Córka z Norwegii

Po śmierci ojca pisarza Ciarze zostaje powierzone zadanie dokończenia jego znanej na całym świecie sagi fantasy. Nie jest jednak łatwo być spadkobierczynią tak wielkiego dorobku, a jeszcze trudniej pogodzić się ze stratą ukochanej osoby. Nic więc dziwnego, że Ciara ma problem z pisaniem. Na ratunek przybywa Sam, doświadczony redaktor z Nowego Jorku i jednocześnie ogromny fan raviańskiej serii. Choć współpraca nie przebiega bezkonfliktowo, bohaterowie zbliżają się do siebie i szybko okazuje się, że łączy ich coś więcej niż tylko relacja pisarz-redaktor. Nie było tu szału ani fajerwerków. To kolejny małomiasteczkowy romans, który balansuje na granicy nijakości. Obawiam się, że motyw romansu między pisarzem a redaktorem został już wykorzystany zbyt wiele razy i ciężko napisać coś, co mogłoby się wyłamać poza ramy przeciętności. Wydaje się, że autorka nie jest fanką Sama, bo dowiadujemy się o nim stosunkowo niewiele, mimo że jest jednym z głównych bohaterów. Relacja między nim a Ciarą nawiązuje się szybko, chociaż nie łączy ich zbyt wiele. Dziewczyna potrzebuje terapii, a nie romansu ze współpracownikiem. Ogromnym plusem jest klimat powieści - małe irlandzkie miasteczko, zamknięta społeczność, w której wszyscy się znają i dbają o siebie nawzajem. Bohaterowie drugoplanowi okazali się dużo bardziej interesujący. Mam nadzieję, że Maddie doczeka się swojej własnej książki. Niestety książka nie porwała mnie i raczej nie zostanie ze mną na dłużej.

Amanda musi go napisać, bo bez niego przestanie istnieć. Holly pragnie go mieć, bo poza nim ma już wszystko. Kayla potrafi wyczarować go słowami. I właśnie dlatego powinna milczeć. Ich drogi przecinają się w imperium należącym do wydawców, agentów i mediów, gdzie cudzy talent łatwo sprzedać pod własnym nazwiskiem, a skandal bywa lepszą reklamą niż prawda. Gdy granica między inspiracją a kradzieżą zaczyna się zacierać, każda z nich musi odpowiedzieć sobie na jedno pytanie : Ile jesteś w stanie poświęcić,żeby zostać numerem jeden ?

