Chwila, która zmienia

W drugim tomie główną bohaterką jest nasza twardo stąpająca po ziemi Urszula Marron - przyjaciółka Oliwii. Oliwię poznaliśmy w poprzednim tomie "Zaślepienie". Jeśli nie czytaliście to serdecznie polecam. ~ Tutaj jest mnóstwo emocji i pełen wachlarz trudnych, intensywnych ale przede wszystkim bolesnych przeżyć. Wszystko to komplikuje życie bohaterów a jednocześnie wciąga czytelnika bez reszty. Ulka dorosła, twarda babka na pierwszy rzut oka odważna i przebojowa niestety nie potrafi już tak łatwo wszystko ogarnąć w życiu. ~ Mimo, że ma za sobą trudna przeszłość i stara się nie wracać wspomnieniami do tych wydarzeń to w najmniej oczekiwanych momentach one powracają. Ranią ale przede wszystkim mają duży wpływ na jej decyzję ale też budzą tęsknotę. To właśnie relacją z Wojtkiem staje się dla niej najważniejsza, niestety mimo pożądania i chemii jej przeszłość nie pozwala ruszyć o krok dalej. ~ Wojtek natomiast szczery, ale przede wszystkim świadomy swojego uczucia do Ulki zaskakuje swoją intensywnością uczuciową. Niby swoje dorosłych kochających się ludzi, którzy mogą stworzyć naprawdę piękna miłosną historię nie potrafi przebić dzielącego ich muru. Czy w końcu ich miłość wygra? Czy Ulka poradzi sobie z przeszłością? Co wydarzy się w życiu Wojtka i Uli? ~ Ta historia naprawdę boli i wywołuje skrajne emocje, kurcze nie wiem jakbym się zachowała na miejscu bohaterów. Ulka to kobieta pragnąca wolności ale też niestety złapana w łańcuchy wspomnień. A na jej barki spadają kolejne tragedię o kłopoty. Mimo, iż ta historia jest naprawdę bolesna, a czytelnik odczuwa tytułowe "Rozdarcie" to książkę się naprawdę chłonie. ~ Zakończenie mnie mega zaskoczyło a jednoczenie wycisnęło łzy z oczu. Takiego obrotu spraw się po prostu nie spodziewałam, mam nadzieję że aktorka szybko zaspokoi moją ciekawość kolejnym tomem tej historii. Dzięki tej książce teraz mam inne spojrzenie na zachowanie Uli, a ona jest idealnym przykładem tego, iż za swoje błędy płaci się największą cenę. ~ Koniecznie musicie poznać tę historię, jest ona pełna emocji ale i ciężkich chwil. Autorka ma niesamowity talent do tworzenia takich pięknych a za razem trudnych wątków. Wam polecam tę serię a ja wyczuje kolejnego tomu tel niesamowitej historii. Polecam jeśli chcecie się czegoś nauczyć ale też przemyśleć niektóre sytuacje życiowe. Dziękuję autorce za egzemplarz ❤️

That One Birthday” to opowiadanie, w którym zwykłe urodziny stają się okazją do refleksji nad życiem i relacjami. Autorka z wyczuciem pokazuje emocje bohaterów – ich nadzieje, samotność i niepewność – w codziennych sytuacjach. Krótki, prosty styl sprawia, że historia jest naturalna i łatwa do przeżycia razem z postacią. To opowieść o małych momentach, które potrafią wywołać duże zmiany w człowieku.

