Conan wspaniały

Conan zaczyna tą przygodę jako "Troll" obozujący nad rzeką. Jako wspaniały Atleta i człowiek wielu Talentów skokiem o "tyczce" wskakuje na mury miasta gdzie Bohatersko skraca o głowy najeźdźców .Od "Trolla" do Bohatera a następnie do Zera , gdy PRZEGRYWA POJEDYNEK [choć Oponent skończył bez głowy a Conan się nawet nie spocił], Conan zostaje wyrzutkiem. Na pustyni Conan powozi rydwan napędzany siłą wiatru [Taka Tesla ery Hyboryjskiej]. Nieźle się tu odpierdala, co dodaje smaku tej Poezji. Na plus także Małpoludy . Na Minus - Wielu irytujących bohaterów drugoplanowych, czytając człowiek myśli tylko o tym kiedy Conan ich pozabija. Minus to także mądrości młodego Conana z zakresu Historii upadłego miasta . . Scena końcowa emocjonująca pełna emocji i zwrotów akcji. Główny Antagonista [Kapłan/Mag pozbawiony duszy] po porażce się rozpłakał ... WTF. Poza Tym polecam atmosfera jak w "Pustyni i w Puszy" ale bez Puszczy. Pozdrawiam.

Lubię czasami w ramach relaksu sięgnąć po książki z cyklu Conan. Szczególnie te opowiadania napisane przez Howarda. Lin Carter oraz L. Sprague de Camp stanęli na wysokości zadania i ich wersja przygód Conana przypadła mi do gustu. Plusy: - miło spędzone chwile i relaks przy czytaniu kolejnych przygód Conana; - odwiedzamy Bezimienną Wyspę, Amazonki, odnajdujemy Koronę Kobry; - niespodziewanie Conan spotyka na Czarnym Wybrzeżu starego przyjaciela; - walki, pojedynki, brutalne i bezwzględne starcia z różnymi wrogami, - dworskie intrygi, knowania i zdrady w celu przejęcia władzy; - Conan chroni i broni córkę króla przed zapędami czarowników; - ludzie nie cofną się przed niczym aby osiągnąć swój cel; - spora dawka czarnej magii, zmuszania ludzi do uległości; - kilka zaskakujących zwrotów akcji, Conan nie zawsze wygrywa; - podobał mi się pomysł na mięsożerne drzewo Amazonek; - ciekawe chociaż trochę melancholijne zakończenie. Minusy: - opowiadania pisane przez Cartera i de Campa są bardzo schematyczne; - miejscami fabuła przewidywalna, wręcz naiwna. Ogółem książka dobra.

Conan, odpoczywając w pewnej wiejskiej tawernie wdaje się w bójkę z cyrkowym osiłkiem. Kiedy osiłek zostaje ranny w trakcie tej "przepychanki" Conan decyduje się zająć jego miejsce w trupie cyrkowej w roli osiłka. Traf chciał, że akurat wtedy ekipa dostała zaproszenie do Luxuru, stygijskiego miasta, którym rządzi tyran Commodorus. Commodorus wzniósł się na wyżyny dzięki swojemu Imperium Cyrku, czyli ogromnej arenie, na której występowali gladiatorzy, dzikie zwierzęta, magicy, itp. zapewniając tyranowi poparcie ludu. Conan trafia w środek politycznej zawieruchy Luxuru. Czy Commodorus wygra polityczne przepychanki z kapłanami Seta? Czy może to jednak kult węża odniesie wygraną? Komu swoją lojalność okaże Conan? Za mało akcji jak na taką przygodę. Leonard Carpenter stara się nam wszystko bajecznie opisać i przekazać, zarówno widoki bogatego Luxuru, jak i dzielnic biedoty, no i wyżej wspomnianego amfiteatru. Jednak w tym wszystkim za mało akcji, walk i oczywiście zaangażowania Conana :)

Conan w turańskim Sultanpurze trudni się przemytem wraz ze znanym już nam z przygód z Karelą Hordem. Jego porywczość ponownie doprowadza go do bezsensownego mordu, tym razem na turańskim kapitanie. Dodatkowo przemyt, który z Hordem uknuli nie do końca się powiódł i cóż ... zleceniodawca opuścić ten ludzki padół z mieczem w brzuchu. W związku z tym, że i tak Conan musi opuścić na pewien czas Turan (oprócz zabójstwa kapitana przypisano mu również mord na admirale) wraz z Hordem planują dokończyć przemyt towaru do Vendhyi, gdzie wplątują się w kolejne intrygi, zdrady stanu, morderstwa itp. Ciekawa historia o losach Conana. Z cyklu tych, kiedy to Conan jest zaiste zwycięzcą :) Oczywiście ma przy sobie grupę dziarskich wojów i piękne kobiety, a za wrogów ma czarnoksiężnika, demona i wysoko sytuowanych Vendhyiańskich lordów :)