"Daruj nadzieję", ostatni tom trylogii różanej Jagody Kwiecień, to piękne zakończenie historii bohaterów, których poznaliśmy przy okazji lektury "Z różą w dłoni". Ta trzecia część cyklu obdziela uwagą trzy przyjaciółki: Różę, Gabrielę i Wiktorię, choć mam wrażenie, że bardziej skupia się na przeżyciach tej ostatniej, która wraz z nowo poślubionym mężem musi zmierzyć się z bardzo trudną sytuacją życiową… Przy okazji moich recenzji poprzednich tomów zwracałam uwagę, że są to powieści przepełnione wiarą, nadzieją i miłością. W tej książce, zgodnie z tytułem, najwięcej jest nadziei. Bo i doświadczenia bohaterów, okoliczności życiowe, przed jakimi stają, często byłyby nie do przejścia, gdyby nie ona. Tej nadziei towarzyszy też oczywiście wiara, czasem głęboka, czasem ledwo tląca się gdzieś wewnątrz człowieka, jak również miłość, która jest cierpliwa i wszystko znosi, ale też niezwykła przyjaźń łącząca bohaterów, będąca spoiwem i siłą. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów, ale robi to z niezwykłą delikatnością. Rzadko wzruszam się przy czytaniu książek, a tym razem, czytając historię Wiktorii i Janka, uroniłam kilka łez. Nie obyło się może bez odrobiny ckliwości, ale naprawdę wątek ten okazał się bardzo życiowy, prawdziwy, skomplikowany i po prostu mocny w swoim wydźwięku. Nie będę zdradzać, o co chodziło, wiedzcie jednak, że przed bohaterami naprawdę trudna próba, obnażająca słabości, ale też rodząca niezwykłą siłę. Inni bohaterowie również mają swoje wzloty i upadki, ale nie tak ekstremalne, jak w przypadku nowożeńców. Jest trochę o miłości, o zmianie życia i nowych początkach, o porządkowaniu przeszłości, a nawet o rodzinach zastępczych. Autorka starała się zakończyć wszystkie rozpoczęte w poprzednich tomach wątki, a i dodała epilog, który w bardzo ciekawy sposób pokazuje krąg życia. Ten kończący serię tom pokazuje też bardzo wyraźnie, jak rozwinął się warsztat autorki. Nie ma tu już nieco topornych fragmentów, jakie zdarzały się w pierwszej książce, znacznie mniej w niej zwracania się do bohaterów po nazwisku, jest za to lekkość, bezpretensjonalność, a dodatkowo świetnie zbudowany klimat i barwne opisy miejsc. Podobało mi się zwłaszcza to, jak autorka rozbudowała Różany Zakątek, kwiaciarnię prowadzoną przez Różę i jej tatę. Wszystkie relacje ze spotkań organizowanych w tym szczególnym miejscu pokazywały jego szczególny urok, łącznie z zapachem kawy i kwiatów, jaki się zeń unosił. "Daruj nadzieję" to naprawdę porywające zakończenie cyklu pełnego ciepła, delikatności, niezwykłej atmosfery, ale też wiary rodzącej się czasem w niezwykłych okolicznościach, nadziei, która jest darem i czasem jedynym, co pozostaje w trudnych chwilach, miłości, która wszystko znosi i przyjaźni dającej wsparcie. Z przyjemnością śledziłam losy mieszkańców Wrzosowa, wciągnęły mnie i wzbudziły całą masę emocji. A pewne sprawy i przemyślenia autorki pozostaną ze mną na dłużej… Książka z Klubu Recenzenta serwisu Nakanapie.pl

Mini i Art są rodzeństwem i są ze sobą wyjatkowo mocno związani, od śmierci rodziców mogą polegać tylko na sobie. On, uzdolniony matematycznie młody mężczyzna, w codziennym życiu uznaje tylko zależność od liczb i statystyk. Logika to jego drugie imię. Ona z kolei pełni funkcję jego opiekunki, całe swoje życie podporządkowała bratu. Przychodzi jednak dzień, ten dzień kiedy samotność zaczyna jej doskwierać i chce znaleźć miłość, Art angażuje się w ten pomysł na swój sposób. Algorytmy to jego najlepsi przyjaciele więc to z ich pomocą chce znaleźć chłopaka dla siostry. Sytuacja komplikuje się, gdy w życiu Mimi pojawia się ktoś, kto nie wpisuje się w jego matematyczne założenia... ❗️MOJA OPINIA: Ach... gdyby miłość miałabym rozpisać w matematycznym wzorze nigdy nie miałabym męża, bo matma dla mnie była czarną magią i dalej taką pozostała. Na szczęście uczucia nie mają wiele wspólnego z obliczeniami. To historia o zderzeniu dwóch światów: poukładanego aż do granic i takiego, w którym rządzi lekki chaos i poczucie wiecznego niedopasowania. Wbrew pozorom to nie jest lekka książka romantyczna o związku i o dziwnym bracie. To opowieść o poświęceniu, zagubieniu, poczuciu odpowiedzialności i próbie odnalezienia się w świecie. Coś jest w tej powieści, co pozostawia za sobą jakąś nostalgie i chęć przemyślenia pewnych kwestii. Z całą pewnością to nie jest jedna z tych książek, przy których się ubawicie. Cóż, nie da się stworzyć instrukcji obsługi drugiego człowieka, choćby nie wiem jak nam był bliski i choćby nie wiem jak dobrze ktoś znał matematyczne równania.

