Carmilla

Nie każda książka potrafi jednocześnie obrzydzić i zachwycić – ta zrobiła to bez najmniejszego problemu. „Ten głód” to historia Dorothy Daniels, krytyczki kulinarnej, która prowadzi podwójne życie. Z jednej strony eleganckie restauracje, wino i wyrafinowane jedzenie, z drugiej – mroczna obsesja, która prowadzi ją do zbrodni. Całą historię poznajemy z jej perspektywy, gdy opowiada o swoich doświadczeniach, romansach i o tym, jak stopniowo przekracza kolejne granice. Najbardziej uderzył mnie styl tej książki. Narracja Dorothy jest cyniczna, inteligentna i momentami wręcz hipnotyzująca. Autorka bardzo odważnie łączy temat jedzenia, pożądania i przemocy, tworząc historię, która jest jednocześnie fascynująca i bardzo niepokojąca. Nie jest to jednak książka dla każdego. Bywa brutalna, momentami obrzydliwa i pełna czarnego humoru. Czasami miałam też wrażenie, że tempo trochę zwalnia przez długie opisy i monologi bohaterki. Mimo to trudno się od niej oderwać, bo Dorothy jest jedną z najbardziej nietypowych narratorek, jakie spotkałam w literaturze. „Ten głód” to dziwna, mroczna i bardzo oryginalna powieść o obsesji, władzy i pragnieniu przekraczania granic.

,,Dom pożądania" to wariacja na temat wampiryzmu, która zapowiadała się bardzo ciekawie. Bo wyobraź sobie świat podzielony pomiędzy bogatą Północ i biedne Południu. To właśnie na Południu żyje Marion, dla której ogłoszenie znalezione w gazecie może okazać się szansą na zmianę życia i wyrwania się ze slumsów. Może zostać Krwiopanną czyli osobistą towarzyszką bogatego Lorda lub Lady z Północy obdarowując ich swoją krwią. Dziewczyna początkowo waha się ale dramatyczne okoliczności zmuszają ją do podjęcia nieodwracalnej decyzji. Rusza na Północ by trafić do tytułowego Domu Pożądania, którego panią jest Baronowa Lisavet. ,,Dom pożądania" zaczął się bardzo dobrze. Było mrocznie, niepokojąco. Ukazany został zupełnie inny obraz wampiryzmu, który był krytyką społecznego hedonizmu wyższych klas społecznych, pokazywał zdegenerowani i utratę wartości moralnych. Również sam dom i jego pani od początku zdawali się skrywać jaką tajemnicę. Utarte status que musiało zburzyć przybycie nowej Krwiopanny - Marion, która tak łatwo nie chciała poddać się przyjętym regułom i zaczęła zadawać pytania oraz zauważać niepokojące rzeczy rozgrywające się wokół niej. Chyba największym rozczarowaniem po świetnym początku i stopniowo budowanym napięciu jest finał. Stereotypowy, sztampowy, banalny i mocno spłycony. Brakło tam czegoś co byłoby przysłowiową kropką nad i. Ale i tak, że autorka ciekawie podeszła do dobrze znanego i wydaje się wyeksploatowanego tematu. Dała mu nowe życie, nowe spojrzenie i udowodniła że wampiry są wiecznie żywe, nawet pod inną postacią.

