Muchy w zupie i inne dramaty

Czy w życiu niebrzydkiej, niegłupiej i niebanalnej Karoliny znajdzie się jeszcze czas na prawdziwe uczucia? Czy zbliżająca się czterdziestka to smuga cienia, czy początek Nowego? Czy najlepsza szafa w mieście, dyskoteki, imprezy i przygodni kochankowie to rzeczy zdolne zapełnić pustkę? Jak przestać myśleć o toksycznej miłości sprzed lat, jak nie zasypiać w samotnym mieszkaniu, jak nie zgorzknieć w kołowrocie pielęgniarskich dyżurów? Szalony pacjent, spełniona rodzinnie i zawodowo przyjaciółka z dzieciństwa, dopiero wchodząca w życie chrześnica-studentka, wirtualny świat internetowych społeczności i całkiem realne skomplikowane doświadczenia koleżanek z pracy, kochający naiwną miłością rodzice, absolutnie nieoczekiwana i niechciana ciąża - to bagaż doświadczeń zdolny odmienić niejedno życie. Czy bohaterka odnajdzie w sobie dość sił, by powrócić do korzeni, wyrwać się z pułapki codzienności i rutyny, zachwycić dniem powszednim, słońcem, zapachami? Czy wystarczy jej odwagi, by spróbować jeszcze raz?

Komedia - trochę romantyczna, trochę kryminalna... chyba się starzeję :) do tej pory nie ciągnęło mnie do tego typu książek, jednak przyznam, że jestem zadowolona z lektury. Starsze panie bawią się w swatki swoich dzieci i przy okazji wplątują się w sprawy mafijne i robią pod górkę policji. Koniec zapowiada ciąg dalszy

No kochana, ale się "wpakowałaś"! Jeden - zdrajca, drugi - nieudacznik życiowy. Czy ty - mądra, sympatyczna, energiczna kobieta - nie możesz lepiej lokować swoich uczuć? Nie? Ok, masz rację. W innej sytuacji nie mielibyśmy okazji uśmiechnąć się, zdziwić, podyskutować z tobą podczas lektury "Kudłatej". Co masz w zamian? Wspaniałe dzieciaki, niezawodne pzyjaciółki i nas - czytelników (sprzymierzeńców).

Jak to możliwe, że książka, w której główna bohaterka balansuje między bezrobociem a próbą zostania pisarką, między narzeczonym z odzysku a pasierbem w pakiecie, między Salwatorem a zdrowym rozsądkiem – tak bardzo mnie poruszyła? "Pierwsza osoba liczby mnogiej" to nie jest zwykła opowieść o miłości, związkach i kryzysach egzystencjalnych. To coś znacznie bardziej osobistego – jakby autorka zaglądała mi przez ramię, gdy nocą analizuję swoje życiowe wybory z kubkiem zimnej herbaty w ręku. Błyskotliwa, momentami boleśnie celna, a przy tym zabawna do granic przyzwoitości. Po tej lekturze mam ochotę zapisać się na terapię… albo na kurs pisania powieści. Może jedno i drugie?

"BIBLIOTEKAKI" - TERESA MONIKA RUDZKA Książka opowiada o kobiecie, Pani Renacie co za wszelką cenę chciała pracować w bibliotece, w końcu się jej udało. Jest przedstawione życie bibliotekarek, ich praca i życie prywatne. Problemy z jakimi się zmagają jak i ich czytelnicy. Są pokazani czytelnicy, kulturalni jak i Ci co mają się za kogoś lepszego, a są chamscy i arogantcy. Warto przeczytać by zastanowić się jak to wygląda z drugiej strony i jak czasem można uprzykrzyć miłą pracę Panią w Bibliotece. Także to, ze ich praca to nie tylko podawanie i odbieranie książek oraz czytanie ich by polecić, ale wysłuchiwanie zażaleń i dużo pracy pobocznej, bardzo potrzebnej by można było wypożyczyć daną pozycję. Polecam z tego powodu. Choć jest bardzo chaotyczna opowieścią Lektorka jak zawsze miła dla ucha, dobrze intonuje i momentami, słychać emocje bohaterki, jakim niewątpliwie jest Pani Renatka. Trochę komizmu również można poczuć. OCENA 07/10 55/23 ( 09/06) ilość stron: 304 data wyd: 13.10.2010 Czas przewidziany czytania: około: 5 h 04 min. Czas słuchania 05 h. 55 min. lektorzy empik : Szymańczyk Anna Anastazja Skończona 22.06.2023 (słuch)

