Ciuciubabka

Ty Hauck, który po emocjonujących przeżyciach żegluje sobie bez opamiętania, nie ma specjalnej ochoty powrotu do codziennego życia. Zmienia się to, gdy dostaje rozpaczliwy telefon od swojego przyjaciela. Okazuje się że chrześnica Ty'a została aresztowana przez swojego ojczyma, miejscowego szeryfa, za utrudnianie śledztwa i bezpodstawne oskarżenia. Dani nie wierzy, że jej przyjaciel, instruktor paralotniarstwa, świetny kajakarz i narciarz, utopił się lub ewentualnie popełnił samobójstwo, jak utrzymuje policja. Zwłaszcza że niedługo później w wypadku balonu ginie człowiek, który informował wszystkich w barze, że "to nie był wypadek". Gdyby ktoś pozbawił książkę okładki, zamazał nazwisko bohatera, i przebudował trochę jego losy, w ciemno bym powiedział, że czytam kolejną książkę Lee Childa. Tym razem Ty Hauck, niczym Jack Reacher pakuje się w niemiłosierne kłopoty, jakby było mu mało, tego co już przeszedł. Szybko okazuje się, że śmierć Treya Watkinsa to część większej afery, a zainteresowane osoby zrobią wszystko co trzeba, żeby prawda nie wyszła na jaw. Ale Haucka nie jest łatwo zastraszyć, a tym bardziej zniechęcić. Bardzo dobra książka, świetnie się czyta. Dla fanów Lee Childa.

Mam pewien problem z tą książką., Z jednej strony bardzo mnie zaintrygowała, ciekawy temat. Chociaż ciekawy tutaj nie pasuje. Przerażający temat, prześladowania w grupie rówieśników. Bardzo na czasie. Ale z drugiej strony, czuć , że to debiut i wiele kwestii zostało nadmiernie uproszczonych, a zakończenie naprawdę rozczarowuje.

Nie wiem co mam napisać o tej książce. Jest to opowieść mężczyzny mieszkającego samotnie. Mężczyzny z wewnętrznymi rozterkami. Sęk w tym, że ów mężczyzna jest seryjnym mordercą działającym od lat. Zabija głównie kobiety. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, dzięki czemu znamy wszystkie myśli głównego bohatera. A jego życie komplikuje się w momencie gdy uprowadza Erikę i jednocześnie poznaje Rachel, w której się zakochuje. W skutek tej znajomości zaczyna mieć wyrzuty sumienia. Chociaż nadal zabija. A Erika nie jest idealną ofiarą. Wcale nie jest złamana i potulna. A do tego wszystkiego co chwilę na podjeździe parkuje policyjny samochód. Chyba coś ze mną jest nie tak. Bo w trakcie czytania czułam pewną sympatię do głównego bohatera. Mimo tego kim jest. Akcja toczy się raczej leniwie. Nie ma dużo gwałtownych zwrotów akcji. Ale szczerze mówiąc podobało się mi. Główny bohater na okładce został porównany do Dextera, którego uwielbiałam swego czasu. Ale to nie to. Ale też ma swój klimat. Całkiem spoko. Strasznych scen nie ma za dużo. Lektura raczej w pamięć mi nie zapadnie ale źle nie było.

"Życie jest poniekąd właśnie tym: wybieraniem wspomnień, które chce się oprawić w ramki." Poruszająca historia ojca, który poszukuje syna Jake'a po zamachu do którego doszło w szkole. Podczas lektury towarzyszył mi cały wachlarz emocji. W pewnym momencie poczułam nawet złość na Simona, który przestaje wierzyć w to, co mówi mu własne serce o swoim dziecku i dopuszcza do głosu wątpliwości - sama jestem matką i zaczęłam się zastanawiać, jak ja bym zareagowała, będąc na jego miejscu. Reardon nie bawi się w powolne wprowadzenie w akcję. Pokazuje, że nic nie jest dane na zawsze, że nasze poukładane, schematyczne życie może się zmienić w ułamku sekundy.