Lubimy wracać do świata, którego już nie ma. Nawet sobie go nieco idealizujemy. Sama łapię się na tym, że myślę, że kiedyś było piękniej: trwałe meble, bogate tkaniny, misternie zdobione przedmioty codziennego użytku, świeże jedzenie nieskażone dodatkami… Tak, było lepiej – o ile człowiek urodził się w zamożnej rodzinie. Młodziutka Betty nie ma tego szczęścia. Nie może pozwolić sobie nawet na kontynuowanie nauki. W wieku 17 lat opuszcza rodzinny dom i wyjeżdża do Sztokholmu, by podjąć pracę jako służąca u zamożnego doktorostwa. Zderzenie z natłokiem prac związanych z prowadzeniem domu, początkowo Betty przeraża, jednak z czasem przychodzi jej coraz łatwiej zarządzić czasem i wywiązywać się z powierzonych obowiązków. Tych ostatnich nie brakuje i dziewczyna pracuje od rana do nocy, jednak znajduje czas na małe przyjemności: pogaduszki z, pracującą również jako służąca, Violą, czytanie książek i miłość… Ta ostatnia wybucha między nią a przystojnym wykładowcą Martinem Fischerem. Ten jednak niespodziewanie znika a Betty nie opuszcza wiara na ponowne spotkanie. Sztokholm lat 30 to miasto kolorowe i pełne życia. Czuć jednak wiszący w powietrzu duch zmian – kobiety walczą o swoje prawa; ale i niepokój, jaki wzniecają działania Hitlera. Nie ma tu postaci jednoznacznych i papierowych. Szybko tę prawdę odkrywa młodziutka Betty, spoglądając chociażby na poczynania swego pracodawcy – doktora. Katarina Widholm potrafi wciągnąć czytelnika w historię, którą chce przekazać. Przez tę powieść się płynie, kibicujemy szczęściu Betty – chociaż autorka nie koloryzuje losów postaci: pozwala jej zaznać i szczęścia i wylewać łzy. A i czytelnikiem targają złożone emocje. Czekam z niecierpliwością na ciąg dalszy.

Morze. Od zawsze działa na mnie kojąco. Nie ma nic przyjemniejszego niż spacer brzegiem plaży. Wsłuchiwanie się w szum fal to najpiękniejsza melodia dla uszu. To właśnie takie okoliczności przyrody są dla naszej bohaterki najlepszymi momentami. Gaja właśnie staje na rozdrożu. Dotychczasowe życie niczym domek z kart rozpada się. Co zatem musi zrobić? Nabrać dystansu. Udaje się do wujka, który nie cieszy w aż tak wielkim szacunkiem wśród rodziny. Ignacy to ktoś,kogo możemy nazwać skarbnicą dobrych rad. Gaja dzięki nim właśnie powoli może lepiej zrozumieć swoje położenie. A przede wszystkim szanse, które są przed nią. Czasami nabranie dystansu do problemów jest najlepszym rozwiązaniem. Decyzje podejmowane na gorąco często są słabo przemyślane,emocjonalne a nawet niepotrzebne. To kobieta zyskuje tak bardzo jej potrzebny czas. Tytułowy " Szept duszy" to coś,co obudziło się właśnie podczas pobytu w Sopocie. Należy go słuchać, podążać z nurtem myśli i obierać wskazane drogi. To opowieść o szukaniu ukojenia w niespokojnych chwilach,czerpania radości z chwili i zaufania intuicji. A co jeśli i ona zawidzie? No cóż,to tylko kolejna lekcja, która pozwoli uniknąć podobnego błędu. Pokochacie ją od pierwszych stron