Renomowana uczelnia, eksperymenty literackie, tworzenie sztuki przez wielkie “S”. I są też one. Przeintelektualizowana grupa samozwańczych poetek — króliczki. Ładne wdzianka, perfumka, fruzurka — znasz je, nienawidzisz ich, ale chcesz być jak one. I Samantha ma właśnie taką okazję po otrzymaniu zaproszenia na spotkanie w Sprośnym Salonie. Tylko co one tam robią? I czemu po kampusie biegają króliki?? Z si3ki3rą?! 🐇🎀🔪🩸💅✨👀👯‍♀️ Dark academia, toksyczne grupki i paradoksy uczelni wyższej. 🐇Mona Awad często w swoich powieściach odważnie krytykuje różne środowiska i robi to w sposób absolutnie szalony. Tym razem oberwało się (i słusznie!) społeczności akademickiej. Awad tworzy swoje postaci w sposób przejaskrawiony, maluje je takim neonowym markerem z okładki. A do tego zestawia paradoksy np. słodkie dziewczęce grupy zdolne do iście krwawych czynów (nic więcej nie mówię!🤭). Surrealizm jak w „Alicji w krainie czarów” spotyka się z meta literacką ucztą o szerokim spektrum interpretacji w duchu „Frankensteina”… Arcydziwaczna. 🐇„Króliczek” to powieść, w której realizm miesza się z psychodelą, są sceny groteskowe, obrzydliwe, wpadające w body horror. A humor przewija się tutaj gdzieś między akapitami, by często trafnie wyśmiać pewne zachowania czy sytuacje. 🐇Nie jest to powieść, którą czyta się łatwo, i uważam, że bez pewnej rozkminy, interpretacji symboli, ciężko jest „Króliczka” naprawdę docenić. Warto trochę pogrzebać, bo gwarantuję wam, że jak to zrobicie, to troszkę się pośmiejecie. Niemniej jednak pewien dyskomfort towarzyszący etapowi, kiedy jeszcze nie połączyliśmy kropeczek i mamy w głowie tylko myśl: „co się odwala?!”, może tę przyjemność z lektury nieco przyćmić. Mam wrażenie, że to jedna z tych książek, która rośnie w oczach im więcej się o niej dyskutuje i czyta. Z taką myślą was zostawiam!🎀 • współpraca reklamowa •

Dość ciężki temat dystopijny. Wizja postapokaliptyczna wręcz przerażająca, po katastrofach na Ziemi brakuje jedzenia, wody. Tym, którym udaje się przetrwać grożą głód, choroby i inni brutalni ludzie. Alternatywą dla ocalonych kobiet jest Dom Świętego Siostrzeństwa, którym rządzi Matka Przełożona. W zamian za jedzenie i ocalenie muszą przestrzegać zasad w klasztorze. Za najmniejsze przewinienia są karane chłostą, wieszane na drzewie, poddawane torturom, zamykane bez jedzenia. Dominuje władza i religijne obrzędy.

Opowiadania bardzo wielorakie. Od emocjonujących na granicy pulpowego weird horroru, przez smutne parabole i refleksyjne opowieści z codzienności. Chociaż zabiegi Chung rzadko są zaskakujące, nie przekraczają nigdy granicy banału. Ostatnie opowiadanie rozerwało mi serce.

Nie będę oszukiwać, patrząc po samej okładce i odsłuchując pierwszych 30 minut wiedziałam z czym będziemy się mierzyć i dookoła czego obracać. Mimo to bawiłam się dobrze. Nawet bardzo dobrze. Kingfisher buduje klimat, daje wskazówki i potrafi wywołać mały dreszczyk, zwłaszcza pod sam koniec. Brudna, wilgotna zapleśniała rezydencja oddalona od miasteczka, dziwne zachowanie okolicznych zwierząt, a do tego przesądy przekazywane z pokolenia na pokolenie przez tubylców. Czego chcieć więcej? Aleks jest dobrym towarzyszem przez cała tą historie, w wolnych chwilach możemy się dzięki nim dowiedzieć czegoś o Galicji i służbie mundurowej w której Aleks służyli. Na początku jednak miałam mały problem z zorientowaniem się o co chodzi z ,,jenu" w kontekście Easton, dopóki nie zostało wyjaśnione, że Galicyjscy mundurowi używają neutralnych zaimków, przez co łatwiej mi było na nich patrzeć jak na postać mnicha z ,,Psalm dla zbudowanych w dziczyy". Nie wypowiem się jednak w kwestii tego jak dobry jest to retelling ,,Zagłady domu Usherów", ponieważ nie czytałam oryginału. Jako historia sama w sobie w moim wypadku się sprawdziła i bawiłam się lepiej niż przy czytaniu kilku innych opowiadań Poego.

gęsta, mroczna, niepokojąca historia którą wciąga od samego początku mimo pewnych niedociągnięć (sporo rzeczy i zjawisk nie mają żadnego kontekstowego tła - a szkoda, bo aż się proszą o sięgnięcie do koreańskiej mitologii czy wierzeń). nie do końca skumałam też, po co właściwie całe to śledztwo się w ogóle wydarzyło, ale i tak lektura przyniosła mi sporo satysfakcji.

