, tym razem trzecią z kolei po pracach takich jak: ,,Cristiano Ronaldo. Biografia” G. Balague, ,,Ronaldo. Obsesja doskonałości” L. Caioli. Tą obecnie czytaną i niniejszym recenzowaną okazała się publikacja o dość podobnym co poprzednie tytule: ,,Cristiano Ronaldo. Perfekcyjna gwiazda” autorstwa Santiago Siguero. Co istotne biografia ta została wydana w 2015 roku, w okresie, gdy nasza ,,Kryśka” miała przed sobą jeszcze sporo sukcesów i tytułów na koncie, a w Realu Madryt ,,3 sezony do odhaczenia”. Nie jest więc to ten ,,cudowny cosik" w charakterze idealnej biografii: od 2015 roku do dnia dzisiejszego Cristiano miał przed sobą, i wciąż ma, 10 lat gry, dziesiątki trafionych goli, wyróżnień i całą, całą resztę tego z czego Ronaldo jest znany po dziś dzień: elementów cudownego perfekcjonizmu.

Około 230 stron, wydane w Polsce przez ,,Wydawnictwo RM” - trudno przejść obojętnie, obok tego biograficznego specyfiku: nie ma takiej siły, aby tej lekkiej, choć obfitej w fakty i ciekawe inspirujące historie o Ronaldo, pozycji... po prostu nie przeczytać! Choć nie jest to – jak wspomniałem wyżej – najpełniejsza forma biografii Portugalczyka, to i tak udowadnia ona, chyba ponad, grubo ponad wszystko, iż Cristiano, a tak właściwie Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro, mimo upływu lat i powoli postępującego, nawet i u niego zegara biologicznego, wciąż jest jednym z najlepszych, najbardziej zapracowanych sportowców na świecie, stawiając wciąż i wciąż kolejne kamienie węgielne pod budowę swojego (zasłużonego) kultu, tego aspektu bycia idolem dla rzeszy młodych atletów, pod rozwój samej kultury i idei sportu. W swej pracy Siguero odpowiada na dręczące każdego fana Ronaldo pytanie, na tyle na ile daje mu możliwość ,,zaglądnięcia” do takich danych, wywiadów: czy rzeczywiście jest to numer 1 w piłce nożnej jak i w sporcie na świecie? Czy to piłkarz doskonały w ujęciu indywidualnym, ów ,,GOAT” – Greatest Of All Time? Czy Ronaldo jest w jakiś sposób unikatowy w stosunku do równie ciężko pracującej reszty sportowców? I to tych wielkich, osiągających olimpijskie szczyty i sławę? Nie zdradzając treści książki oraz swego rodzaju ,,rozwikłania zagadki geniuszu" CR7, dodam jedynie, że autor robi to po prostu dobrze: ani nie namolnie, ani chałturniczo, ani nie zbyt ,,landrynkowo i różowo”. Daje nam takowe odpowiedzi na pytanie, daje te fakty, którym to pozwala wybrzmieć, układając je w odpowiedni sposób. Przedstawia Ronaldo w normalnym jako zwykłego człowieka oraz genialnego sportowca świetle. No ale zaraz... czy czegoś tu zabrakło?

,,Cristiano Ronaldo to Futbol, Futbol to Cristiano”, tak jednym z cytatów, które użył autor w ,,Perfekcyjnej gwieździe”, posiłkując się wywiadami z wieloma sportowcami z klubów, w których Ronaldo grał do 2015 roku oraz z osobami ze środowiska Cristiano i w ogóle sportu zawodowego, można podsumować to jak Siguero widzi postać Portugalczyka w świetle współczesnej profesjonalnej piłki nożnej oraz na tle innych sportowców, oraz to jak rozumie go jako zwykłego, nie bojącego się wyzwań, prawdy, cholernie szczerego człowieka, który nieraz tęskni za spokojnym i statecznym życiem na urokliwej, okrytej całunem ,,wiecznej wiosny” Maderze. Tak również słowa te opisują to, czym – akurat z mojej prywatnej perspektywy – jest ta biografia i jak powinno się ją rozumieć: jak rozumieć tego wciąż genialnego ,,Kryśkę". Nie zabrakło w niej niczego, jak na skondensowany i prosty, ale nie pozbawiony faktów, sposób pisania, zważywszy na objętość książki szacowaną na około (w polskim wydaniu) 215 stron bez przypisów, przystało; zważywszy na to, że pracę Siguero wydano w 2015 roku – nie inaczej, to dobra dekada lat temu, a przez te cholernie szybko przelatujące na naszej osi czasu życia 10 lat CR7 osiągnął tyle, że sam Siguero by chyba tego nie przypuszczał. W pewnych rozdziałach książki, zwłaszcza na początku i przy ostatnich kilkunastu stronach, w podsumowaniu, jej treści, czyli ona sama może ,,trącić" subiektywnością, jakby mimo sporej dawki obiektywizmu i tak autor z lekka na siłę chciał nas przekonać do swojego jeszcze bardziej specyficznego zdania, myśli i refleksji na temat Cristiano.

Zarówno z mojej prywatnej, jako sportowca amatora, wyczynowca, oraz jako geeka sportu w ogóle strony, oraz z punktu widzenia tego, co o Ronaldo ,,sądzi” zawartość książki, cudowne dziecko Funchal i portugalskiej piłkarskiej myśli sportowej opisuje również następująca myśl: ,,mamy do czynienia z atletą, który nie kryje się z tym kim jest, ze swoim pragnieniami i celami. To człowiek i sportowiec, który nikogo nie chce oszukiwać, ba!, chce być jak najbardziej przejrzysty i widoczny na tle innych. Stąd te jego słynne ,,płaczkowanie”, liczne dziwne frustracje w trakcie i poza meczami piłki nożnej. Ronaldo się tego nie wstydzi, nie lubi półprawd i kłamstw. To indywidualista, który musi być najlepszy na świecie, aby jego drużyna odnosiła sukcesy”. I cieszę się, jestem wręcz dumny, że miałem przyjemność przeczytać tak płynną i świetnie opracowaną do 2015 roku kariery Ronaldo pozycję, książkę o jednym z największych sportowców w dziejach.

Jakby powiedział David Goggins: ,,Jeśli robisz to, czego naprawdę nienawidzisz robić, po drugiej stronie czeka na ciebie wielkość" - tak, w tym p********m życiu nic nie jest łatwe, a żyjemy w przeświadczeniu, że istnieją ,,plusy dodatnie i plusy ujemne”. Ale… i tu w tym ,,plusowaniu" pojawia się pewien ,,myk”: otóż każdą kłodę rzuconą pod nogi można pokonać, bo wystarczy że...