Pięć koleżanek będąc na pierwszym roku studiów w Krakowie, w celu poprawienia sobie samopoczucia zakłada "Klub dobrej widomości". Mają spotykać się co miesiąc by "podbudować" się nawzajem. Nie przypuszczały,że te ich spotkania przetrwają 10 lat. Akcja książki zaczyna się właśnie po tych dziesięciu latach. W grupie widujacych się systematycznie przyjaciół pozostali: Olga,Weronika,Hanka i od jakiegoś czasu Cyryl.Każda z tych osób zajmuje się czym innym. Na spotkaniach mówią wyłącznie o pracy, nigdy o życiu prywatnym.Gdy Hanka zwierza się ze swoich planów zawodowych.Reszta uświadamia sobie,że tak na prawdę to niewiele wiedzą o swoich kłopotach. Olga jest główną bohaterką,jest utalentowaną malarką. To o niej dowiadujemy się najwięcej. O jej pracy,rozpadającym się związku,szukaniem siebie z przed lat, tęsknocie do domu rodzinnego i o pewnej tajemnicy jej rodziców. Wycieczka z bratem w Tatry staje się odskocznią od codziennej rutyny.Pozwala jej podjąć bardzo ważną dla niej życiową decyzję. Jest to ciekawa i mimo tragicznych momentów ciepła opowieść o sile przyjaźni nie tylko kobiecej. O szczęściu,szacunku i miłości do której każdy ma prawo bez względu na płeć,wiek czy orientację seksualną. Książka bardzo mi się podobała, natomiast okładka wcale. Według mnie insynuuje jakieś ciągłe babskie imprezki w treści, a to nieprawda. Przeczytana w ramach zaległego październikowego wyzwania "Trójka-epik"

Książka łatwa, lekka I przyjemna. Ale w trakcie czytania miałam wrażenie, że to wszystko już było. Zapracowana kobieta sukcesu na kilka dni podejmuje się opieki nad dwójką dzieci. Niestety wskutek nieszczęśliwego wypadku zostaje ich jedynym opiekunem. Całe jej dotychczasowe życie staje na głowie. W sumie jest to dość fajna komedia romantyczna. Lektura dobra na zimowy wieczór. Nie jest zbyt długa, szybko się czyta.

Kolejna pozycją na jaką udało mi się natknąć (książka podarowana przez znajomą mojej mamy) jest "Alicja". Książka ma już kilka lat na koncie (z 2009 roku), ale jej tematyka jest jak najbardziej aktualna. Porusza ona temat rozwodu, opieki nad dziećmi i całego tego bałaganu. Brzmi przygnębiająco? Nic mylnego! Autorka ukazuje to wszystko z bardzo optymistycznej perspektywy, a czytelnik cały czas ma uśmiech na ustach ☺️ Autorka z niezwykłą lekkością przedstawia tematykę wieku średniego i pokazuje, że pomimo wielu zdarzeń w życiu nie należy się poddawać i trzeba walczyć o swoje szczęście 🙂 Książka jest bardzo humorystyczna, lekka, mega pozytywna. Jej atutem jest również mały rozmiar i duża czcionka (np. dla osób starszych, które mają problem z małym drukiem, jak i dla osób, które wybierają się na wakacje i chcą zabrać ze sobą jakaś książkę). Serdecznie polecam wszystkim niezależnie od wieku ☺️

Powieść to lekka i zabawna, ale nie dajcie się zmylić! Kunszt literacki pani Ewy jest imponujący, doskonale rozprawia się z mitem, że powieści obyczajowe są mało ambitne. Niezmiernie ciekawa fabuła połączona z umiejętnością snucia opowieści sprawiła, że zaczytana zastygałam w bezruchu nad kubkiem kawy, nie zauważając, że cienka strużka kapie mi na spodnie, i ukradkiem podczytywałam w restauracji czy kolejce do toalety. Motyw kolumbijskiej zakonnicy? Nikt mnie nie przekona, że to nie jest genialny pomysł! Zachwycił mnie też sposób budowania postaci - mimo, że absolutnie nie powinnam utożsamić się z Agatą, która jest w kompletnie innym momencie życia niż ja, totalnie przepadłam, do tego stopnia, że nawet nie przyszło mi do głowy kwestionować, czy morderstwo męża i jego kochanki to aby na pewno najlepszy pomysł... Biegnę do mojej nadmorskiej księgarni po kolejne powieści tej autorki! @papierowa.julia

