Białe noce

Wymęczyła mnie nieco ta książka. Bywały fragmenty, które czytałam z przyjemnością, i takie, które mnie nużyły. Mimo wszystko jest to przyzwoity romans, jeśli oczywiście ktoś lubi historie o miłości w scenerii surowego średniowiecza i nie zniechęca go liczba stron. Główna bohaterka strasznie wyidealizowana, piękna, dobra, wyrozumiała, cierpliwa, podziwiana i lubiana, w ogóle to anioł nie kobieta. Nie irytowało mnie to co prawda aż tak jak w "Kwiecie i płomieniu", niemniej jednak kilka razy zdarzyło mi się przewrócić oczami. Stylizowany język całkiem zgrabnie przenosi nas w czasy średniowiecznej Anglii, choć ilość użytego w powieści słowa "dziewka" przyprawiła mnie o ból głowy.

Bardzo przyjemna książka, jeśli ktoś lubi epokę średniowiecza. Kolejna powieść nawiązująca do oblężenia saksońskich włości przez Normanów z polecenia króla Wilhelma (William the Bastard, zwany w książce Williamem). Nie ukrywam, że ten okres historyczny jest moim ulubionym, a więc chcąc nie chcąc, książka przypadła mi do gustu. Akcja toczy się szybko a powieść wciągnęła mnie od pierwszego rozdziału. Główna bohaterka jest trochę przesadzona, ale działa to wyłącznie na korzyść książki. Uwielbiam waleczne damy, które sprawnie posługują się mieczem i językiem! Już na początku przykłada miecz do gardła Louvata, pokazując tym, że należy się z nią liczyć. Louvat poślubia Ceare za sprawą jej "podstępu". Pragnie w odwecie zemścić się na niej, lecz nie udaje mu się to nawet na ułamek sekundy. Ci dwoje przyciągają się jak magnes. Polecam ;)

Nużące, irytujące i nie warte czytania. Książka napisana ogólnie bardzo dobrze, lekko się czyta. Niestety bohaterowie pozostawiają wiele do życzenia. Jak już pisały wcześniej czytelniczki - ona ciągle na "nie", aż można zasnąć z nudów a zęby zgrzytają z irytacji. On - wielki wojownik, a ciągle jest czuły i cieplutki jak grzane mleko. Nie polecam, żałuję, że po nią sięgnęłam.

Jak dotąd mam za sobą dwie książki tej autorki, które szczerze mówiąc nie rzuciły mnie na kolana. Także po "Pieśń ognia" sięgnęłam bez większych nadziei i muszę przyznać, że się miło rozczarowałam. Cała historia nie jest zbyt rozbudowana, ale akcja płynie gładko i bez zbędnych dłużyzn. Ona to wiotka, delikatna dziewoja, on to potężny, przyzwyczajony do posłuchu rycerz, który wzorem swego ojca dość nisko ceni kobiety. Z dzisiejszego punktu widzenia postępowanie głównego bohatera może razić, ale podejrzewam, że w średniowieczu uchodziłby za całkiem przyzwoitego faceta, to były w końcu zupełnie inne (na szczęście dawno minione już) czasy. Wiem, że książki tej autorki cechuje swoista brutalność i surowość, i o ile w romansach z epoki regencji jakoś mi to zgrzytało, to ta akurat książka ma w sobie dzięki temu pewien realizm. Bohaterowie myślą i zachowują się jakby rzeczywiście żyli w średniowieczu. Stąd też jeżeli ktoś szuka słodkiego, uładzonego romansu, tu go nie znajdzie.

Cieszy fakt, że nie jest to kolejna książka gdzie główni bohaterewie są och i ach. Nie ma tu dżentelmenów, jest świat gdzie kobieta jest własnością i nie ma od tego wyjątków. Mimo toże rodzi się miłość. Drażni trochę wielowątkowość. A ocena na 6 ponieważ i tu spoiler: nie czułam chemi pomiędzy bohaterami. Nie ma rozwijającego się uczucia, jest brak zaufania, poniżanie, a stronę później zaufanie, zrozumienie i oddanie. Jakby autorka nie miała pomysłu na rozwój tego uczucia.

Trudno dokonać jednoznaczej oceny. Czyta się szybko, początek historii bardzo oryginalny, wciągający, po jakimś czasie robi się nudnawo, a pod koniec irytująco. Książka wydaje się zupełnie niespójna, bohaterom całkowicie zmienia się charakter, a im dalej tym więcej absurdalnych zbiegów okoliczności.

Książka naprawdę dobra, jednakże wiek głównej bohaterki był na tyle młody, że nie mogłam sobie jej wyobrazić szalejącą w alkowie. Wiem, że wtedy było to najzupełniej normalne, ale dzisiejsze czasy się zmieniły. Każdy ma inne wzory moralności i jednym to się podoba, a jednych wzburza. Reasumując, nie mogłam w spokoju czytać tej książki, gdyż jej wiek był dla mnie zbyt przeszkadzający.

