Bitwa jutlandzka

Opis kampanii na Okinawie od kwietnia 1945 roku. Przybliżenie realiów tego okresu wojny, lądowanie i walki na wyspie. Dodatkowo opisane ataki kamikadze na amerykańskie okręty, a w szczególności na lotniskowce i wysunięte w patrolach niszczyciele. Opisany również rejs eskadry super pancernika Yamato w jego samobójczej misji.

Książka kupiona w 1976 roku i będąca przez wiele lat Biblią w zakresie wojny na morzu w czasie II wojny światowej. Z latami przy dostępności innych książek wojenno-morskich napisanych w oparciu o nowe źródła odrobinę straciła na swojej wartości. Zdarzają się pewne braki (bitwa brytyjskich krążowników z niemieckimi niszczycielami w 1944 roku w Zatoce Biskajskiej, czy braki w załączonym Wykazie flot - niepełna lista brytyjskich krążowników typu Fiji ), ale zawsze pozostanę jej wiernym czytelnikiem .

Kolejna książka, z której mogłem się czegoś nauczyć. Obecnie zapewne ciężka do strawienia bo przedstawiająca Imperium Rosyjskie jako państwo walczące o niepodległość innych państw (Bułgarii). Autor cytuje sporo relacji świadków i choć wydaje się, że w ten sposób sztucznie wydłuża treść książki to relacje te wnoszą wiele interesujących opisów. Mankamentem jest rozdział o Polakach uczestniczących w tych wydarzeniach. Jest on dołożony nieco na siłę.

Ostatnio opublikowano interaktywną mapę z zatopionymi okrętami. Oprócz nazw są też nazwy krajów, które tego dokonało. Sporo czerwonych kropek jest wokół Japonii i właśnie tytułowym Archipelagu Bismarcka. Z racji tego zostało ono nieoficjalnie nazwane "żelaznym dnem". I właśnie o tym, jest ta książka.

Ciekawa książka i niektóre rozdziały bardzo wciągające. Te wciągające są bardzo żywo opisane, przeplatane są wspomnienia uczestników. Inne trochę mniej (zbyt sprawozdawcze IMO). Ksiązka pisana w innym ustroju, więc pewne fakty nie są opisywane (np. co wydarzylo się z adm. Xawerym Czernickim po wzięciu do niewoli przez sowietów).

Chciałem zasygnalizować bardzo istotny problem z tym konkretnym wydaniem którego okładki są pokazane. To wydanie jest nie pełne nie wydano tomu 3. Owszem stare wydanie z przed lat składało się z dwóch tomów ale to jest wydanie w niebieskiej okładce. Te nowe kolorowe wznowienie jest nie pełne. Dla mnie to jest granda i bardzo nieuczciwe zagranie w stosunku do klientów.

Dobra książka, choć zawiera masę irytujących błędów w tekście, które potrafią pożądnie wybić czytelnika z rytmu. Mój egzemplarz to wznowienie "edycji limitowanej", która zapewne ograniczyła się tylko do zeskanowania wszystkich stron i udawania, że "robota została już wykonana", całkowicie opuszczając jakąkolwiek korektę. Jak na takie wydawnictwo to lekka żenada... Widać, że publikacja ma już swoje lata i bazuje głównie na książkach wydanych w głębokim PRL-u. Niemniej jednak, czyta się ją szybko i nie trąci taką suchością jak niektóre książki z tej serii.

Perełka dla zainteresowanych tematem. Dla Kowalskiego może być zbyt przytłaczająca detalami o korpusach, brygadach i ogólnie "excelowym" podejściem do wojny. Natomiast zajawkowicze tematu I wojny światowej na pewno się spodoba, dużo danych i perspektywa z obu stron bitwy. Podsumowania powojenne i genezy problemów w obu armiach. Czasami opisy zbyt długie i męczące, ale daje pełny obraz bitwy od strony używania zasobów i planowania taktycznego.

Stosunkowo dobra książka. Ale idąc po kolei: bibliografia nie jest imponująca - co można zrozumieć, bo wymagania serii popularnonaukowej były inne prawie 40 lat temu. Materiał zdjęciowy jest ok, możnabyłoby dorzucić portrety gen. Bohusza-Szyszko, gen. Dietla, Mackesiego, gen. Rugego, adm. Boylego etc. - byłoby fajniej :D. Materiał kartograficzny jest użyteczny po ponad połowie - wcześniej treść książki opisuje tereny poza mapami. Jeśli chodzi o "mięso" to większa część jest napisana poprawnie - dalej ok. połowy maja robi się ciekawiej, a opis samej bitwy (27-29 V) jest najlepszą częścią. Irytującym dla mnie natomiast był fakt że prof. Odziemkowski przez większą część pisał "dowódca 1 półbrygady", nie zdradzając jego personaliów, bowiem dopiero przy "reducie bretońskiej" pojawia się płk. Chłusewicz, ale nie jest wymieniony jako dowódca półbrygady. Kończąc chcę także oddać że papier jest już lepszy niż w HBekach starszych o 2-3 lata i nie ma takiej tendencji do wyrywania się kartek.