Conan, w służbie króla Aquilonii Numedidesa odnosi pokaźne zwycięstwa z Piktami. Zaniepokojony popularnością Conana monarcha planuje go zgładzić. Całe szczęście Conan ma na dworze bliskich mu przyjaciół jak Prospero i Trocero, którzy ratują Conana z opresji, lecz ten musi uciekać. Kiedy jego nadpiktyjski garnizon okazuje się być zastąpiony z Bossończyków, Gunderlandczykami, którzy w dodatku dla nagrody chcą go zabić i głowę dostarczyć do Tarrancji, przepływa rzekę Gromową i ucieka na pustkowie Piktów. Uciekając przez piktyjskie ziemie, Conan odnajduje skarb Tranicosa. Całkiem niedaleko od tego miejsca swój fort wybudował hrabia Valenso. Szlachcic opuścił ziemie Zingary w wielkim popłochu. W swoim czasu sprzymierzył się ze stygijskim czarnoksiężnikiem Toth-Amonem, lecz gdy przyszło do zapłaty - Valenso odmówił. Uratować go mogła tylko ucieczka przez ocean. Do zatoczki przy forcie jakby nigdy nic wpływa pirat Strombanni, żądając od hrabiego połowy skarbu, o którego istnieniu ten drugi nic nie wie. Dochodzi do bitwy, z której Valense ratuje bukanier Zarono, który również szuka skarbu. Do tego wszystkiego dochodzi Conan i mściwy czarnoksiężnik. Czy dojdzie do sojuszu szlachcica, barbarzyńscy, pirata i bukaniera? Kto komu pierwszemu wbije sztylet w plecy? Czy Toth-Amon otrzyma swoją zemstę? Conan w kreacji Roberta E. Howarda. Otrzymujemy opowiadanie (za krótkie to na powieść) napisaną przez ojca Conana, wielkiego kreatora heroic fantasy. Jest to na prawdę ciekawe opowiadanie, gdzie na niewielu stronach udało się zamknąć zdradę, intrygę, magię, piękne kobiety i morderczych wojowników. Nie zawiodłem się, a jako że książka nie jest zbytnio powiązana z innymi tomami (wyjaśnienie linii czasowej znajduje się przed samym opowiadaniem) można ją polecić od razu każdemu kto jest zainteresowany poznaniem losów honorowego barbarzyńcy z Cymmerii.