Faye Kellerman nakreśliła „Pętlę” w oparciu o powszechnie znany schemat: zbrodnia motywuje śledczych do działania, którego konsekwencją jest odkrycie prawdy oraz ukaranie winnego. I na tym właściwie mogłabym zakończyć swój wywód, gdyby nie fakt, że historia tylko na pierwszy rzut oka zdaje się być taką, jakich wiele. O tym przekona się także przydzielony do rozwiązania zagadki związanej ze śmiercią młodej denatki, Peter Decker – sześćdziesięcioletni porucznik z trzydziestoletnim stażem pracy, bowiem pewnego dnia w jego szczęśliwe życie ponownie wkracza dawna znajoma, Terry McLaughlin, prosząc, by był świadkiem rozmowy z mężem, ponieważ obawia się jego reakcji. Zważywszy na to, że ma do czynienia z seryjnym mordercą, lęk jest w pełni uzasadniony. Mimo zachowania najwyższych środków ostrożności, kilka godzin później kobieta znika bez śladu, zostawiając na pastwę losu zdezorientowanego, nastoletniego syna, który w przyszłości ma szansę zostać wielkim pianistą, ale puki co, jego teraźniejszość maluje się w czarnych barwach. Wszystko to pozwala wysnuć wniosek, że pisarka prowadzi akcję dwutorowo. Przystępnym w odbiorze językiem opowiada historię, która choć nieoryginalna, momentami intryguje czytelnika odkrywającego wraz z detektywami nowe, zapętlone tropy przybliżające do czarnej zasłony przeszłości, której zerwanie rzuca nowe światło na niewyjaśnioną dotąd serię zgonów młodych kobiet. Mimo to wciąż nie wiadomo, kto odpowiada za śmierć Adrianny i Crystal. Autorka, z właściwym sobie wyczuciem, rzuca podejrzenia na nowe osoby. Czy mordercą jest ktoś z najbliższego otoczenia, a może winnego należy szukać zupełnie gdzie indziej, na przykład w Las Vegas? No i gdzie jest Terry? Żyje, czy podzieliła los zaprzyjaźnionych dziewczyn? Niczego nie można być pewnym, gdy ślady prowadzą do Indii, a mąż – seryjny zabójca, cieszy się wolnością. „Tyle zbrodni, tak mało czasu”. Nie zwlekajcie więc i odkryjcie mroczne tajemnice Miasta Aniołów, po którym z podniesionym czołem chadzają czarci mordercy. Cała opinia na stronie: http://www.pieninyinfo.pl/kultura/petla-faye-kellerman-w-recenzji-iwony-niezgody-4779

Trzymająca w napięciu powieść akcji, w której nie ma czasu na nudę. Lemmer, główny bohater, jest ochroniarzem do wynajęcia- znudzony swoją pracą, pewny, że kolejne zlecenie będzie bułką z masłem. Wynajmuje go kobieta, która chce odnaleźć swojego zaginionego brata, bo wydaje jej się, że wpadła na jego trop, ale nie chce podróżować sama. W czasie trwania zlecenia, okazuje się, że strach Emmy nie był bezpodstawny, a nudne zlecenie staje się bardzo niebezpieczne. To gruba afera, której początki sięgają dwudziestu lat wstecz, w którą zamieszane są wysoko postawione osoby. Emma zostaje postrzelona, co sprawia, że Lemmer za wszelką cenę chce rozwiązać sprawę, aby zadośćuczynić swojemu zaniedbaniu jako ochroniarz. Czytało się świetnie.

Ciekawa dość książka, jednak zaliczenie jej do thrillerów (jak napisane na okładce) to spore nadużycie. Jest to raczej (wg mnie) książka psychologiczna, opisująca psychikę matki/żony w okolicznościach dezintegracji rodziny po zaginięciu córki. Bardzo jednak fajnie to napisane, pomijając to, jaka główna bohaterka jest. Ktoś z czytających przede mną dosadnie to jakoś nazwał. Ale to też czemuś służyło. Czy polecam? No jasne!

