Biegnąca z wilkami

"Śmiertelni nieśmiertelni" to wyjątkowa pozycja zarówno pod kątem ujęcia tematu przewodniego jakim jest choroba nowotworowa, a też z uwagi na konstrukcję. Formalnie przypomina pamiętnik, wspomnienia pisane z punktu chorującej Terry oraz Kena będącego osobą wspierającą na tym wyboistym szlaku. Tej książki nie łykasz, a poddajesz kontemplacji każde jej słowo. Oto książka, którą odczytać można na rożnych poziomach, a trafi do czytelnika w zależności od stopnia jego wrażliwości. Uważam, że nie ma znaczenia czy wywodzimy się z kultury Zachodu i jesteśmy przypisani do religii chrześcijańskiej, bo możemy czerpać z różnych kultur by rozwijać swego ducha. Zdarzało mi się usłyszeć, że oddając się rozważaniom nad innymi religiami zdradzamy naszego Boga. Skąd takie pojmowanie? Ucząc się, poznając i doświadczając nowego zgłębiamy przy okazji własną wiarę, przyglądamy się kulturze, w której wzrastamy, nie pozostając jedynie w sztywnych ramach nakreślonych ideologicznie, kulturowo czy społecznie, a sięgamy dalej i dalej. Ta książka Wilbera pokazuje, że poszukiwanie, medytowanie, transcendencja, odwoływanie się do innych kultur, metod i wierzeń nas nie zabija, a przeciwnie, buduje pełny obraz rzeczywistości i rozwija naszą świadomość. Wszelkie systemy mogą być sprzymierzeńcem w walce z wrogiem, który nas bezpośrednio atakuje. Książka powinna uświadomić nam, że tu gdzie żyjemy duch nie istnieje bez ciała, ale i cielesność stanowi integralność z duszą, więc gdy coś psuje się w ciele nie można tylko skupiając się na cielesnej postaci choroby. Jeśli mamy silną motywację do przeżycia, którą być może dają nam najbliżsi, ich zaangażowanie i szczere oddanie albo wcześniej założony cel do osiągnięcia, a może wiara tak nas buduje, że pokonujemy przeszkody, a szczęśliwcy mogą mieć to wszystko razem i jeszcze więcej, gdy przychodzi im zmierzyć się z nieuleczalną chorobą, to już jesteśmy wygrani bez względu na ostateczny wynik. W ujęciu Kena Wilbera dostajemy szeroki szeroki plan, w którym rozgrywa się najtrudniejsze pięć lat jego życia jako osoby wspomagającej podczas choroby jego żony Terry. Niezwykle emocjonujące i dramatyczne mierzenie się w walce z nowotworem poprzez sięganie do chemioterapii, naświetleń, leków przeciwnowotworowych oraz różnych alternatywnych metod skutecznego oddziaływania na guzy, jak wzmacniająca dieta, witaminy, ruch, medytacja, wizualizacja, odwiedzanie różnych miejsc i ludzi mogących pomóc, ale nie skupianie się tylko na guzie. A w tym wszystkim postawa i przemiana Terry, która w swoje czterdzieste urodziny przyjmuje imię Treya (wybór nie bez znaczeni), która wsłuchuje się w siebie, podejmuje decyzje, walczy, zmienia się jej świadomość, postrzeganie pewnych prawideł, bo znajduje w tym wszystkim to, co daje jej siłę, co ostatecznie ukierunkowuje jej ducha. Dzięki tej książce zahaczymy o różne teorie, m.in tę zbudowana przez Levensona, o sensie której rozmyśla zarówno Treya, jak i Ken z punktu widzenia swojego życia, a która głosi: "ludzie są bardziej podatni na raka, jeśli jako dorośli mają trudności w kontaktach z ludźmi, przejawiają tendencje do hiperindywidualizmu, zbyt są skupieni na sobie, nigdy nie proszą o pomoc, zawsze usiłują wszystko robić na własną rękę. Stres, który się w nich gromadzi, nie uwalnia się w związkach z innymi ludźmi, kiedy prosi się o pomoc czy uzależnia się od kogoś. Ten skumulowany stres nie ma więc żadnego ujścia i dlatego tacy ludzie, jeżeli mają genetyczne skłonności do raka, pod wpływem napięcia mogą zachorować." (s.296) Natomiast "Nowa szkoła psychoneuroimmunologii znalazła przekonywujące dowody na to, że myśli i emocje wywierają bezpośredni wpływ na układ odpornościowy.(...) Udowodniono zwłaszcza, że wyobraźnia i wizualizacja są najważniejszymi składnikami tego "niewielkiego, ale istotnego" wpływu umysłu na ciało i układ odpornościowy." (s.323/324). To podkreśla, jak istotne jest spojrzenie na człowieka jako całość, co przez cały czas robią bohaterowie. Jednak najwyższą wartością tej publikacji jest ukazanie zarówno świata Trey, jej walki fizycznej oraz przemyśleń przelanych na papier, a jednocześnie pokazanie, jak funkcjonuje partner, osoba wspierająca, która również cierpi, zmaga się z wysokim stresem na co dzień, a która przez innych może być postrzegana jako ta, która nie ma prawa do użalania się, bo to nie jego zabija nowotwór. A przecież przezywanie głębokiego cierpienia jest równie destrukcyjne i rujnujące zdrowie. Przy czym Kena rzeczywiście w pewnym momencie dopada nieznana choroba, czemu ten przypisuje znamiona depresji, jednak ta ustępuje wraz z prawidłowo postawioną diagnozą. Czytając pewien rodzaj książek mamy szczególną predyspozycję do oceniania postaw bohaterów, gdy nie zgadzamy się z ich decyzjami, bo my byśmy tak nie postąpili, bo to niemądre, bo tak nie można, przemawiał przez nią/niego egoizm i tak dalej. Uważam, że po przeczytaniu "Śmiertelnych nieśmiertelnych" takich głosów pojawiła się znikoma ilość. Nie wiemy na pewno jakich decyzji możemy spodziewać się po sobie, nawet jeśli w tej chwili mamy ugruntowane podejście do zasadniczych spraw. A jeśli nadal z całym przekonaniem wierzymy, że w danej sytuacji postąpilibyśmy w określony sposób, to prawdopodobnie nie zrozumieliśmy treści tej książki.