Akcja zaczyna się w Belverus, stolicy Nemedii. Tam to przybywa młody Conana, chcąc nająć się jako strażnik u któregoś z miejscowych kupców. Spotkanie ze starym znajomym zmienia jednak jego plany. Dodatkowo miasto pogrążone jest w dziwacznym stanie, z powodu kłopotów, które trawią cały kraj. W powietrzu coraz bardziej czuć smród rewolucji i ponownie próbuje ona porwać ze sobą Cymerianina. Tym razem jednak nie jest to nic tak...hmm... „niewinnego” czy prostego jak mieliśmy w Kordawie w „Drodze królów”. O wiele mroczniejsze siły maczają swoje palce pociągając za sznurki. Przed nami więc pojedynki, pościgi, czary, zdrady i tak dalej, upchane na 234 stronach. Niestety, w ostatniej ćwiartce książki wyraźnie da się wyczuć zanik formy, nagłe pospieszanie i niechlujstwo. Elementy, które wcześniej nakreślone zostały świetnie, nagle muszą sąsiadować z wytartymi do wylot schematami, czy elementami wręcz groteskowymi. Dodatkowe 25-50 stron na rozpisanie innego zakończenia znacznie podniosłyby jakość powieści. Conana Jordan portretuje tu niestety nierówno. Z jednej strony daje mu o wiele bliższe nam, cywilizowane podejście (o które w pewnym miejscu chyb sam Howard mógłby się skrzywić). Cymerianin jest co prawda nadal honorowy, odważny i tak dalej, wszystko za co go szanujemy i lubimy. Nie ma jednak w nim tych szlachetnych odruchów, które nieraz się przejawiały. Ten całkiem wiarygodny i przyjemny obraz, autor rujnuje niestety zdolnościami jakie mu daje. Wspinaczka, walka wręcz, czy bronią są wyniesione poza skalę. Nie tylko żołnierze elitarnych oddziałów nie stanowią dla niego żadnego wyzwania (kilka sekund i po sprawie), ale to samo tyczy się ich dowódcy, który dorównuje Conanowi wzrostem i posturą. Szczytem jest jednak końcówka, w której Cymerianin po długiej chłoście i kilku dniach bez jedzenia i picia nie wykazuje żadnego osłabienia. Znacznie lepiej na tym tle wypadają postacie drugoplanowe. Powracający Hordo jest o wiele przyjemniejszą postacią niż był w tomie 13-stym. Podobnie główna postać kobieca, poetka Ariana da się lubić przez większość książki i ma jakkolwiek znośnie poprowadzony wątek romansowy. Ciekawie wypada też główny łotr, przeważnie dlatego, że poznajemy jego motywacje, środki i widzimy jak coraz bardziej stacza się zalewany własną ambicją. Niestety w efekcie jego los znów wygląda na potraktowany po macoszemu i przyspieszony. Najbardziej do gustu przypada mi jednak postać władcy kraju, króla Gariana. Może to efekt sentymentu do każdego władcy, który pogonił czarokletów i zabronił magii, ale jest w nim coś co odróżnia go od prawie wszystkich cywilizowanych królików. Dzięki temu czemuś, realniejszy staje się sam główny łotr. Zwyczajnie ma przed oczami obraz kogoś kim chciałby z całej siły być, ale nie ma dość mocy charakteru i to wpędza go w szpony chorej ambicji. Niestety na każdą dobrą postać przypadają ze dwie kiepskie. Prym wiedzie ta ujawniona w ostatniej ćwiartce książki. Może to moje własne uprzedzenie, ale nie znoszę tak jej zachowania jak i podejścia wszystkich do niej. W efekcie, podobnie jak kreacja samego Conana, powieść jest strasznie niespójna. Początek, pierwsza ćwiartka jest świetna, po prostu świetna. Realna, barwna, pełna charakteru. Potem jest gorzej, ale Jordan zachował dość smaczków, wtrąceń i zdrowego rozsądku aby też czytało się ją dobrze, a miejscami wręcz bardo dobrze. Niestety, koniec wieńczy dzieło i w tym przypadku robi to partacko. Nie wiem, może to efekt rozbudzenia wielkich nadziei, ale uważam, że jest to jedna z najgorszych końcówek w całej Czarnej Serii. Oprawa jest dla niej typowa, czyli dziś praktycznie niespotykanie wysoka jakość. Twarda, lakierowana oprawa, szyte strony. Wielkość pozwala zmieścić książkę w bocznej kieszeni większości bojówek. Piotr Szałkowski ponownie jest autorem ilustracji na okładce. I jak zwykle nie ma ona wiele wspólnego z treścią. Za wyjątkiem kulturysty w majtkach i butach, nic nie pojawia się w książce. Nic a nic! Nawet trawy chyba nigdzie nie ma, a Conan ani razu nie nosi hełmu. Podsumowując Conan Obrońca to powieść-zawód. Rozbudza wielkie nadzieje, daje sporo zabawy, a potem pozostawia wielki niesmak. Można ją chyba porównać do przysłowiowej popijawy. Najpierw mamy wielką ochotę i smakujemy swoje trunki, rozkoszując się nimi i ich mocą. Potem chlejemy dla zabawy. A na końcu rzygamy i na następny dzień boli nas głowa. Taki mniej więcej jest ten tom. Mogę go polecić każdemu, kto mimo tego ostrzeżenia, gotów jest po nią sięgnąć. Fani Conana powinni, są już bowiem zaprawieni w bojach i jakoś zniosą końcówkę. Pierwsze trzy ćwiartki natomiast powinny przypaść do gustu wszystkim, których drażni szczęście Conana. Tu, jak sam autor pisze „nie jest ono zezowate. Jest ślepe!”

