Bibliotekarki

Ostatnia książka tego lata okazała się bardziej interesująca niż się zapowiadała. Początki były lekko nużące i skłaniały jedynie do przemyśleń na temat tego czy warto brać urlop wychowawczy i poświęcać się w pełni wychowaniu dziecka czy lepiej jednak wrócić do pracy. Każda matka, jak sądzę, ma podobny dylemat. Jeśli raz spróbujemy życia zawodowego, ciężko z niego całkowicie zrezygnować. To nie oznacza wcale, że nie kochamy swoich dzieci. Kiedyś kobiety zajmowały się tylko rodzeniem i wychowywaniem potomstwa i to było dla nich normą. Potem niektóre zaczęły domagać się innych przywilejów i tak narodził się feminizm. Obecnie musimy niejako pogodzić rolę matki z rolą kobiety pracującej. Motyw lalek przewija się przez całą powieść. Jest to coś innowacyjnego, nie spotkałam do tej pory w żadnej książce takiego studium lalek. Przyznam, że było to ciekawe i intrygujące dla mnie. Sama powieść zaczęła robić się jeszcze bardziej ciekawa, gdy pojawiła się postać Marzeny i jej zbioru lalek. Podobała mi się ta powieść, choć z początku miałam do niej sceptyczne podejście.

Życie! Często słyszę taką „pocieszającą” odpowiedź na wyliczane skargi ludzi zmęczonych kapryśnością, niesprawiedliwością czy bezwzględnością losu. I gdyby taka rozczarowana osoba zapytała mnie dlaczego tak jest, a nawet być musi, podsunęłabym jej tę książkę, która jak żadna inna, bez silenia się na wielką filozofię bytu i niebytu, w sposób przystępny, a przede wszystkim obrazowy i niestety bolesny, odpowiada na te, a dla osób bardziej wnikliwych, również i inne pytania. Ja znalazłam w jej przeogromnym bogactwie fabuły kilka paraboli, mając świadomość, że jest ich tyle, ilu ludzi ją czytających. Dla mnie przede wszystkim tłumaczy, że życie jest jak matka cierpiąca na rozszczepienie osobowości. Jednego roku, dnia, godziny czy nawet minuty głaszcze człowieka po głowie stawiając na piedestale wiary w jego możliwości, by prawem koła fortuny w jednej chwili, z mocą furii nienawiści, zrzucić z niego, pogrążając człowieka w depresyjnej niemocy i bezsilności wobec jej chwiejnej natury. A my, ludzkie dzieci, mimo wszystko, kochamy to piękne i niebezpieczne, dające i odbierające, budujące i niszczące nas życie całą duszą i sercem całym, jednocześnie go… nienawidząc. I tylko od nas samych zależy czy nas złamie, wypaczy, okaleczy, skrzywi czy wyposaży w zerodniowy exploit, „hakus pokus”, zaklęcie, na które nie ma przeciwzaklęcia. Tajemniczy, indywidualny, osobisty, nieznany nikomu innemu kod łatania dziurawego życia czyniąc go krainą szczęścia. Opowieść o dwoistości życia w tej książce również musiała być dychotomiczna. Począwszy od dwóch jej współtwórców różniących się wszystkim. Płcią mającą wpływ na postrzeganie świata i logikę myślenia męskich i kobiecych postaci, miejscem zamieszkania (Polska-USA) wprowadzającym polskich bohaterów w amerykańską rzeczywistość, dorobkiem