Chyba na pewno

„Zakłady holenderskie” to tomik zupełnie inny od tego, co zazwyczaj czytam – a jednak bardzo mi się spodobał. Na pierwszy rzut oka te wiersze wydają się chłodne, trochę odległe, napisane językiem, który bardziej przypomina teksty naukowe niż poezję. Jest tu sporo nawiązań do technologii, współczesnego świata, algorytmów, nawet filozofii. A mimo to coś mnie w tej poezji przyciągnęło. Jurczak nie szuka pięknych obrazów czy wzruszeń – raczej pokazuje świat, który działa według własnych, często bezdusznych reguł. Czasem trudno tu znaleźć klasyczne „liryczne ja”, ale nie znaczy to, że nie ma emocji. Są – tylko dobrze ukryte, zamaskowane przez język i formę. Czyta się to inaczej niż większość tomików – potrzeba skupienia, czasu, może nawet kilku podejść. Ale warto. Ta poezja zmusza do myślenia, zmienia perspektywę. To nie była dla mnie „łatwa” lektura, ale właśnie dzięki temu zostanie ze mną na dłużej.

Do połowy książki odczuwałem zachwyt nad stylem, wrażeniami i uczuciami jakie potrafił przekazać Pułka w swój oryginalny sposób. Od połowy jednak lektura robi się coraz cięższa - wchodzimy coraz głębiej w gąszcz eksperymentów formalnych autora, w których ciężko było mi się odnaleźć.

najlepszy kopyt - nagroda zasłużona. oczywiście wierszy mogłoby być więcej i myślę, że tom silniej by oddziaływał, gdyby nie było tych utrapionych wstawek o bitach i internecie, ale ogólnie bardzo mi się podobało. dobra poezja zaangażowana, grająca na emocjach i dość samoświadoma.

Polityczna, apokaliptyczna, wegańska, lesbijska, rewolucyjna poezja antykapitalistyczna. Szczególnie warte uwagi "breaking news", "żniwa", "głowy w google", "marina abramowić leży w trawie i patrzy", "w kansans płoną domy z sidingu", "ergonomia komponentów budowlanych matek", i spośród nich chyba najlepszy "po co jesteś światu".

Dycki to źródło, które przynosi mi jakąś dziwną ulgę. Kąpię się w Dyckim jak wróbel w kałuży piachu. XXVI. Podryw kiedy kończą się możliwości zaczyna się opowieść kiedy stajesz się jeszcze bardziej bezradny i niczego już nie ukryjesz zaczyna się poezja w której co najwyżej spotkasz się z sobą dawnym ciało wiersza zaś nigdy nie zawiedzie: młodsze zawsze młodsze od ciebie wyrusza na podryw choć nikt nas nie chce

To bardzo dobry tomik. Pierwszy taki w którym nie ma ni jednego wiersza nie związanego z tematem przewodnim wszystko w nebuli jest zwięzłe. Na przestrzeni 30 wierszy mamy kilka drobnych serii od antysemickich pytań przez kontemplacyjny sputnik po rusofilistycznego Gagarina. Nebula jest pełna metafizyki a tematyka kosmosu pozwala autorce kompletnie oderwać się od ziemii. Sputnik ma tyle autokorekcji że aż numeracja tej serii przyjęła więzienne wykreślanie numerów. Inne wiersze nie będące częścią serii są niezwykle aktualne k celnie punktują fizykę z punktu astralnego. Podsumowując Nebula to tomik poezji idealny na 1 razową sesje który jest 10 dla fanów Lema i astralizmu!

Kopyt przede wszystkim ma manierę świeżo upieczonego lewicującego studenta filozofii albo kulturoznawstwa, który właśnie odkrył słowa "dyskurs" i "paradygmat", ale poza tym zbiór bronią dobre momenty, do których należą na pewno "paradygmat" (o ironio), "z zastanowienia się wynika rytm i piękno rzeczy", "nowa jakość", "wywiad" i "my delicje".