Choć wahałam się nad opinią „przeciętna”. Audiobook w narracji Pana Gosztyły jednak podbija wartość powieści, świetna interpretacja lektorska. Z horrorem tej historii nie po drodze. Prędzej nazwałabym ją psychologicznym thrillerem. Dualizm charakteru, osobowości. W każdym czyha ten zły pierwiastek. Ciekawe.

"Lapvona" to średniowieczny koszmar senny, z którego nie sposób się wybudzić. Od pierwszego uderzenia odoru zgnilizny po nozdrzach będzie nam ten zapach towarzyszył aż do końca lektury. Przeplatać się będzie on z zapachem ziół i kadzideł u wiedźmy Iny i zapraszającym zapachem pieczeni i wyśmienitych potraw u Pana okolicznych ziem -Wilhelma. Byłbym zapomniał... Pot. Pot kaleki Marka jak i potwora w ludzkiej skórze Judy. Trudno powiedzieć o czym jest "Lapvona", bo na dobrą sprawę może być o wszystkim - o Bogu, nierównościach społecznych, ludzkiej naturze, miłości, ostracyzmie społecznym. Dużo łatwiej za to przypomnieć sobie, jak się czuło w trakcie jej czytania. Niepokój, poczucie zagrożenia i absolutna bezradność - przepis na traumatyczny koszmar senny, a także - jak się okazało - na rewelacyjną powieść o średniowiecznej społeczności targanej katastrofami naturalnymi i mistycznymi rozgrywkami Diabła i Boga.

Klasyka literatury grozy, literatury science-fiction. Napisała ponad 200 lat temu jest dziś, w czasach robotów, AI jeszcze bardziej aktualna niż wówczas. Wiktor Frankenstein, naukowiec pochłonięty nieodpartą żądzą powołania do życia istoty z martwych członków ciała. Oraz stwór, który powstał w wyniku żmudnego procesu. To dwóch bohaterów po odmiennych stronach barykady - stwórca I stworzenie. Ale kto tu jest ofiarą? I czyją ofiarą? Świetne rozważania na temat współczesnego społeczeństwa - co powoduje uznanie i poklask oraz co wynika z renomy i pozycji społecznej? Jakie są kompetencje i zakresy ingerencji nauki? W końcu to intymne wejrzenie w psychikę i moralność dwóch, skrajnie różnych postaci. O ich wzajemnej odpowiedzialności za siebie, o wzajemnej przynależności. A na końcu o zdradzie, samotności, opuszczeniu i zemście. Wielość motywów i rozważań to siła tej powieści. Mary Shelley stworzyła giganta popkulturowego, wielowątkową historie o głębinach ludzkich dążeń i pożądliwości. O potworach.

„Nasze podmorskie żony” autorstwa Julii Armfield to opowieść o biolożce morskiej Leah i jej żonie Miri, która została na lądzie. Narracja prowadzona jest naprzemiennie: jedne rozdziały pokazują, jak Leah zmienia się po powrocie z ostatniej ekspedycji badawczej, widziana oczami Miri, w innych zaś śledzimy wydarzenia z samej wyprawy. Zaawansowany okręt podwodny, którym płynęła Leah wraz z zespołem, utknął na dnie oceanu. W ciemności głębin badaczy obserwowała tajemnicza istota. Po powrocie na powierzchnię ciało Leah zaczyna się zmieniać, jakby ewolucja popychała ją w stronę morskiego stworzenia. Coraz częściej pragnie słonej wody, a wannę opuszcza coraz rzadziej. Miri widzi, że powoli traci żonę. Choć traktuje Leah z czułością i szacunkiem, w jej wnętrzu szaleje huragan emocji i żalu po utraconym życiu, które miały razem prowadzić. Leah wróciła z ekspedycji, ale coś w niej uległo nieodwracalnej przemianie. W tym aspekcie książka przywodzi na myśl cykl Southern Reach Jeffa VanderMeera. Pojawia się tu podobny motyw wyprawy w nieznane obszary świata oraz tajemniczej zmiany zachodzącej w jej uczestnikach. Jest też ktoś pozostający na zewnątrz tej przemiany. W tym przypadku Miri, która przeżywa stratę jeszcze zanim naprawdę do niej dojdzie. Czuje, że nadciąga coś nieuniknionego. Ocean już zabrał jej żonę. Wiele wątków w powieści pozostaje bez wyjaśnienia, jednak sam pomysł jest intrygujący, a wizja powolnej, nieuchronnej utraty Leah przez Miri potrafi poruszyć emocjonalnie. To taki literacki głębinowy organizm: piękny, dziwny, fascynujący… lecz gdy próbujesz go dokładnie obejrzeć, znika w mętnej wodzie.