zawodowym (autorka kilku książek – strateg zarządzania) gwarantującym solidny warsztat pisarski i wiarygodną zawartość merytoryczną powieści oraz doświadczeniem życiowym, osobistym – ten czynnik X nadający powieści cech indywidualnych, specyficznych twórczego duetu. Poprzez dwoje, wiodących bohaterów powieści o różnych doświadczeniach z przeszłości, dających mi możliwość podwójnego spojrzenia na opisywane wydarzenia z perspektywy osoby wchodzącej w nowe środowisko pracy (pani psycholog) i osoby będącej jego wieloletnim członkiem (informatyk). Dwoje ludzi opisujących rodzącą się najpierw nieufną znajomość, potem ostrożną przyjaźń, przekształcającą się powoli w bardziej zażyłe uczucie, widziane i opowiadane naprzemiennie z perspektywy kobiety i mężczyzny, kiedy nielubiana niepewność, zawsze towarzysząca zauroczeniu, mogła być zastąpiona pewnością tego, co czuje druga strona rodzącej się miłości. Antagonistyczny charakter środowiska hakerów podzielonych cienką, delikatną linią na tych dobrych, chodzących w białych kapeluszach po słusznej stronie mocy i tych złych z czarnymi kapeluszami na głowach, którą tak bardzo łatwo przekroczyć, zmieniając niepostrzeżenie kolor nakrycia głowy. Dwa światy, w których żyje współczesny człowiek – ten realny i ten wirtualny, który w rękach szalonego hakera może być równie niebezpieczny co namacalna rzeczywistość za oknem. Dwutorowość czasu. Teraźniejszego z toczącymi się coraz szybciej, wciągającymi mnie niczym wir, wydarzeniami tu i teraz, przerywanego retrospektywnymi migawkami świadomości z przeszłości Beaty i Roberta. I wreszcie na podwójnym obliczu miłości skończywszy. Pozwalającej z jednej strony na zaspokajanie potrzeby seksualnej z wieloma partnerami, by z drugiej strony skazać na zatracenie się w szaleństwie uczucia tylko do jednej, prowadzącego do samozniszczenia zawodowego czy nawet samobójstwa. Jednym słowem schizofrenia życia i jego przerażające mnie cechy – chaos, nieprzewidywalność, ambiwalentność, zmienność, dwubiegunowość, w którym ja pełnię rolę odbijanej piłeczki od skrajności do skrajności, a w którym jakoś sobie daję radę, jakoś żyję, a nawet uwielbiam je. Dlaczego? Bo znalazłam swój „hakus pokus”, na znalezienie którego każdy ma szansę. I to jest ta optymistyczna myśl w tej powieści. Ale… Nie zachowałaby ona swojej zasady dwubiegunowości, gdyby podsuwała tylko tą jedną. Jest jeszcze druga, pesymistyczna – jeśli jestem sierotą życiową o niskim poziomie inteligencji emocjonalnej, społecznej czy intelektualnej to nie mam szansy na znalezienia hasła, nawet gdybym szukała go wieczność. Życie to gra dla najlepszych hakerów. Piekielnie niebezpieczna, bo nieprzewidywalna i dla ludzi gotowych do niekonwencjonalnych zachowań. A co z normami moralnymi? Zawsze mogę stanąć po dobrej lub złej stronie mocy. Wybór należy wyłącznie do mnie. Niesprawiedliwe? Życie! http://naostrzuksiazki.pl/