Opowieść o kobiecie, która staje na rozdrożu, stawia wszystko na jedną kartę i po śmierci ojca postanawia rozwikłać tajemnice niezwykłego zniknięcia swej matki. Monika dziedzicząc po ojcu dom, rzuca pracę, kończy dotychczasowy związek, dla którego nie widzi przyszłości i wyrusza w podróż w rodzinne strony.Jedynymi wskazówkami, którymi może się posłużyć jest dokumentacja i list jaki ojciec pozostawił w kieszeni płaszcza. Monika dociera do ludzi,którzy pomagają jej odkryć rodzinne losy. W trakcie poszukiwań, oprócz rozwikłania zagadki rodzinnej, poznaje miłość swojego życia- Stefana. Wciągająca historia z zaskakującym zakończeniem. Warta przeczytania.

Co to była za historia. Można ją przeczytać jednym tchem w jeden wieczór, ale ja nie dałam rady. Ostatnie kilkadziesiąt stron zostawiłam sobie na kilka dni później. Chyba musiałam się od niej trochę odciąć i przemyśleć. Twórczość autorki nie była mi wcześniej znana. To Kukułka pozwoliła mi ją poznać i myślę, że sięgnę też po kolejną. Książka to historia dwóch kobiet, skrajnie różnych. Marta to elegancka kobieta sukcesu, ma męża i nowoczesne mieszkanie. Iwona jest po wielu trudnych sytuacjach życiowych. Została sama z dwójką dzieci, mieszkając kątem u swojej Matki. Losy tych dwóch kobiet łączą się, kiedy Marta po kolejnym poronieniu podejmuje z mężem decyzję o wyborze surogatki, którą staje się Iwona. Powieść doskonale pokazuje co czuje kobieta, która decyduje się urodzić dziecko innej kobiecie jak i ta, która nie może się go doczekać. Czy uda im się zrealizować podpisaną "umowę"? Czy kobiety w końcu będą szczęśliwe? Czy bycie tytułową Kukułka jest naprawdę takie proste? Przeczytajcie koniecznie - warto! To piękna, życiowa i bardzo wzruszająca książka. Zmusza do zastanowienia się nad tym, czy naprawdę wszystko można kupić. I czy te najpiękniejsze chwile w życiu nie są poprostu bezcenne.

Na początku był chaos, a potem była damska torebka i to musiała być moja torebka. Bo rzadko panuje w niej porządek. Wiem, że nie jestem w tym odosobniona ;). " Cała zawartość damskiej torebki"- wiadomo to nie jest rzecz oczywista. Często panuje tam bałagan. Jak w życiu tak i w torebce, o tym może świadczyć chociażby fabuła tej książki. Bohaterka zaliczająca kolejne zakręty życiowe. Czasem opisy trochę nużące, ale dialogi nadrabiają całość. Babskie czytadło na odprężenie.

Totalnie nie wiem co myśleć o tej historii. Początkowo byłam skłonna nawet ją odstawić, ale że nie lubię tego robić, postanowiłam dać jej szansę. W gruncie rzeczy bardzo mało wiemy o naszej głównej bohaterce, Magdzie. Jesteśmy obserwatorami tylko niewielkiego epizodu z jej życia, widzimy jej chęć zmiany. Parę słów które opisują tę książkę to: odchudzanie, papierosy, ćwiczenia.. wątek z Filipem i z małżeństwem Groszów chyba w tym wszystkim najciekawsze. Od połowy książki zaczęłam też kibicować naszej bohaterce w jej drodze bo i jakby autorka trochę "lżej" pisała.

Mój problem z komediami romantycznymi polega na tym, że: chciałabym, ale niewiele pozycji spełnia moje oczekiwania. Ale wreszcie z zadowoleniem mogę dać dobrą ocenę. - Uśmiechałam się wiele razy - Przerysowani (wiadomo), ale z realistycznym kręgosłupem bohaterowie, do tego różnorodni - Fajna fabuła; jak wyżej – przerysowana, ale z realizmem u podstaw - Dobrze napisana; czytając oglądałam scenki oczami wyobraźni. Po autorkę jeszcze będę sięgać.

Główna bohaterka to Laura matka małego chłopca Miłosza nazywanego też dzidzią. Jest historykiem sztuki i ma ponad trzydzieści lat, zajmuje się swoim synkiem i udziela się na forum internetowym. Jest to przyjemna, ciepła, zabawna lektura z dobrym humorem...była fajną książką,dla mnie przyjemnym relaksem.