Książka "Drżenie serc" była moim pierwszym spotkaniem z twórczością autorki. Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się w ekspresowym tempie. Mi zapoznanie się z losami Lilki zajęło jedno popołudnie. W książce znajdziemy rozdziały oznaczone jako: teraz i kiedyś, co pozwala na lepszy wygląd w życie głównej bohaterki. Fabuła została w interesujący, życiowy sposób nakreślona i dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie zostali w wielowymiarowy oraz autentyczny sposób wykreowani. To postaci, które mają swoje demony, a także wady i zalety, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami, zdarza się im popełniać błędy dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach podzielając podobne troski i dylematy moralne. Jestem pewna, że z powodzeniem moglibyśmy spotkać ich w rzeczywistosci. Historia została przedstawiona z perspektywy Lilki, co pozwoliło mi lepiej ją poznać, dowiedzieć się co czuje, myśli, z czym zmaga się każdego dnia, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Kobieta od samego początku zaskarbiła sobie moją sympatię, dlatego z ciężkim sercem czytałam te fragmenty kiedy doświadczała strasznych rzeczy ze strony osoby, która obiecała jej szacunek, bezpieczeństwo i miłość. Bardzo jej współczułam i kibicowałam jednocześnie, bo naprawdę zasługiwała na szczęście. Wielokrotnie miałam ochotę wejść do tej książki żeby ją przytulić, wesprzeć i zapewnić, że jeszcze będzie dobrze.. Istotną rolę w tej historii oczywiście odrywają pozostałe postaci, które wprowadzają sporo zamieszania do życia Lilki dostarczając zarówno jej samej jak i Czytelnikowi wielu skrajnych emocji i wrażeń. Mowa o jej mężu - Kubie, przyjaciółce czy Michale i Krystianie, których również spotkała na swojej drodze. To co jest istotne w tej historii to wątek przyjaźni, Lilka w każdym momencie mogła liczyć na swoją przyjaciółkę Magdę, a później także na Michała.. Autorka w świetny sposób kreśli portrety psychologiczne wszystkich postaci, do tego nie boi się poruszać trudnych, życiowych tematów, które mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa manipulacjach, tłamszeniu drugiego człowieka, znęcaniu fizycznym i psychicznym czy zawiedzionym zaufaniu. Kiedy już myślałam, że nic więcej nie jest w stanie mnie zaskoczyć w tej historii, że nic nie jest w stanie zaburzyć szczęścia bohaterów Angelika postanowiła mocno namieszać w ich życiu, doświadczyć na każdym możliwym poziomie. Przyznaję, że takiego obrotu sprawy to ja się kompletnie nie spodziewałam.. a w szczególności takiego zakończenia! Autorka na przykładzie swoich bohaterów pokazuje, że wszystko dzieje się po coś, nic nie jest dziełem przypadku, a ludzie pojawiający się na naszej drodze znajdują się na niej nie bez przyczyny. W końcu każde spotkanie ma znaczenie, wnosi coś cennego i ważnego do naszej mozaiki życiowej. Pisarka ukazuje jak trudno jest odbudować swoje życie po traumatycznych przeżyciach, jak trudno jest ponownie zaufać, ponownie otworzyć swoje serce, ale również wybaczyć. Ta książka ma również ważny przekaz: pamiętajcie, że nigdy nie jest za późno żeby poprosić o pomoc. "Drżenie serc" to emocjonująca, poruszająca i bolesna historia, która pokazuje jak nieprzewidywalne i przewrotne jest życie. Miło spędziłam czas z tą książką i chętnie w przyszłości sięgnę po kolejną historię spod pióra autorki. Polecam!

Michał budzi się po wypadku. Obok jego łóżka czuwa Iga. Tylko,że ...on nie pamięta kim jest ta piękna kobieta obok. W ogóle pamięta niewiele. Podobno wkrótce się to poprawi, trzeba tylko cierpliwości. Jak wrócić do normalnego funkcjonowania kiedy nikogo i w pewnym sensie niczego się nie pamięta? Co takiego wydarzyło się tuż przed wypadkiem, że Iga jest zrozpaczona chociaż udaje iż wszystko jest ok? I pytanie autorki, "czy to był dramat czy jednak komedia romantyczna?" Pani Natalia posiada tę wyjątkową lekkość toczenia opowieści. Powieść tak jak i debiut czyta się w oka mgnieniu. Uwielbiam dialogi między bohaterami, ich cięte riposty ale też ich naturalność. Nie znajdziecie tu niczego czego byście sami w życiu nie mogli użyć, czy wykorzystać. Nie wyobrażam sobie być na miejscu Michała, tracącego pamięć jak i Igi, kobiety która traci coś więcej. Czy jednak na długo? Umysł ludzki jest zadziwiająco....niepokojący. Jak wytłumaczyć pewną automatyczność wykonywanych zadań, czy wypowiadanych słów, a w niektórych przypadkach zupełną ciemność...a moze to wszystko jednak pamięć serca? Któż to wie. Świetnie się czytało tę książkę, zresztą podobnie jak debiut autorki. Można się pośmiać, trochę zasmucić i nieco zastanowić. Polecam.