Ethan i Abigail Breslowowie zostają zamordowani w trakcie miesiąca miodowego. Ojciec Ethana, chcąc odnaleźć morderców syna i synowej, zleca zawieszonemu w służbie czynnej agentowi FBI, Johnowi O’Harze, przeprowadzenie prywatnego śledztwa. Kiedy jednak w trakcie miesiąca miodowego zostaje zamordowana kolejna para, staje się jasne, że ktoś poluje na nowożeńców. W tym samym czasie agentka Sarah Brubaker tropi innego seryjnego zabójcę, którego ofiary łączy jednakowe imię i nazwisko: John O’Hara. Podążając tropem wskazówek zostawianych przez mordercę, Sarah odkrywa, że sprawa ma związek ze śmiercią siostry zabójcy, Nory, i agentem Johnem O’Harą. Kilka lat wcześniej John zajmował się sprawą Nory, „czarnej wdowy”, i miał z nią romans. Brat Nory obwinia go o jej śmierć i po ucieczce ze szpitala psychiatrycznego zaczyna mordować ludzi noszących to samo imię i nazwisko. Sarah otrzymuje polecenie skontaktowania się z Johnem, który ma ukryć się na czas prowadzonego śledztwa. Oboje jednak lekceważą polecenia swoich szefów i łączą siły, by rozwiązać obie sprawy.

Książka nie porwała mnie od początku, choć właściwie od razu dużo się dzieje, to ja odniosłam wrażenie, że to wszystko strasznie się wlecze. Nie wciągnęłam się, nie ciekawiło mnie więc dosłownie męczyłam się tą historią, długo nie mogłam przebrnąć przez tą historię. Przede wszystkim, i pewnie dlatego, że opowieść posiada zbyt dużo totalnie zbędnych opisów, rozbudowań. Masakra. Czytelnik dość szybko otrzymuje wiedzę, kto zabija i jakie ma ku temu przesłanki. I to też trochę mnie odtrąciło, bo choć pomysł dobry to jednak za szybko się o tym dowiadujemy, i wiedząc, że tak to się skończy ta historia mnie nadal nie porwała. Gdzieś poza połową książki, akcja nabiera totalnego tempa, więc wtedy faktycznie trochę się zaciekawiłam, i już do końca czytałam z chęcią. Pozniej następuje nieoczekiwany zwrot akcji, suspens i zakończenie, którego się nie spodziewałam, szokuje. Jest dobre. Książka jest mocna, trochę brutalna, ponieważ zawiera opisy zbrodni. podsumowując "Bez sladu" to dobra historia, ale całokształt ma przeciętny. Argumentuję to tym, że książkę czytalam ponad tydzien, a normalnie mogłabym ją pochłonąć w kilka dni

"Psychopata" to 8. część serii o detektywie Franku Quinnie, który tropi seryjnych morderców, nękających mieszkanki Nowego Jorku. Jak wszystkie tomy tego cyklu, tak i ta stanowi świetną dawkę kryminału w stylu Lutza: wyraziste postaci, tajemnicza historia mordercy, tragedia bezbronnych ofiar, szybka akcja, szczypta sarkastycznego humoru i wciągający wyścig detektywa z zabójcą. "Psychopata" jednak posiada również znaczące wady, które powodują, że cała fabuła traci dużo na wiarygodności: mianowicie opisany morderca wybiera swe ofiary według alfabetu i "zupełnym przypadkiem" za każdym razem trafia na swej drodze na następną kobietę, która akurat nosi imię zaczynające się na kolejną literę alfabetu, a do tego jest także singielką, szukającą jednonocnej przygody, i ma urodę idealnie pasującą do typu pożądanego przez zabójcę. Jak widać, Lutz bardzo swojemu mordercy ułatwił zadanie, eliminując z tej historii wszelką dozę prawdopodobieństwa - nie wspominając o badaniach kryminalistycznych, które niby nic a nic nie pomagają w śledztwie, gdyż zabójca oczywiście za każdym razem na miejscu zbrodni nie zostawia najmniejszego śladu, co w rzeczywistości raczej nie byłoby możliwe, do czego skutecznie przekonała mnie seria o Lincolnie Rhymie autorstwa Jeffery'ego Deavera. Z drugiej strony ta nierzeczywistość całej historii niesie pewne pocieszenie, bo dzięki temu ma się wrażenie, że nie wydarzyłaby się w prawdziwym życiu, a więc można żywić nadzieję, że tym złym nie zawsze wcale wszystko udaje się tak łatwo, a ofiary mogą zostać ocalone. Ja w każdym razie przy "Psychopacie" bawiłam się doskonale, tym bardziej, że uwielbiam ironiczne poczucie humoru Lutza i jego błyskotliwe dialogi, nadające książce miejscami charakteru czarnej komedii.

