rozwiń zwiń

Córka prezydenta

Okładka książki Córka prezydenta
Bill ClintonJames Patterson Wydawnictwo: Rebis kryminał, sensacja, thriller
544 str. 9 godz. 4 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Tytuł oryginału:
The President's Daughter
Data wydania:
2022-08-23
Data 1. wyd. pol.:
2022-08-23
Liczba stron:
544
Czas czytania
9 godz. 4 min.
Język:
polski
Tłumacz:
Magdalena Hermanowska
Średnia ocen

                6,9 6,9 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Córka prezydenta w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Opinia społeczności i

Córka prezydenta



książek na półce przeczytane 5159 napisanych opinii 1655

Oceny książki Córka prezydenta

Średnia ocen
6,9 / 10
107 ocen
Twoja ocena
0 / 10

Opinia

avatar
1255
1235

Na półkach:

To było niezłe, naprawdę, niezłe. Niezbyt podobał mi się początek, ale to dlatego, że był zbyt polityczny, a ja nigdy nie byłam miłośnikiem political fiction ;)
Potem akcja robi się bardziej sensacyjna z wątkami obyczajowymi. Wciągnęłam się i bardzo mi się to podobało ;)
Polecam ;)

To było niezłe, naprawdę, niezłe. Niezbyt podobał mi się początek, ale to dlatego, że był zbyt polityczny, a ja nigdy nie byłam miłośnikiem political fiction ;)
Potem akcja robi się bardziej sensacyjna z wątkami obyczajowymi. Wciągnęłam się i bardzo mi się to podobało ;)
Polecam ;)

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

299 użytkowników ma tytuł Córka prezydenta na półkach głównych
  • 161
  • 133
  • 5
40 użytkowników ma tytuł Córka prezydenta na półkach dodatkowych
  • 24
  • 4
  • 3
  • 3
  • 2
  • 2
  • 2

