Błogosławieństwo Becketta i inne wyznania literackie

Jak dla mnie jest to twórcze rozwinięcie tomu "Nieobjęta Ziemia". Dobra pozycja jeśli ktoś chce się zapoznać z Miłoszem, niekoniecznie jako poetą, ale jako intelektualistą. Jest tu bowiem mnogość form. Są wiersze, aforyzmy, przypowieści, minieseje, przemyślenia. Jest to Miłosz późny, więc religijny. Co prawda z religią raczej mi nie po drodze, to w wykonaniu tego poety jest to całkiem poruszające. Jest to w pewnym sensie zapowiedź "Tratkatu Teologicznego", w którym noblista temat religii i teologii wyczerpie i doprowadzi do literackiej doskonałości.

Czy wędrowaliście kiedykolwiek poprzez meandry literackiego labiryntu, zbudowanego z mglistych metafor, niekończących się powtórzeń, wyliczeń, alegorii, cytatów po to tylko, by na samym końcu zatoczyć pełne koło i odkryć nic ponad bezkresną pustkę? W taki właśnie sposób wykreowana jest “Melancholia” Bieńczyka, który w mistrzowski sposób pisze o stracie, nieobecności organizującej istnienie. Autor poruszając wszelkie możliwe figury melancholii, wyliczając każdy jej przejaw, sposób, w jaki niewidzialny czarny duch rozpaczy atakuje nas, stara się oswoić problem, wyznaczyć granice. Dla Bieńczyka melaine koina staje się nie tylko stanem (chorobowym), lecz kulturowym uwarunkowaniem stwarzającym jednostkę nowoczesną. Dojmujące, obezwładniające ducha i ciało uczucie straty buduje zatem poczucie nietrwałości istnienia, przemijalności wszelkiego piękna, kruchej delikatności stworzenia. W tej pozornie luźno skomponowanej konstrukcji tkwi siła kreatorska, chęć eksploracji i empiryczność nastawienia. Równocześnie teksty kreślą wyjątkową sieć tkaną z delikatnych, ale i kanciastych, chropowatych słów. Są to maski przywdziewane przez Bieńczyka, cierpiętnika wykorzystującego wachlarz form odpowiednich, oksymoronicznych do wyrażenia słynnego „nic, które boli”, dojmująco odczuwanego całym ciałem i duchem. Melancholia w ujęciu autora zionie brakiem nadziei, czystą, niezgłębioną rozpaczą. Podmiot piszący jest uwięziony w fantasmagorycznej wizji rzeczywistości, w której czarna żółć sączy się spomiędzy wyrazów. Ucieczka między słowa jest jednak pozorna, akt pisania jest jedynie rondem, cieniem pochwyconej idei. Ponadto jest próbą uchronienia przed bezsensownością istnienia, to stwarzanie struktur świata przez narrację. Melancholia to także osobliwy filtr, przez który podmiot spogląda na otaczające realia – zaczernione, nieprzeniknione, zimne realia, nieprzyjazne i zobojętniałe. Rzeczywistość trwająca wokół to rodzaj pokoju, metaforycznej przestrzeni, zagraconej przez stosy piętrzących się przedmiotów; to świat zawalony rupieciami, w którym każdy z nich, w mniejszym lub większym stopniu, przypomina o niemożliwej do odzyskania utracie.

Tej książki nie można przeczytać w tramwaju czy w kolejce do lekarza. Beckett wymaga ciszy, skupienia, wręcz egzegezy jego słów. Porażający minimalizm: rekwizytów, ruchu, postaci. Jednocześnie prawdziwa burza jeśli chodzi o sferę duchową. Czytając kolejne utwory czułem się jak uderzony jakimś porywem wiatru, który dmie przez wszystkie strony. To jest teatr podany w formie pisanej. Takiego scenariusza nie da rady spieprzyć. Jestem pod wrażeniem.