I udało mi się przeczytać kolejny kryminał z mojej biblioteki. Tym razem mogę śmiało powiedzieć, że autor książki napisał dość dobry kryminał, ale bez rewelacji. Pan Katzenbach był moim zdaniem zbyt przewidywalny i brakowało tutaj tej akcji, która trzymała by czytelnika w napięciu! Plus dla autora za urozmaicenie książki o wątki dotyczące uzależnień i ciężkiej walki z trzeźwością. Po przeczytaniu książki można krótko spuentować: zemsta jest słodka ;) Polecam przeczytanie tegoż kryminału wszystkim zainteresowanym :)

Ja jestem na tak, ale to bardziej thriller psychologiczny niż kryminał. Od razu zaznaczę, że nie nastawiałam sie na opowieść o Tedzie Bundym i to chyba dobrze, nie zawiodłam się, a elementy fikcji mnie nie zniesmaczyły. W dużym skrócie to opowieść o wpływie, jaki na mieszkańców miasta wywiera postać seryjnego mordercy jeszcze po wielu latach.

Jeśli ktoś, tak jak ja, nie otacza się kryminałami/sensacjami na co dzień to myślę, że "Krach" może przypaść mu do gustu. Akcja dzieje się w "finansowym świecie", o którym akurat nie wiem nic, jednak nie ma tu zanudzania wallstreetową gadką. Mamy byłego policjanta, kilku bandziorów, urzędową agentkę, grube ryby zamieszane w spisek. Jest smutna przeszłość, morderstwa, wyjazd do biedniejszego miejsca w południowej Europie w poszukiwaniu odpowiedzi, zalążek romansu, walka o życie. Czego chcieć więcej? Wszystko opakowane w miarę logiczną całość. Jestem świadoma, że nie jest to książka najwyższych lotów, ale dla kryminałowego amatora w zupełności wystarcza i sprawia przyjemność.

Dorwane gdzieś na wyprzedaży ,,wszystko po 5 złote". Czy było warto? Spoko guilty pleasure, choć często bardziej irytujące niż zabawne. Ale ma ten jeden plus, że chyba nie traktuje się w pełni poważnie... Ktoś morduje sławne osobistości ze świata show biznesu. Specjalna jednostka nowojorskiej policji (która zajmuje się chronieniem dup grubych ryb) podejmuje śledztwo. I serio nie ma tu większych plot twistów, bo nawet morderca morduje, bo ma kuku na muniu. Po prostu jest nieobliczalnym wariatem - tyle. Odrzuconym przez show biznes, ale nikt tam nie próbuje dobudowywać do jego motywu jakiejś głębszej historii. Podobnie z głównymi bohaterami - główną cechą Zacha jest to, że podkochuje się w superpolicjantce seksbombie, która to zostaje jego partnerką. A ta seksbomba Kylie potrafi być tak irytująca... Idealny przykład ,,co to nie ja". Nie rzuciłam książki w piździec, bo z czasem zaczęło to wszystko nabierać potencjału. Zach poza ślinieniem się do partnerki to w sumie całkiem zabawny i sympatyczny facet. Kylie przestaje być najlepsza i najwspanialsza we wszystkim i wiele z jej działań jest podyktowanych potrzebą, a nie chęcią pokazania facetom gdzie ich miejsce. Nie nazwałbym tego łamaniem schematów, ale na pewno rozsądnym prowadzeniem postaci. Niektóre fragmenty potrafiły rozbawić , a nawet raz czy dwa podtrzymać trochę w napięciu. Jeśli nie masz większych oczekiwań i chcesz jakieś lekkie czytadło okołokryminałothrillerowe - Scenariusz Mordercy to dobry wybór. Głupkowate toto, ale lekkie i czyta się łatwo.