Akcja tej powieści dzieje się zaraz po Czerwonych Ćwiekach, kiedy to Conan z Valerią uciekają z Xuhotl po masakrze tego miasta. Ucieczka oczywiście przebiega przez Czarne Królestwa, a tam akurat dwa zwaśnione ze sobą plemiona toczą wojnę. Jedno z nich, ze zorganizowaną armią walczącą w szeregu, tarcza przy tarczy, posiadające wsparcie boskiego Żywego Wiatru oraz dzielnie stawiające im czoło drugie, z potężnym szamanem i dzielnymi wojownikami oraz umiejętnością walki na rzece. Conan z Valerią, w trakcie ucieczki, nie do końca intencjonalnie wplątują się w ten konflikt i po przejściu prób, przyłączają się do jednego z nich. Czy imię Amra Lew będzie wysławiane przez większą ilość plemion w Czarnych Królestwach? Czy Conan wreszcie zdobędzie serce opornej Valerii? Kolejna przygoda Conana tocząca się dość powolnym rytmem. Nie do końca podobają mi się przygody Conana, które w stu procentach dzieją się w dżungli. Brakuje mi w nich szczęku oręża, pełnych intryg magów, skrytobójców oraz potężnych armii ścierających się ze sobą. Według mnie takie przygody tylko kastrują piękny świat hyboryjski z tego co najlepsze, bo czymże jest uniwersum Conana bez potężnego maga-kapłana Seta, hyrkańskich konnych łuczników, czy aquilońskiej ciężkozbrojnej konnicy?

Dość krótkie opowiadanie, zgrabnie umiejscowione między "Wieżą słonia", a "Komnatą śmierci". Andrew Offutt doskonale poradził sobie z kontynuacją. Lekki styl i dynamiczna narracja, zachowały klimat historii o barbarzyńcy z północy, stworzonych przez Roberta E. Howarda. Tą część, akurat śmiało mogę polecić (w przeciwieństwie do wielu innych, które mają niewiele, albo zgoła nic, z twórczością Roberta E. Howarda)

Jedna z lepszych książek w cyklu. Nawet zastanawiałem się na oceną 5, ale ostatecznie końcówka zrobiła się nieco nudnawa. Niemniej pierwsze 200 stron było jakby nieco bardziej ożywczych. Akcja była nieśpieszna, ale wciągająca. Nie było głupawych tekstów (a przynajmniej nie aż tak) wychwalających bohatera, poza tymi, które on sam wypowiadał. Jak na cykl o niskiej wartości literackiej, ale dla mnie - wychowanego na pierwszych książkach i filmach ze Schwarzeneggerem - kultowej - to całkiem niezła pozycja.

Im człowiek starszy tym bardziej lubi zrelaksować się podczas czytania. Tak działają na mnie książki o Conanie. Nie wymagająca większego skupienia, rozrywka, dająca odpoczynek dla szarych komórek. Lubię tak beztrosko spędzone chwile. Plusy: + kolejne spotkanie z jednych z ulubionych bohaterów literackich; + Conan w nietypowej roli, samotny król próbujący ratować swoją królową; + samopas przemierza wschodni kontynent podążając za porywaczami; + czy uda się wyrwać ukochaną z rąk okrutnego czarnoksiężnika; + powroty Conana w miejsca znane z przeszłości, odwiedzanie starych znajomych; + przewodzenie morskim piratom, twardym góralom, pustynnym nomadom; + walka z okrutnymi i nieznanymi stworzeniami siejącymi strach w krainach; + relaks i odprężenie po trudach codzienności gwarantowane, o to chodzi; + dobrze że inni pisarze postanowili kontynuować cykl stworzony przez Howarda; + może nie zawsze z udanym efektem, ale z sentymentem sięgam po kolejne tomy. Minusy - mimo wszystko miejscami fabuła prosta, wręcz banalnie naiwna; - a już sama ucieczka z sali tronowej pełnej wrogów niewiarygodna. Ogółem książka dobra.

Jestem pozytywnie zaskoczony tą lekturą, bo o wcześniejszej, (tegoż samego autora), pt; "Conan i najemnik" nie miałem dobrego słowa, - i to się raczej niestety, w ogóle nie zmieni, bo to był najzwyklejszy zakalec. Tej części historii o barbarzyńcy z północy, Conanie Cymeryjczyku, absolutnie nie mam nic do zarzucenia. Lektura mi się podobała i jest warta polecenia. Conan ma tutaj około 18-tu lat, ale szorstki styl życia wykształcił u niego charakter, który w przyszłości zaowocuje tym, że zostanie królem jednego z hyboryjskich królestw. Jak się okazuje, jest to ostatnia część kontynuacji przygód Conana z trylogii, Andrew Offutt'a o magicznych artefaktach - mieczu z Skelos i Oku Erlika. 1) Conan i czarownik. 2) Conan i najemnik. 3) Conan i miecz z Skelos. Dojrzała, przemyślana, i barwna fabuła. I można nawet śmiało stwierdzić, że nie powinno absolutnie nikogo dziwić, czemu Conan w przyszłości zostanie królem Aquilonii. Właśnie tak powinno się pisać powieści o Conanie.