"Sproszkowanie" i cząstkowość Becketta (urywane zdania, przeskoki, zmiany tonacji i tempa, tematów i emocji, odbijanie piłeczki, pauzy, szereg jałowych czynności), pomimo, że z pewnością z góry zaplanowane tj. z założenia wyrażające pewne właściwości absurdalne ludzkiej egzystencji według autora; są niestety ciężkostrawne w formie pisanej; w ten sposób Beckett jest nie tylko naczelnym dramatopisarzem frustracji ludzkiej, lecz i frustracji czytelniczej. Chyba trzeba będzie pokusić się o obejrzenie jakiejś inscenizacji.

Są trzy powody (poza oczywistym. czyli dla miłośników Becketta do których ja się nie zaliczam) dla których uważam tę książkę za wybitną. Pierwszy -to obraz pasjonata i prawdziwego intelektualisty, który autentycznie żyje tym, czym się zajmuje i robi to w sposób wysoce kreatywny. Drugi to wspaniałe studium przypadku -życia opozycjonisty ideowego w PRL-owskiej rzeczywistości życia ludzi nauki i kultury. Trzeci to przykład literackiego mistrzostwa w opisywaniu trudnych interpretacyjnych doświadczeń literacko- filozoficznych w połączeniu z równoległym opisem codziennych realiów ( spore fragmenty czytałam na głos by lepiej usłyszeć piękną frazę językową)

Nie jestem bardzo oczytany w materii Le Clezio - raptem trzecia pozycja.Nieźle napisane, osadzone w brutalnych realiach Meksyku, próba nakreślenia utopii - wszytko rozumiem jednak jedno zastrzeżenie- zbyt to bliskie "Wyspie" Huxley'a - przypadek czy nadmiernie eksploatowana inspiracja? Wołałbym pierwszy scenariusz.

Książka nie jest nowością. Natomiast bardzo lubię twórczość Stefana Chwina. Tematyka wojny i powojenne losy ludzi zamieszkujących Wolne Miasto Gdańsk są bardzo ciekawe. Tygiel Polaków i Niemców na tych terenach jest bardzo interesujący. Czas wojny, a w samym "Hanemannie" tematyka powojennego wysiedlania Niemców jest niezwykle ciekawa.

Majstersztyk! Tryby wielkiej machiny narracyjnej, obracające powoli wszystkimi elementami opowieści. Opowiedziana historia, ta która teoretycznie jest głównym wątkiem (Feuchtmeier) ma charakter pretekstowy. Jest poziomem zero, na którym (i pod którym) budowana jest cała misterna konstrukcja tej książki. Tak naprawdę ta powieść jest o tworzeniu, o tym jak pisarz pracuje i z czym się mierzy. Jako miłośniczka komentarzy metatekstowych nie mogę nie zachwycić się opowieścią snutą w ten sposób (chociaż snucie brzmi na to nieco zbyt poetycko, bo choć nie odmawiam "Trybom" metaforyki, to odczuwam potrzebę bardziej technicznego języka, mówienia o konstrukcji). Czytanie było dla mnie czystą przyjemnością, warto było się nieco wysilić, żeby nadążyć za budowanymi tu strukturami i być w stanie śledzić wątki. Niesamowicie ciekawy był sposób przedstawienia narratora, w fantastyczny sposób pogłębiający szkolny banał, że narrator jest też bohaterem (ale tutaj przecież narrator nie jest pierwszoosobowy). To nie jest powieść do czytania w tramwaju ani gdzieś na szybko, w biegu. Jest niepozorna rozmiarem, acz wymagająca. Trzeba jej poświęcić trochę czasu i cierpliwości, ale naprawdę warto.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Zdumiewająca książka. To wiersz prozą pisany. Proszę spróbować czytać — akapit, fragment — każde zdanie od nowej linii; czasem ,,słychać’’ Zagajewskiego, innym razem Szymborską :) Gdybym nie wiedziała, że autorką jest doceniana pisarka i tłumaczka — pomyślałabym: genialne zapiski schizofrenika! Niekoniecznie pisarza, ale na pewno artysty. Ktoś skwitował: „fanfaronada” i to także się zgadza. Nie ma nic przewidywalnego w tej opowieści, złożonej z misternie i obrazowo rozbudowanych zdań, opisujących miasto językiem dosłownym i klarownym. Bo pisarka w każdym zdaniu podmalowuje na wskroś materialne miasto jakimś autorsko spekulatywnym określeniem.. I tak dochodzi do własnego widzenia miasta, miasta - idei. Myślę, że podczas pracy twórczej odbyło się jakieś niezwykłe aluzyjne k o d o w a n i e treści, przeto trudne do objęcia pospolitemu czytelnikowi. Ale skoro powstają filmy animowane o podobnej tematyce i estetyce — dlaczego nie mogą książki? Dla mnie ta opowieść jest o niczym innym jak o mieście właśnie. Nie szukam zamienników i metafor. Miasto w „Snach i kamieniach” widziane jest jak we śnie, niby znajome i namacalne, ale niech nas nic nie zmyli ! — to sen Magdaleny Tulli. Jeśli ta wizja wyda się komuś wydumana, sfingowana czy dziwaczna — no cóż — każdemu roją się inne sny! 10/10 (na pewno w swojej kategorii).