Coś niesamowitego. Szybka akcja, zapierające dech w piersiach sytuacje, rodem z amerykańskich filmów z pościgami, bronią, itp. Kilkakrotnie odkładałam książkę, by móc wziąć głęboki oddech. Stworzona kreacja klanu Worthe utożsamia wszystkie moje wyobrażenia o gangach, zrzeszeniach, klanach,itp. w USA. Strach o dzieci, zło czające się na każdym kroku, zmiana tożsamości, agenci federalni, skip tracerzy....nagle znajdujesz się w samym centrum całego zamieszania. Rewelacyjna książka, polecam.

Drugi tom cyklu "The Hollows" naprawdę szalenie mi się spodobał, o wiele bardziej niż pierwszy. Kilkuwątkowa historia (która ostatecznie łączy się w jedną całość) bardzo mnie zaintrygowała, wszystkie postacie mnie zainteresowały i niechętnie odrywałam się od lektury.

Nate Overbay się szarpie. Tak, tak właśnie można by streścić fabułę tej książki, w każdym zaś razie to, co zostaje czytelnikowi w pamięci po odłożeniu jej na półkę. To aż zaskakujące, jak jednostajny obraz tego, co się dzieje na kartach „Bez Wahania” pozostaje nam w głowach: jest facet, zostaje postawiony w trudnej, traumatycznej wręcz sytuacji (o kryminalno-sensacyjnym podłożu, żeby nie było) i usiłuje coś z tym zrobić. I tyle. To zaskoczenie, o którym pisałem jest tym wyraźniejsze, że w trakcie akcji książki jego sytuacja przeobraża się nawet w taki bardzo wyraźny sposób, np. dwukrotnie zmienia on miejsce w którym zamieszkuje. Ale my po prostu jakoś tak tego nie odczuwamy, dla nas to jest jedna, długa szarpanina, jeden długi, powtórzmy to, jednostajny, opis starań faceta, usiłującego się jakoś wyplątać z kłopotów, w które się wcześniej wpakował. I ofiarą tej jednoznaczności jest tu naprawdę spora liczba rzeczy. Pierwszy przykład z brzegu – poparzcie ile razy mamy w powieści scenę nastawioną na to, by trzymać nas w napięciu, by serduszka zaczęły nam szybciej pikać? Sześć, siedem? Ta w banku, z przekrzywionym obrazem, potem jej kontynuacja, ta w magazynie, momenty, w których główny bohater usiłuje się dostać do jakiegoś zamkniętego (w tym, czy w innym tego słowa znaczeniu) budynku, także co najmniej jedna sekwencja zrobiona z punktu widzenia powieściowych złoli (tak, ta, w której ich samochód podjeżdża pod… :) ). Widać, że pisarz naprawdę bardzo starał się je takimi – sprawiającymi, że czytelnik wstrzyma oddech czekając na rozwiązanie danej sytuacji – napisać i każda z nich na serio ma wielki potencjał, by taką być. A ile rzeczywiście tak na nas działa? W moim wypadku cała jedna naprawdę mocniej przykuła uwagę. I dla jasności: ja nie twierdzę, że Hurwitz jest mało zdolnym pisarzem, czy że się do tego tekstu nie przyłożył. Po prostu ta jednostajność szarpaniny tak bardzo grała przeciwko temu, że to chyba po prostu nie miało prawa zadziałać tak, jak zaplanował to sobie autor. Dodajmy w tym miejscu, że najbardziej w tym wszystkim zaginęła scena, w której jedna z bohaterek decyduje się na pewien dramatyczny krok w swoim życiu. To powinno nas ruszyć. Pod każdym względem, z wielu powodów, no, choćby ze względu na to, co wcześniej planował nasz protagonista. A jesteśmy całkowicie obok tego. Może po trosze dlatego, że ta jej decyzja była mimo wszystko zbyt nagła, ale nie tylko, moim zdaniem stało się tak w pierwszym rzędzie przez opisywany wyżej ogólny charakter powieści. Co się natomiast udało, to powieściowe przeciwstawienie dwóch sił: ukraińskiej bezwzględnej mafii i tradycyjnej, amerykańskiej rodziny. Zrobione dyskretnie, bez epatowania, ale tak, że ja naprawdę to kupuję. Nate odbudowuje swoje relacje z najbliższymi i czerpie z nich siłę, jego nemezis czerpie swoją z faktu… bycia szefem zorganizowanej grupy przestępczej, nigdzie nie jest wprost powiedziane, że mamy to traktować jako lustrzane odbicia tej samej sytuacji, ale jak najbardziej w to wchodzimy. I naprawdę widzimy tę apoteozę więzi rodzinnych, nijak nam ona nie przeszkadza, choć przecież w takich wypadkach naprawdę łatwo o przesłodzenie. Nawet ten końcowy, niezbyt mądry, wzięty chyba z filmów ze Stevenem Segalem, motyw z Aniołem Śmierci (i ta dwa słowa padają w tekście powieści!) mniej przez to razi swoją komiksowością :) W ogóle to w tym kontekście ciekawe jest, że zaczynając lekturę miałem silne wrażenie, że Hurwitz tak naprawdę chciał napisać obyczajówkę, a wszystkie te mocniejsze momenty (które wchodzą przecież nader szybko) są tu na doczepkę i ze względów komercyjnych. Jeśli tak, to per saldo osiągnął swoje :) Jest to wszystko jakoś tam wymyślone, motyw z listą i jej znaczeniem głupi nie jest, mamy śledztwo prowadzone przez głównego bohatera, kojarzenie faktów, za to wszystko aż 6/10. Tylko dlaczego po wszystkim mamy w głowach wyłącznie tę szarpaninę? Kurde, przecież to nawet nie jest tak, że Nate zostaje w to wszystko wplątany na samiuśkim początku powieści, wcześniej mamy ładnych kilka innych rzeczy. A mimo to pamiętamy, serio, prawie wyłącznie ją.

