Córka Czarnoksiężnika

Wymęczyła mnie nieco ta książka. Bywały fragmenty, które czytałam z przyjemnością, i takie, które mnie nużyły. Mimo wszystko jest to przyzwoity romans, jeśli oczywiście ktoś lubi historie o miłości w scenerii surowego średniowiecza i nie zniechęca go liczba stron. Główna bohaterka strasznie wyidealizowana, piękna, dobra, wyrozumiała, cierpliwa, podziwiana i lubiana, w ogóle to anioł nie kobieta. Nie irytowało mnie to co prawda aż tak jak w "Kwiecie i płomieniu", niemniej jednak kilka razy zdarzyło mi się przewrócić oczami. Stylizowany język całkiem zgrabnie przenosi nas w czasy średniowiecznej Anglii, choć ilość użytego w powieści słowa "dziewka" przyprawiła mnie o ból głowy.

Książka jest godna polecenia, wciąga i ciężko się od niej oderwać. Chociaż fabuła opiera się głównie na wątku romantycznym, to dobrze zarysowane są też problemy kraju, w którym żyją bohaterowie. Historia nie jest cukierkowa. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i na pewno nie ostatnie.

Ten romans historyczny jest powiązany z książką "Kwiat i płomień", gdyż dotyczy następnego pokolenia rodziny Birmingham. Nie jest to najatrakcyjniejsza powieść pani Woodiwiss, która czasem potrafi zagrać na emocjach (i to niekoniecznie tych dobrych). Ale raczej nie tutaj. Spora część książki to podróż przez ocean i snujące się w tym czasie wątpliwości uczuciowe pary bohaterów. Dywagacje młodej kobiety doprowadzają ją na skraj nonsensownych decyzji. Całe szczęście nie zostają one podjęte i sytuacja zmienia się na sielankową. Jednak żeby nie było zbyt różowo pojawia się wątek kryminalny i zamachy na życie bohaterki. Całość jest ciut przydługa i momentami trywialna, a jednak... Autorka potrafiła poprowadzić opowieść. Książkę czytało się sprawnie i przyjemnie. To bardzo relaksująca lektura. Wydaje się, że romanse K.E. Woodiwiss wyróżniają się wśród innych dzieł tego typu, chociaż zupełnie nie umiem rozsądnie uzasadnić czym.

Co ta kobieta ma w głowie :) Znowu zastosowała swoje chwyty rozpoznawcze czyli szokujące dialogi, okrutne postacie bez sumienia i biedną ofiarę, która ledwo zipie ale spokojnie znosi miażdżenie przez konstrukcję sceniczną, bo wie że zza rogu w końcu wyskoczy jej obrońca. Zastanawiam się czy pisarka sama nie była w jakiś sposób skrzywdzona, albo prześladowana, bo w jednej książce mamy gwałt, strzelaninę, moderstwo, wykorzystywanie młodych dziewic, szykanowanie ze strony ojca i siostry, starego zbereźnika profesora Gruskę, a nawet kompleksy związane z wyglądem "kościstej" Eden. Akcja pędzi fajnym tempem, całość przypomina groteskę i mimo stwierdzeń typu "krwawiła jak zarzynane prosię" ma głębszy przekaz. Jakimś cudem albo dzięki wyjątkowemu talentowi pisarki całość jest spójna, wciągająca i o dziwo realistyczna.