Recenzja książki „Apetyt na życie. Kornelia od serca” – Renata Czarnecka „Apetyt na życie. Kornelia od serca” to książka, która czyta się bardzo emocjonalnie sercem, a nie tylko oczami. Już sam tytuł sugeruje, że będzie to historia o pragnieniu życia, o walce o siebie i o tym, jak bardzo kruche, a jednocześnie silne potrafi być ludzkie wnętrze. I dokładnie taką opowieść znalazłam na jej kartach. To historia Kornelii kobiety, której los nie oszczędza, ale która mimo wszystko nie traci wrażliwości ani potrzeby bliskości. Autorka z dużą delikatnością pokazuje codzienność bohaterki, jej emocje, lęki, nadzieje i momenty zwątpienia. Nie ma tu sztucznego dramatyzmu jest za to prawda uczuć, z którą łatwo się utożsamić. Czytając, wielokrotnie miałam wrażenie, że niektóre myśli bohaterki mogłyby być wypowiedziane przez każdą z nas. Bardzo poruszył mnie sposób, w jaki Renata Czarnecka pisze o relacjach tych z innymi i tej najtrudniejszej, czyli relacji z samą sobą. „Apetyt na życie” to nie tylko opowieść o chorobie, słabości czy bólu, ale przede wszystkim o wewnętrznej sile, która rodzi się często wtedy, gdy wydaje się, że nie ma już z czego czerpać. To książka o słuchaniu własnego serca, nawet gdy podpowiada rzeczy trudne i niewygodne. Styl autorki jest ciepły, momentami bardzo intymny. Czyta się ją płynnie, a jednocześnie z uważnością, bo wiele zdań zostaje w głowie na dłużej. To jedna z tych książek, które nie pędzą pozwalają się zatrzymać, odetchnąć, pomyśleć o własnym życiu i o tym, czy naprawdę dajemy sobie prawo do szczęścia i słabości jednocześnie. „Apetyt na życie. Kornelia od serca” to lektura, która skłania do rozmów o zdrowiu, o emocjach, o kobiecej wrażliwości, ale też o odwadze bycia sobą. Dla mnie to książka bardzo potrzebna, bo przypomina, że apetyt na życie nie zawsze oznacza siłę i uśmiech, czasem oznacza po prostu decyzję, by nie poddać się mimo wszystko. To historia, która zostaje w sercu i daje przestrzeń do refleksji cichej, osobistej, ale niezwykle ważnej. #ApetytNaŻycie #KorneliaOdSerca #RenataCzarnecka #RecenzjaKsiążki #CzytamSercem #KsiążkaOŻyciu #Emocje #SiłaKobiet #DoRozmowy

Przyznam szczerze że sięgnęłam po to opowiadanie, gdyż akcja rozgrywa się w Anglii. To ciepła i wciągająca historia. Poznajcie Lilly która wraca do Edynburga(kocham to miasto) by pomóc tacie w opiece nad mamą. W tym samym czasie wraca do tego miasta jej dawna miłość, ale to już mężczyzna z workiem życiowego doświadczenia, córeczką i żałobą w sercu. Czy po stracie drugiej połówki można jeszcze ponownie się zakochać? Czy nie będzie to zdradą ukochanej ale już nieżyjącej osoby? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w tej opowieści. Czytając ją wzruszałam się, uśmiechałam, i mocno dwóm sercom kibicowałam. To historia na jeden wieczór, więc jeśli szukacie czegoś lekkiego, to zdecydowanie polecam. Ebooka znajdziecie w aplikacji Empik Go i Legimi :-)) #wspópracabarterowa