Musi przestrzegać zasad… ale dla niej złamałby wszystkie. Vincent Dubois to kapitan klubu piłkarskiego Blackcastle i jeden z najlepiej opłacanych sportowców. Powinien czuć się niczym zdobywca świata. Jednak gdy sława przynosi niebezpieczeństwo, jego życie zamienia się w koszmar. Książki Anny nie są mi obce i od dawna bardzo je lubię… przede wszystkim za styl, dynamikę akcji oraz dobrze wykreowanych bohaterów. Pierwszego tomu tej serii co prawda jeszcze nie czytałam, ale po lekturze tej części z pewnością szybko to nadrobię. Sama fabuła momentami jest dość przewidywalna, jednak jako fanka sportu bardzo doceniam sposób, w jaki ten aspekt został tutaj przedstawiony. Te drobne schematy zupełnie mi więc nie przeszkadzały. To chyba moja pierwsza książka z motywem piłkarskim (jeśli czegoś nie przeoczyłam), dlatego tym bardziej cieszyło mnie to świeże podejście do sportowego tła, zwłaszcza że obecnie zdecydowanie dominują historie z hokejem. Wątek romantyczny, jak zwykle u tej autorki, stoi na bardzo wysokim poziomie. Relacja głównych bohaterów ogromnie mi się podobała. Tworzą naprawdę świetną parę! Widać, że do siebie pasują, a ich historia rozwija się naturalnie, bez pośpiechu, w bardzo przyjemny sposób. Zaskoczył mnie natomiast pewien motyw, którego nie będę zdradzać, żeby uniknąć spoilerów. Mam jednak pewne wątpliwości co do tego, jak został przedstawiony. Trudno mi uwierzyć, że policja w mogłaby podejść do takiej sprawy aż tak lekceważąco. Mam wrażenie, że ten element został nieco podkoloryzowany, co przy tak istotnym temacie zwróciło moją uwagę. Mimo to ogólny odbiór książki jest zdecydowanie bardzo pozytywny. Naprawdę dobrze się przy niej bawiłam i z przyjemnością sięgnę po kolejne części! [ WSPÓŁPRACA REKLAMOWA ]

Dziś mam dla Was książkę, na którą długo czekałam. Było o niej głośno w lutym, kiedy miała swoją premierę, więc w końcu i ja dorzucam swoje wrażenia 😉 Mowa o „Księgarni na piętrze” autorstwa Denise Hunter, wydanej przez wydawnictwo Dreams. Shelby, zgodnie z obietnicą, dziedziczy po babci ukochaną księgarnię, którą wspólnie prowadziły. Okazuje się jednak, że babcia miała wobec niej jeszcze inny plan, nie przekazuje jej wszystkiego. Drugim współwłaścicielem zostaje Gray, jej dawna, wielka miłość. Gray był kiedyś dla Shelby idealny, do momentu, aż nagle ją zostawił i wyjechał z miasta, w którym mierzył się z uprzedzeniami przez błędy swojego ojca. Mimo bólu i urazy, Shelby decyduje się na współpracę, by ratować księgarnię, która zaczyna mieć poważne problemy. Historia prowadzona jest dwutorowo, w teraźniejszości i 11 lat wcześniej. I powiem Wam, że wątki z przeszłości momentami mnie niesamowicie frustrowały, ale w tym dobrym sensie. Autorka świetnie oddała skalę gnębienia Graya, czułam złość na mieszkańców miasteczka, a jednocześnie ogromną empatię wobec niego. Dużym plusem tej powieści jest jej autentyczność. Nie ma tu sztucznych dramatów ani przesadnie komplikowanej fabuły, wszystko płynie naturalnie. To historia o pierwszej miłości, która choć niedojrzała i wystawiona na trudne próby, zostawia ślad na całe życie. O wybaczaniu, które nie przychodzi łatwo i wymaga zmierzenia się z przeszłością. O błędach, które popełniamy pod wpływem emocji i o tym, że czasem ich konsekwencje ciągną się za nami latami. Ale to też opowieść o nadziei, o tym, że pewne drzwi, nawet jeśli kiedyś się zamknęły, mogą jeszcze raz się uchylić. O drugich szansach, które nie zawsze są oczywiste, ale potrafią zmienić wszystko, jeśli tylko damy sobie odwagę, by po nie sięgnąć. Dla mnie to była ciepła, poruszająca historia, która zostaje w głowie na dłużej i przypomina, że czasem warto zawalczyć, o ludzi, o marzenia i o siebie.