Czy w życiu niebrzydkiej, niegłupiej i niebanalnej Karoliny znajdzie się jeszcze czas na prawdziwe uczucia? Czy zbliżająca się czterdziestka to smuga cienia, czy początek Nowego? Czy najlepsza szafa w mieście, dyskoteki, imprezy i przygodni kochankowie to rzeczy zdolne zapełnić pustkę? Jak przestać myśleć o toksycznej miłości sprzed lat, jak nie zasypiać w samotnym mieszkaniu, jak nie zgorzknieć w kołowrocie pielęgniarskich dyżurów? Szalony pacjent, spełniona rodzinnie i zawodowo przyjaciółka z dzieciństwa, dopiero wchodząca w życie chrześnica-studentka, wirtualny świat internetowych społeczności i całkiem realne skomplikowane doświadczenia koleżanek z pracy, kochający naiwną miłością rodzice, absolutnie nieoczekiwana i niechciana ciąża - to bagaż doświadczeń zdolny odmienić niejedno życie. Czy bohaterka odnajdzie w sobie dość sił, by powrócić do korzeni, wyrwać się z pułapki codzienności i rutyny, zachwycić dniem powszednim, słońcem, zapachami? Czy wystarczy jej odwagi, by spróbować jeszcze raz?

Co to była za historia. Można ją przeczytać jednym tchem w jeden wieczór, ale ja nie dałam rady. Ostatnie kilkadziesiąt stron zostawiłam sobie na kilka dni później. Chyba musiałam się od niej trochę odciąć i przemyśleć. Twórczość autorki nie była mi wcześniej znana. To Kukułka pozwoliła mi ją poznać i myślę, że sięgnę też po kolejną. Książka to historia dwóch kobiet, skrajnie różnych. Marta to elegancka kobieta sukcesu, ma męża i nowoczesne mieszkanie. Iwona jest po wielu trudnych sytuacjach życiowych. Została sama z dwójką dzieci, mieszkając kątem u swojej Matki. Losy tych dwóch kobiet łączą się, kiedy Marta po kolejnym poronieniu podejmuje z mężem decyzję o wyborze surogatki, którą staje się Iwona. Powieść doskonale pokazuje co czuje kobieta, która decyduje się urodzić dziecko innej kobiecie jak i ta, która nie może się go doczekać. Czy uda im się zrealizować podpisaną "umowę"? Czy kobiety w końcu będą szczęśliwe? Czy bycie tytułową Kukułka jest naprawdę takie proste? Przeczytajcie koniecznie - warto! To piękna, życiowa i bardzo wzruszająca książka. Zmusza do zastanowienia się nad tym, czy naprawdę wszystko można kupić. I czy te najpiękniejsze chwile w życiu nie są poprostu bezcenne.

Dawno temu przeczytałam tę książkę, teraz z przyjemnością do niej wróciłam:) To doskonała książka na poprawę humoru. Niesamowita rodzinka ze słodkimi dziećmi... oj biedni rodzice... Każdy rodzic uśmieje się nad opisanymi historiami, bo przydarzają się one dzieciom i ich rodzicom często. Kto nie ma dzieci też będzie się zdrowo bawił, bo nad tą książką nie można przejść obojętnie:)

Bo miłość nie sprawdza metryki , nie widzi zmarszczek, nie zagląda do portfela. Można potknąć się o nią , gdy niczego już nie oczekujemy a społeczeństwo odstawia nas na boczny tor… Natalia lat 81 , Wanda i Marysia w podobnym wieku – to trzy bardzo standardowe polskie emerytki, żyjące od emerytury do emerytury, liczące każdy wdowi grosz do kupy. Mieszkają na zaniedbanych osiedlach , brakuje im na leki, oglądają seriale, podglądają sąsiadów, żyją problemami swoich dzieci lub przyjaciół komentując to wszystko w kolejkach do lekarzy. Jednak nie czekają biernie na śmierć, nie oczekują wsparcia i pomocy. Jeśli sądzisz jednak ,że biernie czekają na śmierć – jesteś w błędzie. Kobiety znają się całe swoje życie. I jest jeszcze Stasiek- lekko nieprzystosowany aczkolwiek niezwykle empatyczny , wrażliwy i po prostu dobry czterdziestolatek, syn jednej ze zmarłych przyjaciółek, obecnie „ zasilający” szeregi drobnych pijaczków i „meneli” spod Lidla… Życie Staśka , kiedyś studenta filozofii, przerosło po prostu. W społeczeństwie uwielbiającym polityków, idoli , celebrytów , wybaczającym wszelkie przekręty , nieuczciwości, defraudacje byle żyć ułudą sukcesu i sztucznego życia pozornie dostępnego każdemu, Stasiek , świadomie odrzucający obowiązujący system wartości, wybiera życie na stopniach Lidla, z którego tak ciężko się podnieść… Emerytki opiekują się Staśkiem, karmią, pozwalają się niekiedy wykąpać, kupują ubrania w „ tanim Armanim” i troszczą o jego los.. Wspierają też swoim sercem okolicznych „ bidulków” podobnych Staśkowi i dokarmiają bezdomne zwierzaki. W świecie , w którym dobroć mylona jest z głupotą, naiwnością cudem jest móc przeczytać książkę przywołującą uśmiech na twarz i wiarę w serce. Nawet mając 80 lat los ( Anioły? ) mogą wkroczyć z impetem w twoje życie i podarować ci kilka szybszych uderzeń serca, emocji , przygód J . Możesz wszystko –nic nie musisz. Czy to nie cudowne? Nie wszystko musisz przeliczyć , nie wszystko racjonalnie wytłumaczysz, niekiedy odruch serca tu i teraz przewartościuje Ci życie. Jedna z piękniejszych książek przeczytanych ostatnio. Nie mogę jej dla siebie zachować. Przeczytaj koniecznie .