Dawno temu czytałem już tę pozycję i po ponownej lekturze ze zdumieniem odkryłem, że dawniej była ciekawsza. Autor w fabularnej wersji przedstawia szereg akcji komandosów brytyjskich, których wspólnym mianownikiem jest desant z morza. Czytając, można dojść do przekonania, że desant najczęściej nie udaje się z powodu niekompetencji dowódców, barku w środkach łączności ale nigdy nie zawodzi ten kto ma: wysadzić bramę doku, podpłynąć kajakiem do okrętu i zaminować go itd. Przykłady indywidualnego bohaterstwa w obliczu śmierci, dla kogoś kto na co dzień może się co najwyżej poparzyć kawą mogą być wstrząsające. A trzeba zrozumieć, że bohaterowie przedstawieni w tej publikacji mają tylko okołu 25 lat. Polecam biurowym malkontentom którzy nigdy nie otarli się o prawdziwe życie.

Pamiętam bardzo dobrze, gdy przed rozpoczęciem nauki w liceum przeczytałem tę książkę latem u dziadków w Krynicy Morskiej. Kupiłem ją w nieistniejącym już dziś salonie Empik przy ul. Narutowicza w Łodzi i to w biegu, gdy zniecierpliwiony ojciec czekał w samochodzie chcąc zawieźć mnie w końcu na wakacje. Wziąłem ją z półki, to był strzał. Na mój młody i chłonący każdą historię z epoki szabli i muszkietu umysł lektura Połtawy podziałała wtedy piorunująco - nie pozostała na mnie bez wpływu niesamowicie klimatyczna okładka nowego wydania serii. Od tamtej pory zaczęła się "faza" na historię Szwecji: książki Petera Englunda i kampanie Szwecją w wysłużonej grze Europa Universalis II... Dziś, po latach, pracę prof. Serczyka oceniam mając trochę więcej doświadczenia i trochę mniej podniecony umysł. W książce przeszkadzać może zbyt rozległy i zbyt odbiegający od sedna opis historii ukraińskiej kozaczyzny w stylu hetman po hetmanie. Samo zaś przedstawienie bitwy przegrywa znacząco z dostępną dla polskiego czytelnika - i w moim odczuciu najlepszą - pracą o połtawskiej batalii autorstwa wspomnianego P. Englunda, w której garstka niebieskich mundurów z pewnym siebie królem poszła w bój, by... zginąć wraz z mocarstwowym statusem Szwecji. Po tej bitwie bowiem "Szwecja zeszła ze sceny historii europejskiej, by zasiąść na widowni".

Moja pierwsza książka historyczna, po którą sięgnąłem zainspirowany okładką w wieku 14 lat. Zachowałem ją do dziś, choć czytałem ją tyle razy, że część kartek jest już tylko luzem. Zwięzła, nie za długa, nie za krótka. Konkretna. Idealnie sformowana treść od powrotu cesarza z Elby i marszu słynnym marszu na Paryż, poprzez przygotowania do nowej kampanii, aż do tytułowej bitwy. Do tego niezbędne mapy oraz ilustracje. Nie jest to praca odkrywcza, ale rolę popularyzatorską spełnia w największym stopniu. Od tej książki rozpaliła się we mnie pasja do epoki, której jeszcze wtedy nie rozumiałem, ale bardzo chciałem zgłębić. Epoki wyprostowanych żołnierzy maszerujących w kolumnach, kawalerzystach odzianych znów w pancerze, niczym w średniowieczu, złotych guzikach i futrzanych czapach. Bagnet, muszkiet, pałasz, szabla. Dramatyczna i ostatnia bitwa wielkiego wodza stała się jednocześnie moją pierwszą, od której czytam i uczę się o innych wydarzeniach z tej epoki po dziś dzień. Poleciłbym każdemu młodemu człowiekowi, który przejawiałby by pasję dla militariów czy historii. Choć ostrzegam, że oceniam "Waterloo 1815" przez okulary z filtrem sentymentu. P.s. No i ta okładka z maszerującą po błotnistej drodze do ostatniego szturmu gwardią...