Ja po prostu uwielbiam styl pisania tego pana, nawet najkrótsze jego szkice czy felietony dają mi nieraz do myślenia bardziej niż najgrubsze dzieła światowej literatury. Z tego zbioru najbardziej polecam tekst "Kto jest ważny?" oraz wierszowane "Ballada o powstaniu", "Boże jedyny..." i "Kto ty jesteś...".

W nowelach Manna niewiele się dzieje, akcja toczy sie niespiesznie, brak w nich dramatycznych zwrotów akcji - a jednak są piękne. Ich bohaterami są ludzie odrębni, inni od wszystkich, nadwrażliwi. Nieco zapomniany obecnie (u nas) pisarz wywarł swego czasu duży wpływ na polską literaturę, a jego wizyta w latach międzywojennych była dla rodzimych twórców ważnym wydarzeniem. Pięć noweli z tego zbiorku idealnie pokazuje rozwój talentu Manna na przestrzeni 30 lat. Pierwsza powstała jeszcze w XIX wieku, ostatnia tuż przed narodzinami III Rzeszy. Najbardziej znana, tytułowa, opowiada o samotności artysty który, kochając ludzi "blondwłosych i zwyczajnych", jest od nich diametralnie różny i pół życia minie nim się z tym pogodzi i zrozumie, że ceną jego talentu i wyjątkowości jest samotność i niedopasowanie. Tonio Kröger to alter ego pisarza, który również był mieszanką wybuchową temperamentnej latynoskiej matki i przyziemnego solidnego ojca-Niemca. I tak samo jak Tonio był biseksualny (jednak w przeciwieństwie do swojego bohatera założył rodzinę i spłodził sześcioro dzieci). Kończący książkę "Mario i czarodziej" napisany w czasie kiedy we Włoszech triumfował już faszyzm, a w Niemczech za trzy lata mieli przejąc władzę hitlerowcy, pokazuje jak łatwo charyzmatyczna jednostka może narzucić tłumowi swoją wolę, zmanipulować go i zmusić do niechcianych nawet działań. Narrator jest jednym z obezwładnionych przez "czarodzieja" - jedyna iskierka nadziei to ludzie tacy jak Mario, który potrafił wyrwać się spod jego wpływu. "Mario i czarodziej" dobitnie ukazuje poglądy pisarza, który odważnie wypowiedział się przeciw nazizmowi, przez co w 1933 musiał na zawsze opuścić ojczyznę. A mnie, tym razem, najbardziej spodobała się krótka i niepozorna "Katastrofa kolejowa", świetna jest. Tonio i opowiadanie o psie mocno mnie znużyły. Wybór opowiadań niemieckiego noblisty: 6/10