Całkiem spoko. Podoba mi się wyjaśnienie dylematu przez pojęcia cienia, animusa, animy i projekcji. Przemawia do mnie wyjaśnienie przedstawione przez autorkę. Spokojnie, poprzez analogię można odnieść tę wiedzę do innych płaszczyzn życia. Rozumiem, że autorka działała na dużym stopniu ogólności, jednak nawet biorąc na to poprawkę, myślę że warto byłoby pogłębić i rozbudować obraz o szersze wyjaśnienia niż tylko odniesienia do patriarchatu. Tak aby współczesne kobiety, nie tylko te identyfikujące się z 'silną kobietą' znalazły wskazówki dla siebie. Sama nie odnalazłam się w obrazie kobiety przedstawionej przez autorkę. Mimo to książka ciekawa, warta przeczytania.

"Napisałem tę książkę z miłości i wdzięczności dla kobiet. W nadziei, że lepiej zrozumieją swoje położenie i jego uwarunkowania. Napisałem ją też dla mężczyzn i dla siebie, abyśmy rozpoznali naszą dziejową ignorancję i pychę, i zechcieli się od nich uwalniać. " Czy ksiązka, która miała swoją premierę prawie trzydzieści lat temu może być ciągle aktualna? Autor, który jest psytoterapeutą zawarł tu cykl wykładów i rozmów ze słuchaczami. Rysuje nam również swoją perpektywę, punkt widzenia w temacie cywilizacyjnej i psychologicznej sytuacji kobiet. Ukazuje jakważne znaczenie mają kultura, religia czy obyczajowość. To przerażające jak wiele my kobiety dxwigamy na swoich barkach. Dziedziczonych od setek lat obciążeń i traum. W książce sięga także do archetypów i stereotypów dotyczących kobiecości i męskości. Matka i córka, grzeczna ułożona dziewczynka cicha i uczynna. Podległa ojcu a później mężowi. Co ważne nie odpuszcza tematu kobiecej seksualności i sensualności. Polecam. Książka o kobietach dla kobiet i nie tylko. Choć nie brak tu merytorycznego podejścia do tematu męczyły mnie trochę generalizacja i uogólnienia. Miało być szybko i w skrócie i tego rozwinięcia mi trochę zabrakło.