Tematyka morderstw na tle seksualnym nigdy nie należy do lekkich i przyjemnych lektur, dlatego dla wielu książka może wydawać się obrzydliwa i dość kontrowersyjna zwłaszcza, że chodzi tutaj o mordercę- kobietę. Dla mnie zabrakło trochę dynamiki i za mocno autor wzorował się na powieściach Kinga. Ogólnie historia ciekawa, mroczna z przewidywalnym zakończeniem

" Trumna" to porywający thriller przy czytaniu którego nawet przez chwilę się nie nudziłam. Szybka akcja, ciekawy pomysł na fabułę i mroczna zagadka. Niestety są też minusy, a mianowicie, bohaterowie. Przy tak energicznie i dobrze przemyślanej akcji, postaci powinny świecić, być niczym chorągiew na maszcie, a tymczasem, każda osoba jest płaska. Niby żyją, mają swoje problemy i przemyślenia ale brakuje im pewnego realizmu, a ich zachowanie jest sztuczne i nienaturalne. Książka miała potencjał, czytało się dobrze z dużym zainteresowaniem, szczególnie byłam ciekawa zakończenia, które niestety nie zaskoczyło. Od jakiegoś czasu podejżewałam że coś jest na rzeczy. Mimo wszystko miałam w zanadrzu jeszcze przynajmniej dwa inne zakończenia. To jednak okazało się najciekawsze. Na jak długo pozostanie ta książka w mojej pamięci ? Nie wiem. Po przeczytaniu " Traktu " ta plasuje się na poziomie średnim co nie znaczy że nie polecam tej lektury. Miłośnikom powieści grozy może się spodobać.

Mocna dwuwatkowa powieść z serii o Alexie Crossie. Siatka saudyjskich terrorystów siejaca strach w Waszyngtonie i porwanie dzieci prezydenckiej pary . Czy te dwie sprawy coś łączy? Patterson to mistrz mega szybkiej akcji . Te powieści może nie są mistrzowskie, ale jak się czyta .