Regan to dobra i bystra dziewczyna. Przychodzi na świat jako druga z bliźniaczek pewnego szkockiego rodu. Początek jej historii jest okrutny i w pewien sposób tragiczny. Nie wie jednak jeszcze, że los ma szykuje dla niej inne przeznaczenie ... Na książkę trafiłam przypadkiem, dzięki pewnej facebook'owej grupie. Historia przepełniona emocjami, jedna akcja goni drugą, przerywnikiem są opisy jednak nie dosyć długie a wystarczające żeby żeby wprowadzić czytelnika w sytuację :) Sceny miłosne są bardzo namiętne i w dobrym guście. Na minus wiek bohaterki i jej partnerów- to znaczy różnica wieku- jednak w tamtych czasach takie niestety były realia. I jeszcze jedno -bohaterka darzyła swoimi uczuciami kilku mężczyzn co prawda był ten jeden jedyny, a ona została ,,przeszkolona" w pewnych celach. Ale aspekt miłości cielesnej przebijał się ponad taką miłość duchową.- zabrakło mi małej iskierki. Podsumowując: Książka jest niezwykle wciągająca, dzięki ,,orientalnej" nutce - poznajemy świat Islamu, a akcja toczy się w pięknej hiszpańskiej Kordobie. Czułam się jakbym czytała ,,Baśnie tysiąca i jednej nocy"

Książka naprawdę dobra, jednakże wiek głównej bohaterki był na tyle młody, że nie mogłam sobie jej wyobrazić szalejącą w alkowie. Wiem, że wtedy było to najzupełniej normalne, ale dzisiejsze czasy się zmieniły. Każdy ma inne wzory moralności i jednym to się podoba, a jednych wzburza. Reasumując, nie mogłam w spokoju czytać tej książki, gdyż jej wiek był dla mnie zbyt przeszkadzający.

Muszę przyznać i to ze szczerym zdziwieniem, że ta książka mnie naprawdę wciągnęła. Okładka z uporem odpychała mnie od przeczytania tej książki ale tytuł przyciągał bo idealnie pasował mi do wyzwania czytelniczego. Ponad zbliżał się majowy słoneczny weekend, którego dopełnieniem był właśnie lektura lekka i przyjemna, a w tym przypadku okazała się jeszcze z bonusikiem bo wartka akcja wciągała bez reszty. Powieść Pani Rexanne Becnel "Siostry" zaczyna się od narodzin bliźniaczek i raczej nie było by w tym niczego nadzwyczajnego, gdyby nie czasy, w których przyszły one na świat. W średniowieczu bowiem narodziny bliźniąt były niestety kojarzone z siłami nieczystymi. Ponad to uważano że rodzeństwo ma jedną duszę i w łonie matki walczą ze sobą o to które ma pierwsze wyjść na świat. Jak wiadomo wszem i wobec dobro zawsze zwycięża, zatem pierwsze z bliźniaków traktowano jako to przepełnione dobrem, niestety drugie to było samo zło pełne sił nieczystych. Tak też i było w tym przypadku Lady Ella urodziła dwie urocze córeczki, niestety zaraz usłyszała przerażające słowa Lady Harriet, matki swojego ukochanego męża, że "ta druga musi umrzeć". Wyczerpana po ciężkim porodzie, obudziła w sobie resztki sił i postanowiła walczyć o swoje dziecko, przecież jej mąż jest Panem na dworze i jego słowo stanowi tu prawo. Był rok 1135 i na