Chata

Nie da się ukryć, że film w tym przypadku był dużo lepszy. Aczkolwiek książka nie jest taka zła. Ukazuje problem zaborczej, chorej "miłości" i poczucia przynależności do drugiego człowieka, z czego często wiele osób nie zdaje sobie sprawy, jak jest to nienaturalne. To, że jesteśmy z kimś, mamy obrączkę na palcu, nie oznacza, że mamy prawo ograniczać wolność tej drugiej osoby, nawet, jeśli ona się na to zgadza mniej lub bardziej świadomie. Skoro jest kat jest i ofiara, czasem te role narzucają się w sposób naturalny, niestety. Bierze się to chociażby z braku poczucia własnej wartości, albo z wychowania, że kobieta ma być uległa mężczyźnie. Warto przeczytać.

Przeczytałam, ponieważ zainteresował mnie film lecący w telewizji, którego ani nie oglądałam od początku, ani do końca- bo się nie złożyło. I cieszę się, że w ten sposób trafiłam na książkę Kariera Emmy Harte, a z rozpędu przeczytałam również jej kontynuację. Polecam fankom literatury kobiecej :)

Przede wszystkim ta książka ma najbardziej idiotyczną okładkę jaką można sobie wyobrazić (nie tylko brzydką). Na okładce wydawca umieścił coś o wojnie płci - spieszę donieść, że ta książka nie traktuje o niczym takim. Jest to taka sobie opowiastka w klimacie Bridget Jones. O kobiecie lat 37, która szuka miłości. No mnie tego typu lektura była akurat potrzebna, więc historia mi siadła elegancko, finał rozczarował, ale w sumie trochę tęsknię za główną bohaterką. Dlatego ja bym jej nie oceniała na 4 czy 5, bo to jest po prostu niezły przedstawiciel swojego gatunku literackiego.

Danielle Steel jest jedną z tych autorek, do której mam sentyment. Stworzyła się mała kolekcja ;) po latach chętnie wracam do jej twórczości. #domthurstonow opowiada o miłości, stracie i sile głównych bohaterow w ciężkich czasach. Akcja powieści rozgrywa sie na przełomie XIX i XXw. Zarówno Jeremiah jak i jego porzucona przez matkę córka Sabrina charakteryzują się niezwykłą siłą charakteru. Szczególnie Sabrina musi się wykazać charakterem, gdy w wieku 18 lat musi przejąć zarządzanie kopalniami. W tamtych czasach trudno było zaakceptować kobietę na tym stanowisku. Bohaterowie rzadko zaznawali szczęścia. Tę wzruszającą powieść czytało się bardzo szybko.

Książka „Noc na bagnach Luizjany” Nora Roberts. Doskonały prawnik Declan niespodziewanie porzuca intratną posadę, by osiąść w opuszczonym dworze Manet Hall niedaleko Nowego Orleanu. Legenda głosi, że dwór jest nawiedzony, a Declan wkrótce się o tym przekonuje - słyszy głosy i widzi dziwne rzeczy. Ma wizje wydarzeń sprzed wieku, które miały miejsce na, niegdyś wspaniałym, dworze. Towarzystwa dotrzymuje mu atrakcyjna Angelina Simone, która od dzieciństwa jest związana z posiadłością. Z jej pomocą, a także jej babki, odkrywają szokujący sekret, który przetrwał w ukryciu ponad sto lat. Autorka zaprasza nas do świata, w którym teraźniejszość łączy się z przeszłością. Nie zabrakło mrocznej zagadki rodzinnej, która została skrzętnie ukrywana. Oczywiście mamy miłość, morderstwo, dreszcz emocji i niepewności. To charakterystyczny styl widoczny w książkach autorki.

Książka podobała mi się mniej niż innej pozycje autorki. Przeczytałam inne dużo ciekawsze pozycje, choćby Milcząca godność. Książka w pewnym momencie nuży, ma się wrażenie, że ona do niczego nie dąży. Ot opis życia najpierw Sary, później jej dzieci. Życie dzieci w niektórych przypadkach to taka kalka życia matki. Nie ma punktu kulminacyjnego tej książki, fabuła jest linią prostą, są problemy, ale jak wiadomo dąży to do happy endu. Takiego na siłę happy endu. Wolę inne książki Danielle, ale chętnie obejrzę sobie film na podstawie tej książki.

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.