Jarosław Centek to Autor kilku udanych pozycji naukowych oraz popularyzatorskich poświęconych militariom I wojny światowej. Tym razem podjął się niezwykle trudnego zadania przybliżenia czytelnikom wydarzeń bitwy pod Verdun. Ta gigantyczna batalia, toczona przez 11 miesięcy 1916 r. stała się wręcz symbolem I wojny światowej oraz bezsensownej rzezi, w której zginęły lub zostały ranne setki tysięcy żołnierzy francuskich i niemieckich. Nie przyniosła ani zdecydowanego rozstrzygnięcia, ani też nie zmieniła w większym stopniu sytuacji na frontach. Składała się z setek szturmów i kontrataków na silnie umocnione pozycje, w trakcie których najpierw Niemcy usiłowali przełamać front francuski i zdobyć (zbliżyć się? - nie jest to do końca pewne) twierdzę oraz miasto Verdun. W drugiej połowie roku Francuzi odzyskali znaczną część utraconego uprzednio terenu (zyski i straty obydwu stron nie przekraczały dystansu 10 km.). Ze względu na swój niezwykle krwawy i symboliczny charakter bitwa pod Verdun (zarówno w całości jak i w odniesieniu po poszczególnych epizodów) doczekała się olbrzymiej ilości opracowań (niekiedy niezwykle szczegółowych), analiz strategicznych, operacyjnych i taktycznych, wspomnień i relacji uczestników, wydawnictw źródłowych. Materiały te publikowano przede wszystkim we Francji i Niemczech, ale nie tylko. W odniesieniu do pracy popularyzatorskiej odrębna kwerenda źródłowa (a zachowane akta są niezwykle obfite), jak również wykorzystanie całego ogromu literatury jest po prostu niemożliwe, co Autor na samym wstępie przyznaje. J. Centek pominął więc opracowania szczegółowe (dotyczące działań jednostek na poziomie kompanii, batalionu, pułku i brygady), opierając się na monografiach poświęconych uczestniczącym w zmaganiach dywizjom i armiom. Z materiałów źródłowych skorzystał przede wszystkim z relacji wspomnieniowych. Praca pomija ukazanie przyczyn wybuchu I wojny światowej (były one wielokrotnie omawiane i są dość powszechnie znane), przedstawia natomiast sytuację strategiczną stron walczących w końcu 1915 r. oraz prawdopodobne motywy i cele dowództwa niemieckiego, planującego ofensywę na Verdun. O dziwo, nie są one jasne, co w dużej części wynika z późniejszych prób zrzucenia przez osoby podejmujące najważniejsze decyzje odpowiedzialności za bezsensowną rzeź, do której doszło. Przedstawiały one proces decyzyjny w subiektywnym i stronniczym świetle, posuwały się nawet do fabrykowania dokumentów. J. Centek nie waha się zająć tutaj klarownego stanowiska wobec poszczególnych hipotez na powyższy temat. Charakteryzuje następnie obydwie walczące w 1916 r. armie, omawia też historię powstania oraz fortyfikacje rejonu umocnionego Verdun. Wreszcie część najtrudniejsza i najobszerniejsza - przedstawienie kolejnych etapów działań walczących wojsk. Autor musi tutaj balansować pomiędzy nadmiernym uszczegółowieniem, a zbytnią generalizacją, ograniczany przy tym planowaną objętością publikacji. Z zadania tego wywiązuje się dobrze, czytelnicy bardziej wnikliwi mogą prześledzić koleje trwającej przez cały niemal 1916 r. batalii. Niestety, nie pomagają w tym zamieszczone w książce mapy – mało czytelne, nie zawsze wystarczająco szczegółowe. Wspomniane śledzenie przebiegu bitwy wymaga więc sporego wysiłku, mniej zaangażowani mogą zagubić się w wyliczance kolejnych jednostek oraz nazw fortów, wsi czy innych obiektów topograficznych, które zdobywano i tracono. Na koniec trafne podsumowanie, analiza błędów obydwu stron, konstatacja, że angażując się w bitwę pod Verdun Niemcy zmarnowali uzyskaną w 1915 r. przewagę strategiczną. I to właśnie okazało się najważniejszą, czysto militarną konsekwencją batalii. Były też konsekwencje psychologiczne, Verdun stało się symbolem przerażającej „wojny w okopach”, nasilając we Francji nastroje pacyfistyczne. W okresie międzywojennym usiłowano uczynić pole bitwy miejscem pojednania francusko-niemieckiego, organizowano wspólne zjazdy weteranów. Nic z tego nie wyszło, jak pokazały wydarzenia II wojny światowej. Na osobisty rozkaz Hitlera zburzono wtedy wzniesione przez Francuzów w Verdun memoriały. Odtworzono je po II wojnie, a pole bitwy stało się miejscem symbolicznych spotkań przywódców Francji i Niemiec. Oby z lepszym skutkiem. Na bardzo pozytywnym tle całości opracowania zabrakło mi bliższego omówienia postaci dowódców obydwu stron, a przecież były to osobowości znaczące, które miały często odgrywać istotną rolę w przyszłości. Pod Verdun sławę oraz buławę marszałkowską zdobył np. obrońca twierdzy, Philippe Pétain (jego konkretnych zasług i decyzji – np. bezzwłocznego zorganizowania linii komunikacyjnych, zapewniających naciskanym Francuzom zaopatrzenie – nie podkreślono). Podczas I wojny światowej został bohaterem Francji, podczas II kolaborantem.