Debiutancka powieść Agnieszki Rak „Skomplikowane Włochy” to historia, która już na poziomie założeń obiecuje czytelnikowi klasyczną opowieść o ucieczce, nowym początku i miłości rozkwitającej w malowniczej scenerii. Nina, obciążona stratą rodziców i doświadczeniem toksycznej relacji, decyduje się zostawić przeszłość za sobą i odnaleźć spokój w niewielkiej włoskiej miejscowości. Ten punkt wyjścia ma duży potencjał emocjonalny i fabularny, szczególnie w kontekście literatury obyczajowej z elementami romansu. Największą siłą książki jest bez wątpienia jej klimat. Autorka bardzo sprawnie operuje opisem miejsca, budując sugestywny obraz słonecznej Italii. Czytelnik niemal czuje zapach kawy, słyszy gwar małych uliczek i widzi ciepłe światło odbijające się od kamiennych murów. Włoskie tło nie jest jedynie dekoracją – stanowi integralną część opowieści, nadając jej lekkości i zmysłowości. To właśnie dzięki temu aspektowi powieść potrafi wciągnąć i na chwilę oderwać od codzienności. Na tym jednak kończy się bezdyskusyjna pochwała, ponieważ konstrukcja głównej bohaterki budzi mieszane odczucia. Nina jest postacią, która miała potencjał na głębokie studium emocjonalne, jednak w praktyce często irytuje swoją niespójnością i niedojrzałością. Jej decyzje bywają impulsywne, a zachowanie – szczególnie w relacjach z mężczyznami – sprawia wrażenie powierzchownego i pozbawionego refleksji. Trudno oprzeć się wrażeniu, że bohaterka częściej reaguje niż świadomie działa. Relacja Niny z dwoma mężczyznami – Tito i Filippo – stanowi oś fabularną powieści, lecz niestety nie zawsze przekonuje. Zamiast pogłębionej analizy uczuć otrzymujemy raczej ciąg emocjonalnych impulsów, które prowadzą do powtarzalnych schematów: fascynacji, wahania, chwilowej decyzji i ponownego zagubienia. Brakuje tu wyraźnego rozwoju, który pozwoliłby czytelnikowi lepiej zrozumieć wybory bohaterki i jej wewnętrzne rozterki. Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona wartości. Autorka umiejętnie buduje napięcie emocjonalne i wprowadza elementy dramatyczne, które urozmaicają fabułę. Motywy straty, zazdrości, tajemnic i powracającej przeszłości dodają historii głębi, choć nie zawsze są w pełni wykorzystane. Momentami można odnieść wrażenie, że niektóre wątki zostały potraktowane zbyt pobieżnie, jakby ustępowały miejsca bardziej efektownym, lecz mniej znaczącym scenom. Warto również zwrócić uwagę na sposób przedstawienia relacji międzyludzkich. Choć książka aspiruje do bycia opowieścią o miłości i dojrzewaniu, relacje często wydają się uproszczone. Dialogi bywają schematyczne, a emocje – przerysowane. To sprawia, że zamiast autentyczności pojawia się pewna teatralność, która może utrudniać pełne zaangażowanie się w historię. Mimo tych zastrzeżeń „Skomplikowane Włochy” mają w sobie coś, co może przyciągnąć czytelnika. To lekka, momentami angażująca opowieść, która dobrze sprawdzi się jako niezobowiązująca lektura na kilka wieczorów. Szczególnie osoby poszukujące romantycznych historii w atrakcyjnej scenerii znajdą tu coś dla siebie. Podsumowując, jest to debiut nierówny, ale obiecujący. Agnieszka Rak potrafi tworzyć nastrój i budować tło, które zapada w pamięć. Gdyby większą uwagę poświęciła konstrukcji bohaterów i pogłębieniu ich motywacji, powieść mogłaby zyskać znacznie większą siłę oddziaływania. Na ten moment pozostaje historią, która kusi klimatem i pomysłem, lecz nie w pełni wykorzystuje swój potencjał.

Mimo fabuły związanej z przemocą czyta się bardzo fajnie, lekko. Lubię książki, w których są krótkie rozdziały. Minimalnie się czepiając - nie ma motyla rusałka osadnik, jest rusałka osetnik;) Mam nadzieję, że to tylko literówka, ale ktoś chyba czyta książkę po wydaniu, więc powinien to wychwycić.

Są takie książki, które czyta się z ogromną przyjemnością i właśnie dlatego człowiek zaczyna je sobie dawkować. Bo z jednej strony chce już poznać zakończenie, a z drugiej chce zostać w tej historii jak najdłużej. Dokładnie tak miałam z tą książką. To rewelacyjna obyczajówka z ciekawym wątkiem kryminalnym oraz delikatnym wątkiem miłosnym, które sprawiają, że od tej historii trudno się oderwać. Główna bohaterka, Matylda, prowadzi dość nietypową firmę… jest złodziejką wspomnień. Ludzie przychodzą do niej, prosząc o pomoc w usunięciu z głowy przykrych, niechcianych wspomnień. Sam pomysł jest genialny i strasznie mnie wciągnął - od razu pojawiła się myśl: Ale bym chciała do takiej złodziejki się wybrać... Książka napisana jest prostym, przyjemnym językiem, bez zbędnych zawirowań i udziwnień. Czyta się ją lekko, ale historia wcale nie jest banalna czy nudna... Niech Was to nie zmyli! Dużym plusem jest również podział na 21 rozdziałów, dzięki temu książkę czyta się szybko i komfortowo, a do tego dochodzą dialogi, przy których można się uśmiechnąć. Naturalne, lekkie, momentami naprawdę zabawne. "Ten dziwny krąg, który zatoczyli klienci złodziejki wspomnień, dowodził jednego: że na każdym etapie ludzkiego życia potrzebujemy miłości."