Tak, tak, oniryczna, surrealistyczna, (może nawet) zabawna. Wydawca zechciał tymi trzema przymiotnikami ową powieść określić. Ten oniryzm, to najprostrzy wybieg, żeby nie musieć wziąć odpowiedzialności za fabułę. Niech będzie, bo i nie o nią w książce chodzi. Warto po Różyckiego sięgnąć ze względu na język. Wytrenowany w formach krótszych i lirycznych zręcznie bada możliwości opisu rzeczywistości. „Na łóżku zmierzwiona pościel, skołtuniona kołdra, obok niej kobieta naga, zielonkawa lekko, rozczapierzona, ulepiona z plam, pulchna, lecz chuda, coś nie tak, nielogiczna, z kreską czarną, z czerwoną kreską, nabrzmiałą wargą, sutkiem, sklejonym włosem. (...) Poznajesz Anielę? (...) Pościel wzburzyła się, Aniela dym wypuściła, jakoś stęknęła, usta otwarła nabrzmiałe, lśniące. Coś powiedziała, cętki sine pojawiły się na jej ramieniu. (...) Dym puściła, oko jej zsunęło sie nieco, warga zwisła. Mruknęła coś, podciągnęła kolano. Kreska czarna, kreska czerwona, purpurowa nawet. Nie wierzyłem, pomyślałem: knuje coś. Ale jakby się ukonkretniała właśnie, z galaretki w kandyzowany owoc przechodziła.”

Wbrew niektórym negatywnym opiniom, to jest świetna książka. Marek Bieńczyk napisał antyromans poetycki. Wiele środków stylistycznych użytych w tym love story na opak skłania ku temu, by nazwać tę książkę poetycką. Świetne porównania, cudne metafory, animizacja. Autor miał pomysł literacki i go świetnie zrealizował. Bieńczyk prowadzi grę z odbiorcą raz ma nim być czytelnik jednostkowy, raz zbiorowy. Teksty w opowieści to opowiadania narratora, ale autorem pierwszego o Nicku i Mardge jest Marek, drugiego jest Noir Tango. Jest wiele nawiązań do motywów znanych z literatury polskiej: motyw tańca, uczty z "Pana Tadeusza" , motyw gestu z powieści Gombrowicza. Mamy też parafrazę wiersza Mickiewicza "D ...M". Jest wiele scen zabawnych, np. mowa na otwarcie stołówki. Podobała mi się ta książka. Marek Bieńczyk w "Terminalu" pokazał klasę i tak jest do dziś. Literatura polska łat 90. wysokich lotów. Teraz już po latach trzydziestu można tę książkę nazwać klasyką. Choć nie każdy autor tego sobie życzy . Polecam polonistom, (bo wstyd tego tekstu nie znać) , ale także miłośnikom dobrej literatury polskiej.

