Chcę, abyś był

Wspaniala rozmowa dwoch intelektualistow, majacych swoje wlasne zdanie. Czasem sprzeczne, mimo ze obydwaj podlegaja jednej instytucji. Mysle, ze pokazali iz mentalnie sa wolni. No i maja niesamowite wrecz poczucie humoru, potwierdzajace ich nieprzecietna inteligencje. Warto podkreslic takze fajne, dobre, ciekawe pytania obydwu dziennikarzy. Bez tego ksiazka nie mialaby swojego smaku.

Nie jest to łatwa i szybka lektura. To głęboko teologiczny, filozoficzny i duchowy traktat o duchowości chrześcijańskiej. Nikt tak jak Merton nie potrafi "ubrać w słowa" tego co nie wypowiedzialne. Te refleksje duchowe podzielone są na rozdziały o miłości, o nadziei, o sumieniu, o intencjach, o powołaniu, o szczerości, o miłosierdziu, o samotności, o milczeniu.. Książka o sensie naszego życia i o odnajdywaniu siebie w sobie i w innych a także poprzez innych. Stąd bardzo o razowy tytuł. Nikt z nas nie jest samotną wyspą. Żyjemy wśród ludzi i dla ludzi. "Każdy człowiek szuka w życiu swego zbawienia i zbawienia ludzi, z którymi żyje". Thomas Merton żył tylko 53 lata. Zginął tragicznie. Jego przesłanie wciąż żyje.

Przemyślenia papieża Franciszka na temat ekologii to mądra, pouczająca i dająca do myślenia lektura - jakże współczesna i aktualna. Nie ze wszystkim się zgadzam, nie każdą myśl przyswoję z radością i potakiwaniem głową. Uważam, że w wielu aspektach papież się myli i ta lewicowa narracja kreowania rzeczywistości może niebezpiecznie przewartościować "ambicje i aspiracje" i "żądania". A tu już prosta droga do agresji i deprawacji narodów i społeczeństw. Papież dotyka delikatnej materii ochrony środowiska, bardzo żywej i pulsującej. Ocenia ją przez pryzmat chrześcijańskiej miłości człowieka do Boga i wszystkiego, co spod ręki Stwórcy wyszło. Jedna myśl z dzieła Franciszka zostanie ze mną na dłużej: czy poziom mojej konsumpcji jest taki, że gdyby cała ludzkość zaczęła konsumować tak jak ja, to czy świat by to wytrzymał? Jeśli przy tym pytaniu mam choćby trochę wątpliwości jak odpowiedzieć, znakiem - czas przewartościować swoje ekologiczne podejście i zatroszczyć się, by "po nas choćby potop" - w tym przypadku potop ekologicznej degradacji, nie stał się faktem.