Perypetie Moniki we Włoskim miasteczku są naprawdę bardzo intensywne. Burza szaleje na zewnątrz oraz w życiu bohaterów. Zmagania z uczuciami po śmierci bliskich osób, rozterki miłosne i koty, które wiodą prym w tej serii. Nasze bohaterki podejmują trudne decyzje życiowe, które rzutują na dalsze życie całej społeczności. Zamiłowanie do mediów społecznościowych daje radość wielu osobom. Szybka fabuła, zwroty akcji i podróż między państwami. Niektóre dialogi dość śmieszne. Czytelnik może poczuć klimat Włoskich Dolomitów, rozkwitającej wiosny i miłości. Polecam

„Odmiennieni” – Laura Mill Trylogia Namiętności i Uczucia #1 Patrzę na tę okładkę i od razu czuję gorąco na policzkach. Czerwone róże wszędzie, delikatne złote zdobienia, para tak blisko siebie, że aż słychać ich oddechy – pocałunek na granicy, dłonie na szyi i w włosach… To nie jest subtelny romans. To jest książka, która obiecuje namiętność, zakazane pragnienie i emocje, które nie dają spać. Tytuł „Odmiennieni” mówi sam za siebie – tu nie będzie łatwo, prosto ani słodko. Coś ich dzieli. Może wiek. Może przeszłość. Może status, sekrety albo po prostu to, że oboje są zbyt zranieni, żeby pozwolić sobie na prawdziwą bliskość. A jednak nie potrafią przestać. Ta okładka krzyczy: „chcemy się, choć nie powinniśmy”. Wyobrażam sobie, że w środku czeka nas: • napięcie, które buduje się powoli – spojrzenia, przypadkowe muśnięcia, teksty z podtekstem, które sprawiają, że serce bije szybciej, • moment, w którym oboje mówią „to tylko seks, nic więcej” – a potem jedno z nich pęka pierwsze, • sceny intymne, które są zmysłowe, intensywne, trochę brudne i bardzo prawdziwe, • konflikt wewnętrzny – wstyd, pożądanie, strach przed odrzuceniem, poczucie winy, ale jednocześnie ta siła, która ciągnie ich do siebie jak magnes, • i na końcu cliffhanger, bo to tom 1 trylogii – coś musi się wydarzyć, co zostawi nas z otwartymi ustami i pytaniem „kiedy tom 2?!” Estetyka okładki jest po prostu piękna – te róże, czerwień, złote akcenty, intymny kadr… Wygląda jak coś, co chętnie bym postawiła na półce i patrzyła na to codziennie. Czuję, że to będzie historia, która zostaje w głowie – nie tylko przez gorące sceny, ale przez to, co bohaterowie naprawdę do siebie czują pod tą warstwą pożądania. Jeśli lubicie romanse, w których jest chemia na granicy wytrzymałości, różnica, która boli, ale jednocześnie rozpala, i uczucia, które nie dają o sobie zapomnieć – to wygląda na lekturę właśnie dla Was. Ja już wiem, że jak tylko ją otworzę, nie odłożę do rana.

— Jesień, narazie słoneczna już za oknem więc lećmy z pozycjami jesiennymi. Witamy w krotkiej formie (kurczę ostatnio same nowelki u mnie). Nadchodzi Halloween, nasza bohaterka Aniela, mimo iż coraz starsza, idzie do baru gdzie spotyka się z pewnym mężczyzną. Jest to jedyna noc kiedy roku kiedy mogą się spotkać. Inne dni są okraszone oczekiwaniem na tą szczególną noc. Ale czemu właśnie ta noc i czemu tylko ona? Historia z bólem, nadzieją, miłością która jest silniejsza niż nie jedną przeszkoda. Dwie części tej historii łączą się w jedną spójną całość. Pragnienie zatrzymania tej chwili, tego momentu na dłużej aż rozrywało serce. Oboje wiedzieli że pożegnanie jest nieuniknione ale czekają na siebie cały czas. Uwaga na dziwne sny po lekturze 🥹 ! Polecam zaopatrzyć się w chusteczki!