Kolejny tom sagi rodzinnej Sióstr Calhoun i co? Widać w nim było powtarzalność z domieszką nowości. Akcja, tak jak w poprzedniej części rozwinęła się pod koniec. Nie wiem czy autorka bała się zrobić to w połowie, czy to celowy zabieg, jaki zastosowała. Szkoda troszkę, bo oczywiście wraz z końcem krótkiej powieści żegnamy Amandę a będziemy się skupiać na Lilah. Okazała się bardzo przewidywalna przez opis z tyłu tomiku, troszkę popsuło mi to zabawę odnośnie pewnej wróżby słynnej cioci Coco. Chyba moje zżycie z całą rodziną ratuje ten mały błąd. Warto zobaczyć czy kolejna z sióstr ułożyła sobie życie z jakimś przystojniakiem, chyba wątek ze szmaragdami najbardziej trzymał mnie w napięciu i zachęcił do sięgnięcia po kolejną część.

" Można uczynić wszystko co w ludzkiej mocy, ale nie należy oczekiwać, że ślepy los uszanuje nasze starania. " Historia miłości do dziecka, do męża, miłości siostrzanej, do przyjaciela. Niespodziewana, nagła utrata kochanej osoby i sposób radzenia sobie z tą tragedią. Miłość budująca pozwalająca przetrwać największą tragedię. " Zasady i normy wcale nie muszą być złe. Sprawiają, że człowiek stara się doskonalić. "

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

Niesamowita książka! Przenosi nas na początek lat sześćdziesiątych...i świetnie oddaje klimat tamtych lat... Porusza temat kontrowersyjny - dzieworództwa/partenogenezy, ale nie tylko... Świetnie wykreowane sylwetki bohaterów... Jestem pod wielkim wrażeniem...

Bardzo fajna powieść obyczajowa. trochę sensacji, trochę historii, trochę romansu. Każdy znajdzie coś dla siebie. Obejrzałam również mini serial, z doborową obsadą, ale książka o wiele lepsza, bardziej rozbudowana, polecam najpierw książkę, a potem serial.

Stylem bardzo odbiega od "oryginału". Wprawdzie autorka przed tym przestrzega, ale bylo to dla mnie niekiedy rozczaroqujące. Sama treść jest moim zdaniem przekolorytowana, mało ścisła, ale ciekawość wzięła górę i przeczytałam oba tomy, czego na pewno nie żałuǰę.

Powtórzę co napisałam kiedyś, co jak się okazuje nie straciło na aktualności. Najkrócej jak można. Podobała mi się ta książka. . Nawet bardzo. A w niej właściwie wszystko. I klimat, i bohaterowie, historia, wszelkie okołoorleańskie opowieści, otoczka voodoo. I wszelakie opowieści rodzinne. I Mary. I Val. I właściwie każdy z bohaterów, choć niemal wszyscy drugoplanowi kreśleni byli bardzo silnie. Ale nawet jeśli zabrakło w nich półcieni, to ja nie planuję się czepiać. Bo podobało mi się. I Val mi się podobał. Wpasował się w całość i nawet pasowało to co robił źle i jak był okropny. Właściwie wszystko ma tutaj i ręce i nogi. Czyta się, wbrew moim wcześniejszym obiekcjom, szybko i bardzo przyjemnie. Bez przeładowania emocjonalnego, historycznego czy obyczajowego. Dobra jakościowo historia opowiedziana w miły dla czytelnika sposób. Romansem bym Dziedzictwa Nowoorleańskiego nie nazwała i nie w takich kategoriach patrzę na tę książkę. Polecam, to naprawdę fajna historia. Taka, która może zaciekawić, zainteresować i pozostać w nas, mimo upływających dni czy nawet miesięcy. Po prostu dobra literatura. Szczególnie dobra w kategorii.

Lekka, łatwa, przyjemna, wakacyjna książka. Bardzo ładne włoskie miasteczka i widoki, smaczne jedzenie, sympatyczni bohaterowie, dużo słońca i luzu. Duży plus za Luchaya i namiastkę historii Poppy Mallory. Kto nie czytał jeszcze "Spadkobierczyni poszukiwanej" to po tej książce powinien nadrobić zaległości, zwłaszcza, że to naprawdę dobra powieść. "Lato w Toskanii" polecam zabrać na letni urlop, książka jest cienka i nie zajmie wiele miejsca w walizce a dostarczy na pewno fajnej rozrywki.