szczęście Ella mogła nadać imiona swoim córkom, pod czujnym oczami rzucającym trudne do rozszyfrowania przekleństwa. I tak oto Beatrix dorastała jako ta pierwsza otoczona ze wszystkich strom miłością i szczęście. Linea natomiast była drugą z bliźniaczek i była tak traktowana jak opowiadały przypowieści. Babka na każdym kroku traktowała ją jako wcielone zło i nie szczędziła jej "przypadkowych" cierpień. Podobnie służba, jedni uciekali na jej widok a inni kreślili znak krzyża. Tylko rodzice i najukochańsza siostra traktowali ją tak jak powinno się traktować członka rodziny. Dzieciństwo Linei nie było zatem usłane różami ale gdy obie dorosły, nadszedł czas by mogła się wykazać i udowodnić że jest tyle samo warta co jej siostra. Beatrix wyrosła na bardzo delikatną i wrażliwą istotę, ale niestety jako najstarsza ma obowiązek wyjść za mąż za znienawidzonego wroga, który podbił ich posiadłość. Siostra oczywiście bez zastanowienia postanawia ratować Beatrix i zamiast nie staje na ślubnym kobiercu. Tak oto Linea wychodzi za mąż i zgodnie z prawem jej mąż jest oficjalnie mężem jej siostry bliźniaczki. W całą intrygę jest oczywiście wtajemniczona babka ale nawet to ani na chwilę nie skłania jej do zmiany zdania na temat drugiej wnuczki. Spisek ten ma oczywiście też drugie dno bardziej istotne dla babki, otóż ratowanie majątku i całej posiadłości. Wszystko zaczyna się układać po stronie rodziny pokonanych a podrobiona żona tak bardzo się stara, ze nikt nawet nie podejrzewa oszustwa. Problem niestety pojawia się bardzo szybko, gdy Linea odkrywa, że zakochała się w swoim mężu, który oczywiście i oficjalnie jest mężem jej ukochanej siostry. Musi wybierać pomiędzy miłością, lojalnością oraz przyglądać się jak jej bliscy cierpią i odchodzą. Przyznaję, że powieść naprawdę mnie wciągnęła a jej klasyfikacja co do rodzaju literatury już na samym początku zdradza zakończenie. Jest to bowiem romans historyczny i jak każda książka tego typu jest skazana na happy and. Mimo wszystko wartka akcja i niespodziewane jej zwroty sprawiają, że czytać się te powieść z przyjemnością i zaciekawieniem. Ponad miłość pojawia się jakby z boku i nie przyćmiewa swym blaskiem wszystkich innych przygód, intryg, namiętności i niestety śmierci i żalu. Każdy kto sięga po literaturę tego typu raczej wie czego się spodziewać, zatem nie ma sensu rozpisywać się nad wyższością powieści tak zwanych z wyższej półki nad klasycznymi romansami. Każda ma przecież inne zadanie i z automatu o każdej wymaga się czego innego. Zatem jeśli macie ochotę na bardzo (bardzo) namiętny romans na tle życia i walki średniowiecznej szlachty to zapraszam. Polecam i obiecuję że wartka akcja wciągnie was ze zdziwieniem. Pozdrawiam serdecznie Zaczytana JOana Pozdrawiam Zaczytana Joana http://epilog-zaczytana-joana.blogspot.com/2017/05/siostry-rexanne-becnel.html