W tej części znowu jesteśmy w szpitalu i bardzo lubię to, jak autorka prowadzi ten medyczny wątek. Czuć, że stoi za tym solidny research, przypadki są wiarygodne, a całe to środowisko wypada naturalnie i stanowi świetne tło dla historii. Ale najważniejsze i tak pozostają emocje. Relacje, decyzje, powroty do przeszłości, które potrafią namieszać bardziej niż niejeden nagły przypadek na oddziale. Julita to bohaterka, którą z jednej strony łatwo polubić, a z drugiej… momentami aż chce się nią trochę potrząsnąć 😉 Jest mądra i ambitna, ale emocjonalnie wciąż się uczy i czasem daje się ponieść chwili. I właśnie dlatego wypada tak prawdziwie. Ten tom to też subtelna lekcja o tym, jak ważna jest szczerość i jak bardzo decyzje podejmowane pod wpływem emocji potrafią skomplikować życie. Trudno oceniać tę część osobno, bo największą siłą tej historii jest możliwość obserwowania, jak bohaterowie zmieniają się z tomu na tom. A ja już po prostu bardzo się z nimi zżyłam. I mam tylko jedną obawę… że to może być koniec tej historii. A ja zdecydowanie nie jestem na to gotowa...

Anna Klein jest jedną z bardziej znanych i cenionych psychoterapeutek i seksuolożek. Kobieta miała trudne dzieciństwo, nie utrzymuje kontaktu z rodzicami, a także nie wchodzi w związki, nie interesują jej dłuższe relacje. Podczas czasów studenckich Anka wdała się w romans z Wojtkiem, dużo starszym profesorem. Jednak gdy zaczęło się robić zbyt poważnie kobieta uciekła i zerwała z nim kontakt. Po latach ponownie się spotykają, ich uczucie odżywa, a owocem ich miłości jest mała Laura. Jednak nie jest im pisane wspólne, długie i szczęśliwe życie… Obecnie Anna ma 42 lata i prawie dwuletnią córkę. Kobieta jeszcze nie doszła do siebie po stracie Wojtka. Jednak dla córki postanawia wyprostować pewne kwestie prawne. Wtedy poznaje Olgierda, syna Wojtka. Mężczyzna od początku pała do niej nienawiścią. Jak potoczą się dalsze losy Anki, Olgierda i małej Laury? Czy Anna będzie widziała w Olgierdzie swojego byłego partnera? Czy Olgierd będzie utrudniał Ance życie za to, że przed laty zniszczyła jego rodzinę? „Daleko od siebie” to powieść pełna emocji, napięcia, niedopowiedzeń i trudnych decyzji. To nie jest lekki romans, który szybko wyleci z pamięci. To bardzo życiowa historia, która pokazuje jak bardzo mogą być skomplikowane relacje międzyludzkie. Książka porusza temat straty ukochanej osoby, żałoby, samotnego macierzyństwa oraz miłości, która rodzi się w najmniej oczekiwanym momencie. Przyznam szczerze, że na początku trudno mi było wciągnąć się w tą historię, ale później bardzo mnie zaciekawiła. Główna bohaterka, Anka pracuje jako psychoterapeutka, potrafi pomóc innym, lecz sobie nie. Boi się zawiązków i dłuższych relacji, zawsze ucieka, gdy robi się zbyt poważnie. W moim odczuciu jej relacja z Olgierdem potoczyła się trochę zbyt szybko. Pragnienia, namiętność i pożądanie okazały się silniejsze niż rozsądek. W książce znajdziecie wiele aspektów psychologicznych, momentami miałam wrażenie, że trochę zbyt dużo. Sceny zbliżeń zostały świetnie opisane, w sposób subtelny, a nie wulgarny. W książce znajdziecie także prawdziwą, kobiecą przyjaźń. „Daleko od siebie” to opowieść o drugiej szansie, prawdziwych emocjach i chwilach zwątpienia. Jest to bardzo autentyczna i życiowa historia, którą warto poznać.

Druga część zdecydowanie lepsza, chociaż Kami w swoim niezdecydowaniu przekracza już pewne granice i aż miejscami ma się jej dość. "Zwrot akcji", który następuje w drugiej części był już oczywisty w pierwszej części i odwlekanie go przez cały drugi tom trochę pozbawiło go sensu, ale ok, pozostaje czekać na ostatni tom, bo mimo to myślę, że warto prześledzić losy bohaterów do końca, tym bardziej, że książki z tej serii są krótkie i szybko się je czyta.