„To nie bajka” to książka, która zaskakuje, zmieniając nasz sposób patrzenia na klasyczne baśnie. Psychoterapeutka Katarzyna Miller i dziennikarka Tatiana Cichocka zabierają nas w niezwykłą podróż przez znane wszystkim historie, ukazując je w zupełnie nowym świetle. To nie tylko analiza baśni w kontekście psychologicznym, ale także głęboka refleksja nad współczesnym życiem, pełnym tęsknot, problemów i radości, które możemy znaleźć w losach postaci takich jak Kopciuszek czy Jaś i Małgosia. Autorki pokazują, że te opowieści, choć zakorzenione w przeszłości, wciąż mają wiele do powiedzenia dzisiejszym czytelnikom, szczególnie w kwestii relacji międzyludzkich, marzeń, lęków i poszukiwań sensu. To książka, która nie tylko rozbiera baśnie, ale również odsłania ich głęboki sens, aktualny i niezwykle trafny w dzisiejszym świecie. Idealna pozycja dla osób, które chcą zgłębić psychologiczne aspekty kultowych opowieści i poznać ich znaczenie w kontekście współczesnych emocji i doświadczeń.

siążka porusza temat zdrowia i duchowości w sposób, który łączy te dwa obszary, wskazując na ich nierozerwalną więź. Autor zwraca uwagę na fakt, że współczesna medycyna, choć potrafi leczyć objawy wielu schorzeń, pozostaje bezradna wobec ich głębszych, pierwotnych przyczyn. W poszukiwaniach źródeł chorób medycyna często nie bierze pod uwagę aspektu duchowego, który – jak wskazuje autor – odgrywa kluczową rolę w funkcjonowaniu ludzkiego organizmu. Oddychanie, poruszanie się, odżywianie czy seksualność, te podstawowe funkcje życiowe, są w dużej mierze związane z naszą duchowością. To, co nazywamy „boskim duchem” działa w naszym ciele, tworząc jedność między sferą materialną a duchową. Autor podkreśla, że zdrowie to stan świętości, kompletności, w którym nasza cielesność i duchowość współdziałają. Kiedy jesteśmy zdrowi, przejawiamy to we wdzięku ruchów, w blasku naszej cielesnej energii i w żywotności. Z kolei „przygaszenie” tej energii, sztywność i toporność ruchów mogą być pierwszymi objawami poważnej choroby, wskazując na brak tej harmonii między ciałem a duchem. Książka zachęca do głębszego spojrzenia na zdrowie i życie, traktując je jako całość, w której duchowość ma nieocenioną rolę. To propozycja zrozumienia zdrowia jako harmonii między tym, co cielesne i duchowe, oraz przypomnienie, że nasza kondycja fizyczna często jest odbiciem naszej wewnętrznej, duchowej równowagi.

Kolejna bardzo mocna pozycja od Alice Miller. Autorka potrafi w zwięzły ale niezwykle dosadny i wnikliwy sposób pisać o rzeczach trudnych oraz nie do przyjęcia, głównie przez jej własne środowisko. „Bunt ciała” odsłania przed czytelnikiem skutki kulturowego nakazu idealizowania rodziców, a co za tym idzie tłumienia przez dziecko strachu, gniewu czy rozpaczy, które to emocje nie rozpraszają się magicznie wraz z upływem czasu, tylko z tego powodu, że dziecko nie znajduje przestrzeni dla ich wyrażenia. Okraszona o przykłady z życia i twórczości takich osób jak Fiodor Dostojewski, Franz Kafka, Fryderyk Nietzsche, Virginia Woolf czy Marcel Proust, książka ujawnia co się dzieje, gdy świadomość przez lata zaprzecza własnemu doświadczeniu, a ciało będące czymś w rodzaju archiwum emocjonalnej prawdy, zaczyna „mówić” poprzez symptomy. Rewelacyjna i warta przeczytania.