Pomyślałam sobie, że skoro jeszcze trwa zima, to warto poczytać coś w zimowych klimatach i wygrzebałam z biblioteczki książkę, zalegającą tam od kilku lat. I nie pożałowałam. Mogłabym tę powieść określić jako marynistyczno – historyczną obyczajówkę. Dosyć dobrze napisaną, z wyrazistymi bohaterami, ciekawym tłem historycznym. Akcja przebiega w trzech płaszczyznach: współcześnie, gdzie śledzimy równocześnie dwa wątki: - zmagania Jo Harper z niezwykle rzadką chorobą dwuletniego synka o imieniu Sam, którego samotnie wychowuje po śmierci męża Douga - wyprawę przyrodniego brata Sama, Johna na Arktykę, śladami ekspedycji, którą pasjonował się jego zmarły ojciec. W dodatku okazuje się, że jest on jedyną osobą, która może być dawcą szpiku dla małego braciszka w przeszłości (1847 rok): - ekspedycja Franklina w Arktyce, gdzie miało miejsce wiele dramatycznych i tragicznych w skutkach wydarzeń i gdzie finalnie zginęła cała załoga statków Erebus i Terror Najciekawsza okazały się wydarzenia z przeszłości, w której marynarze zmagali się z górami lodowymi i żywiołem bezlitosnej Arktyki, chorobami, które dziesiątkowały marynarzy. Osobiście do głębi poruszył mnie fakt jak bezdusznie obchodzono się ze zwierzętami: niedźwiedziami, fokami, waleniami. Ja rozumiem, że stanowiły one główne źródło pożywienia, ale dręczono je bezmyślnie i łapano zwyczajnie na handel, dla zysku. Serce złamała mi historia pewnej niedźwiedzicy i jej małego niedźwiadka. Jeżeli zaś chodzi o teraźniejszość, to dopingowałam mocno Jo aby udało jej się poruszyć niebo i ziemię (co zresztą robiła) i znaleźć ratunek dla swojego synka. Na szczęście miała wokół siebie wielu życzliwych jej ludzi, którzy pomagali jak tylko mogli. Czy uda jej się dotrzeć do Johna przebywającego na drugim krańcu świata i powiadomić go, że tylko on może uratować życie braciszka? Interesujące też okazały się relacje międzyludzkie, rodzinne, konflikty. Szczególnie irytowała mnie była żona Duoga – bezduszna i egoistyczna Alicja. Miałam ochotę udusić tę babę gołymi rękami. Podczas czytania czułam ten chłodny, lodowy klimat nie tylko związany z Arktyką, ale również w stosunkach międzyludzkich, w stosunku ludzi do zwierząt. Na szczęście w końcówce książki w obu kwestiach coś niecoś zmieniło się na plus. Wisi nad tym wszystkim jakiś mrok, ale też i nadzieja. Z pewnością lektura mądra, przemyślana, dobrze napisana, jednak czegoś mi tu mimo wszystko zabrakło. Czytałam z zainteresowaniem, ale be efektu "wow”. Polecam szczególnie na ponure, zimowe wieczory.

To była smakowita uczta dla fanki gotyckich thrillerów, których akcja dzieje się w tajemniczym domu znajdującym się na terenie dużej posiadłości. Autorka raczej nie uwspółcześniła dialogów i zachowania bohaterów, dzięki czemu mogłam poznać mentalność pań i panów z czasów wiktoriańskich.

"Zmowę pierwszych żon" znałam do tej pory z filmu, w których główne role zagrały Diane Keaton, Goldie Hawn i Bette Midler. W biblioteczce czekała na mnie od kilku lat książka opisująca historie trzech kobiet. Elise, Brendy i Annie przeżywają kryzysy małżeńskie. Ich mężowie znajdują sobie młodsze partnerki i dostosowują swoje życie i kariery do ich potrzeb. Kobiety postanawiają działać i wymierzyć sprawiedliwość mężom swoim i swojej niedawno zmarłej przyjaciółki. Żałuję, że najpierw poznałam film, a potem przeczytałam książkę. Strasznie mi się dłużyła i wciąż zadawałam sobie pytanie "kiedy wreszcie zaczniecie skutecznie działać?". Niemniej to książka o kobiecej przyjaźni, usnutej przez nie intrydze i zemście, jaką tylko kobieta jest w stanie wymierzyć. A tu mamy 3 kobiety żądne zemsty, działające w imieniu swoim, swoich dzieci i przyjaciółki, która nie dożyła wymierzenia sprawiedliwości. Można się zatem domyślić, że skutek jest dla mężczyzn naprawdę bolesny.

Bardzo krótka nowelka, dosłownie na kilka godzin. Potraktowałam ten obyczaj, może nawet lekki romans obyczajowy jako przerywnik pomiędzy ciężkimi kryminałami. Tego mi było trzeba, takiej krótkiej, wzruszającej lektury, która na moment rozbudzi moje serce i sprawi, że chociaż czytając te słowa uwierzę, że miłość nigdy nie umiera...

bardzo ciepła opowieść o utraconej więzi z rodziną,o sensie życia,miłości i wybaczaniu. Na początku nuży, ale z każdą kolejną stroną wciąga i wprowadza sielski,bezpieczny klimat. Czytasz i powoli zatracasz się w świecie prostych przyjemności. A przepisy kulinarne zawarte na kartach powieści miałam ochotę wprowadzić w życie. Proszę nie sugerować się serialem, to zupełnie nie to samo.