Poul Anderson to autor wszechstronny. W tym roku udało mi się przeczytać już jego powieść, która jest absolutnym klasykiem fantasy czyli Złamany Miecz. Pisarz ten jest zresztą aktualnie dość mocno przypominany polskiemu czytelnikowi m.in. za sprawą wznowienia wspomnianej już powieści, ale także Olśnienia wydanego w serii Wehikuł Czasu wydawnictwa Rebis czy będących na ostatniej prostej dwóch powieściach wydanej w jednym tomie Tau Zero i Korytarze czasu przez Wydawnictwo Vesper, które opublikuje je w ramach swojej serii Wymiary. Biorąc się za bary z powieścią Andersona osadzoną w erze Hyperborejskiej miałem duże nadzieje i duże oczekiwania, bo Złamany Miecz zrobił na mnie naprawdę duże wrażenie. Wydawało się, że Anderson jest najbardziej kompetentny, obok Karla Edwarda Wagnera, do podjęcia rękawicy i zrealizowania zadania jakim jest napisanie powieści spin-off o Conanie z Cymerii. Cóż. Wyszło, mówiąc szczerze, średnio. Opowieść, którą podjął Poul Anderson dzieje się między pierwszym i drugim rozdziałem oryginalnego opowiadania Roberta E. Howarda pt. Królowa Czarnego Wybrzeża. Conan kosztuje życia jako pirat. Wysłuchawszy opowieści swojej ukochanej Belit – kapitana statku pirackiego „Tygrys”, postanawia odszukać jej brata Johanana, jednocześnie włącza się w bunt w królestwie Stygii, pomagając rebeliantom z prowincji Taja, którzy uwierzyli, że to właśnie Cymmeryjczyk ma być mitycznym wyzwolicielem. Barbarzyńca wplątuje się w splot zdarzeń, które doprowadzą go do pojedynku na śmierć i życie z najgroźniejszymi kapłanami Stygii. Byłoby wszystko w porządku, bo opowieść ta ma ręce i nogi i jest w miarę zgrabnie napisana, jednakże mam wrażenie, że Anderson za dużo próbował zmieścić na zbyt małej ilości stron. Często gubiłem się w bohaterach i wydarzeniach, które przeskakiwały w poszczególnych rozdziałach. Kiedy jednak Anderson skupił się na opisywaniu samego buntu, a już zwłaszcza krwawych rzezi dokonywanych przez Conana, wszystko wskakiwało na swoje miejsce. Dlatego mam mieszane uczucia do tej powieści. Niby wszystko gra ale w porównaniu z Wagnerem, Anderson gorzej poradził sobie ze światem REH.

W latach młodości pochłaniałem wszystko co wiązało się z Conanem od książek poprzez komiksy, a na filmach kończąc. Był to jeden z moich ulubionych herosów fantastyki. Teraz stopniowo odświeżam sobie „Czarną serię”. Może naśladowcy Howarda nie piszą już tak jak on, ale było całkiem dobrze. Plusy: + kolejne przygody i tarapaty Conana w jakie nieodzownie wpada; + nie jest mu dane zbyt długo zagrzać w jednym mieście miejsca; + interesujący pomysł na kult Boga-Pająka, czczonego przez ludność Yezud; + co skrywają głębokie podziemia świątyni bezwzględnego bóstwa; + relaks i odprężenie po nerwowym i stresującym dniu gwarantowane; + czasami potrzebna jest literatura nie wymagająca większego skupienia; + Conan jakiego nie znamy, gotowy dla miłości nawet zamieszkać na stałe; + pokazuje swoje bardziej ludzkie oblicze, uczucia które nawet jego zaskakują; + nie braknie gwałtownych pojedynków, bójek, sojuszy i zdrady; + kto lubi taką literaturę w zachwyt nie wpadnie, ale i się nie zawiedzie. Minusy: - Conan i nauka magii, to mi w barbarzyńcy z północy nie pasowało; - nie wierzę, że Conan byłby w stanie się ustatkować. Ogółem książka dobra.