Paweł Huelle, polski pisarz i prozaik, nauczyciel języka polskiego, wykładowca na kierunku reżysersko-operatorskim i wykładowca filozofii. To nazwisko, które co jakiś czas przewijało się mi przed oczami, zanim w moje ręce trafiły „Opowiadania na czas przeprowadzki”. Pierwsze z nich prowadzą czytelnika do okresu powojennego, nad Mołtawę, gdzie jeszcze dobrze tam przez lata zakorzeniony duch niemieckości ciągle unosi się nad Gdańskiem, a traumatyczny koszmar wojny nadal jest obecny w niełatwych polsko-niemieckich relacjach. Polacy, którzy po zasiedleniu tych terenów nie od razu poczuli się tam jak w swojej ojczyźnie i Niemcy, którzy pomimo świadomości nowych granic ciągle odczuwali, że są u siebie. Wszechobecne ślady niemieckości, jednym tak obce, drugim tak bliskie, potwierdzały paradoks tej sytuacji. W pierwszych opowiadaniach jawi się przed czytelnikiem powojenna Polska, naznaczona trudnościami i problemami rozkwitającego PRL-u. To zwyczajne historie o codziennym życiu, w których szczególnie widoczna jest dbałość o wychowanie dziecka w klimacie rodzinnych wartości. Opowiadania budzą sentyment do dawno minionych czasów, kiedy relacje sąsiedzkie były niezwykle bliskie, dzieci swobodnie i bez nadzoru dorosłych penetrowały okoliczne zakamarki, mężczyźni byli szarmanccy, a kobiety kojarzono z ciepłem ogniska domowego. Te pierwsze historie widziane i opisane są z poziomu kilkulatka. Bohater pierwszego opowiadania, tytułowy stół, to zdobycz powojenna. Zwyczajny, wysłużony mebel, wokół którego toczą się rozważania na temat życia, egzystencji i ludzkich priorytetów. Stół jawi się tu jako symbol. Symbol spajania rodziny, przemijania ale też pojmowania etyki. Opowiadania rosną i dojrzewają wraz z bohaterem, zmieniając dziecięce widzenie świata w dorosłe postrzeganie rzeczywistości. Wrażenie robi opowiadanie „Wuj Henryk”, nie tylko z powodu doskonałego szkicu głównego bohatera czy pojawiających się tu elementów baśniowych, ale również z powodu zaskakująco trafnej wizji przyszłości Polski i jej miejsca w Europie. W zbiorze poruszony został też problem traumy dziecięcej, rzutującej na resztę życia i stanowiącej nieuleczalne źródło emocjonalnego chłodu. To plon braku miłości ojcowskiej, pomimo jego fizycznej obecności. Nigdy nie uleczony ból, który ostatecznie kończy się w szpitalu psychiatrycznym. Każde z opowiadań ma własny, wyjątkowy klimat, odrębną historię, odmienne emocje i przesłanie. Wszystkie mają własną, niepowtarzalną interpretacją rzeczywistości. Potrafią rozbawić, wzruszyć, zasmucić, otulić melancholią. Pierwsze historie, widziane i opisane oczami kilkulatka rysują jego świat budowany na ufności, ciekawości i poznawaniu rzeczywistości Z każdym kolejnym wzrasta dojrzałość narratora. Jednocześnie pojawia się tu coraz śmielej wprowadzany duch mistycyzmu, gdzie splatające się różnorakie linie czasowe nadają narracji metafizyczny wydźwięk. Wysoko należy ocenić styl, w jakim Paweł Huelle napisał swoje opowiadania. Udało mu się oczarować czytelnika stworzonym przez siebie światem, w którym wyobraźnia z lekkością maluje przed oczami wypełnione czereśniami, gruszami i renklodami sady, a aromat czarnych, dojrzałych w słońcu porzeczek, kurz upalnego lata czy woń kadzidła w świątyni odbiera się wszystkimi zmysłami. Paweł Huelle okazuje się być finezyjnym obserwatorem i doskonałym analitykiem relacji międzyludzkich. Jego bohaterowie to intrygujące, bogate wewnętrznie postaci, a język opowiadań pod względem literackim znakomity. „Opowiadania na czas przeprowadzki” to jedna z tych książek, po których zamknięciu czuje się niedosyt. Bo chciałoby się więcej i więcej……I choć przede mną do odkrycia jeszcze cały dorobek literacki Pawła Huelle, to jednocześnie żal, że już nic nie wyjdzie spod jego pióra.