To emocjonujący romans, który łączy wątki politycznych skandali,wielkich pieniędzy i zakazanej miłości. Historia skupia się na losach Laury, córki wpływowego polityka, która mimo życia w luksusie czuje się uwięziona przez swoje nazwisko i oczekiwania rodziny. Punkt zwrotny historii to kiedy życie bohaterki zamienia się w piekło, gdy do prasy trafia jej kompromitujące zdjęcie. Pojawia się też wątek romantyczny gdy Laura otrzymuje ochroniarza – Tymona. Relacja tej dwójki opiera się na motywie enemies-to-lovers (od nienawiści do miłości), gdyż Tymon początkowo szczerze jej nienawidzi. Główne motywy to walka o wolność, dokonywanie własnych wyborów oraz iskrząca chemia między dwojgiem silnych osobowości. Autorka porusza także tematy kontrowersji wokół nazwiska, przekrętów finansowych oraz braku wolności osobistej w cieniu władzy. Książkę czyta się szybko i przyjemnie chociaż ukazuje nam brudny świat polityki.

Całkiem ciekawy pomysł na przybliżenie historii naszego kraju, w sposób nieco żartobliwy, ale wciągający. Pan Król, czyli Stanisław Poniatowski i Księżna Bari, czyli nasza Bona. Do kompletu trochę pościgów i porwań, przeskok w czasie i odrobina romansu w tle i udana powieść powstała.

„Świąteczny nieznajomy” J.K. Sindal „Świąteczny nieznajomy” to ciepła, lekka opowieść o świątecznym cudzie i o tym, jak niewiele czasem potrzeba, by odmienić czyjeś życie. Autorka w subtelny sposób porusza temat samotności, potrzeby bliskości oraz odwagi, jakiej wymaga zaufanie drugiemu człowiekowi. Czy wpuścilibyście do swojego mieszkania obcego mężczyznę? Z tyłu głowy zawsze czai się lęk przed nieznajomym, obawa przed tym, kim naprawdę może być i jakie ma intencje. Alicja jednak decyduje się zaryzykować, nie chcąc spędzić kolejnych świąt w samotności. Po śmierci rodziców i babci została zupełnie sama. Brak stabilności, miłości i akceptacji sprawił, że jej poczucie własnej wartości zostało mocno zachwiane. Alicja czuje się niepasująca, niewidzialna, jakby stała zawsze obok życia innych ludzi. Pragnie jedynie ciepła, uwagi i zwykłej ludzkiej troski. To właśnie przypadkowo poznany Henryk daje jej to, czego zawsze jej brakowało — zainteresowanie, uważność i poczucie, że jest dla kogoś ważna. Między bohaterami rodzi się uczucie, które pojawia się niespodziewanie, ale szybko nabiera intensywności. Ich wspólny czas przyćmiewa jednak świadomość nadchodzącego rozstania. Henryk na co dzień mieszka w Wielkiej Brytanii i po Nowym Roku musi wrócić do swojego życia. Czy to uczucie ma szansę przetrwać próbę czasu i odległości? Odpowiedź czeka na kartach powieści. „Świąteczny nieznajomy” to historia pełna emocji — od lęku, smutku i bólu, przez nadzieję, szczęście i euforię, aż po momenty zwątpienia. Idealna lektura na zimowy wieczór, dla czytelników poszukujących wzruszającej, romantycznej opowieści z nutą refleksji. Gorąco polecam!

✨Lubicie debiuty? Ja od bardzo dawna z dużym zapałem po nie sięgam, bo to dla mnie taka nowa, nieodkryta jeszcze droga. Tym razem skończyłam swoją czytelniczą podróż z książką @kinga_z_domu_grabowska "Ostatni". Niezwykle emocjonalną i trudną podróż. Poznajemy w niej Kaję, kobietę pełną marzeń o szczęśliwej i pełnej rodzinie, niestety życie szybko postanawia pozbawić ją złudzeń. Po ogromnych stratach jakie doświadcza w końcu udaje jej się zostać mamą, ale wtedy ja grom z jasnego nieba spada na nią rozwód. Światełkiem w tunelu wydaje się być ponowne spotkanie dawnej miłości, jednak czy, aby na pewno los znów nie postanowi zabawić się jej kosztem? Powiem Wam szczerze, że czytając zastanawiałam się kilkakrotnie ile może spaść na jednego człowieka, ile można udźwignąć? Najbardziej bolesne było dla mnie to, że jest to historia oparta na prawdziwych zdarzeniach. Nie wiem skąd brać siłę, żeby zbierać się i iść dalej po tak traumatycznych przejściach, niesamowite, jak autorka potrafiła oddać ogromną miłość do dzieci i walkę o siebie, właśnie dla nich. Każda myśl, każde działanie, każdy ruch był właśnie dla nich. Dla mnie jako dla mamy te fragmenty były najbardziej wzruszające, jednocześnie bolesne, bo miałam odczucie, że Kaja jak prawdziwa lwica postawi się całemu światu, byle stworzyć bezpieczny dom dla swoich synków - jednocześnie samemu dostając od losu ciągłe kłody. Dla mnie to nie była zwykła książka, to była lekcja determinacji, siły, tego jak się nie poddawać, jak walczyć o spokój i bezpieczeństwo, które musimy zbudować w nas samych, bo licząc na to, że znajdziemy je w drugiej osobie możemy doznać ogromnego zawodu. Chylę czoła przed autorką i kibicuję z całego serca. @kinga_z_domu_grabowska dziękuję za możliwość poznania tej trudnej, ale niezwykle ważnej historii ♥️