Conan po wojażach we wschodniej części świata wokół morza Vilayet przybywa do miasta Korshemish znajdującego się w Koth. Zwyczajowo cały majątek zgromadzony w poprzednich przygodach przepija i wydaje na hulanki, dlatego pierwszy opis Cymmerianina portretuje go jako zapitego barbarzyńcę bez grosza przy duszy, ale za to w nieśmiertelnej przepasce biodrowej. Pomimo stanu, w jakim się znajduje, Conan zostaje wybrany przez potężną czarodziejkę Hathor-Ka ze Stygii do wykonania ważnego zadania. Z braku lepszych perspektyw główny bohater godzi się na propozycję dostarczenia dziwnego przedmiotu na górę znajdującą się w jego rodzinnej Cymmerii, jednak nieroztropnie przysięga na boga swojego ludu, że powierzone zadanie wykona za wszelką cenę. Dopiero po przysiędze złożonej przez Conana, Hathor-Ka wyjawia, że góra, do której ma dostarczyć powierzony przedmiot to siedziba Croma, boga barbarzyńcy! Dla Cymmerianina słowo ważniejsze jest od złota, dlatego mimo wewnętrznej rozterki zmuszony jest wykonać obowiązek. Przez kolejne 100 stron Conan wędruje w stronę zapomnianej ojczyzny. Po drodze wplątuje się w konflikt pomiędzy rywalizującymi ze sobą władcami Królestw Kresowych. Mając do wyboru samotną wdowę (jej mąż zginął z rąk syna jednego z wasali, a następnie zabójca sam został zabity w odwecie przez żonę), a jej przeciwnikiem, który chce się zemścić za śmierć pierworodnego Conan oczywiście wybiera pomoc niewieście. Ten poboczny wątek jest nawet ciekawy, aczkolwiek moim zdaniem zasługiwałby na oddzielną opowieść, ponieważ umieszczenie go obok właściwej historii wygląda raczej na kilku rozdziałową zapchajdziurę niż rozwinięcie fabuły. Po przebrnięciu przez opisany powyżej fragment, protagonista dociera na ziemię przodków. Tu należy pochwalić autora za idealne przedstawienie rodaków Conana. Temat Cymmerii rzadko był poruszany, w innych książkach ze świata barbarzyńcy nawet przez samego twórcę Roberta E. Howarda. Tym większe brawa dla Johna Maddoxa Roberta za staranne sportretowanie ziomków głównego bohatera jako ponurych wojowników, żyjących w koczowniczych warunkach jednak nie pozbawionych honoru. Conan po spędzeniu wielu lat z dala od ojczyzny, na początku odbija się od tego zamkniętego społeczeństwa. Jednak z biegiem czasu zaczyna dostrzegać jak bardzo na południu brakuje mu wśród ludzi cech jego rodaków. Wracając do głównego wątku, Conan trafia do Cymmerii w chwili, gdy wojujące ze sobą klany postanawiają zawiązać przymierze przeciwko wspólnemu niebezpieczeństwu. Otóż, z góry, na którą podąża główny bohater od niedawna wypełzają wężokształtne stwory i napadają na wioski Cymmeryjczyków zjadając przy tym mężczyzn oraz porywając kobiety i dzieci. Barbarzyńskie klany mają połączyć się pierwszy raz od pamiętnej rzezi Vanarium, w której to Conan rozpoczynał swoją wojowniczą karierę. Finał zaprowadzi czytelników na pole wielkiej bitwy pomiędzy barbarzyńcami, a potworami. Natomiast Conan wykona powierzone przez Hathor-Ka zadanie i odkryje, że nie tylko on zmierzał na szczyt siedziby Croma. Podsumowując, całkiem niezła książka o przygodach Conana. Szczególnie dobre wrażenie robi umiejscowienie fabuły w rzadko opisywanych sceneriach zimnej Cymmerii. Denerwować może, niepotrzebny wątek rozgrywający się w Królestwach Kresowych, ale to pewnie kwestia gustu. Po pierwszych rozdziałach zorientowałem się, ze kilka lat wcześniej musiałem już przeczytać tą część, jednak nie przeszkodziło mi to w żaden sposób skończyć ją drugi raz. Lekki styl oraz ciekawa historia są dużymi atutami tej książki. Wspomnieć należy również o dodatku autorstwa L. Sprague de Camp'a znajdującego się na końcu książki po właściwej opowieści. Pisarz stara się przedstawić na 28 stronach kalendarium życia Conana odwołując się do poszczególnych książek z jego przygodami. Sam pomysł ciekawy i w niektórych miejscach zachęca do sięgnięcia po konkretne tytuły, jednak autorowi zdarza się zagalopować i w trzech zdaniach streścić całą historię wraz z istotnymi zwrotami w fabule. Dlatego nie polecam wczytywać się dogłębnie w ten dodatek, a raczej rzucić okiem w celu znalezienia książek opisujących przygody barbarzyńcy w jego konkretnym wieku. Od młodego obieżyświata, aż po króla Aquilonii.