„Na dzisiejszym barwnym i hałaśliwym rynku towarów religijnych mogę niekiedy ze swoją wiarą chrześcijańską wydawać się bliższy sceptycznym i agnostycznym krytykom religii niż temu wszystkiemu, co się tam oferuje. /…/ Tak, główną różnicę między wiarą a ateizmem dostrzegam w cierpliwości. Ateizm i religijny fundamentalizm oraz entuzjazm zbyt łatwej wiary są uderzająco podobne do siebie w tym, jak szybko potrafią uporać się z tajemnicą, którą nazywamy Bogiem – i właśnie dlatego wszystkie te trzy postawy są dla mnie jednakowo nie do przyjęcia” [1]. Mocne! Alfreda Hitchcocka zasada reżyserska i recepta na przyciągnięcie uwagi widzów: najpierw trzęsienie ziemi, a potem napięcie będzie narastać, sprawdziła się tu w pełni. Skoro ksiądz katolicki zaczyna od stwierdzenia, że ateizm i religijny fundamentalizm są do siebie podobne bardziej, niż mogłoby się to wydawać, to moją uwagę kupił na pewno. Ten cytat ujawnia jednocześnie, choć w pewnym skrócie i uproszczeniu, o czym jest książka, czyli o braku ludzkiej cierpliwości wobec nieobecności Boga. Być może pozornej nieobecności, bo Bóg objawi się na pewno u kresu dziejów. Wtedy też da się poznać i może zrozumieć. Oznacza to, że tej cierpliwości potrzeba naprawdę sporo. Tą specyficzną cierpliwość Tomáš Halík osadził na trzech filarach: wierze, nadziei i miłości. „Nie mówię ateistom, że nie mają racji, ale że brak im cierpliwości; twierdzę, że ich prawda jest prawdą niedopowiedzianą” [2]. A teraz o tym, na czym opiera autor swoje przekonania, w jaki sposób je objaśnia. Otóż głównie na jednym zdarzeniu biblijnym i jednej osobie – na Zacheuszu. Zacheusz, tylko przypomnę, bo katolikom jego historia oczywiście jest świetnie znana, był przełożonym celników. Oznaczało to człowieka z obrzeża – nie całkiem swój, nie do końca obcy (celnicy nie cieszyli się poważaniem innych Żydów). Zacheusz chciał zobaczyć Jezusa, ale będąc człowiekiem wyjątkowo niskiego wzrostu, nie mógł Go w tłumie dostrzec. Wdrapał się więc na morwę (w innych wersjach na sykomorę) i zerkał spośród gałęzi. Jezus kazał mu zejść i wprosił się do niego na kolację. „Przemówić do Zacheusza może tylko ten, kto zna jego imię – zna jego tajemnicę. Ten, komu taki typ człowieka nie jest obcy, kto potrafi wczuć się w skomplikowane przyczyny jego nieśmiałości. Do Zacheuszów dzisiejszej epoki może się tak naprawdę przybliżyć tylko ten, kto sam był i w pewnym stopniu nadal pozostaje Zacheuszem” [3]. „Cierpliwość wobec Boga” to do pewnego stopnia zbiór esejów lub/i rozważań na temat Zacheusza, jego życia, postawy, dylematów. Choć epizod z Zacheuszem nie zajmuje w Biblii wiele miejsca, to jest ważniejszy, niż się to wydaje, bo to jakby ewangelia w pigułce. Misją Jezusa nie było ratowanie tych, którzy się dobrze mają, ale nawracanie, uzdrawianie, znajdowanie i przyjmowanie zagubionych czy pogubionych. Książka wzbudzająca rozmaite uczucia i emocje. Raz to wesołość, raz złość, raz wzruszenie, raz życzliwość, innym razem wdzięczność… Trudno byłoby mi znaleźć dziesięć kartek, na których przynajmniej raz nie znalazłbym treści ważnych, do przemyślenia. „Dojrzała wiara sprzyja dojrzewaniu sumienia, niedojrzała wiara nie ufa sumieniu i stara się go zastąpić jedynie mechanicznym posłuszeństwem wobec przedkładanych z zewnątrz nakazów i zakazów” [4]. Pozycja zdecydowanie warta uwagi dla wszystkich czytelników z otwartą głową, ale nie dla tych, którzy przekonani są, że już od dawna siedzą na kolanach Pana Boga i wszystko wiedzą lepiej. A może wierzących, bo to wygodne, że wszystko wie lepiej ich proboszcz… --- [1] Tomáš Halík, „Cierpliwość wobec Boga. Spotkanie wiary z niewiarą”, przekład: Andrzej Babuchowski, Wydawnictwo WAM, 2011, s. 7. [2] Tamże, s. 11. [3] Tamże, s. 21. [4] Tamże, s. 165.