Opowieść o kobiecie, która staje na rozdrożu, stawia wszystko na jedną kartę i po śmierci ojca postanawia rozwikłać tajemnice niezwykłego zniknięcia swej matki. Monika dziedzicząc po ojcu dom, rzuca pracę, kończy dotychczasowy związek, dla którego nie widzi przyszłości i wyrusza w podróż w rodzinne strony.Jedynymi wskazówkami, którymi może się posłużyć jest dokumentacja i list jaki ojciec pozostawił w kieszeni płaszcza. Monika dociera do ludzi,którzy pomagają jej odkryć rodzinne losy. W trakcie poszukiwań, oprócz rozwikłania zagadki rodzinnej, poznaje miłość swojego życia- Stefana. Wciągająca historia z zaskakującym zakończeniem. Warta przeczytania.

Zwykłe miasteczko, jakich wiele. Zwykłe dramaty prostych ludzi, których od tak dawna porasta kurz stagnacji i złości na zły los. Każdego z mieszkańców gonią demony, które ich. unieszczęśliwiają. Jednak w końcu los odwraca kartę i wraz pojawieniem się staruszki, przez gęste chmury przebuja się promyk nadziei. Książka ma bardziej postać baśni, gdzie jest morał, który każdy czytelnik będzie musiał zinterpretować po swojemu. Lekka i przyjemna powieść,

No kochana, ale się "wpakowałaś"! Jeden - zdrajca, drugi - nieudacznik życiowy. Czy ty - mądra, sympatyczna, energiczna kobieta - nie możesz lepiej lokować swoich uczuć? Nie? Ok, masz rację. W innej sytuacji nie mielibyśmy okazji uśmiechnąć się, zdziwić, podyskutować z tobą podczas lektury "Kudłatej". Co masz w zamian? Wspaniałe dzieciaki, niezawodne pzyjaciółki i nas - czytelników (sprzymierzeńców).

Spotykają się "po czterdziestce". Każde z nich z własnym bagażem trudnych doświadczeń. Czy to ich połączy? Pomoże zbudować relację? Czy bohaterowie będą w stanie zaufać sobie, zapewnić poczucie bezpieczeństwa? Jednak nie tylko relacja głównych bohaterów jest ważna w tej powieści. Wątki poboczne też przykuwają uwagę czytelnika. Zachęcają do namysłu...

Totalnie nie wiem co myśleć o tej historii. Początkowo byłam skłonna nawet ją odstawić, ale że nie lubię tego robić, postanowiłam dać jej szansę. W gruncie rzeczy bardzo mało wiemy o naszej głównej bohaterce, Magdzie. Jesteśmy obserwatorami tylko niewielkiego epizodu z jej życia, widzimy jej chęć zmiany. Parę słów które opisują tę książkę to: odchudzanie, papierosy, ćwiczenia.. wątek z Filipem i z małżeństwem Groszów chyba w tym wszystkim najciekawsze. Od połowy książki zaczęłam też kibicować naszej bohaterce w jej drodze bo i jakby autorka trochę "lżej" pisała.

Po tytule i okładce nie spodziewałam się tak dobrej książki. Mało stron, opisujących tylko jeden dzień w roku (albo Wigilię albo Wielkanoc), dużo treści a jeszcze wiecej emocji. Książka opowiada o relacjach i udawanej atmosferze świąt. A zakończenie jest zaskakujące... i smutne. Polecam.

Solidarność jajników Po książki obyczajowe sięgam rzadko. Tym razem skusiła mnie liczba kobiet będących trzonem tej powieści. To przyjaciółki. Kobiety w różnym wieku i w odmiennej sytuacji rodzinnej i majątkowej. Nie oceniają się wzajemnie. One sobie pomagają, bo życie bywa trudne. Joanna mieszka na wsi i na tejże organizuje babskie spędy, by móc porozmawiać, odpocząć i wyrzucić z siebie co gniecie jeśli gniecie. Podzielić się radością też można, jeśli taka jest w człowieku. To piękna opowieść o życiu i o tym jak ważne są więzi. Barbara tkwi w przemocowym małżeństwie choć na pozór jej mąż to wzór cnót wszelakich. Martyna mieszka ze starą ciotką i szuka miłości przez internet, bo w realu jej nie zaznała. Małgosia z kolei to pani po rozwodzie, który pozwolił jej docenić byłego męża w porównaniu z mężami innych pań i gdy spojrzała na niego z oddalenia, gdy go zabrakło. Jest jeszcze Agata biczująca się za to co zawiniła córce. Dzięki przyjaźni kobiety trzymają pion, nie załamują się, dostają wsparcie i realną pomoc gdy jej potrzebują. Wiedzą, że nie są na świecie same. Bardzo przyjemna książka na zimowy wieczór, z dużą dawką dobrej energii, optymizmu i wiary w lepsze jutro.