Ostatnia książka tego lata okazała się bardziej interesująca niż się zapowiadała. Początki były lekko nużące i skłaniały jedynie do przemyśleń na temat tego czy warto brać urlop wychowawczy i poświęcać się w pełni wychowaniu dziecka czy lepiej jednak wrócić do pracy. Każda matka, jak sądzę, ma podobny dylemat. Jeśli raz spróbujemy życia zawodowego, ciężko z niego całkowicie zrezygnować. To nie oznacza wcale, że nie kochamy swoich dzieci. Kiedyś kobiety zajmowały się tylko rodzeniem i wychowywaniem potomstwa i to było dla nich normą. Potem niektóre zaczęły domagać się innych przywilejów i tak narodził się feminizm. Obecnie musimy niejako pogodzić rolę matki z rolą kobiety pracującej. Motyw lalek przewija się przez całą powieść. Jest to coś innowacyjnego, nie spotkałam do tej pory w żadnej książce takiego studium lalek. Przyznam, że było to ciekawe i intrygujące dla mnie. Sama powieść zaczęła robić się jeszcze bardziej ciekawa, gdy pojawiła się postać Marzeny i jej zbioru lalek. Podobała mi się ta powieść, choć z początku miałam do niej sceptyczne podejście.

Druga część jest chyba lepsza niż pierwsza. Denerwowała mnie Adela, tym ciągłym wycofywaniem się i analizowaniem motywów postępowania Gabriela. Poza tym ta pokora wobec rodziców, którzy nigdy jej nie kochali jest nienormalna. Jak można mieć pretensję i żal przez całe życie do dziecka za własne grzechy. Iście po chrześcijańsku. Ale kto czytał pierwszą część warto przeczytać i drugą.