Za swojego życia Robert E. Howard jako pisarz osiągnął umiarkowany sukces. Nie spodziewał się chyba nigdy, że postaci które stworzył i które zostawił za sobą – Król Kull, Bran Mak Morn, Salomon Kane a przede wszystkim – Conan z Cymmerii staną się legendarne i będą znane na całym świecie, a samo jego życie i twórczość będą natchnieniem dla wielu innych twórców i otworzą bramy fantastyki na nieznane dotąd rejony – magii i miecza. Po latach odnaleziono wiele szkiców i notatek Howarda do kolejnych opowiadań i powieści o Conanie i tak powstała cała seria spin-offów. Były mniej i bardziej udane. Ja wziąłem ostatnio na warsztat jeden z nich, autora który jest bezpośrednim spadkobiercą tradycji Conana – Karla Edwarda Wagnera. Autor ten, który sam też stworzył legendarnego barbarzyńcę – Kane’a był piewcą twórczości Howarda. Nie ma się więc co dziwić, że z treścią poradził sobie bardzo dobrze. Conan i Droga Królów to rasowa opowieść z ery Hyperborejskiej. Znajdziemy tutaj wszystko to, co w opowieściach o Cymmeryjczyku kochamy – silnych facetów, którzy muszą zwalczyć zło, piękne kobiety, okropnych magów, zdradę, miłość i przyjaźń. Conan, uratowany przez organizację Biała Róża, ma pomóc zbuntowanym mieszkańcom Dołu obalić króla-Tyrana, który ciemięży swój kraj i upaja się władzą. Musi jednak pamiętać, że „czy to człowiek posiada władzę, czy władza człowieka!?” Nie ma co tutaj drążyć nadmiernie tematu. Conan i Droga Królów jest hołdem dla Howarda i pisana dla fanów tego świata. Uzupełnia historie, którą REH pozostawił bez zakończenia.

Nie jest to literatura najwyższych lotów, ale też sięgając po Conana, nikt przy zdrowych zmysłach tego nie oczekuje. Chciałem dostać wielkiego złodupca o gołębim sercu, który jednym ciosem miecza przepoławia przeciwnika i dostałem wielkiego złodupca o gołębim sercu, który jednym ciosem miecza przepoławia przeciwnika. Jestem ukontentowany.

Czasami sięgam po przygody mojego ulubionego bohatera fantastyki. Jako młody chłopak zakupiłem i przeczytałem większość Conanów z „Czarnej serii”. Teraz stopniowo w ramach relaksu i odprężenia po ciężkim dniu czytam ponownie. Plusy: + interesujący zbiór czterech opowiadań o kolejnych przygodach Conana; + ciągle dobrze się bawię w świecie wykreowanym przez Howarda; + dobrze, że jego następcy postanowili dokończyć niektóre szkice; + opowiadania bardziej rozbudowane niż to zazwyczaj bywa u pisarza; + spora dawka pojedynków i potyczek, szczypta magii, trochę horroru; + nie zawsze Conan odgrywa pierwszoplanową rolę w fabule; + bardzo podobały mi się „Ludzie Czarnego kręgu” oraz „Bębny Tombalku”; + niewiele gorsze były „Pełzający cień” i „Szmaragdowa toń”; + jedna z lepszych części cyklu jakie ostatnio miałem przyjemność przeczytać; + nie wymaga większego skupienia, a to czasami jest potrzebne dla relaksu; + sentymentalna podróż w nastoletnie lata i początki przygody z książką. Minusy: - może fabuła czasami naiwna i mało rozbudowana, nie przeszkadza to jednak w dobrej zabawie i odpoczynku. Ogółem książka dobra.

W ramach relaksu i odprężenia sięgam czasami po książki z serii Conan. Dla mnie jest to odskocznia od bardziej wymagającej literatury, zmuszającej do większego skupienia. Klasyka heroic fantasy. Jedna z najlepszych książek o Conanie. Plusy: + zbiór 4 opowiadań ze świata wykreowanego przez niezapomnianego Howarda; + sentymentalna podróż w przeszłość, wspomnienie lat młodości; + ciekawe przedstawienie różnych krain oraz kultur w nich funkcjonujących; + po raz kolejny Conan musi stawić czoła różnym zagrożeniom; + nie zawsze trzeba być brutalnym, aby odnieść sukces; + jak zwykle nie zabrakło pojedynków i bezwzględnych potyczek; + oryginalny klimat, który daje się odczuć w każdym z opowiadań; + dynamiczna akcja, intrygi naprawdę zagmatwane i wciągające; + czyta się szybko, przyjemnie, bez większego wysiłku umysłowego; + Conan jak to ma w zwyczaju podąża za bogactwem oraz pięknymi kobietami; + najbardziej podobało mi się opowiadanie „Cienie w Zambouli”; + warto przeczytać właśnie dla relaksu i odprężenia po trudach dnia codziennego. Minusy: - czasami opowiadania za bardzo schematyczne, zbyt przewidywalne. Ogółem książka bardzo dobra.