Uwielbiam książki, które wzbudzają refleksje. Takie, które skłaniają do zastanowienia się, jaką drogę wybrałoby się na miejscu bohatera. Czy postąpiłoby się podobnie, czy zupełnie inaczej? Historie, które nie dają prostych odpowiedzi, ale przecież życie także rzadko je oferuje. Codzienność stawia przed nami różnorakie wyzwania, mniej lub bardziej skomplikowane. Wymaga decyzji, które często niosą konsekwencje trudne do przewidzenia. Właśnie dlatego tak bardzo poruszają mnie opowieści, które odzwierciedlają tę niejednoznaczność. Takie książki budzą potrzebę rozmowy, do dzielenia się refleksjami, przeżyciami i obawami. Zachęcają do spojrzenia na to samo wydarzenie z różnych perspektyw. Czy potępiłoby się zachowanie danej postaci, czy może próbowało je zrozumieć? Po czyjej stronie by się stanęło? Kogo by się poparło? Do takich książek należy powieść ,,Bez słów” od Iwony Klimczak. To opowieść, o której chce się dyskutować. By poznać odczucia innych i emocje, towarzyszące podczas pochłaniania kolejnych linijek tekstu. Jest to poruszająca historia o strachu, samotności i poczuciu opuszczenia. O bohaterce, która zbyt wcześnie musiała nauczyć się samodzielności i uwierzyć, że może liczyć wyłącznie na siebie. O potrzebie kontroli, która daje złudne poczucie bezpieczeństwa i pozwala utrzymać się na powierzchni, ale jednocześnie odbiera radość zwyczajnego życia. To także opowieść o wybaczeniu i zaufaniu. O tym, jak w związku niezbędna jest szczera rozmowa i jak łatwo można utracić szacunek oraz bliskość, gdy przemilcza się prawdę. Przeszłość powraca tu w najmniej odpowiednim momencie, burząc mozolnie budowaną rzeczywistość i wystawiając uczucia na próbę. Autorka w swoim dziele opowiada o miłości, która dojrzewa w trudnych warunkach, o szybkim dorastaniu i konieczności odnalezienia się w nowej, nie zawsze przyjaznej rzeczywistości. To historia o żalu i bliznach noszonych głęboko w sercu. „Bez słów” to powieść obyczajowa z wyraźnymi wątkami sensacyjnymi, która skłania do refleksji nad tym, jak cienka jest granica między siłą, a kruchością oraz jak trudno nauczyć się ufać, gdy życie wielokrotnie wystawiło nas na próbę. Gorąco polecam!

Ta książka od początku zapowiadała się na emocjonalną historię i rzeczywiście nią jest. To opowieść o miłości, która wydaje się pełna i bezpieczna, a potem zostaje brutalnie wystawiona na próbę. Motyw nagłej straty i konieczności zmierzenia się z rzeczywistością w pojedynkę został tu przedstawiony w sposób bardzo bezpośredni, momentami wręcz surowy. Najmocniejszą stroną książki jest bez wątpienia warstwa emocjonalna. Rafał jako bohater przekonuje jego zagubienie, tęsknota i próby odnalezienia sensu po tragedii brzmią autentycznie. Podobało mi się, że autorka nie próbuje na siłę pocieszać czytelnika tanim optymizmem. Proces przeżywania żałoby i odbudowywania życia pokazany jest jako długi, nierówny i pełen wątpliwości. To sprawia, że historia nabiera wiarygodności. Jednocześnie momentami brakowało mi też większego pogłębienia postaci drugoplanowych, mogłyby one dodać historii dodatkowych odcieni i jeszcze mocniej wybrzmieć w kontrze do samotności Rafała. Mimo to książka spełnia swoją rolę jako poruszająca literatura obyczajowa. To nie jest lekka lektura, ale dla osób, które lubią historie o sile miłości i powolnym podnoszeniu się po upadku, będzie satysfakcjonująca. Daję mocne 8.