Życie! Często słyszę taką „pocieszającą” odpowiedź na wyliczane skargi ludzi zmęczonych kapryśnością, niesprawiedliwością czy bezwzględnością losu. I gdyby taka rozczarowana osoba zapytała mnie dlaczego tak jest, a nawet być musi, podsunęłabym jej tę książkę, która jak żadna inna, bez silenia się na wielką filozofię bytu i niebytu, w sposób przystępny, a przede wszystkim obrazowy i niestety bolesny, odpowiada na te, a dla osób bardziej wnikliwych, również i inne pytania. Ja znalazłam w jej przeogromnym bogactwie fabuły kilka paraboli, mając świadomość, że jest ich tyle, ilu ludzi ją czytających. Dla mnie przede wszystkim tłumaczy, że życie jest jak matka cierpiąca na rozszczepienie osobowości. Jednego roku, dnia, godziny czy nawet minuty głaszcze człowieka po głowie stawiając na piedestale wiary w jego możliwości, by prawem koła fortuny w jednej chwili, z mocą furii nienawiści, zrzucić z niego, pogrążając człowieka w depresyjnej niemocy i bezsilności wobec jej chwiejnej natury. A my, ludzkie dzieci, mimo wszystko, kochamy to piękne i niebezpieczne, dające i odbierające, budujące i niszczące nas życie całą duszą i sercem całym, jednocześnie go… nienawidząc. I tylko od nas samych zależy czy nas złamie, wypaczy, okaleczy, skrzywi czy wyposaży w zerodniowy exploit, „hakus pokus”, zaklęcie, na które nie ma przeciwzaklęcia. Tajemniczy, indywidualny, osobisty, nieznany nikomu innemu kod łatania dziurawego życia czyniąc go krainą szczęścia. Opowieść o dwoistości życia w tej książce również musiała być dychotomiczna. Począwszy od dwóch jej współtwórców różniących się wszystkim. Płcią mającą wpływ na postrzeganie świata i logikę myślenia męskich i kobiecych postaci, miejscem zamieszkania (Polska-USA) wprowadzającym polskich bohaterów w amerykańską rzeczywistość, dorobkiem zawodowym (autorka kilku książek – strateg zarządzania) gwarantującym solidny warsztat pisarski i wiarygodną zawartość merytoryczną powieści oraz doświadczeniem życiowym, osobistym – ten czynnik X nadający powieści cech indywidualnych, specyficznych twórczego duetu. Poprzez dwoje, wiodących bohaterów powieści o różnych doświadczeniach z przeszłości, dających mi możliwość podwójnego spojrzenia na opisywane wydarzenia z perspektywy osoby wchodzącej w nowe środowisko pracy (pani psycholog) i osoby będącej jego wieloletnim członkiem (informatyk). Dwoje ludzi opisujących rodzącą się najpierw nieufną znajomość, potem ostrożną przyjaźń, przekształcającą się powoli w bardziej zażyłe uczucie, widziane i opowiadane naprzemiennie z perspektywy kobiety i mężczyzny, kiedy nielubiana niepewność, zawsze towarzysząca zauroczeniu, mogła być zastąpiona pewnością tego, co czuje druga strona rodzącej się miłości. Antagonistyczny charakter środowiska hakerów podzielonych cienką, delikatną linią na tych dobrych, chodzących w białych kapeluszach po słusznej stronie mocy i tych złych z czarnymi kapeluszami na głowach, którą tak bardzo łatwo przekroczyć, zmieniając niepostrzeżenie kolor nakrycia głowy. Dwa światy, w których żyje współczesny człowiek – ten realny i ten wirtualny, który w rękach szalonego hakera może być równie niebezpieczny co namacalna rzeczywistość za oknem. Dwutorowość czasu. Teraźniejszego z toczącymi się coraz szybciej, wciągającymi mnie niczym wir, wydarzeniami tu i teraz, przerywanego retrospektywnymi migawkami świadomości z przeszłości Beaty i Roberta. I wreszcie na podwójnym obliczu miłości skończywszy. Pozwalającej z jednej strony na zaspokajanie potrzeby seksualnej z wieloma partnerami, by z drugiej strony skazać na zatracenie się w szaleństwie uczucia tylko do jednej, prowadzącego do samozniszczenia zawodowego czy nawet samobójstwa. Jednym słowem schizofrenia życia i jego przerażające mnie cechy – chaos, nieprzewidywalność, ambiwalentność, zmienność, dwubiegunowość, w którym ja pełnię rolę odbijanej piłeczki od skrajności do skrajności, a w którym jakoś sobie daję radę, jakoś żyję, a nawet uwielbiam je. Dlaczego? Bo znalazłam swój „hakus pokus”, na znalezienie którego każdy ma szansę. I to jest ta optymistyczna myśl w tej powieści. Ale… Nie zachowałaby ona swojej zasady dwubiegunowości, gdyby podsuwała tylko tą jedną. Jest jeszcze druga, pesymistyczna – jeśli jestem sierotą życiową o niskim poziomie inteligencji emocjonalnej, społecznej czy intelektualnej to nie mam szansy na znalezienia hasła, nawet gdybym szukała go wieczność. Życie to gra dla najlepszych hakerów. Piekielnie niebezpieczna, bo nieprzewidywalna i dla ludzi gotowych do niekonwencjonalnych zachowań. A co z normami moralnymi? Zawsze mogę stanąć po dobrej lub złej stronie mocy. Wybór należy wyłącznie do mnie. Niesprawiedliwe? Życie! http://naostrzuksiazki.pl/

Ona ma męża, on ma żonę, oboje poukładane życie jednak nie potrafią o sobie zapomnieć. Teresa i Marcin mimo że nie widzieli się od wielu lat to ciągle są obecni w życiu drugiego, uczucie wraca nagle i wybucha niczym wulkan. Ukradkowe spotkania, wspólnie spędzone noce, na nią czeka mąż i dzieci, jego żona leży w szpitalu i walczy o donoszenie ciąży. W przeszłości też mieli partnerów a mimo to spotykali się jak dwoje kochanków, wspominają ten czas ona dochodzi do wniosku że jakby wyzwał jej miłość to rzuciłaby dla niego wszystko, a on że gdyby ona dała mu tylko jakiś znak byłby z nią na zawsze, niestety ten czas już minął a oni musza postanowić co dalej robią ze swoim uczuciem, ze swoim życiem. Temat trudny ale dobrze napisany, samo ujęcie go w książce super ale wkurzała mnie główna bohaterka, Teresa, sama nie wiedziała czego chce, chwilami zachowywała się jak duże, rozkapryszone dziecko, nie patrząc na innych dążyła do swojego celu raniąc po drodze innych. Warto przeczytać.

Dawno nie czytałam tak zabawnej książki. Osadzona w połowie lat 2000, trąca jeszcze trochę PRLem. Kiedy wykształcona dziennikarka zwalnia się z redakcji i z powodu braku płynności finansowej zatrudnia się jako woźna w szkole to może skończyć się tylko katastrofą, albo śmiechem.