http://stonerpolski.pl/numer-2/235-hejt-i-inne-bangery-justyny-kulikowskiej-recenzja.html „Będzie o brudzie, typie” – mówi podmiotka i zapowiada: pękające serduszka, bezrobocie, papierosy i skręty, skręty i papierosy, hasztagi, hasztagi, wojna. „Natchnieni poeci niech raczej zamilkną wraz z mizoginami” – jak głosi Kira Pietrek w blurbie, Kulikowska nie przeprasza. Podmiotka zebranych w debiutanckim tomie utworów urodzonej w Szczuczynie pisarki również tego nie robi. Bezwstydnie opisuje zabielone speedem blaty, mimochodem wspomina o przemocy domowej i hard porno. „Niech nie pierdolą / że kobiecie nie przystoi”. Hejt i inne bangery Justyny Kulikowskiej to kolejna pozycja wydana przez Korporację Ha!art w Serii Poetyckiej pod redakcją Mai Staśko. Seria ta „prezentuje wiersze poetów i poetek, które działają. Zabierają głos, zajmują stanowisko, wkurwiają i krzyczą. Są zaangażowane, są zaangażowani: feministycznie, ekologicznie, pracowniczo, antykapitalistycznie. Walczą o lepszy świat”[i]. Kluczowymi cechami Hejtu…są wyrażane przez podmiotkę niepewność życia prekariuszki oraz wynikający z ideowej i emocjonalnej pustki neoliberalnego świata nihilizm. „Przeczytaliście: Camusa, Bartha, kogoś jeszcze – nazwiska nie pamiętam. Rozprawialiście o wyższości Klimta nad kimś jeszcze – nazwiska nie pamiętam. Nie mam pewności, nie mam pewności, czy łkaliście na stacji Ełk albo na jakiejkolwiek stacji. Ełk i łkanie. Nie mam pewności, czy żyć, zerżnąć, zmarznąć – pokaleczyło wam usta albo dłonie. Lepiej się wymilczcie. Lepiej się wymilczmy, będzie czyściej, będziemy czyści, w chuj”. (Splendor) Splendor swoim oskarżycielskim tonem dopełnia prowokacyjny Hejt 0.1 („Będzie o brudzie, typie…”). Ukazuje on fikcję, w jakiej tkwią inteligenci, nieoszpeceni przyziemnością mowy potocznej, niezmartwieni mrozem. Podmiotka nie podziela ich lęku przed pobrudzeniem rąk, choć może jest to kwestia przyzwyczajenia lub przymusu: „Ta fraza będzie brzydka, tak brzydka jak moja wypłata. Wiesz, przerzuciłam się na tytoń, bo ekonomiczniej”. (Dziękuję) Świat przedstawiony w Hejcie… jest w dużej mierze wirtualny. Nie jest to jednak literatura statusów na fejsie – przywołuje raczej na myśl tumblra, którego młoda kobieta nadal nie potrafi skasować, okazało się bowiem, że dorosłość nie wybawiła z egzystencjalnych kłopotów adolescencji, przyniosła za to zmartwienie sytuacją materialną, przygodny seks i narkotyki, które mają przynieść ukojenie (ale czy to robią? Podmiotka nie odnajduje w nich radości). Internet jawi się jako przestrzeń intymna, prywatna, w której użytkownik uwolniony jest spod jarzma społecznych konwenansów. Trzeba tylko postarać się, by nie pojawił się nikt nieproszony, stąd też powracający w całym tomie motyw usuwania historii przeglądarki: „Zlizać historię przeglądarki, jak zlizuję słodycz (…). Zlizać historię przeglądarki, jak zwierzę zlizuje/ę z siebie brud (…)”. (Liż) Podmiotka chroni swoją intymność, być może tym bardziej paranoicznie, że nie jest nauczona jej dzielić. Relacje międzyludzkie w Hejcie… to wspólne „obracanie bielą, zamiatanie z blatu bieli” (#_wylogować), „pieprzenie się w rytm techno” (Się), w końcu „zmiana hasła dostępu i wymiana ciał na nowe” (Rotacja), ale również przemoc – niechciane dłonie na pupie (Dziękuję) i nieudane małżeństwo matki: „Wyobraź sobie fizyczny odpowiednik słowa: rozpacz. Zużytą i wypłukaną twarz mojej matki (po trzydziestu latach dostawania wpierdol). Wyobraź sobie fizyczny odpowiednik słowa: rozpacz. Dłonie ludzi pracujących w fabrykach, spękane jak skorupa żółwia – wielkiego i starego żółwia, dźwigającego ten świat. Wyobraź sobie pęknięcie: czekanie na koniec albo łzę, tak obsesyjnie jak na przelew ze skrilla. Wyobraź sobie miłość do ręki, która bije, pokorę wobec rąk, które skąpo karmią. Wyobraź sobie zmęczenie, którego nie obejmie żadne słowo ani forma”. (Pętelka) Wyżej przytoczona proza poetycka jest chyba moim ulubionym utworem Kulikowskiej. W swoim minimalizmie rezygnuje z obecnych wszędzie indziej hasztagów i porównań do memów, odwołuje się za to do empatii odbiorcy, skonfrontowanego z nieopisywalnym. Jeśli realne wygląda właśnie tak, trudno się dziwić ucieczce w świat Internetu, niekończących się afterów i dragów. Łącząc te elementy z przewlekłym lękiem o jutro, wynikłym z braku stabilności ekonomicznej, otrzymujemy mroczny obraz pustki wielkomiejskiego życia. Podobnie jak Stanisława Majakowskiego w jego recenzji Hejtów i innych bangerów, zastanawia mnie kwestia hasztagów. Majakowski odkopał pierwotną wersję Trybów, w której zabrakło udziwnień żywcem wziętych z instagrama, które nazwał celnie „nazbyt efekciarską próbą zyskania sympatii zbuntowanego czytelnika”[ii]. Nie sposób się z nim nie zgodzić. Internet jest w tej poezji wystarczająco obecny, aby dodatkowo poddawać ją masowej hasztagizacji. Ciekawszym użytym przez Kulikowską zabiegiem jest natomiast – wzorem np. Davida Fostera Wallace’a – stosowanie w tekście przypisów, których treścią są wtrącenia do utworów lub ich kontynuacja. Tomik zakończony jest tercetem pt. Kurwy, który można czytać jako swoiste podziękowania: „Wszyscy byliście zajebiści, wszyscy byliśmy zajebiści / Mieliście/mieliśmy chłodny dystans, gdy płonęły miasta”. Podmiotce lirycznej nie starcza jednak tej ironii nazbyt długo. Kończące wiersz enigmatyczne zapytanie o zajebistość sugeruje podjęcie refleksji: czy aby na pewno, współtworząc dla siebie ten pełen fałszu świat, byliśmy, byliście – my, wy, kurwy – tacy spoko, tacy fajni? Cóż, Justyna Kulikowska ma zdecydowanie dobre flow. Kibicuję jej w zbieraniu nagród za ten naprawdę obiecujący debiut!