Książkę tę dość długo czytałam - a właściwie podczytywałam. Na początku bardzo mnie zainteresowała, jednak wraz z biegiem stron mój entuzjazm słabł. Nie chcę przez to powiedzieć, że mi się nie podobała, czy że to jest jakaś przeciętna pozycja, tylko że autor nie utrzymał mojej uwagi. Myślę, że winą tej sytuacji jest fakt, że obecnie na rynku mamy sporo książek poruszających podobne tematy. Gdy DROGA RZADZIEJ PRZEMIERZANA ukazała się po raz pierwszy, była pewną nowością, świeżością, czymś czego ludzie potrzebowali nawet o tym nie wiedząc. Teraz autorzy zasypują nas psychologicznymi radami - jak żyć, by żyć dobrze itp. M. Scott Peck przypomina mi trochę fenomen Paulo Coelho, czy Olivera Sacksa. Obaj panowie zaprezentowali coś oryginalnego w konkretnym czasie - coś, co się dobrze czytało i co zaspokajało ludzką ciekawość i potrzebę spojrzenia na życie z innej perspektywy. Uważam, że Sacks i Peck mają oczywiście więcej do powiedzenia niż Coelho... zwłaszcza, że bazują na własnym doświadczeniu i nauce, a nie na cudzym przyprawionym filozoficzną gadką. DROGA RZADZIEJ PRZEMIERZANA, to pozycja, w której znajdziecie bardzo dużo przykładów z gabinetu doktora (Peck jest amerykańskim psychiatrą i neurologiem). To niezwykłe relacje, które mają dobitnie pokazać czytelnikowi, gdzie popełnia błędy, nawet o tym nie wiedząc. Ta książka to RADA, ale taka momentami wstrząsająca, bo prawda czasem boli, mimo to warto właśnie w niej żyć. Nie unikać problemów, tylko je rozwiązywać... a przede wszystkim na początku w ogóle je zauważać i zdiagnozować. Może nie oszalałam na punkcie tej książki, ale ją doceniam. Wiele można z niej wyciągnąć dla siebie. Jedną z ważniejszych prawd, od której zaczyna się cała "zabawa" jest fakt, że ŻYCIE JEST TRUDNE - banał, ale okazuje się, że wcale nie.... życie jest trudne Wydawnictwo Zysk i S-ka egzemplarz recenzencki

Ile ważnych tematów zostało podjęte w tomie o tak niewielkich rozmiarach. Zgodnie z zapowiedzią zawartą w tytule trzeba się zatrzymać, przeczytać rozdział, jego fragment, a może jedno zdanie, pomyśleć i wrócić do lektury. Powtórzyć procedurę. Ten wywiad z Panem Wojciechem Eichelbergiem zasługuje na refleksję, na powroty. Nie zawiera recept, pouczeń, ale inspiruje do namysłu nad samym sobą, własnym życiem, miejscem we wszechświecie, determinantami naszego „tu i teraz”. Co odpowiada mi w tym tomie? Kultura prowadzonego wywiadu. Uważność, wsłuchanie się i słyszenie, co mówi rozmówca.

Pierwsze dwie części - fenomenalne, sprawiające trochę dyskomfortu i skłaniające do refleksji. Ale dalej - widać, że książka się zestarzała. Z perspektywy czasu, aktualnej wiedzy, czy ewolucji rozumienia różnych zjawisk czuć zatęchły zapach - to mocno zabarwione poglądami (a być może i uprzedzeniami) Robina sztywne i niezbyt aktualne przedstawianie koncepcji zaczerpniętych z psychoanalizy. Pozostawiają kwaśno-gorzki posmak, bo po postmodernizmie już trochę zniesmacza przedstawianie tego tak jednoznacznie i to jeszcze z pozycji autorytetu. Niektóre psychoanalityczne koncepcje dotyczące płci i seksualności budzą już zażenowanie, brakuje zniunsowania, a feminizm jest zdecydowanie przedstawiony w krzywym zwierciadle. Jeśli jednak podejdzie się do lektury z pewnym dystansem i poprawką na upływ czasu, można z niej wynieść wiele przemyśleń i pozastanawiać się nad swoją "kurtyną".

Książka ta opowiada o drodze autora ku uzdrowieniu z toksycznego wstydu, emocji, która może rujnować życie i działać w sposób podstępny i mroczny. Autor dzieli się swoją osobistą historią, pokazując, jak rozpoznać i przełamać tę głęboko zakorzenioną emocję. Toksyczny wstyd, choć często niewidoczny, ma ogromną moc wpływania na nasze zachowanie i sposób postrzegania siebie. Książka stanowi przewodnik po procesie uzdrawiania, oferując nadzieję i praktyczne wskazówki dla tych, którzy borykają się z tą trudną emocją.

Książka dokładnie objaśnia mechanizmy traumy, jej objawy i proponuje konkretne kroki niezbędne do jej wyleczenia. Levine wprowadza czytelnika w subtelne, aczkolwiek potężne impulsy, które kształtują nasze reakcje na traumatyczne doświadczenia. Autor zwraca uwagę, że leczenie traumy nie polega jedynie na przetwarzaniu myśli, ale na pracy z ciałem – skupianiu uwagi na fizycznych odczuciach, które mogą prowadzić do uwolnienia zgromadzonego napięcia.