135/130/2025 Bardzo zróżnicowany zbiór opowiadań, nawet według najprostszego kryterium, czyli długości :-) Ale po kolei. "Upadła" to opowiadanie o nieszczęśliwej miłości, wspominanej po latach. Bardzo dobre. Dwa kolejne, "Mały pan Friedemann" oraz "Pajac" zaczynają się trochę w klimacie "Buddenbrooków": mieszczańska rodzina, trzy siostry (dwie chude i jedna gruba), pokój z krajobrazami, teatr lalek, śmierć na udar... jednak z czasem przechodzą w kolejne opowieści o nieszczęśliwej miłości. "Friedemann" podobał mi się bardzo, "Pajac" trochę mniej, ale oba opowiadania są świetne. "Luizka" też opiera się na tym uczuciu, a kończy się chyba najbardziej dramatycznie ze wszystkich w tym zbiorze. "Szafa. Historia pełna zagadek" jest opowiadaniem z innej bajki, pasowałaby do zbiorku opowieści niesamowitych. Niezbyt moja bajka, chociaż lubię takie klimaty z dreszczykiem. "Tristan" - to z kolei prototyp "Czarodziejskiej góry", tylko uzdrowisko dla tych z chorobami piersiowymi nie jest w górach szwajcarskich jeno nad morzem niemieckim (oraz między innymi polskim). A główny bohater, pan Kloeterjahn, to jakby Peeperkorn, nie tylko z powodu podobieństwa w nazwisku. Tak samo dziwacznym. I znowu miłość się pęta w tym opowiadaniu. Bardzo dobre. Mniej rozmemłane niż "Czarodziejska góra", co jest zaletą. "Tonio Kroeger" mniej mi przypadł do gustu, zdaje się, że właśnie przez rozmemłanie tytułowego bohatera. "Z rodu Waelsungów" to opowieść o miłości wynaturzonej, ale bardzo dobra. "Anegdota" jest chyba najkrótszą opowiastką w tym zbiorze, ale ma kopa, podobnie jak "Katastrofa kolejowa", chociaż ich tematyka jest zupełnie różna. I kolejne opowiadanie o miłości - "Śmierć w Wenecji". Do tego z polskim wątkiem oraz opisem zębów jak w "Buddenbrookach". Świetne. Przez kolejne, "Pan i pies", nie przebrnęłam. Prawie sto stron o psie??? Nie mam nic przeciwko zwierzętom, ani absolutnie nie zaliczam się do tych, którzy uważają, że dla psa to najlepsza jest buda, krótki łańcuch i żarcie dwa razy na tydzień, żeby zły był. Broń Boże. Ale tak długiego opowiadania o psiaku (także o jakimkolwiek innym zwierzu) nie jestem w stanie czytać. Tym bardziej, że nasze wyobrażenia o wyobrażeniach i przeżyciach psa są tylko wyobrażeniami... Przeskoczyłam więc do "Nieładu i wczesnej udręki" - przepięknego opowiadania o miłości do dziecka w scenerii mieszczańskiej, którą bardzo u Manna lubię. A ostatnie, "Mario i czarodziej", znowu niebzyt w moim guście. Może przez to, że opisuje hochsztaplerskie hipnotyzerskie sztuczki? Podsumowując, bardzo dobry zbiór, przede wszystkim z miłością w tle lub na pierwszym planie. A realia to XIX-wieczne Niemcy: przyjęcia, tańce, wywczasy i wyszkolona służba. Bardzo dobra literatura.

Bez wątpienia Mrożek wielkim pisarzem był. Jednak lepiej mi się czytało o Mrożku, niż samego Mrożka. "Wybór opowiadań" zawiera w sobie utwory z "Półpancerzy praktycznych", "Słonia", "Monizy Clavier" i "Dwóch listów". Im wcześniejsze, tym zabawniejsze i ciekawsze. Mrożek pisze bardzo nierówno. Niektóre opowiadania łykałem na raz, inne męczyłem. Niewątpliwie jednak inteligencji odmówić mu nie można. Mrożek gra formą, bardzo jest w tym podobny do Gombrowicza, tyle że bardziej od niego przystępny i przyjemniejszy w odbiorze.

Jak przystało na kobietę nieprzystojnie fatalną z rozkoszną zgrozą stwierdziłam zdradę autora! Ujawnia istnienie naszego tajnego stowarzyszenia w sposób nieznośnie dosłowny choć w znośnym stylu. Zarówno ja, samotnicza maszyneria, jak i mój sobowtór, z którym żyję w pełnej napięcia relacji, jesteśmy samobójczo dozgonnie z wdzięcznością zdruzgotani! PS Noszę się z myślą o napisaniu "Przenośnej histerii liberatury krótkiej". Czy to będzie plagiat?