Zbiór kazań (a może raczej "kazanek") zrekonstruowanych na podstawie notatek, którymi posługiwał się ksiądz Heller na przestrzeni kilku dekad, gdy odwiedzał swój rodzinny Tarnów i w kościele św. Maksymiliana komentował liturgię Słowa. Najstarsze kazania pochodzą z lat siedemdziesiątych, najnowsze wygłoszone zostały w ostatnich kilku latach. Dostajemy osiem działów tematycznych: miłość, praca, modlitwa, mądrość... oraz dwa działy w pełni poświęcone okresowi adwentu i Bożego Narodzenia. Forma jest tutaj prosta i przyjemna, autor dyskutuje sobie z czytelnikiem (pierwotnie słuchaczem) w przystępny sposób docierając znienacka do prawd ostatecznych. Przez te krótkie teksty przebija jednak pewna mądrość, pewien spokój. Ksiądz Heller pokazuje nam racjonalny obraz świata, i miejsce Boga w tym świecie, jego wpływ nie tylko na dzieje (cały dziań poświęcony historii) ale też na nasze własne życia (o sensie i celu istnienia). Momentami zdarzają się przecieki z filozofii, gdy krótko tłumaczy nam punkty widzenia różnych myślicieli, od starożytności po współczesność. To z pewnością rzecz warta przeczytania, lekka i przyjemna, nie narzucająca się objętością ani ciężarem. A przynosi wiele. Czemużby tego nie posłuchać?

To moja dopiero trzecia czy czwarta książka o. Badeniego. Wszystkie są w punkt, ta również. Jak wiadomo, ojciec Joachim żadnej z nich nie napisał. Wszystkie podyktował, gdy sam był już dobrze po 80 lub po 90. Ta książka jest o rzeczach ostatecznych. Mniej o śmierci, a więcej o życiu wiecznym, które choć zaczyna się już tutaj, to jego pełnia czeka nas dopiero po przejściu przez próg umierania. Ojciec Joachim był bardzo blisko z Bogiem, więc dość dobrze widział światło, którym jest Chrystus i pięknie potrafił o tym świetle opowiadać.

James Martin jest autorem bestsellerów „Jezus” i „Siedem ostatnich słów Jezusa”. To wspaniały jezuita i wybitny rekolekcjonista, jego zakon wywodzi się od Św. Ignacego Loyoli, który założył Towarzystwo Jezusowe, zapewniające ludziom ”sposób postępowania”, czyli życiowe spełnienie i satysfakcję. Tym razem James Martin proponuje nam „Jezuicki przewodnik po prawie wszystkim”, czyli codzienna duchowość przeżywana ze Św. Ignacym Loyolą (duchowość ignacjańska). Nie jest to przewodnik umożliwiający zrozumienie wszystkiego ze wszystkich dziedzin, ale pokazuje on raczej jak odnaleźć Boga w każdym wymiarze swojego życia, jak dostrzec Go we wszystkim, także w każdym człowieku. Dlatego w kolejnych rozdziałach autor tłumaczy czytelnikowi: Co powinien robić w życiu? Kim być? Jak podejmować ważne decyzje? Jak być dobrym przyjacielem? Jak stawić czoło cierpieniu i chorobie? Jak być szczęśliwym? Jak kochać Boga i bliźniego? Jak się modlić? Ignacy Loyola zawsze mówił, by swój czas tak zagospodarować, aby zostało go na modlitwę. Jednak większość z nas prowadzi aktywne życie, w którym brakuje czasu na modlitwę i medytacje. Nadrzędną troską w życiu niektórych ludzi staje się zarabianie pieniędzy- tzw. pogoń za pieniądzem. Wtedy brakuje czasu na spędzanie paru chwil z bliskimi, bądź inne osoby postrzega się, jako narzędzia do swojej kariery zawodowej, lub co gorsza, jako przeszkody na prowadzącej do niej drodze. Z czasem wszystko zaczyna się kręcić wokół pracy, kariery i żądzy zarabiania. Praca wszak jest częścią powołania w życiu każdego człowieka, ale jeśli zauważysz (pisze ojciec Martin), że oprócz pracy nie ma nic innego, co się w życiu liczy, to praca staje się dla ciebie bożkiem. Ojciec Martin bardzo jasno i klarownie tłumaczy nam poszczególne pytania, a także przytacza wesołe dowcipy, np. o modlitwie błagalnej, który pozwolę sobie tutaj przytoczyć ”Pewien mężczyzna rozpaczliwie szuka miejsca parkingowego pod Kościołem. Ma się rozpocząć ślub, a on jest świadkiem, więc nie może się spóźnić. Modli się – Boże - w każda niedzielę do końca życia będę chodził do kościoła tylko znajdź mi miejsce na parkingu. Gdy się pojawia jedno wolne miejsce mówi- Zresztą nieważne Boże - właściwie znalazłem”. Ten dowcip jasno pokazuje nam, jaki człowiek jest roszczeniowy wobec Boga oraz to, że sam chce polegać na sobie. Poradnik zawiera również ćwiczenia duchowe, które zaczynają się od dobrej rady odnajdywania Boga we wszystkim, w modlitwie, rodzinie, miłości, muzyce, przyrodzie, podejmowaniu decyzji, pracy, a nawet w chwilach cierpienia. Jednak autor kończy swój poradnik przepiękną, a jednocześnie bardzo trudną modlitwą, którą tutaj przytoczę, aby Was zachęcić do przeczytania, bo książka jest naprawdę fantastyczna i napisana bardzo prostym językiem: „Zabierz Panie i przyjmij całą wolność moją, pamięć moją i rozum, i wolę mą całą cokolwiek mam i posiadam, Ty mi to wszystko dałeś Tobie to Panie oddaję Twoje jest wszystko. Rozporządzaj tym w pełni wedle swojej woli. Daj mi jedynie miłość Twą i łaskę albowiem to mi wystarcza. Amen”. Drogę Ignacego przeszły miliony ludzi, przejdź i Ty w swoim codziennym życiu. Życzę owocnych przemian.