Czytam tu, że napisana byle jak, że książka nudna, że "znowu nostalgia PRLu"... No to ja chyba czytałam zupełnie inną książkę. Po pierwsze: napisana jest perfekcyjnie. Tu nie ma błędów stylistycznych ani logicznych. Tu nawet każdy przecinek stoi tam, gdzie powinien. Widać, że fabuła jest przemyślana od początku do końca. Po drugie: doskonały obraz wieku nastoletniego. Presja grupy, dopasowywanie się na siłę, pierwsze miłości... A scena z tańcami na "prywatce" ... GENIALNA w swej prawdziwości. Nostalgia PRLu? Na pewno nie. Choć realia tamtych czasów brzmią, ale to przecież tak ma być. Po trzecie nudna... no, mnie nie znudziła. Naprawdę BARDZO DOBRA. Jak to dobrze, że czytam opinii przed przeczytaniem książki.

Fela, zażywna, prawie 80-tka, na skutek komplikacji zdrowotnych, których nota bene, nie przyjmuje do wiadomości, została zmuszona - w swoim mniemaniu dosłownie - do zamieszkania przy rodzinie córki. Wszystko jej przeszkadza: córka, wnuczka, zięć - każde z innego powodu, wystrój domu, spokój, która w nim panuje, a przede wszystkim to, że to nie ona, Funia, jest w centrum uwagi. Na pociechę ma koleżanki - rówieśniczki, z którymi znajduje wspólny język - wśród nich znowu może być sobą: trochę gwiazdą, trochę biedactwem z okropną rodziną. Funia, na pociechę zapisuje wspomnienia swojego ciężkiego życia… i tu robi się ciekawie: córka też w formie wspomnień, opowiada o życiu Feli - ze swojej perspektywy, ale w przeciwieństwie do matki wie, że dwa różne spojrzenia, na to samo wydarzenie, nie oznacza że to drugie, to inne od naszego - jest kłamstwem. Podobało mi się zestawienie dwóch punktów widzenia - pomogło zrozumieć działania i matki, i córki, ale Feli nie polubiłam.

Niezwykła opowieść o życiu pewnego pokolenia rodziny. Trochę mało stron na opis tak wielu rzeczy,jakie zdarzyły się rodzinie. W pewnym momencie ma się wrażenie,iż zdarzenia przyspieszają. Chciałoby się,aby by bardziej opisane,ale może to tylko wrażenie po Złym Tyrmanda.

Pierwsza strona i od razu z grubej rury: użytkowniczka Pis-anka i te wszystkie "mamusiowie" określenia. Moja pierwsza myśl: nie przeczytam tego, nie ma opcji. Jednakże zachęcona brakiem alternatywnej książki, przebrnęłam przez kilka stron i zaczytałam się na dłużej. Książka do cieniutkich nie należy, jednak czyta się naprawdę szybko, żałowałam że nie było kilku rozdziałów więcej. Jeśli chodzi o rozwój akcji, to trochę smutno mi było, kiedy bohaterkom zaczęło się układać (wiem, to straszne!). Może to dlatego, że przez ten tytuł oczekiwałam więcej cierpienia? Później jednak trzymałam mocno kciuki i z szeroko otwartymi oczami pędziłam przez następne strony. Czy ta książka przyniosłaby pomoc osobom zmagającym się z utratą dziecka? NIE. Uważam również, że nie jest to najlepsza lektura dla bardzo wrażliwych osób, ze względu na realistyczne szczegóły dotyczące dzieci-aniołków. Naprawdę można się zasmucić... Nie jest to książka łatwa, za to jest bardzo mocno porywająca. Nie jest również w całości tragiczna, jednak posiada kilka mocniejszych momentów. Przeczytanie tej powieści zainspirowało mnie do poszukania innych, choć trochę podobnych historii.