MĘKA KARTOFLANA. ...czyli z każdej granicy strony. Czego w tej książce nie ma? Elektryzujące sytuacje spotkania Polaków z Niemcami, rozwijające się siłą rozpędu pamięci o wojnie – są. Portret staczającej się alkoholiczki – jest. Wieśniaccy Polacy, którzy wyrwali się poza granice „matecznika” - są. Wulgaryzmy – całe kopy. Absurd i groteska – im dalej, tym więcej, aż do zbrojenia ziemi krzyżami przeciwko szatanowi. No i Bruno Schulz. „Męka kartoflana” jest zbiorem opowiadań Janusza Rudnickiego, które jako takie muszą reprezentować różny poziom. Poniżej kilka słów o wybranych. Szczególnie dla mnie interesujące są utwory koncentrujące się na przemyśleniach Rudnickiego dotyczących twórczości Schulza oraz zapisków Nałkowskiej i Dąbrowskiej. Autor „Męki kartoflanej” nie uznaje w tym przypadku kompromisów i uderza wszystkim co ma w pisarzy, można powiedzieć, pierwszej wielkości wśród gwiazd naszej literatury. Nie obawia się krytykować autorów, co chwilę rzuca cytatami i sprawnie porusza się po niemałym przecież dorobku pisarzy. Jego impresje są zupełnie inne od powszechnie znanej praktyki interpretacyjnej. Rudnicki śmiało sobie poczyna z sylwetkami pisarzy i bezlitośnie czepia się szczegółów, wytyka usterki, powtarzalność i nieautentyczność. Czyta się to wszystko jednym tchem, momentami aż trudno nadążyć za porywającym stylem autora. Jest to doświadczenie odświeżające w stosunku do prac krytyków piejących z zachwytu nad twórczością „klasyków”. A jednak nie odnosi się wrażenia, że Rudnicki kopie leżącego. Nie znęca się on nad opisywanymi sylwetkami, lecz jego krytyka jest rozmyślnie rozdmuchana i jednak podszyta szacunkiem do wziętych na warsztat, czy też pod ostrze pióra, pisarzy. Opowiadania portretujące alkoholiczkę Uschi aż kipią od fizjologii. Ociekają potem, brudem i wymiocinami. Ciężko powiedzieć, jak w wielu miejscach książki, gdzie kończy się inspiracja prywatnymi doświadczeniami Autora, a zaczyna wyobraźnia. Pisarz stworzył tutaj bardzo plastyczny obraz fiksacji i nienawiści maskującej fascynację. Co do reszty utworów, skwitować je można terminem „groteska”. Sytuacje z życia codziennego nagle nabierają innego znaczenia i zdarzyć się może dosłownie wszystko. Ulubionym chwytem Rudnickiego jest przepis następujący: wrzucić do jednego worka grupę wybraną z zestawu Polacy/Niemcy w scenerii Polski/Niemiec, zamieszać, potrząsnąć i spróbować, co z tego wyszło. A wychodzi zazwyczaj napędzająca bohaterów tajona nienawiść, skrywana uraza i maskowane kompleksy. Polacy przedstawiani przez Rudnickiego, to ci, których znamy, choć znać byśmy nie chcieli. Reprezentują sobą szerokie spektrum negatywnych stereotypów. Każdego można określić etykietą złodzieja, degenerata, idioty. Obrywa się od Rudnickiego Polakom, obrywa przy każdej okazji. „Taś, taś, Polaczki!”, pisze Rudnicki i przywabione stadko stawia w coraz dziwniejszych sytuacjach. Groteska króluje, absurd goni absurd, pojawia się romantyczna symbolika wraz z zestawem wszelkich rekwizytów od rozdętej martyrologii, wielkiej sprawy narodowej i patriotyzmu. Rudnicki całą tę graciarnię polskiej literatury wsmarowuje w błoto, dając chyba wyraz swoim przekonaniom na temat poruszania tych kwestii w książkach. „Męka kartoflana” zaczyna zalatywać Gombrowiczem i wszystkim, co z tego wynika. Warto przeczytać, ze względu na dystans Autora do świata, ludzi, siebie samego, a szczególnie wobec pisarstwa. Dla kogo? Dla spragnionych komentarzy do twórczości Schulza, nieoklepanych i świeżych. Dla zafascynowanych relacjami polsko-niemieckimi. Dla Polaków z dystansem do siebie. Nie dla tych, którzy: mają alergię na potoczysty styl strumienia świadomości; nie trawią romantyzmu nawet obśmiewanego; nie przepadają za groteską; bulwersują się dostrzeganiem śmieszności w mitach narodowych; obrażają się za krytykowanie Schulza; wieszczów.

Niewielka powieść napisana w formie dziennika, w której tytułowa łazienka jest tylko punktem wyjścia, pretekstem do snucia surrealistycznej opowieści. Zblazowany narrator opisuje następujące po sobie wydarzenia, sennie, prawie w bezruchu, punkt po punkcie, zapętlając w końcu opowieść, ale kto by to zauważył...