W stosunku do ks. prof. Halika jestem zazwyczaj prawie bezkrytyczna. Tym razem również. Jedyne, co mogę "zarzucić" książce "Dotknij ran", to to, że wymaga dużo skupienia przy czytaniu, ważne jest każde słowo, poza tym nawiązuje ona, jak zwykle do innych filozofów, jak Pascala, Nietzschego, Kanta itp., przez co staje się dla mnie trudniejsza w odbiorze. Poza tym jestem nią zachwycona. Halik w sposób do mnie przemawiający tłumaczy w niej sens cierpienia, koncentrując się raczej na zranieniach ducha, nie kusząc się na tłumaczenie, dlaczego cierpienie w ogóle istnieje. O dłuższą recenzję się nie pokuszę, gdyż tylko bym nieudolnie wykoślawiła to, co Halik chciał poprzez swój tekst powiedzieć.

Kończę z trudem. Pierwsza to książka spod pióra ks. Hellera która w me ręce trafiła. Być może ułomność ma zbytnio na dzieło to rzutuje, być może nie pojmuje tego co w niej zawarte w stopniu takim jakim pojmować powinienem. Nie trafia jednak do mnie ona nazbyt. Ni zgodzić się nie można, ni skontrować kiedy ubogość wiedzy z zakresu fizyki (ach ta ma nemezis szkolna, mój wróg odwieczny, boss finalny) utrudnia zrozumienie metafor pewnych. Literatura bardziej dla tych, którym stwórca w mniejszym stopniu poskąpił zdolności do przyswajania nauk ścisłych. Natomiast, to taka prywatna satysfakcja, ujęło mnie to, że w miejscach niektórych autor jakoby moją myśl odnośnie Boga na papierze umieścił. Widać zna się ksiądz na rzeczy :)