Inne książki autora

Okładka książki Judge Stone Viola Davis, James Patterson
Ocena 8,0
Judge Stone Viola Davis, James Patterson
Okładka książki Erupcja Michael Crichton, James Patterson
Ocena 6,1
Erupcja Michael Crichton, James Patterson
Okładka książki The Idaho Four: An American Tragedy James Patterson, Vicky Ward
Ocena 6,8
The Idaho Four: An American Tragedy James Patterson, Vicky Ward
Okładka książki Confessions of the Dead J.D. Barker, James Patterson
Ocena 6,5
Confessions of the Dead J.D. Barker, James Patterson
Okładka książki Śmierć czarnej wdowy J.D. Barker, James Patterson
Ocena 7,1
Śmierć czarnej wdowy J.D. Barker, James Patterson
James Patterson
James Patterson
Amerykański pisarz, autor thrillerów i powieści kryminalnych. James Patterson należy do ścisłej czołówki najpopularniejszych autorów amerykańskich; obok książek Dana Browna, Johna Grishama i Stephena Kinga jego powieści najczęściej pojawiają się na światowych listach bestsellerów. Sławę przyniósł mu wydany w 1993 roku thriller Along Came the Spider zekranizowany jako W sieci pająka, z Morganem Freemanem w roli głównej. To także literacki debiut ulubionego bohatera Pattersona - Alexa Crossa, czarnoskórego policjanta i psychologa, który specjalizuje się w tropieniu seryjnych zabójców. W rolę Crossa Freeman wcielał się dwukrotnie, wcześniej także w filmie Kolekcjoner, który powstał na podstawie Kiss the Girls. Pisarski styl Pattersona wyróżnia szybkie tempo narracji, punktowane bardzo krótkimi rozdziałami.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Na celowniku Mark Greaney
Na celowniku
Mark Greaney
"Śmierć rozwiązuje wszystkie problemy… nie ma człowieka, nie ma problemu.” Józef Stalin Drugi tom serii o płatnym zabójcy wywołał dobre mocne wrażenie, podobał mi się ciut bardziej niż poprzednik „Gray Man”. Fabuła wydawała się bardziej dopracowana, uwzględniała więcej szczegółów i zaskakujących obrotów spraw. W sudańskiej odsłonie serii Gray Mana uwikłano w sprzeczne interesy i interpretacje, służył jako narzędzie do zabijania w rękach pozornie dobrych i oficjalnie złych. Zastanawiałam się, dlaczego dał się podejść instytucji i ludziom, którzy już raz go zdradzili, ale generalnie, nie miał rozsądnej alternatywy do dyspozycji. Amerykańska Operacja Szafir Nocy stała w kontraście do celów realizowanych przez szefa rosyjskiej mafii. Podwójna rola Courta Gentriego w eliminacji dosłownej i w przenośni sudańskiego prezydenta, poszukiwanego przez Międzynarodowy Trybunał Karny w Hadze, za ludobójstwo na masową skalę, wystawia szarego człowieka na próbę fizyczną, psychiczną, poczucia sprawiedliwości i odpowiedzialności. Mark Greaney nie oszczędzał głównego bohatera, pakował w wyjątkowe kłopoty, stawiał przed ogromnymi dylematami. Po części, z powodu własnych słabości w postaci swoistego rozumienia sprawiedliwości i chęci pomocy słabym, Gentry sam przywoływał do siebie kłopotliwe i kryzysowe sytuacje. Powieść czytało się szybko, płynna narracja, mnóstwo incydentów i międzynarodowych spisków. Pogłębiała się tajemnica listu gończego wystawionego przez CIA za płatnym zabójcą. Fabuła nie ustrzegła się wad logicznych, przykładowo odbywania rozmów poza bezpieczną linią, moralizatorskiego tonu przełożonego, idealistycznego podporządkowania się rozkazowi, słownej nagany odbywanej w wykradzionym czasie i pod presją. Nie przypominam sobie, abym wcześniej miała do czynienia z tak długim opisem misji odgrywanej w krzyżowym ogniu i bezpośrednim niebezpieczeństwie. Ale podobało mi się, tym bardziej, że miało spektakularny charakter i krwawy przebieg. „Gray Man. Na celowniku” zapewniło przyjemną przygodę czytelniczą, wymykało się prawdopodobieństwu, ale to symptom wolnej wyobraźni pisarzy sensacji. Książka sprawdziła się w jesienny wieczór, przyciągnęła ciekawą intrygą, szybkim tempem akcji, krytycznym spojrzeniem na międzynarodowe organizacje działające w imię pokoju i stabilizacji nastrojów społecznych. bookendorfina.pl
Izabela Pycio - awatar Izabela Pycio
ocenił na 6 5 miesięcy temu
Dzień popiołów Jean-Christophe Grangé
Dzień popiołów
Jean-Christophe Grangé
Grange jest autorem specyficznym. Jego książki są mroczne, zatrważające i momentami trudne w odbiorze. Zaczynając lekturę tej pozycji, szło mi jak po grudzie. Przeczytałam trzydzieści parę stron i ją odłożyłam. Gdy wróciłam drugiego dnia do czytania, musiałam zacząć od nowa bo zupełnie nie wiedziałam o co chodzi. Te wszystkie na początku cytaty z Biblii, dziwne imiona, zbyt wielu bohaterów, wątków. Z biegiem stron zaczęło się to pomału układać w sensowną całość i fabuła zaczęła nabierać sensu. Autor zgłębił dosyć mocno temat anabaptystów i ich życia. Czytelnik mógł bliżej poznać zasady ich życia, teorie, które wyznają, sposób prowadzenia domu, rodziny, ich obyczaje, rytuały, zasady, którymi kierują się w życiu codziennym. Czytając o nich, włos mi się jeżył na głowie jak można żyć w takiej społeczności- przecież to jest chore. Wątek składania ofiar i związanych z tym rytuałów- nie do pojęcia. Wyplenianie najsłabszego ogniwa jak zepsutej kiści winogron w głowie mi się nie mieści. Co trzeba mieć w psychice żeby najpierw zakładać rodzinę z siostrą lub bratem a potem składać ofiary z tego co powstało. Nie chcę wgłębiać się w szczegóły ponieważ zdradziłabym całą fabułę stąd takie pourywane zdania. Główna bohaterka Rachel dla mnie stworzona z wielką precyzją i dokładnością. Z jednej strony piękna, silna kobieta. Z drugiej strony fanatyczka. Tak zafiksowana