Oj, miałam rumieńce czytając. :D Może dlatego, że był to pierwszy przeczytany przeze mnie romans z taką mnogością scen erotycznych. I to jakich! Z książkami jest podobnie, jak w życiu - pierwszego razu się nie zapomina. I może właśnie dlatego "Pirata i poganki" ja nigdy nie zapomnę. Ciekawa fabuła, niezwykle wciągająca. Dobry romans z tych, w których kobiety w pięknych długich sukniach, obwieszone klejnotami eksponują biust i wąskie talie, a mężczyźni są dla nich gotowi na wszystko.

Lekka, miła, przyjemna i bardzo, bardzo naiwna. Tylu fantastycznych ludzi w jednej książce, że aż za słodko. Ale jeśli ktoś chce poczytać o miłości w różnych odmianach, która wszystko zwycięża i o wręcz idealnej wizji nie tylko małżeństwa ale i rodziny patchworkowej (oczywiście całkowicie nierealnych ale tak częstych w naszych oczekiwaniach) to polecam.

Są takie momenty w czytelnictwie, kiedy ma się ochotę na luźną, lekką książkę i ten moment u mnie nadszedł. Dodatkowo skusiła mnie ładna okładka. Akcja rozgrywa się w Luizjanie, Nowym Orleanie i paru innych miejscach. Rofle, książę Ruthenii, postanawia dowiedzieć się, kto stoi za zabójstwem jego brata. Ma nadzieję, dowiedzieć się tego od kochanki brata, która uciekła z Ruthenii. Jednak Rolfe jest zdeterminowany i postanawia odnaleźć Claire i w ten sposób poznaje Angeline, jej kuzynkę. Rolfe bierze Angeline za Claire, jednak szybko przekonuje się o tym. Nie zmienia to jednak planów Rolfe'a, który i tak postanawia dowiedzieć się prawdy. Zabiera Angeline ze sobą, wierząc, że wyda Claire. Życie młodej dziewczyny, zmienia się nie do poznania, gdy podróżuje z księciem. Tę książkę czytam drugi raz. Jest długa, ale jak wciągniesz to szybko ją przeczytasz. Rozumiem jednak tych, których odkładają książkę. Opisy są długie, rozdziały też, można odnieść wrażenie, że książka męczy. No i bohaterowie - Angeline, która zostaje porwana przez księcia, postanawia uciekać i kiedy naprawdę trafia się jej okazja, nie korzysta z niej. To może się wydać toksyczne, bo na jakiej podstawie powstał ten związek? Ona rozsądna, naiwna, dziewica, zakochuje się w księciu. Chociaż to jest jeszcze do przełknięcia ta jej miłość (wiem, że taka występuje, ale nie będę się na ten temat wypowiadać)to o tyle naiwność w stosunku do rodziny i lojalność względem ciotki i kuzynki jest jeszcze gorsza. Ciotka dbała o córkę, wystawiła Angeline na niebezpieczeństwo i nawet jej nie podziękowała. Po co chronić ludzi, którzy są krewnymi, ale nie przejmują się Tobą? Przynajmniej Rolfe, jednak dbał o nią i okazywał jej miłość na swój sposób. I tak był lepszy od jej ciotki. Rolfe z kolei spodobał mi się. Oczywiście, że myśli o seksie, ale jednak potrafi używać mózgu, a to rzadkość u męskich bohaterów (albo są dupkami, łobuziakami, hulakami) ponadto bardziej od jej rodziny ukazał jej, że mu na niej zależy, bo jednak dbał o jej bezpieczeństwo i kochał ją. O Claire i jej matce, mogą napisać tyle - egoistki, nie przejmujące się nikim, niewdzięczne i doskonale widać to na przykładzie ich wdzięczności wobec Angeline (a właściwie jej brak) myślące o swoich korzyściach. Mam jeszcze inne książki tej autorki, więc na pewno je przeczytam.

W sunie to za bardzo nie wiem jak ma ująć wrażenia po przeczytaniu tej książki, poza tym że mi się w sumie podobała.Jedna ze wcześniejszych czytelniczek bardzo zgrabnie i trafnie ujęła i podsumowała książkę jednym zdaniem - nastolatka w średniowieczu. Aby jednak uzupełnić to sformułowanie, ta nastolatka dorasta i odnajduje się w tym świecie.