Nie zawsze to, czego pragniemy całym sercem jest tym, czego naprawdę potrzebujemy 💔✨ Są takie książki, które trafiają w moment idealny  i „Kiedy serce powie dość”  autorstwa @marta__kurzawa to właśnie jedna z nich. Historia Anki wciągnęła mnie od pierwszych stron, bo ile z nas żyje według checklisty „jak powinno być”, zamiast słuchać siebie ❓️ To nie jest tylko opowieść o miłości. To historia o odwadze  tej cichej, trudnej, która każe powiedzieć „dość”, nawet jeśli wszystko wokół mówi, żeby trwać. Anka balansuje między tym, co bezpieczne, a tym, co prawdziwe. I choć jej wybory nie zawsze są łatwe, to właśnie w tej niedoskonałości jest coś bardzo ludzkiego. Jej związek z narzeczonym❓️ Ciężki klimat taki, że aż czujesz ten ścisk i momentami masz ochotę powiedzieć „uciekaj dziewczyno” ‼️ Serio, aż boli, jak bardzo można się w tym wszystkim pogubić i zapomnieć o sobie. A Paweł ❓️Totalny kontrast. Jak świeże powietrze po burzy  ale wiadomo, że z tym przychodzi też zamieszanie i emocjonalny rollercoaster, który zmusza do zatrzymania się i zadania sobie tych trudnych, ale potrzebnych pytań. I muszę to powiedzieć ta historia ma dla mnie jeszcze większą wartość przez klimat, w jakim się toczy 🤍 Moje kochane Pomorze czuć je w każdej stronie. Ten nadmorski vibe, spokój i jednocześnie lekka melancholia sprawiają, że czyta się to jeszcze bardziej „po mojemu”. Totalnie się w tym zanurzyłam 🌊 Ta książka przypomina, że czasem trzeba coś stracić, żeby naprawdę siebie odzyskać. I że serce wie więcej, niż nam się wydaje  tylko trzeba mieć odwagę go posłuchać. Polecam każdemu, kto choć raz poczuł, że utknął w życiu, które nie jest do końca jego 💭

„Miała wrażenie, że wokół niej snuje się subtelna nić pozorów, a tak naprawdę żadna z poznanych do tej pory osób nie jest taka, jak się wydawało. Ona sama zaś uwielbiała takie sytuacje - pełne niedopowiedzeń i tajemnic.” Dzięki librariada mogłam wziąć udział w booktourze i poznać twórczość Karoliny Winiarskiej. Tym razem przenosimy się na Jamajkę, by odpocząć w najbardziej luksusowym hotelu – Ocean Blue. Czy autorka kryminałów znajdzie tam temat do napisania nowej książki? A może poświęci się relaksowi i pewnemu mężczyźnie, który kiedyś skradł jej serce? Przekonajmy się… „Wszyscy wokół nosili maski, a ona musiała poznać ich prawdziwe oblicze.” Eliza Bartkowska cierpi na brak weny dlatego kiedy dostaje zaproszenie od Richarda Whitemore’a, wyjeżdża na Jamajkę by wypocząć i poszukać natchnienie. Jednak wakacyjnego czasu zakłóciło samobójstwo Evy du Lac, artystki zatrudnionej w hotelu. Czy to na pewno było samobójstwo? Pożegnalny list mógł napisać każdy, a podejrzanych robi się coraz więcej. Czy Elizie uda się odkryć prawdę? Jakie sekrety ujrzą światło dzienne? Czy prywatne śledztwo pomoże jej odzyskać wenę? „Prawda zawsze znajduje drogę. Nawet przez najciemniejsze chmury (…)” To bardzo przyjemny kryminał. Chciałabym powiedzieć, że ma w sobie coś z kryminału retro, choć nie jestem pewna, czy można go w stu procentach zaliczyć do tego gatunku. Pewnym jest za to, że dostarczy czytelnikowi przyjemnej rozrywki na jeden wieczór. Bohaterowie zróżnicowani, jednych polubimy od pierwszego spotkania, inni wzbudzą raczej mniej pozytywne odczucia. Zagadka śmierci rozwija się niespiesznie, zapewniając czytelnikowi coraz to więcej niewiadomych i podejrzanych, by pod koniec spiąć wszystko w jedną całość. Jeśli macie ochotę rozwiązać zagadkę śmierci pewnej artystki i jednocześnie zwiedzić słoneczna Jamajkę, sięgajcie po tę historię…