Na początek po raz kolejny zarzut do wydawnictwa lub tłumacza: feminatywy. Naprawdę? "Świadkini"- co to w ogóle jest za słowo? Było jeszcze kilka podobnych potworków, ale lepiej o tym jak najszybciej zapomineć. Sada bardzo mi się spodobała. Była apatyczna, spokojna, jakby autystyczna. Zamknięta w swoim świecie fukuwarai. Dziękuję autorce za przybliżenie tej tradycji noworocznej. Było tu wiele komicznych sytuacji. Nie zawiedziecie się, jak lubicie japońskie powieści.

“Widziałem, jak przez długie godziny wpatruje się w pustkę, pełen najwyższego skupienia, jakby nasłuchiwał jakiegoś wyimaginowanego dźwięku.” “Czułem, że powietrze, którym oddycham, pełne jest smutku. Wszystko spowijała atmosfera głębokiego i nieodwracalnego przygnębienia.” “Muszę zginąć pod wpływem tego żałosnego szaleństwa. Na tym właśnie polega moja zguba.” Myślę, że miarą jakości danej opowieści jest liczba powrotów danego czytelnika a także intensywność z jaką osadziła się w jego głowie. Na temat prezentowanego dziś “Upadku Domu Usherów” autorstwa Edgara Allana Poe napisano tak wiele, że moje kilka słów nie zmieni absolutnie niczego, jednak nie byłbym sobą gdybym przynajmniej raz na jakiś czas nie wrócił do domu, nad którym zawisło nieuchronne fatum. No właśnie, moi drodzy. Dom. Stara, podupadająca i jednocześnie przyciągająca siedziba tytułowych Usherów, którzy w wyniku historycznej zawieruchy stoją nad krawędzią zagłady rodu. Razem z Narratorem, przyjacielem z młodości Roderika Ushera zmierzamy w stronę tej posępnej budowli, będąc kimś w rodzaju niemych świadków ostatniego aktu i nieuchronnego losu, który jest pisany Roderikowi i jego umierającej siostrze Lady Madeline. Opowiadanie ma ponad sto osiemdziesiąt lat, jednak nie będzie ani grama przesady, gdy napiszę, że jest ponadczasowe. To stopniowe dokręcanie śruby, wyczuwalne “coś” w zbutwiałych deskach starego domu, nieodparte wrażenie bycia obserwowanym i w końcu paranoja wyjątkowo wrażliwej duszy, razem tworzą niepowtarzalne arcydzieło, które przetrwało tyle lat i przetrwa nas wszystkich. Zapewne przewracacie oczami na ten cukier, a niektórzy uważają moje opinie za nawiedzone grafomaństwo, ale trudno i to przeżyję. Liczy się tylko groza i strach, który kreuje Poe. W tekście skupiam się głównie na tytułowym upadku, jednak muszę wspomnieć, że w prezentowanej publikacji znalazła się też historia pt.”William Willson”. Opowieści o dwóch rywalizujących duszach nigdy nie były w centrum moich zainteresowań (no może poza opowiadaniami Grabińskiego), jednak dla końcowego twistu warto się zapoznać. Również w tym opowiadaniu objawia się talent Edgara do stopniowego budowania napięcia zakończonego spektakularnym finałem. Patrząc na prezentowanego Poego, z pewnością można sobie zadać pytanie, czy kolejne wydanie jest nam naprawdę potrzebne. Wiadomo tyle opinii, ile ludzi i niech każdy podejmie decyzję za siebie, jednak osobiście nie widzę problemu, aby zdublować tak piękne dzieło. Tym bardziej, że ekipa Wydawnictwa IX podchodzi w sposób niezwykle jakościowy zarówno do tekstu, jak i końcowego wydania.