Jocelyn MacCallum została wydana za mąż za Connora MacLerie,przywódcę klanu i rycerza,mężczyznę potężnego i owianego złą sławą.W zamian za żonę,która da mu potomka,Connor ofiarował jej ojcu wozy z darami,złoto,ludzi do obrony i rzemieślników do odbudowy podupadającego zamku.Potocznie nazywany przez ludzi Bestią,Connor został przed trzema laty wdowcem,gdy jego żona zginęła w niewyjaśnionych okolicznościach,a mężczyznę obarczono winą za jej śmierć.Od początku między Jocelyn a Connorem istniał chłód i powściągliwość,mąż odwiedzał żonę w łożu tylko nocami i spełniał swój małżeński obowiązek.Za dnia jednak kobieta była przez niego lekceważona,niezauważana,a jego ludzie nie traktowali jej z należytym szacunkiem.Z czasem jednak ich uczucia ocieplają się,Jocelyn zakochuje się w mężu,małymi krokami zyskuje przychylność zarówno mieszkańców wioski jak i ludzi Connora,a w nim samym budzi podziw i szacunek.Gdy jednak okazuje się,że ktoś usiłuje zabić Jocelyn,Connor zaczyna bać się o życie żony tym bardziej,że zdobyła ona jego serce,otworzyła go na miłość i dzięki niej Connor zamknął wreszcie bolesny rozdział związany ze zmarłą żoną i pokochał Jocelyn.Teraz najważniejsze dla Connora jest życie i bezpieczeństwo ukochanej,która jak się okazuje nosi pod sercem jego dziecko... Świetnie napisana powieść historyczna z elementami dramatu,tragedii i romansu oczywiście.Zostajemy wprowadzeni w realia XIV-wiecznej Szkocji,gdzie rządziły potężne klany,a przyszłość i bezpieczeństwo ludzi zależało od liczebności posiadanych wojów,bogactwa i zasług przywódcy zdobytych w walce.Jednak nawet najtwardszy wojownik zaprawiony w bojach,spędzający czas na ćwiczeniach,objazdach swoich ziem i dbaniu o swój majątek potrzebuje kobiety,która swą łagodnością,dobrocią,życzliwością i kobiecym ciepłem zapewni mu spokój duszy,da wytchnienie od codziennych trosk i zapewni rozkosze w łożu.Harda i wojownicza Jocelyn posiada jednak ognisty temperament i nie boi się Connora,mężczyzny przed którym chylą głowy wszyscy bez wyjątku.Ich charaktery ścierają się,ale z czasem Jocelyn traci swą żywiołowość,traktowana chłodno i lekceważąco przy wszystkich przez męża obojętnieje na wszystko,umiera w niej chęć życia i kobieta staje się pustą skorupą bez uczuć.Cierpienia dodaje jej również śmierć matki i brak współczucia ze strony Connora.Dopiero widmo śmierci unoszące się nad Jocelyn zmienia Bestię,zrzuca mu z oczu klapki i mężczyzna zaczyna naprawiać zło,które wyrządził żonie.Autorka świetnie opisuje zmiany,jakie zachodzą w głównych bohaterach krok po kroku,mamy możliwość wejść niejako w uczucia i stać się na chwilę Jocelyn i Connorem.Nie bez znaczenia jest również aspekt historyczny,panujące wówczas zwyczaje i nakazy,dokładne opisy zamku i ukazanie jego surowości,zimna i wyniosłości.Idealna lektura dla wszystkich,dla których w dzisiejszych czasach pogoń za pieniądzem jest ważniejsza od uczuć,walki o własną przyszłość i szczęście.Polecam gorąco!!!

"Nocny Zdobywca" autorstwa Beverly Jo to średniowieczny romans historyczny, stanowiący przykład lżejszej literatury kobiecej. Nie zachwyciła mnie szczególnie, ale muszę przyznać, że momentami akcja trzymała w napięciu i podobały mi się niektóre sceny, ze względu na swoją oryginalność. Powieść ta jest znacznie lepsza od typowych harlequin'ów, ale nie jest znakomita. Uznaję ją za dobrą pozycję w tego rodzaju literaturze. Bohaterka rozwija się w trakcie książki, uświadamiając sobie, że dotychczas żyła w "bańce mydlanej", w iluzorycznym świecie, który zapewnił jej ojciec. Wszystko się zmienia i musi stawić czoła rzeczywistości. Jest silna i w porównaniu do swych ciotek rozsądna, dlatego podejmuje się chronić swoją rodzinę i zachować honor nawet za cenę swojego szczęścia. Uczucie pomiędzy głównymi bohaterami rozwija się powoli, a oni sami muszą przezwyciężyć trudną prawdę o przeszłości, która może rozdzielić ich na zawsze. Polecam!

Trochę naiwny romans historyczny, lubię do niego wracać ze względu na główną bohaterkę - panna z temperamentem choć córka pastora.Z wdziękiem zdobywa serce wyniosłego arystokraty, czyli książka ma wszystko to i co chodzi w romansach - wspaniałych bohaterów, perypetie, przeszkody i szczęśliwe zakończenie!