na punkcie poglądów Emisariuszy i zasad według, których mają żyć, że nie widzi nic złego w tym co robi i co się dzieje. Jest gotowa do największych poświęceń żeby tylko żyć zgodnie z wyznaniami głoszonymi przez anabaptystów. Sposobem i stylem życia przypominają trochę sektę, która żyje poza prawdziwym światem, izoluje się od zwykłego społeczeństwa, traktując je po części jak samo zło. Nie dopuszczają nikogo spoza swojego otoczenia, nie chcą poznawać nowych osób, chcą ograniczyć się tylko do samych swoich. Niby bogobojni, żyjący zgodnie z cytatami z Biblii czy Testamentu a tak naprawdę chorzy fanatycy szerzący zło i czyniący zło drugiemu człowiekowi. Powieść stylem pisania łatwa, natomiast sama treść bardzo ciężka do przebrnięcia. Trzeba jej poświęcić wiele uwagi żeby od początku złapać sens fabuły i wyłapywać szczegóły, które tu są bardzo istotne bo w konsekwencji doprowadzą do rozwiązania zagadki kto tak naprawdę morduje anabaptystów w ich własnym środowisku. Akcja tak naprawdę nabiera tempa jak dla mnie dopiero od połowy książki- wcześniej snuje się mozolnie i robi otoczkę do tego, co dopiero ma się zadziać. Zakończenie to swoiste wynagrodzenie trudów żeby dobrnąć do końca. Można rzec, że jest to taka ala wisienka na torcie. Gdy się kończy powieść czuje się satysfakcję i w pewien sposób zachwyt, że udało się ja skończyć. Cieszę się, że się wcześniej nie poddałam i dobrnęłam do końca bo było naprawdę warto.
Wiolek - awatar Wiolek
ocenił na 7 1 rok temu
Czego nie widać Brianna Labuskes
Czego nie widać
Brianna Labuskes
Gretchen jest świetną konsultantką policji. Pomogła rozwiązać mnóstwo spraw. Jednak tej jednej, najważniejszej sprawy nie rozwiązała, swojej. Kiedy miała osiem lat, zamordowała swoją ciocię. Przynajmniej wszyscy jej tak wmawiają. Cały czas jednak chce ją rozwiązać. I wreszcie spotyka kogoś, kto jej w tym pomoże. Dokąd zaprowadzi ją śledztwo? Jest to druga część cyklu Dr. Gretchen White, zamykająca ten cykl. Historia tym razem skupia się na wydarzeniach, jakie miały miejsce trzydzieści lat wcześniej. Dotyczą zagadkowej zbrodni, jaka została popełniona. A o nią oskarża się właśnie Gretchen. Autorka świetnie przedstawia spektrum socjopaty. Z czym się mierzy, jak to może wyglądać itp. Jest to ciekawe osadzenie głównego bohatera. Jeszcze się nie spotkałam z tym. A tu świetnie autorka wyciąga wszystkie mroki i cienie, jakie skrywa bohaterka. Oprócz tego Gretchen wyprawia się w głąb siebie. Dowiadując się nowych rzeczy z tamtej tragicznej nocy, zaczyna powoli przypominać pewne fragmenty. Autorka, pokusza się o wnikliwą analizę psychiki, relacji czy reakcji głównej bohaterki. To jest naprawdę coś ciekawego. Oprócz tego mamy interesującą tajemnicę rodziny White’ów, wiemy, że coś oni ukrywają, że ma to mroczną stronę, ale nie mamy tak naprawdę pojęcia, co to może być. A tajemnica, czuć, że jest ona mroczna i straszna. Akcja jest ciekawie poprowadzona, pełno w niej zwrotów oraz zwodzeń. Dzięki temu nie raz zmieniamy zdanie, co tak naprawdę się wydarzyło. Książka jak już pisałam wcześniej, ma mroczny klimat. Znajduje się w niej pełno napięcia, tajemnic. Trzyma nas w ciągłej niepewności. Wspomniałam już o głównej bohaterce. Jednak trzeba też powiedzieć o postaciach drugoplanowych. Są oni świetnie skonstruowani, skompletowani, nietypowi. Mają też swoje mroczne sekrety, które wprowadzą nas w zdumienie. Zakończenie, cóż mogę rzec, zaskoczyła mnie autorka i to bardzo. Taka wisienka na trocie. „Czego nie widać” jest mocną, trzymającą w napięciu historią, thrillerem psychologicznym. Znajdziemy w niej wielowarstwową historię, nieoczywistą historię. Bawiłam się przy niej świetnie, polecam.
Scarlettrose - awatar Scarlettrose
ocenił na 7 5 miesięcy temu
Labirynt Piotr Borlik
Labirynt
Piotr Borlik
Piotra Borlika jako autora odkryłem niestety dość późno i przyznaję to z bólem serca. Jak do tego doszło? Trudno powiedzieć. Przez długi czas narzekałem, że niewiele jest książek, których akcja rozgrywa się w Trójmieście, a tymczasem okazało się, że to wcale nieprawda. W dużej mierze jest to zasługa właśnie tego pisarza. Postanowiłem więc sukcesywnie nadrabiać zaległości, czego efektem była lektura „Labiryntu”. Muszę przyznać, że ta książka ma w sobie coś szczególnego. Przez większą część fabuły autor bardzo umiejętnie buduje napięcie, do tego stopnia, że kolejne strony przewraca się niemal bezwiednie. Pojawiają się niedopowiedzenia, subtelne aluzje do wydarzeń z przeszłości, które stopniowo odsłaniają się przed czytelnikiem. Sama intryga również została skonstruowana w ciekawy sposób. Główny bohater wikła się w coraz bardziej skomplikowaną sytuację, podczas gdy antagonista po cichu manipuluje innymi, wykorzystując ich do realizacji własnych celów. Wszystko to zmierza do wielkiego finału który… cóż, jest. Niestety pojawia się tu zabieg, za którym nie przepadam: w kluczowym momencie złodupiec po prostu wyjaśnia bohaterowi cały plan podczas ich spotkania. Tym razem jednak jestem w stanie to wybaczyć, bo cała reszta książki stoi na naprawdę wysokim poziomie. Jeśli jakimś cudem jeszcze nie znacie twórczości Piotra Borlika - tak jak ja jeszcze do niedawna - „Labirynt” może być świetnym wprowadzeniem do jego książek. To powieść, którą czyta się szybko, z dużym zaangażowaniem i satysfakcją. Zdecydowanie polecam! #476#16#2026
Karol - awatar Karol
ocenił na 8 22 dni temu

Cytaty z książki Córka prezydenta

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Córka prezydenta