Uwielbiam to, w jaki sposób Danielle Steel pisze o trudnych wydarzeniach i ciężkich przeżyciach. Rzeczywistość wojenna a odmalowana tak lekko i przyjemnie, że nie chciało się tej książki odkładać. U tej autorki postacie zawsze są trochę zbyt wyidealizowane, ale jakoś mi to nie przeszkadza. Płynęłam przez tę pozycję, przeczytałam ją w dwa dni. Kolejna idealna lektura na zastój czytelniczy. Polecam! IG @burzaczyta

"Kiedy obudzi się nadzieja" to trzeci tom serii "Chabrowe ustronie" Anny Szczęsnej. Sławka przeprowadza się na wieś, ale pogrąża się w żalu po stracie mamy. Całą jesień i zimę rozpamiętuje przeszłość. Dopiero z nastaniem wiosny sprawy nabierają innego wymiaru. Sławka poznaje starszą kobietę i proponuje jej gościnę. Z czasem zaczyna otwierać się na ludzi... Ta powieść udowadnia, że po największej tragedii w końcu wychofzi słońce. Nie możemy zamykać się na innych, trzeba przemóc się i wyjść do ludzi. Nowe znajomości mogą dać początek czemuś nowemu, pięknemu... Podobał mi się sielski klimat książki i opisy przyrody, tak realistyczne, że w wyobraźni przenosiłam się do Chabrowego Ustronia. Piękna historia, ciekawie napisana o sile przetrwania i nadziei. Musimy zawsze myśleć pozytywnie, że życie ma dla nas , po jakiejś tragedii, jeszcze ciekawy scenariusz. Polecam- czytajcie. Dziękuję Wydawnictwu Filia za egzemplarz do recenzji. Anna Szczęsna Kiedy obudzi się nadzieja

Wśród płatków wiśni… „Znikająca księgarnia pod kwitnącą wiśnią” to powieść oparta na schemacie znanym z innych pozycji literatury azjatyckiej. A mianowicie schemacie ‘powrotu do przeszłości’. Pod kwitnącą wiśnią na granicy światów była sobie dziewczyna z kotem i licznymi książkami… Gdy w tym samym czasie co dziewczyna przeczytasz fragment tej samej książki, siedząc pod kwitnącą wiśnią wtedy zdarzy się to, co na pozór niemożliwe… „Znikająca księgarnia…” to powieść eteryczna. Powieść złożona z czterech krótszych opowiadań przedzielonych intermezzami, które łączy tajemnicze miejsce na granicy światów. Miejsce, w którym ponownie można spotkać ukochaną zmarłą osobę, usłyszeć jej głos… Tym samym powieść Asakury oswaja z tematyką śmierci, a jednocześnie, pomimo poruszania ciężkiej tematyki, otula serce ciepłem. To jedna z tych powieści azjatyckich, które urzekają prostotą narracji, ciepłym klimatem i pozostawiają czytelników w stanie pokrzepienia. „Mały Książę”, „Sny dziesięciu nocy”, „Piotruś Pan”, „Wiosna i Asura”. Oprócz stworzenia z powyższych tytułów motywów przewodnich poszczególnych części książki, autor dodatkowo przemyca w niej ciekawostki na temat każdej z nich. I choć dwie z nich mogą być mniej znane czytelnikowi europejskiemu to sam zabieg jest interesujący. O ile pierwsze trzy opowieści oparte są na identycznym schemacie to ostatnie przybliża genezę powstania tajemniczej księgarni pod kwitnącą wiśnią. Opowieść, która wywołuje całe spektrum emocji i sugeruje powstanie kolejnych historii spod kwitnącej wiśni… „Znikająca księgarnia pod kwitnącą wiśnią” to opowieść o stracie, żalu, ale i nadziei. W przepięknych okolicznościach przyrody, wśród płatków kwiatów wiśni książki stają się bramą do innego świata… Polecam. Moja ocena: 7,5/10 https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni

Kocham Judytę od pierwszek części "Nigdy w życiu" Z ciekawością i radością przyjęłam wiadomość o kontynuacji. Czytało mi się przyjemnie i szybko. To taki powrót do domu, do ukochanych bohaterów. Nie wiem jak inni, ale jak czytałam o kolejnych przygodach Judyty i Adama to oczami wyobrażni widziałam Danutę Stenkę i Artura Żmijewskiego.