Nietrudno znaleźć we współczesnej literaturze krytykę obecnego stanu świata, narodu, ale trudno jest znaleźć utwory, w które wlepione zostają teorie ekonomiczne: z obowiązkowo wkręconymi motywami najmu/wynajmu (raczej wynajmu), komputerów i innych atrybutów dużego polskiego miasta A.D. 2018 uważam, że ten tomik całkiem działa.

doceniam pracę włożoną w tę książkę. są frazy przemyślane i poruszające, ale też są totalne mielizny, które powinny były zniknąć w redakcji. niestety, wiele z tego poematu nie wynika - wiele o ekonomii dowiedzieć się nie można, pojęcia, których się nie rozumie, trzeba by samodzielnie wyguglować, a przypisy umieszczone na końcu rozbijają wymowę całości. inna sprawa, że zakończenie jest znienacka i nie niesie żadnej puenty, a cały poemat niejako można by zawrzeć w słowach 'kapitalizm jest zuy i nas zjad'. trudno mi też nie widzieć przewijającego się miejscami cienia seksizmu.

Poezja dojrzewania. Rojewski to niemal mój rówieśnik, więc mam poczucie, że rozumiemy się dość dobrze. Znałem go dotychczas tylko z dziennikarskiej działalności i pozytywnie zaskoczyła mnie wysoka próba jakości jego wierszy. To naprawdę solidna poezja, intymna, autotematyczna, ale zarazem posiadająca pierwiastek uniwersalności, może zwłaszcza dla polskich "millenialsów". Najlepsze wiersze w zbiorze to "[Pierwsi ludzie mieszkali w dolinie]", "Teraz Gagarin jest w niebie", "Teraz 'ziemia wielkiego plemienia umarłych'", "Teraz odchodzi", "Teraz niszczę święte obrazy", "Teraz piszę wiersz w pośpiechu", "Teraz pracuję w fabryce druków ulotnych", "Teraz jestem w Warszawie", "Teraz grzebię papier" i "Teraz trwa wykład z najnowszej". Naprawdę obiecujący zbiór, który pozwala mieć nadzieję, że kolejne poezje Rojewskiego będą na naprawdę wysokim poziomie, warto ich wyczekiwać.

Poezja Joanny Mueller z ilustracjami Joanny Łańcuckiej to mocna i zaangażowana pozycja. Miejscami tak trafnie się wpisuje w obecną sytuację polskich kobiet, że zaskoczyło mnie iż nie jest to komentarz do bieżących protestów, bo wydane było w zeszłym roku. Dla średnio obytego czytelnika, jak ja, wiersze są trudne w odbiorze i nie łudzę się, że w większości nie dotarłam do sedna, a zaledwie liznęłam sens z wierzchu. Kiedy jednak znajdowałam haczyk i układanka się składała słowa trafiały wprost w serce. Ogromną satysfakcja.

Poezja uważności i wymywania retrospekcji z iluzorycznej magii dzieciństwa. Oswajanie z dzikością, z ojcowskimi porządkami, z pierwszymi stratami oraz nauka akceptowania nieubłagalności czasu i nieugodowości losu uchwycone zostały we frazach minimalistycznych pod różnych kątem.

WOW! Piękne wiersze! Świat ukazany z perspektywy dziewczynki dorastającej na przełomie lat 80-tych i 90-tych. Beskidzka wieś została pięknie odmalowana słowami, rytmy i cykle przyrody oraz prac w polu, domu i pasiece toczą się swoim powolnym naturalnym tempem. Religia, medycyna ludowa, taka na pograniczu białej magii, śmierć ludzi i zwierząt wpisują się w naturalny bieg rzeczy, którego nie trzeba tłumaczyć i z którego nie trzeba się usprawiedliwiać. Oszczędność metafor sprawia, że wiersze są łatwe do przyswojenia dla odbiorcy jednocześnie nie będąc naiwną pisaniną. Tomik (a właściwie trzy w jednym) to spójna całość, którą pod względem formy i treści mogę porównać do wybitnego dzieła hiszpańskiego noblisty Juana Ramóna Jiméneza zatytułowanego "Srebroń i ja"