Widac rozbieznosc miedzy poziomem autorow piszacych opowiadania. Niektore byly ciekawsze niz inne, wiekszosc zakonczen otwartych, nie wszystkie jasno mialy zwiazek z motywem dark academia. Otwarte zakonczenia w wiekszosci ciekawe, niektore jednak brzmialy jakby autor chcial powiedziec "nie mam pomyslu na zakonczenie, dokonczcie sobie sami"

"Stać się najwspanialszą wersją siebie. Pozbyć się mrocznych pajęczyn umysłu. Pudeł z piwnicy, pełnych zapleśniałych wspomnień. Skrzyń zamkniętych na cztery spusty." Kuszące? Owszem. Bo cała idea tej historii oparta jest na pokusie. I podróży do wnętrza swojwj duszy. Poprzez lustra. A kto nie lubi powieści o lustrach? Tym bardziej o lustrach, w których nie kryje nic dobrego? A są inne w horrorach? Bo to jest akurat właśnie oniryczny horror, który uniósł mnie na "falach szaleństwa." I do samego końca nie wiadomo, o jaki rodzaj horroru chodzi. ... Wyjątkowa powieść w wyjątkowo moich klimatach, które bardzo rzadko zdarzają się w opowieściach. Ta autorka to kolejne odkrycie, po Marie Vareille, którym jestem zachwycona. Urzekło mnie jej pióro, realizm magiczny, schizofreniczna groza ukryta pod pozorem prostych wydarzeń, skrywających uwialbiane przeze mnie drugie dno. Kunsztowne dialogi: "- No to sobie popływałaś. - Nie umiem pływać. - Skoro nie umiesz pływać, dlaczego weszłaś do wody, Bell? - Zapomniałam że nie umiem. - Zabawne to zapominanie. Nie uważasz że dość ważne jest, aby pamiętać?" 😍💪Przepiękna świadomość i cudowna zabawa słowem. Troszeczkę jak klimaty powieści Marty Bijan - na granicy snu i jawy. Osobliwość i surrealizm hipnotyzuje atmosferą, którą można interpretować dowolnie, przynajmniej na pozór, bo tu naprawdę nie wiadomo długo, o co chodzi? To tak jakby oglądało się /beznadziejny/ film Substancja, ale w mroczny WTF -owskim wydaniu Lyncha! To rewelacyjny literacki doppellganger Oczy szeroko zamknięte, /który notabene jest tu wspomniany/. To odjechana wersja Czarnoksiężnika z Oz - w tym przypadku czerwonej krainy. Pięknie, cudnie, magicznie stworzony klimat tej historii: tajemniczo i stuprocentowo w każdym szczególe, w każdym francuskim czerwonym detalu! Rouge. "Bardzo jesteś przywiązana do swoich wspomnień?" Brzydka dziewczynka, która niewiele pamięta ze swojego dzieciństwa. "Potworną prawdę o mnie, o moim dzieciństwie, którego nie pamiętam? Mimo że nadal tkwi głęboko we mnie. Wypuszcza fragmenty wspomnień na powierzchnię. Czuję je złożone w moim sercu, w moim mózgu, jak Mroczne brzemię. Czarne pudło z mnóstwem lśniących kłódek." Piękna Matka, która jest wzorem i tyranem/?/. I oni. Ci piękni. Kim są? Czego pragną? Jaka jest cena za piękno? ... Rozmazana rzeczywistość, jak za deszczową szybą, atmosfera ciężka jak smoła, jak wosk z czerwonej świecy. Senna rzeczywistość i nierzeczywiste pragnienia. Obsesja, kompleksy, nienawiść i miłość. Zazdrość i pożądanie. I tajemnica. "Mój koszmar związany z wiekiem i śmiercią w jednej osobie." Oniryczna podróż w głąb ludzkiej natury: jej pragnień oraz lęków. "Teraz czuję coś innego, kiedy na nią patrzę. Kiedy patrzę na siebie, jak odchodzę. Zostawiając mnie tutaj samą." To jest tego rodzaju opowieść, którą widzisz kątem oka nawet wtedy, kiedy ją odkładazz, na granicy percepcji, która nie pozwala o sobie zapomnieć. Choć czasami... ..."warto puścić wszystko w niepamięć." MEGA POLECAM!