To wielowątkowe i mocno emocjonalne historie z wieloma bohaterami, których łączy jedno - miłość. Poznajemy losy zwykłych ludzi: nieidealnych, popełniających błędy i podejmujących decyzje, które potrafią ranić - ich samych lub ich bliskich. Jedni szukają miłości, bo naciska na nich rodzina, bo „to już najwyższy czas”. Inni wikłają się w romanse, próbując wyrwać się z codziennej rutyny albo znaleźć to, czego brakuje im w obecnym związku. Tylko czym właściwie jest miłość? Stabilizacją i poczuciem bezpieczeństwa? Chwilowym zauroczeniem świeżością, po którym zostaje pustka i złamane serce? A może to poranna kawa, wspólna cisza i rozmowy o tym, jak minął dzień, a może u schyłku życia łapanie drobnych chwil radości w codziennym pędzie? Autorka porusza także trudne tematy: chorobę, niepełnosprawność, zdradę, tajemnice z przeszłości i niedopowiedzenia - wszystko to, co realnie wpływa na nasze decyzje i ich konsekwencje. Zostajemy z otwartym zakończeniem, żadna z historii nie jest domknięta. Być może właśnie po to, byśmy sami spróbowali wejść w skórę bohaterów i odpowiedzieli sobie na pytanie: co zrobilibyśmy na ich miejscu? Choć książkę czyta się szybko, jej emocje zostają z nami na długo. Myśli wciąż krążą wokół Michała i Arlety, Laury, Aleksa i Doroty, Leny i Michaela czy Matyldy i Piotra. Jeśli szukasz poruszającej historii o miłości i trudnych wyborach - to zdecydowanie coś dla Ciebie.

Tytuł: "Pod właściwym sercem" Autor: @anna_sakowicz Data premiery: 25.02.2026r. Wydawnictwo: @purple_book_wydawnictwo Surogatka. Wiecie kto to? Co myślicie o kobietach, które rodzą komuś innemu dzieci za pieniądze? . . "Wiem, że jeżeli człowiek pragnie dziecka, to jest gotowy podpalić świat, żeby zrealizować swoje pragnienie..." . O tak. Zgadzam się z tym cytatem tak bardzo, że to aż boli... W ogóle ta książka...🥹 Tyle razy się na niej wzruszałam, że aż trudno zliczyć. Każdy ból bohaterów odczuwałam na własnej skórze....wspomnienia powracały i ten czas... czas, który wiecznie był niepewny... Ciągłe daty zapisywane w kalendarzu... niezliczone testy ciążowe... Ahh! Straszne! . Właśnie z takim czymś muszą się zmierzyć Patrycja i Marcel. Chcą być rodzicami, ale przez pewien incydent to marzenie się nie spełni. Patrycja nigdy nie będzie mogła urodzić naturalnie dziecka 😔 Może adopcja? Marcel był gotowy, ale jego żona nie. Nie umiałaby pokochać obcego dziecka. (Też stałam przed tym dylematem. Miałam różne odczucia i... w ostateczności się nie zdecydowałam. Mieliśmy za dużo wątpliwości...). I wtedy Marcel przychodzi z ostateczną propozycją... Surogatki. Może ona urodzi nasze dziecko? . . Powiem Wam... Mimo tego, że ta książka obudziła we mnie dawno skrywany ból...przeczytałam ją na jednym tchu... nie mogłam oderwać się od Patrycji i Marcela. Musialam wiedzieć, jak zakończy się ich hiatoria... . Naprawdę cudowna powieść. Niesie ze sobą nadzieję. I takie książki chce się czytać! Polecam z całego serca! Na pewno Wam się spodoba :) . A autorce dziękuję za te historię 💗