Krótki, zwarty i czytelny poradnik jak przegrać bitwę posiadając poważne zadatki do druzgoczącego zwycięstwa oraz jak wygrać wojnę i nic nie zyskać. Autor wprowadza czytelnika zarówno w tło historyczne jak i polityczne konfliktu poświęcając też sporo miejsca opisowi ówczesnej techniki wojenno morskiej. Całość w czytaniu przyjemna, dosyć mocno jadąca po licznych błędach i wypaczeniach popełnionych przez Włochów.

Zaczęło się od bostońskiej herbatki a skończyło pokonaniem brytyjskich wojsk pod Yorktown. Ciekawie opisana amerykańska wojna o niepodległość w jej końcowym stadium kiedy po zwycięstwie pod Saratogą od walki włączyła się Francja .Dla wszystkich którzy wykazują zainteresowanie tworzeniem się USA.

Szykowałem się na książke płaską i traktującą bardzo pobieżnie o temacie jednej z najważniejszych bitew oręża Polskiego. Otrzymałem pozycje w miarę wyczerpującą, trochę z vibem opowieści ala Beevor. W ksiązce przeplatają się jednostki z historią globalną, emocjonująca dla każego Polaka, gdyż okazja do odwrócenia historii była znakomita.

Książka szczegółowo opisuje uwarunkowania historyczne tego okresu średniowiecza na Rusi, oraz umiejscawia Złotą Ordę z jej uwarunkowaniami geograficznymi i politycznymi. Dodatkowo możemy zapoznać się z historycznymi kampaniami które w ostateczności doprowadziło do bitwy na Kulikowym Polu.

Zgrabne omówienie, o chodziło podczas wojny stuletniej. Najpierw Anglicy wykorzystujący niemożliwości Francuzów, wojny domowe obu stron, epidemia, Joanna d'Arc i "przebudzenie" Francji. Same reperkusje dla Europy i obu krajów były dość znaczące. Podobnie jak ze sztuką wojenną. Słynni angielscy łucznicy przestali być tacy super, jak Francuzi zaczęli stosować nowe, niestandardowe i niezbyt przewidywalne manewry na polu walki. Zorganizowanie coś na wzór strzelcy i organizacji pozwoliło Francji ustabilizować sytuację. A Joanna d'Arc podniosła morale króla Francji jak i samego społeczeństwa. Z tego względu Francji przestała opłacać się jako możliwość szybkiego dorobienia się kasy i glorii. Trzeba też wspomnieć o rokowaniach pokojowych, w których to my mieliśmy swój większy w osobie biskupa Lasockiego i mniejszy wpływ. Król Polski jako rozjemca i gwarant pokoju między krajami Europy? Szkoda, że nie wyszło, bo renomę na "dzielni" to wtedy mieliśmy.

Jedna z najważniejszych bitew w historii Polski, a Bellonie udało się wypuścić takiego bubla. Nie wiem czy to tylko kwestia najnowszego wydania, ale nie chcę mi się wierzyć, że ponownie by wydano książkę, która zawiera tyle lapsusów i literówek (coś chyba się też popsuło, jeśli chodzi o skład). Z najśmieszniejszych stwierdzeń, to chyba wojsko kompotowe i kompot zamiast komputu zostaną ze mną na długo. W każdym razie jest to kolejne wznowienie przy którym wydawnictwo się nie popisało. Pomijając już wspomniane aspekty, to książka jest całkiem przyjemna. Podhorodecki, poza polską perspektywą, stawia też mocno na turecką optykę kampanii. Świetne jest pierwsze kilkadziesiąt stron przedstawiających przygotowania i marsz armii tureckiej na Wiedeń opracowany na podstawie źródeł osmańskich. Potem przechodzimy już do tytułowej bitwy oraz skrótowego opisu reszty wojny (Parkany, Mołdawia) która zakończyła się pokojem w Karłowicach. Szkoda, że książka zawiera tylko jedną mapę, jednak widać, że seria pod tym względem poszła zdecydowanie do przodu w ostatnich latach.