Bardzo kompleksowa, przez to dosyć długawa, ale napisana w sposób bardzo przystępny i wciągający czytelnika. Poszczególne rozdziały dotyczą kolejnych aspektów kobiecości - zarówno pod kątem biologicznym, jak i psychologicznym. Jest w każdym rozdziale trochę o samej biologii kobiety, są porównania do świata zwierząt (dużo o naczelnych, ale też inne). Jednak oprócz tego sznytu popularnonaukowego jest też element dyskusji dzięki przywoływaniu wypowiedzi różnych badaczek (czy badaczy) i naukowców, polemizowanie z nimi i konfrontowanie. Najbardziej mi się podobał jednak aspekt osobisty i za to dodatkowa gwiazdka - bardzo otwarcie prawie w każdym rozdziale autorka wplata coś z własnego doświadczenia bycia kobietą, czasem wręcz intymnych przeżyć, ale czasem "zwykłych" codziennych np. złośliwości między kobietami. Mimo masy, naprawdę masy informacji na temat kobiecego ciała i kobiecości - dzięki humorowi, osobistemu naznaczeniu przez autorkę tekstu (zarówno pod kątem własnych przeżyć jak i bezpośredniego zwracania się do czytelniczki jak do przyjaciółki) oraz dystansu do "prawd oczywistych" - czyta się rewelacyjnie.

Bardzo dobrze napisana książka. Pamiętam, że dobrze czytało mi się ta książkę. Sprawiła, że spojrzałam trochę inaczej na pewne kwestie "śpieszenia się". Dzięki niej zyskałam więcej spokoju i bardziej skupiałam się na swoich reakcjach i zaczęłam bardziej świadomie wybierać reakcje na pewne sytuacje jak nawet spóźnienie się na pociąg :) Polecam dla zabieganych z przekonaniem, że trzeba się śpieszyć i dużo robić wszystkiego.

Długo ja czytałam, ponieważ była bardzo gęsta w poradach. Sztuka prostoty zawiera rady na temat wielu aspektów życia i muszę przyznać, że mając na koncie wiele selfhpowych tytułów, ta książka niejako zbiera całą tę wiedzę do kupy. Chociaż jestem weteranką takich treści, czytać w odbiorze była to dla mnie męcząca lektura. Towarzyszyło mi uczucie przytłoczenia, z jaką lekkością autorka mówi o tym wszystkim a wiem, że ma rację. To prawdziwy mentoring - myślę, że dla wielu odbiorców wyda się jednak zbyt jakiś. Ja sama czytając ją kilka lat temu wzięłabym za zbiór oczywistości, które łatwo powiedzieć. Dzisiaj wiem, że to raczej wizja idealnych zachowań i postaw, które raczej ciężko utrzymać jednocześnie, lecz warto starać się do nich dążyć.

Ciekawa pozycja, zupełnie nie w moim stylu, aczkolwiek została mi polecona jako książka, która powinna wpłynąć na mnie pozytywnie. Czy wpłynęła? Na pewno w jakimś stopniu tak, pani psycholog pisze o rzeczach istotnych i niejako oczywistych, o których zapominamy. Forma przekazu jest niezwykle interesująca, gdyż jest to ciągła rozmowa, czasami monologi, które sprawiają, że czytelnik może poczuć się częścią grupy terapeutycznej. Jestem zadowolona :)

Autor opisuje, w jaki sposób struktura wewnętrznego dziecka oddziałuje na życie dorosłego, w jaki sposób (jakimi drogami) dochodzą do głosu niezaspokojone potrzeby z przeszłości i w jaki sposób można zaopiekować się tą sferą. Podaje też cechy Dziecka i kontrastuje je z cechami Dorosłego i uczy wykorzystywać pełnię naszego ludzkiego potencjału. Wskazuje sposób budowania dobrych zasobów. Zapewnia, że to my kreślimy historię naszego życia, po naszej stronie leży też interpretacja naszej przeszłości. Ciekawe.

Zwięzła w treści, a doniosła w znaczeniu. Książka pokazuje, że to, co społeczeństwo uznaje za zdrowe przystosowanie (posłuszeństwo, kontrolę emocji czy dostosowanie dziecka do dorosłych), w istocie stanowi subtelną formę psychicznego przetrwania poprzez adaptację do emocjonalnych potrzeb dorosłych, zamiast spontaniczego rozwoju własnego „ja”. Prawdziwa zmiana zaczyna się wówczas, gdy człowiek zbierze się na odwagę, aby zobaczyć historię swojego życia, bez jej idealizacji, jak również bez zaprzeczania własnym emocjom.