Książeczka czekała sobie na odpowiednią chandrę i w końcu trafiła! I rewelacyjnie spełniła swoje zadanie, czyli rozgoniła ją na cztery wiatry. Świetna opowieść, z poczuciem humoru i ze zwierzakiem jako jednym z bohaterów (a może z postaci drugoplanowych, jak kto woli). Opowieść jest prowadzona przez trzech przeplatających się narratorów (Michała, Renię i Egona), aczkolwiek te dwie ostatnie występują rzadziej i to raczej dobrze robi książce, bo ten pierwszy punkt widzenia jest najciekawszy i najpełniejszy. Dwa pozostałe moim zdaniem nie bardzo wyszły (kobiecy i zwierzakowo-psi punkt widzenia), więc można było z tego spokojnie zrezygnować. Za to pomysły Michała na przetrwanie w pracy jako dziennikarza lokalnej gazety, dorabiającego na boku utrzymywaniem nicka na portalu z koszykówką dla swojego szefa - rewelacja! Dla tego warto było wziąć tę książkę do ręki, szczególnie że profil Autora skręca z reguły w zupełnie inne rejony pisarstwa (SF).

Kolejna pozycją na jaką udało mi się natknąć (książka podarowana przez znajomą mojej mamy) jest "Alicja". Książka ma już kilka lat na koncie (z 2009 roku), ale jej tematyka jest jak najbardziej aktualna. Porusza ona temat rozwodu, opieki nad dziećmi i całego tego bałaganu. Brzmi przygnębiająco? Nic mylnego! Autorka ukazuje to wszystko z bardzo optymistycznej perspektywy, a czytelnik cały czas ma uśmiech na ustach ☺️ Autorka z niezwykłą lekkością przedstawia tematykę wieku średniego i pokazuje, że pomimo wielu zdarzeń w życiu nie należy się poddawać i trzeba walczyć o swoje szczęście 🙂 Książka jest bardzo humorystyczna, lekka, mega pozytywna. Jej atutem jest również mały rozmiar i duża czcionka (np. dla osób starszych, które mają problem z małym drukiem, jak i dla osób, które wybierają się na wakacje i chcą zabrać ze sobą jakaś książkę). Serdecznie polecam wszystkim niezależnie od wieku ☺️

Pięć koleżanek będąc na pierwszym roku studiów w Krakowie, w celu poprawienia sobie samopoczucia zakłada "Klub dobrej widomości". Mają spotykać się co miesiąc by "podbudować" się nawzajem. Nie przypuszczały,że te ich spotkania przetrwają 10 lat. Akcja książki zaczyna się właśnie po tych dziesięciu latach. W grupie widujacych się systematycznie przyjaciół pozostali: Olga,Weronika,Hanka i od jakiegoś czasu Cyryl.Każda z tych osób zajmuje się czym innym. Na spotkaniach mówią wyłącznie o pracy, nigdy o życiu prywatnym.Gdy Hanka zwierza się ze swoich planów zawodowych.Reszta uświadamia sobie,że tak na prawdę to niewiele wiedzą o swoich kłopotach. Olga jest główną bohaterką,jest utalentowaną malarką. To o niej dowiadujemy się najwięcej. O jej pracy,rozpadającym się związku,szukaniem siebie z przed lat, tęsknocie do domu rodzinnego i o pewnej tajemnicy jej rodziców. Wycieczka z bratem w Tatry staje się odskocznią od codziennej rutyny.Pozwala jej podjąć bardzo ważną dla niej życiową decyzję. Jest to ciekawa i mimo tragicznych momentów ciepła opowieść o sile przyjaźni nie tylko kobiecej. O szczęściu,szacunku i miłości do której każdy ma prawo bez względu na płeć,wiek czy orientację seksualną. Książka bardzo mi się podobała, natomiast okładka wcale. Według mnie insynuuje jakieś ciągłe babskie imprezki w treści, a to nieprawda. Przeczytana w ramach zaległego październikowego wyzwania "Trójka-epik"