Antologia pism Ojców Pustyni od IV do XV wieku. Wszystkie teksty poświęcone są modlitwie Jezusowej. Z jednej strony jest to lektura bardzo budująca pod względem duchowym, a z drugiej też niełatwa dla "przeciętnego śmiertelnika" żyjącego we współczesnym świecie. Nie dziwi to jednak, ponieważ w zdecydowanej większości są to treści kierowane do mnichów, eremitów, aczkolwiek przesłanie, wskazówki, objaśnienia są uniwersalne. Pseudo-Makary Egipski przywołuje i wyjaśnia przypowieść o pięciu głupich pannach i podkreśla znaczenie intencji - miłości oraz cnót objawiających się za pośrednictwem Ducha Świętego: "Tak więc trudy i wysiłki niech będą oceniane wg tego, czym są: jako trudy i wysiłki. Jeśli zaś ktoś z braku rozeznania uzna, że one same stanowią owoce Ducha Świętego, niech nie trwa w nieświadomości: jedynie bowiem pociesza i zwodzi siebie samego oraz pozbawia się prawdziwych darów duchowych" i dalej podsumowuje: "Ważne jest, by wszystko czynić z miłości Boga, a nie dla chwały ludzkiej". Natomiast Diadoch z Fotyki odwołuje się aż do Księgi Rodzaju, do Adama i Ewy, przestrzegając przed zmysłami rozpraszającymi siły duszy i jako remedium podając wejście we własne serce i nieustanną pamięć o Bogu. Ciekawym autorem jest Symeon Nowy Teolog, podkreśla on rolę świętej Maryi, motywuje świeckich wiernych - nie tworzy aury "nieosiągalności" i, jak właściwie każdy z autorów Filokalii, podkreśla znaczenie pokory. Drugim moim ulubionym autorem jest św. Symeon z Tesalonik, który opisuje na czym polega i czym dokładnie jest modlitwa Jezusowa, a jest jednocześnie: prośbą (przez nią wypraszamy miłosierdzie Pana), oddaniem siebie (ofiarujemy się Mu), wyznaniem wiary, zamieszkaniem i obecnością Chrystusa. Modlitwa ta pobudza Ducha, udziela Bożych Darów, oczyszcza serca, wypędza demony. Wart zapamiętania jest też ostatni rozdział (Świętego Anonima godna podziwu mowa o słowach świętej modlitwy). Jest tu opisana stopniowa rozbudowa tej monologicznej modlitwy i pięknie ukazano jak kolejne Słowa uzupełniają się i łączą. Jest wyjaśnione co dokładnie znaczą: Pan (natura Boża), Jezus (natura ludzka), Chrystus (dwie natury w jednej hipostazie), Syn Boży (dwie natury niezmieszane) i dlaczego każde z tych Słów jest tak ważne. A więc powtarzajmy wciąż: Panie, Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną!

Bóg daje nam to czego potrzebujemy, a nie to na co zasługujemy. Logika zupełnie inna niż ta ludzka. Nie do zrozumienia przez nas myślących racjonalnie w duchu społecznej odpowiedzialności i sprawiedliwości. Właśnie takie prawdy odkrywa przed nami biskup Ryś, a książka, którą napisał jest zbiorem jego refleksji nad Słowem Bożym. Bo wszystko o czym mówi (czy w książkach, czy w homiliach, czy na różnych konferencjach spotkaniach) zawsze jest mocno osadzone na Biblii. I tym różni się od większości kapłanów, którzy opowiadają o własnych przemyśleniach, a Ryś zawsze odwołuje się do Pisma Świętego, o w słowie i czynie. To jest w nim niesamowite. Sama książka składa się z 6 rozdziałów (powołanie, radość spotkania, Marta Maria i Judasz, skarby Kościoła,  misja wspólnoty, grzech w objęciach miłosierdzia). Każdy jeden tekst zachęca abyśmy i my wprowadzali słowa w czyn, bo tym jest uczeń Jezusa.

Ma kardynał (wtedy jeszcze biskup) Ryś niesamowicie wrażliwe spojrzenie na Słowo Boże. Potrafi z pozornie neutralnego tekstu wydobyć sensy i znaczenia, które nie są ani intuicyjne ani nie przychodzą na myśl. W swojej egzegezie nie ogranicza się tylko do Ewangelii czy powszechnie znanych opowieści Starego Przymierza. Sięga zawsze dalej i stara się wszędzie widzieć głębie. Tak samo jak w tej krótkiej książce o Rut – młodej dziewczynie z kraju Moabu, która zrządzaniem losu odnajduje się na terenie zamieszkanym przez Żydów. Jako w pełni poganka dostępuje jednak zaszczytów i łaskawości, która w przekonaniu starszyzny powinna być zarezerwowana tylko do współplemieńców. Bp Ryś wyjaśnia dlaczego i po co. Dzięki temu dostajemy wspaniałą opowieść o Bogu w którym Jest zawsze Więcej; w którym nie ma względu na osobą i jej afiliację, liczy się tylko serce pokorne zdolne do słuchania i do służby.