Dałam 7 gwiazdek dlatego, że inne książki autorki były zachwalane przez moje znajome. Postanowiłam spróbować a tu zoonk. To nie jest to czego oczekiwałam. Gubiłam się pomiędzy trojaczkami, nie wiedziałam do końca, która to która. Po tytule sugerowała bym się bardziej, że książka będzie o Angusie. Jego życiu, jego problemach. Ostatecznie w połowie książki główna bohaterka to Rose i piekarnia. Oczywiście również wątek o Rose i Tobim pod koniec książki zaskakuje, a Angusa w tym momencie brakuje. W niektórych momentach również ciężko wyczuć czy to teraźniejszość czy przeszłość. Podsumowując autorka pisze dość lekko, miło się ją czyta. Może spróbuję przeczytać inne książki autorki.

Zosia ma czterdzieści pięć lat i znajduje się w jednym z najtrudniejszych momentów życia - niedawno pochowała męża, a chwilę później sama trafia na stół operacyjny z powodu guza w jelicie cienkim. Gdy wydaje się, że nic dobrego już jej nie czeka, pojawia się ostatnia wola ciotki z Sardynii. To właśnie ona popycha Zosię do podróży, która całkowicie odmieni jej życie. Och, jak bardzo czekałam na tę część powieści pachnącą Italią. La dolce vita, aromat kawy, włoskie jedzenie, słońce i krajobrazy działające jak balsam dla duszy - wszystko to w końcu się pojawia, ale zanim tam docieramy, autorka przypomina, jak kruche i ulotne jest życie. Śmierć i choroba uświadamiają, że nie warto odkładać niczego "na potem". Najbardziej porusza jednak to, że Zosia mimo własnych doświadczeń nie zapomina o innych - zakłada fundację dla onkokobiet, dając dowód ogromnej siły i empatii. "Wszystko, czego dziś chcę" Moniki Leśniewskiej to powieść pełna ciepła, nadziei i przypomnienia, że nawet po najtrudniejszych chwilach można zacząć od nowa.

Powrót do tej serii to trochę jak odwiedziny u starych znajomych. Wchodzę w ten świat z poczuciem, że już go znam, że wiem, jaki ma rytm, ale jednocześnie każda kolejna część pozwala spojrzeć bliżej na kogoś nowego. Tym razem na pierwszy plan wysuwa się Anita i bardzo się cieszę, że to właśnie ona dostała swoją historię. Już wcześniej dała się poznać jako osoba lojalna, pracowita i poukładana, ale dopiero tutaj naprawdę widać, jak wygląda zderzenie ideałów z praktyką. Kończy się bezpieczny etap nauki, zaczyna prawdziwa odpowiedzialność i nagle okazuje się, że sprawy zawodowe nie dają się oddzielić grubą kreską od emocji, sympatii i relacji z ludźmi. To właśnie ten konflikt był dla mnie w tej książce najciekawszy. Nie wielkie fajerwerki, tylko pytania, na które nie ma prostych odpowiedzi. Ogromnie lubię też to, że choć główna oś fabularna przesuwa się na nowych bohaterów, autorka nie urywa nici z tymi, których zdążyliśmy już pokochać. Możliwość podejrzenia, co słychać u Judyty i mecenasa Kosteckiego 😈, daje tej serii poczucie ciągłości. To nie są osobne historie wrzucone do jednego worka, tylko świat, który naprawdę żyje. No i jest jeszcze on - policjant, który pojawia się w życiu Anity trochę nieoczekiwanie i wprowadza zamieszanie. Bardzo podobało mi się, że ta relacja nie jest przeszarżowana ani sztucznie komplikowana. Jest w niej napięcie, jest urok, jest też całkiem dobra komunikacja, co umówmy się, w wątkach miłosnych bywa miłą odmianą. „Linia lojalności” to książka, która daje emocje, wciąga w swój świat i zostawia z pytaniem, gdzie właściwie kończy się przyjaźń, a zaczyna zdrada samego siebie. A ja bardzo lubię takie historie pozornie lekkie, ale zostawiające w głowie coś więcej niż tylko fabułę.