Na tle innych romansideł to wypada dobrze, ale szału nie ma. Po "Gwiazdę" sięgnęłam zachęcona inną książką autorki, "Księżycową damą", która była naprawdę dobra. "Gwiazda" jednak taka nie jest. Styl z początku wydał mi się nieco przyciężkawy, jakby autorka dopiero wprawiała się w pisaniu (coś może w tym jest, bo obie książki dzieli dziesięć lat). Do głównych bohaterów jakoś się nie przywiązałam. Aurora jakaś taka nijaka i nudnawa w tej swojej niewinności, naiwności i rumieńcach. Akcja wlecze się, dopiero pod koniec wszyscy rzucają się w te pędy do szukania tytułowego skarbu. A co do skarbu: mamy tu czarny charakter, który za wszelką cenę usiłuje zdobyć klejnot, bo ślepo wierzy, że da mu on władzę nad światem - żeby dorosły facet wierzył w takie bujdy, to brak słów po prostu. Lubię inteligentnych złoczyńców i naprawdę nie mogłam wziąć tego na poważnie. A tak z innej beczki: skóra Aurory raz jest alabastrowa, a raz brzoskwiniowa, co raczej się ze sobą kłóci. Nie lubię takich nieścisłości.

Odczuwam pewną konsternację jeśli chodzi o tą książkę, bo posiada happy end i go nie posiada jednocześnie. Jest to jedna z tych książek, które dają czytelnikowi do myślenia. Bohaterowie pokazują jak blisko jest od nienawiści do miłości i na odwrót. Ogólnie pomysł na fabułę był ciekawy, choć rozwiązanie pewnych wątków szczerze mnie zaskoczyło. Polecam

Właśnie skończyłam czytać. Co mogłabym o niej powiedzieć tak w skrócie? Lekka, przyjemna, idealna na jesienne, depresyjne wieczory. Książka jest o zwaśnionych rodach, o tym jak człowiek może być zaślepiony nienawiścią i z kolei o tym jak można cieszyć się życiem, kochać to co się robi i jakie to jest ważne. Jest też wątek romantyczny - oczywiście w tego typu powieściach oklepany, ale przyjemny. Można również się uśmiać. Moja ocena: 4/5