Autobiografia ojca Joachima Badeniego to książka wyjątkowo wciągająca. Niezwykły życiorys człowieka legendy, kto choć raz miał szczęście w życiu go spotkać wie o czym mówię. Wspaniałe poczucie humoru, błyskotliwa inteligencja i charyzma sprawiały, że porywał za sobą rzesze wierzących i nie wierzących. Lektura dostarcza niezapomnianych przeżyć.

„W krainie schorowanej wyobraźni” to zbiór esejów i artykułów ks. Józefa Tischnera, które ukazały się w latach 1993-1997. Od ich publikacji minęło prawie, lub 20 lat, a poruszane w nich kwestie są wciąż aktualne. Zbiór tekstów „góralskiego myśliciela” zawiera m. in. eseje o lefebrystach, relacjach Kościół-państwo po upadku komunizmu czy o traktowaniu religii, jako okopu, gdzie człowiek czuje się bezpiecznie i ma pozycję do ataków na ludzi myślących inaczej czy przedstawicieli innych religii. Szczególny wydźwięk ma otwierający esej „Religia schorowanej wyobraźni”. Ks. Tischner prezentuje, co może się stać, gdy religia służy odgrodzeniu od świata i innych, myślących i czujących niż ja i moja grupa. I jak niebezpieczne może być to zamykanie się w bastionach własnej religii. Warto wracać do tekstów ks. Tischnera. Pobudzają do refleksji, pozwalają spojrzenie na kwestie związane z wiarą i religią z dystansu. Tak by uniknąć pułapki ideologii i oceniania innych przez pryzmat zamknięcia i gniew. Stąd już tylko krok do totalitaryzmu. Źródło: www.zzyciaksiazek.blogspot.com

Mądrość pustyni to zbiór opowieści z życia chrześcijańskich pustelników z IV w. naszej ery, zwanych Ojcami Pustyni, którzy w oddaleniu od zamętu świata szukali zbawienia, samotności i życia kontemplacyjnego. Jest to jednak wybór szczególny - przygotowany został przez najsłynniejszego chrześcijańskiego pustelnika XX w., trapistę Thomasa Mertona. W jego tłumaczeniach pojawiają się więc osobiste tony i charakterystyczne dla pisarstwa Mertona połączenie głębokiego szacunku i humoru, świetnie oddające specyficzny styl myślenia i życia starożytnych Ojców, których cechowały skromność, zdrowy rozsądek i duchowa głębia. Z Apoftegmatów Ojców Pustyni: Pewien brat rzekł do starca: "Jeden z braci modli się w swojej celi, robi sześciodniowe posty i inne praktyki pokutne. Drugi troszczy się o chorych. Którego z nich czyny bardziej podobają się Bogu?". Starzec odpowiedział: "Choćby ów brat, który pości przez sześć dni, w ramach pokuty powiesił się za nos, nie mógłby równać się z tym, który troszczy się o chorych". (tekst z okładki) Kiedy byłem nastolatkiem fascynowały mnie Islam i Zen. Nie dostrzegałem wtedy głębi i różnorodności tradycji katolickiej. Wraz z dorastaniem zacząłem poznawać swoją religię różnymi drogami, jedną z nich była i jest nadal dla mnie sztuka sakralna w tym ikona. Każdemu współwyznawcy poszukującemu własnej tożsamości religijnej mogę szczerze polecić tę książkę. Czytając ją przychodzą mi na myśl słowa Thomasa Mertona: "Nie wychodzimy na pustynie po to, aby uciec przed ludźmi, ale po to, aby nauczyć się ich odnajdywać." Zapraszam na mojego bloga. https://christophorusartifex.blogspot.com/2009/04/madrosc-pustyni.html

Myślę, że dalej mierzę się z tą książką. Jedno przeczytanie nie wystarcza. Jest to jednak książka, która może człowieka nawrócić, potrzeba jednak czasu, zrozumienia, cierpliwości i wcześniejszego przygotowania do lektury, gdyż nie jest to dzieło dla początkujących.