Książka „Żelazny Jan” autorstwa Roberta Bly’a to pozycja kultowa, która na początku lat 90. XX wieku stała się fundamentem tzw. mitycznego ruchu mężczyzn. Choć od jej premiery minęły dekady, wciąż budzi skrajne emocje – od uwielbienia po głęboką sceptyczność. Moja ocena to 6/10, co odzwierciedla fascynujący potencjał terapeutyczny, zderzony z dość hermetyczną i miejscami przestarzałą formą. Bly opiera swoją narrację na baśni braci Grimm o Żelaznym Janie – dzikim człowieku uwięzionym w klatce, który staje się mentorem młodego królewicza. Autor przekonuje, że współczesny mężczyzna stracił kontakt ze swoją „dziką” stroną, stając się istotą udomowioną, pasywną i odciętą od emocjonalnych korzeni. Głównym atutem książki jest próba przywrócenia wagi inicjacji oraz roli mentora (ojca, mędrca) w procesie dojrzewania. Bly słusznie zauważa, że brak zdrowych wzorców męskości prowadzi do zagubienia i frustracji. Największą barierą dla współczesnego czytelnika jest język publikacji. Bly operuje gęstą metaforą, aluzjami do mitologii i poezji, co sprawia, że wywód bywa mętny i mało konkretny. Dla kogoś, kto szuka pragmatycznych porad psychologicznych, „Żelazny Jan” może okazać się zbyt ezoteryczny. Ponadto, niektóre tezy autora o „miękkich mężczyznach” trącą dziś myszką i mogą być odczytywane jako przejaw lęku przed postępującą emancypacją kobiet, choć sam Bly wielokrotnie podkreślał, że nie jest to książka antykobieca, lecz pro-męska. Analizując mocne strony tej publikacji, należy przede wszystkim docenić głęboką i błyskotliwą analizę psychologii głębi oraz archetypów junga, które Bly z wielką sprawnością wyciąga na światło dzienne. Autor postawił niezwykle odważną i celną diagnozę dotyczącą „kryzysu ojcostwa”, która mimo upływu lat wciąż znajduje odzwierciedlenie w problemach współczesnych mężczyzn. Całość wzbogacają piękne literackie nawiązania do mitów i baśni z najróżniejszych zakątków świata, co nadaje książce unikalnego, niemal magicznego sznytu. Z drugiej strony nie sposób pominąć istotnych mankamentów, które rzutują na ostateczny odbiór dzieła. Lektura bywa trudna ze względu na momentami zbyt archaiczne i patriarchalne podejście do kwestii płci, co w dzisiejszym dyskursie społecznym może budzić opór. Czytelnik musi zmierzyć się z wyraźnym przerostem formy nad treścią, gdzie nadmiar poetyckich metafor często odbywa się kosztem konkretnej, rzetelnej analizy psychologicznej. Dodatkowo struktura książki jest na tyle specyficzna i zawiła, że wymaga od odbiorcy ogromnej dawki cierpliwości oraz determinacji, by nie pogubić się w gąszczu mistycznych odniesień.

„Czasem trzeba pozbyć się Boga, by znaleźć Boga.” Przebudzenie to książka, która odchodzi od Kościoła, ale nie od Boga. Uczy obserwacji siebie i rozwijania samoświadomości, pokazując, jak nasze życie kształtują uwarunkowania, potrzeby i filtry, które nabywamy wraz z doświadczeniem. Najbardziej poruszyła mnie historia Toma, dawno utraconego przyjaciela, który stał się zupełnie innym człowiekiem. Często przywiązujemy się nie do ludzi, lecz do własnych wyobrażeń o nich: „Widzimy ludzi i rzeczy nie takimi, jakimi są, ale takimi, jakimi my jesteśmy.” W tej perspektywie szczególnie ważne staje się szukanie „ja”. De Mello pokazuje, że to, co nazywamy sobą, to zlepek ról, lęków i pragnień. Prawdziwe przebudzenie zaczyna się, gdy zaczynamy akceptować świat takim, jaki jest, i jednocześnie przestajemy bezrefleksyjnie utożsamiać się z tymi warstwami, obserwując je z uważnością. W ciszy i świadomości odsłania się głębsze „ja” - nie jako idea czy definicja, lecz jako autentyczne doświadczenie bycia.