„Nauka chodzenia” to książka dziwadło – dziwne i straszliwe to. Koreańskie. Budzi obrzydzenie. Wielokrotnie chciałam ją szurnąć do kąta, bo to zdecydowanie literatura nie dla mnie, ale doczytałam. Ciekawość, mimo obrzydzenia, gnała mnie dalej. Zamieszkały na naszej planecie stwór ze zbójeckiej planety wiedzie normalne życie. Rano wstaje, komunikuje się przez internet z ziemianami, potem toaleta, buszuje w lodówce w poszukiwaniu czegoś pysznego, co sam wcześniej przyrządził, wreszcie wychodzi z domu, wsiada do metra, jedzie zdobyć coś pysznego i wraca do domu. I tak codziennie. Nuda, czyż nie? No nie. Bo mimo tej codziennej rutyny, mimo powtarzalności i obrzydliwości, coś w tym świecie wciąga. Ten dziwaczny rytuał, pełne niepokoju i groteski życie, w którym zwykłe czynności – jedzenie, podróż metrem, logowanie się do internetu – stają się dramatem i teatrem jednocześnie. Stwór absolutnie nie jest bohaterem sympatycznym, wręcz przeciwnie – irytuje, wkurza, obrzydza, ale nie można oderwać od niego oczu. Bo w tej dziwacznej codzienności kryje się coś przewrotnego, co zmusza do patrzenia na świat z zupełnie innej perspektywy. Na przykład to o ludziach: „Jak można coś, co różni się pod tak wieloma rozmaitymi względami, dzielić tylko na dwie kategorie” - kobiety i mężczyzn? Coś w tym jest, nieprawdaż? To literatura, która szokuje i odpycha, wcale nie bawi, nie jest łatwa, nie jest „przyjemna”, ale daje poczucie, że przeczytało się coś innego, choć szokującego i że autor był odważny. Czy zostanie w głowie długo po jej odłożeniu, to już inna sprawa. Tak, tak. „Nauka chodzenia” to dziwadło. I w dodatku fuj-fuj.

Autorka używała za dużo dygresji i czasem aż dało się zapomnieć o czym była mowa na początku.. do tego humor który w większości przypadków mi nie podpadł. Przez pierwszą połowę nie miałam pojęcia co się dzieje później było lepiej i się nawet wkręciłam. Końcówka przyjemna i polepszyła moją ocenę. Na pewno gdyby nie ten dziwny styl pisania to książka byłaby dużo lepsza

Porównując poprzednią książkę tej autorki "Zagłada puka do drzwi", ta pozycja, mimo bardzo krótkiej formy, jest zdecydowanie mniej ciekawa. Trochę mi się dłużyła. Zakończenie, które mogło być niesamowicie emocjonujące, rozegrało się błyskawicznie i bez polotu. Mimo wszystko, sam pomysł na wariację na temat baśni o śpiącej królewnie jest interesujący.

⭐️⭐️⭐️ 3/5 Pomysł świetny, bohaterowie ciekawi, klimat bardzo na plus — chciało się czytać. I wtedy książka się… kończy. Serio, ta długość to jakiś żart 😩 Czuję się, jakbym dostała urwaną historię. Nie wiem, czy to miała być nowelka, czy eksperyment, ale na pewno nie pełnoprawna, samodzielna książka. Dokładnie w momencie, gdy zrobiło się naprawdę ciekawie, pojawia się słowo koniec. Tak się nie robi 🥲🥲

6,5 /10 Bardzo chciałam, by ta książka mi się podobała. Historia o młodym pięknym chłopaku, który nagle dostaje się na szczyt władzy, musi meandrować miedzy sojusznikami a przeciwnikami, a jeszcze jak widmo ciągnie się za nim dawny romans z imperatorem wydawał się idealnie dla mnie. To z pewnością książka dla osób lubiących wątki polityczne, salonowe i dworskie knowania, zawiązywanie sojuszy - ja sie do nich zaliczam. Niestety, wszystkie te działania trudno nawet nazwać intrygami, bo dzieją się na oczach czytelników - bohaterowie najpierw je omawiają, ustalają plan, a później wcielają go w życie, przez co książce brakuje zwrotów akcji. Ani razu nie zostałam zaskoczona, nawet cliffhangerem na końcu. Co do wątku romantycznego to brakuje mu napięcia i emocji. Lucarno i Cesare od początku grają w otwarte karty i bardzo szybko odnawiają dawną zażyłość. Imperator był przy tym irytująco zaborczy, że w pewnym momencie zaczęłam sie zastanawiać, czy on tu będzie endgame. Pirat, który miał z Lucarno ze dwie sceny, wytworzył z nim lepszą chemię (to w ogóle najciekawszy wątek).