"Prosta modlitwa" to jedna z książek podyktowanych przez sędziwego dominikanina dziennikarzowi. Jej głównym tematem jest modlitwa. Dla o. Joachima Badeni OP modlitwa jest prosta, bo "człowiek ochrzczony ma już "zmontowany" kontakt z Panem Bogiem, ale go nie wykorzystuje". Każdy wierzący powinien modlić się bardzo indywidualnie, a metody potrzebne są w ostateczności, bo forma potrafi zabić treść. Swoje stanowiska o. Badeni OP argumentuje szeregiem własnych, bogatych doświadczeń w zakresie modlitwy. W pamięć zapadają fragmenty, w których zakonnik otwarcie mówi o swoich mistycznych doświadczeniach. Jak pisał sam autor, ta książka nie stanowi gotowca, nie zawiera gotowych recept na modlitwę. Należy ją odbierać zatem ze względu na formę, jako głos bardziej doświadczonego brata, który dzieli się swoimi doświadczeniami z modlitwą, nie usiłując nikogo przekonać do swoich preferencji. Bo modlitwa dla o. Badeni OP to praktyka, którą należy po prostu stosować.

Wiele osób boi się spowiedzi, wielu jej nie rozumie, krytykuje. Są postulaty aby w ogóle z niej zrezygnować. To dlatego że nie rozumiemy czym jest spowiedź i jak fundamentalne znaczenie ma dla naszego Ducha. Dlatego tak ważna jest ta książeczka, w zasadzie będąca mądrą rozmową dwóch dominikanów. Dotyka każdego aspektu spowiedzi, zwłaszcza tych które wywołują w człowieku najwięcej lęków i niezrozumienia. Rozmówcy są naprawdę mądrymi ludźmi i warto z tej mądrości skorzystać aby odkryć spowiedzi miłość i miłosierdzie Dobrego Boga.

Bez duszpasterskiego nawrócenia uschniemy. Kościół to nie ekskluzywny klub ani muzeum, gdzie dopieszcza się dawne formy, ale szpital polowy wychodzący do wszystkich. Albo stanę się uczniem-misjonarzem, albo pozostanę kuriozalnym eksponatem w muzeum figur woskowych.

„Opowieści pielgrzyma” - Autor nieznany. Niezwykła opowieść o niezwykłym 33- letnim Pielgrzymie, który po rodzinnej tragedii jakiej doznaje, odwiedza cerkiew, gdzie podczas nabożeństwa usłyszał wezwanie: „Nieustannie się módlcie” (I Tes. 5:17), nie widział jak zrozumieć posłyszane słowa, opuszcza rodzinne strony i postanawia, odpowiedzi poszukać w świętych miejscach. W swoją pielgrzymią drogę zabiera odziedziczona po dziadku Biblię i torbę sucharów. I tak wraz z NIM wędrujemy przez XIX-wieczne Imperium Carów. Najpierw szuka rady u kaznodziejów, ale oni głosili tylko teorię, a on chciał znać praktykę. Wreszcie trafił na starego mnicha-pustelnika. Ten wyjaśnia: „Nieustanna wewnętrzna modlitwa Jezusowa jest to nieprzerwane, nigdy nieustające wzywanie boskiego Imienia Jezusa Chrystusa ustami, umysłem i sercem, połączone z wyobrażeniem sobie Jego ciągłej obecności i proszeniem Go o przebaczenie: podczas wszelkich zajęć, na każdym miejscu, w każdym czasie, a nawet we śnie. „Opowieści pielgrzyma” są pięknym i bardzo dostępnym traktatem o modlitwie, szczególnie o Modlitwie Jezusa, która wywodzi się od Ojców Pustyni z IV wieku. Jej praktyka polega na stałym powtarzaniu "aktu strzelistego", formuły, „Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną”. Pielgrzym, którego cały majątek stanowi worek sucharów, Biblia i Filokalia, spotyka na swej drodze wielu ludzi z różnych stanów – chłopów, duchownych, mnichów, kupców i szlachetnie urodzonych. Obserwujemy wiec przekrój społeczny XIX-wiecznej Rosji. Każde kolejne spotkanie z tymi ludźmi ubogaca nie tylko pielgrzyma, ale i tych, których spotyka, a także nas czytelników. Gorąco polecam !!!