Roland Green... nie będę kłamał. Byłem uprzedzony do tego autora po jego wcześniejszych, tragicznych książkach. Co prawda trafiłem na jedną dość przyjemnie się wybijającą, było to jednak za mało aby mnie przekonać. Wrota Demona skutecznie to zmieniły. Akcja książki toczy się niedługo po śmierci Belit, kiedy to Conan pogrążony w swoim odpowiedniku żałoby, przemierza Czarne Królestwa. Chce być sam, odpocząć, pogodzić się z tym co go spotkało, wszystko sobie poukładać. Orientuje się dość dobrze w relacjach pomiędzy miejscowymi plemionami i skutecznie stara nie wchodzić nikomu w drogę. Niestety, teren ten przypadkiem staje się obszarem magicznych eksperymentów bossońskiego wygnańca żyjącego wśród piktów. Coraz więcej bestii i potworów pojawia się w okolicy, podburzając plemiona i tajemniczy nietypowy przybysz staje się dla niektórych naturalnym punktem wyładowania agresji. W efekcie Conan musi dołączyć do innego z plemion aby wspólnie spróbować rozwikłać zagadkę tajemnej magii. Wśród tego plemienia jego pozycja też nie jest jednak pewna, bowiem miejscowi wodzowie postrzegają go jako zagrożenie dla ich pozycji i jako pionka do rozgrywek między sobą. Fabuła jest mocną stroną książki. Rozpoczyna się powoli, aby w pewnym momencie dosłownie porwać nas razem z bohaterami w inny koniec świata. Jednocześnie jest dość złożona i logiczna, można więc zdecydowanie zaliczyć ją na plus. Na kolejny i to wielki jest sposób opisania Conana. Jest to niesamowite jak różnie potrafi opisać go jeden autor - Cymmerianin w tej powieści jest bohaterem, ale nie półbogiem. Jego pomyłki i błędy czynią go bardziej ludzkim, niż w wielu innych powieściach, a uparty honorowy charakter tym archetypem barbarzyńcy, który wszyscy znamy i kochamy. Podobnie na plus można zaliczyć pozostałych bohaterów, którzy wyszli bardzo wyraziści. Wodzowie Bamula (plemienia do którego dołączył Conan) są w równej pozytywnymi jak i negatywnymi postaciami. Młody chłopak, który podąża za Conanem przechodzi ewolucję od idealizującego go młodzieńca do wojownika i bohatera własnej opowieści. Nawet sztandarowy zły mag przechodzi tak rzadką przemianę. Jedynie wielbiciele pików, czy Indian na których są oni wzorowani mogą zgrzytać zębami na bezkompromisowy i niebaśniowy sposób ich przedstawienia. Dla mnie była to jednak wielka ulga. Co ciekawe niewiele tej książce można zarzucić na złe. Wszystko złożono sprawnie i dobrze i jedynie może komuś zaskoczyć, lub nie. Mnie osobiście Wrota Demona porwały w kilku miejscach, nie zdołały jednak utrzymać tego przez wszystkie strony. Widać jednak gigantyczny rozwój w kunszcie pana Rolanda. Od strony technicznej książka prezentuje się dobrze. Jedyne na co mógłbym ponarzekać to nagłe zaprzestanie odmieniania imienia Seta, styryjskiego boga węży. A to jest drobnostka. Nawet okładka jest idealnie dobrana do treści, jest posąg wyglądający jak Conan, jest czarnowłosa i naga dziewczyna. Detale trochę się różnią, ale jest to do przeżycia i wręcz do pochwały (zważywszy co zwykle dawał nam Amber...) Oprawa reszty to standard dla Czarnej Serii, a więc jakość jakiej dziś nie znajdziecie. Twarde, lakierowane okładki, szyte a nie klejone strony. Wielkość pozwala zmieścić książkę do bocznej kieszonki bojówek i zabrać ze sobą wszędzie. Podsumowując Conan i Wrota Demona to dobra powieść w nietypowej scenerii, która przypaść do gustu może każdemu. Dodatkową gwiazdkę w ocenie przyznałem jej za okładkę zgodną z treścią, co nie było zbyt częste w tym cyklu. Polecam zapoznać się z tą powieścią, ale lepiej przez pożyczenie niż kupienie...