To moje drugie spotkanie z tą autorka,pierwsze było trochę rozczarowujące.W tej historii porwało mnie wszystko:sposób narracji,bohaterowie,bieg wydarzeń... Willl-główny bohater męski-artysta,wolny duch nie znoszący ograniczeń z jednej strony.Z drugiej-człowiek obciążony rodzinnymi zobowiązaniami,następca swego wysoko urodzonego ojca.Ciążą na nim obowiązki,ojciec chciałby nim kierować,ale Will nie jest tak potulny jak chciałby tego jego ojciec-tyran.Will jest głęboko wrażliwy,lecz ukrywa swoje uczucia przed innymi.Zraniony przez ojca,który chce go obwinić o śmierć młodszego syna.Will rzeczywiście ma poczucie winy,trochę nielogiczne ale jednak ma.Za wszystko co złe chce się odegrać na ojcu.To z zemsty kupuje a następnie poślubia indiańską niewolnicę Szybkonogą.Wie,że dziewczynę jest biała,ale przez długi czas traktuj ją jak niemądrą dzikuskę,bez własnego rozumu. Margery-nie pamięta swojej przeszłości,nie wie kim była,wspomnienia wracają do niej tylko w snach,zresztą są to wspomnienia mocno fragmentaryczne.Jest nieufna,zachowuje się tak jak nauczyła się w indiańskiej niewoli.Chce bezwzględnie zadowolić swojego nowego właściciela.Gdy ten ją poślubia dziewczyna jest mu oddana,we wszystkim posłuszna.Otacza go miłością i czcią,chce zaspokajać wszystkie potrzeby męża.A ten zawozi ją do swego rodzinnego domu i porzuca.Zostawia Margery w obcym dla niej kraju,w domu kompletnie obcych jej ludzi.Nie interesuj go w jaki sposób Margery poradzi sobie z wrogością jego ojca.Interesuje go wyłącznie zemsta.Na szczęście kobiecie przychodzi z pomocą teściowa-Olivia.To ona kieruje edukacją Margery,pomaga jej we wszystkim.Jest dla niej nie tylko mentorką ,ale i zastępczą matką. A potem wraca Will.Po dwóch latach nieobecności,myśląc ,że żona przyjmie go z otwartymi ramionami,że nadal będzie go czcić, kochać i spełniać wszystkie jego zachcianki.Przecież wrócił jej pan i władca.Tymczasem jego żona jest zupełnie inną osobą.Zmieniła się nie tylko zewnętrznie ale i wewnętrznie.Jest inteligentna,ma swoje zdanie,którego potrafi z przekonaniem bronić,jest niezależna i świadoma własnych zalet.Ku zaskoczeniu Willa jest też matką (i tutaj ukłony w stronę autorki za sposób w jaki przedstawiła Willowi jego synów :) ).Musi upłynąć sporo czasu i wiele zdarzeń,by Margery wybaczyła mężowi ,by mógł on odzyskać jej miłość i zaufanie.Nie przyczynia się do tego bynajmniej upór Willa z związku z jego chorobą -mężczyzna jest uparty,nie chce poddać się operacji,próbuje nawet szantażu,byle tylko żona go nie opuściła.Na szczęście nad wszystkim czuwa jego matka(wówczas już wdowa).To Olivia uspokaja,łagodzi napięcia,podsuwa rozwiązania.To dzięki niej Margery poznaje wrażliwość męża,jego skrywane uczucia przenikające przez jego rysunki i obrazy. No i jeszcze jedno-tajemnica pochodzenia Margery.Wyjaśnia się właściwie przez przypadek.Oto kobieta słyszy pewne nazwisko i nagle przypomina sobie,że to nazwisko nie jest jej obce.Więcej-należało do niej.Później przypomina sobie jeszcze parę imion i voila-tajemnica jej pochodzenia jest wyjaśniona.Pozostaje tylko odnaleźć jej krewnych.Nie jest to bynajmniej trudne-oto jej brat okazuje się być szkockim księciem,który rozpoznaje ja po bliźnie na stopie.Margery zostaje więc przyjęta na łono cudem odzyskanej rodziny.I właśnie takie rozwiązanie zagadki nie jest dla mnie satysfakcjonujące.Zbyt przypadkowe,jakby autorka nie miała pomysłu na połączenie bohaterki z jej rodziną.Nie jest też wyjaśniony sen Margery,kiedy to śnili się jej bliscy i ktoś mówił,że nie może ona paść ręce Czarnego Douglasa.Miałam nadzieję,że autorka pójdzie raczej tym tropem,że Magrery lub jej mąż będą próbowali wyjaśnić,kim jest ów człowiek,dzięki czemu dowiedzą się kim byli rodzice dziewczyny. W każdym razie,mimo drobnych niedociągnięć,książka bardzo mi się podobała.Czytało się ją płynnie,bez żadnych dłużyzn i błędów.Akcja była bardzo prawdopodobna.Podobało mi się również to,że metamorfoza bohaterki nie była kwestią kilku dni czy tygodni.Była bardziej rozciągnięta w czasie,ale to właśnie dzięki tej rozciągłości czasowej wydaje się ona prawdziwsza.

Bardzo fajna książka. Łączy w sobie zalety romansu historycznego i bajki dla dorosłych. Jest w tym coś kojącego, a jednocześnie przyciągającego niczym magnes. Marzenie głównej bohaterki, aby zobaczyć chociaż raz w życiu żyrafy totalnie mnie rozczuliło. Bardzo przypadło mi to do gustu, bo pokazuje, że dzisiaj ludzie mogą od ręki zarealizować coś takiego, co kilka wieków temu było niemal nieosiągalne. Bardzo delikatna książka, a jednoczenie nie przesłodzona - zwykle delikatne romansu są bardziej nudne, tutaj jednak nie wystąpił ten problem.