Muszę przyznać i to ze szczerym zdziwieniem, że ta książka mnie naprawdę wciągnęła. Okładka z uporem odpychała mnie od przeczytania tej książki ale tytuł przyciągał bo idealnie pasował mi do wyzwania czytelniczego. Ponad zbliżał się majowy słoneczny weekend, którego dopełnieniem był właśnie lektura lekka i przyjemna, a w tym przypadku okazała się jeszcze z bonusikiem bo wartka akcja wciągała bez reszty. Powieść Pani Rexanne Becnel "Siostry" zaczyna się od narodzin bliźniaczek i raczej nie było by w tym niczego nadzwyczajnego, gdyby nie czasy, w których przyszły one na świat. W średniowieczu bowiem narodziny bliźniąt były niestety kojarzone z siłami nieczystymi. Ponad to uważano że rodzeństwo ma jedną duszę i w łonie matki walczą ze sobą o to które ma pierwsze wyjść na świat. Jak wiadomo wszem i wobec dobro zawsze zwycięża, zatem pierwsze z bliźniaków traktowano jako to przepełnione dobrem, niestety drugie to było samo zło pełne sił nieczystych. Tak też i było w tym przypadku Lady Ella urodziła dwie urocze córeczki, niestety zaraz usłyszała przerażające słowa Lady Harriet, matki swojego ukochanego męża, że "ta druga musi umrzeć". Wyczerpana po ciężkim porodzie, obudziła w sobie resztki sił i postanowiła walczyć o swoje dziecko, przecież jej mąż jest Panem na dworze i jego słowo stanowi tu prawo. Był rok 1135 i na szczęście Ella mogła nadać imiona swoim córkom, pod czujnym oczami rzucającym trudne do rozszyfrowania przekleństwa. I tak oto Beatrix dorastała jako ta pierwsza otoczona ze wszystkich strom miłością i szczęście. Linea natomiast była drugą z bliźniaczek i była tak traktowana jak opowiadały przypowieści. Babka na każdym kroku traktowała ją jako wcielone zło i nie szczędziła jej "przypadkowych" cierpień. Podobnie służba, jedni uciekali na jej widok a inni kreślili znak krzyża. Tylko rodzice i najukochańsza siostra traktowali ją tak jak powinno się traktować członka rodziny. Dzieciństwo Linei nie było zatem usłane różami ale gdy obie dorosły, nadszedł czas by mogła się wykazać i udowodnić że jest tyle samo warta co jej siostra. Beatrix wyrosła na bardzo delikatną i wrażliwą istotę, ale niestety jako najstarsza ma obowiązek wyjść za mąż za znienawidzonego wroga, który podbił ich posiadłość. Siostra oczywiście bez zastanowienia postanawia ratować Beatrix i zamiast nie staje na ślubnym kobiercu. Tak oto Linea wychodzi za mąż i zgodnie z prawem jej mąż jest oficjalnie mężem jej siostry bliźniaczki. W całą intrygę jest oczywiście wtajemniczona babka ale nawet to ani na chwilę nie skłania jej do zmiany zdania na temat drugiej wnuczki. Spisek ten ma oczywiście też drugie dno bardziej istotne dla babki, otóż ratowanie majątku i całej posiadłości. Wszystko zaczyna się układać po stronie rodziny pokonanych a podrobiona żona tak bardzo się stara, ze nikt nawet nie podejrzewa oszustwa. Problem niestety pojawia się bardzo szybko, gdy Linea odkrywa, że zakochała się w swoim mężu, który oczywiście i oficjalnie jest mężem jej ukochanej siostry. Musi wybierać pomiędzy miłością, lojalnością oraz przyglądać się jak jej bliscy cierpią i odchodzą. Przyznaję, że powieść naprawdę mnie wciągnęła a jej klasyfikacja co do rodzaju literatury już na samym początku zdradza zakończenie. Jest to bowiem romans historyczny i jak każda książka tego typu jest skazana na happy and. Mimo wszystko wartka akcja i niespodziewane jej zwroty sprawiają, że czytać się te powieść z przyjemnością i zaciekawieniem. Ponad miłość pojawia się jakby z boku i nie przyćmiewa swym blaskiem wszystkich innych przygód, intryg, namiętności i niestety śmierci i żalu. Każdy kto sięga po literaturę tego typu raczej wie czego się spodziewać, zatem nie ma sensu rozpisywać się nad wyższością powieści tak zwanych z wyższej półki nad klasycznymi romansami. Każda ma przecież inne zadanie i z automatu o każdej wymaga się czego innego. Zatem jeśli macie ochotę na bardzo (bardzo) namiętny romans na tle życia i walki średniowiecznej szlachty to zapraszam. Polecam i obiecuję że wartka akcja wciągnie was ze zdziwieniem. Pozdrawiam serdecznie Zaczytana JOana Pozdrawiam Zaczytana Joana http://epilog-zaczytana-joana.blogspot.com/2017/05/siostry-rexanne-becnel.html

Trzeci tom z cyklu "Tajemnica", autorstwa pani Garwood i choć znowu w tle piękna Szkocja, to książka niestety w moim odczuciu najsłabsza z dotychczasowych w serii. Duży minus za rozwleczoną fabułę, która moim zdaniem odebrała dużo głównemu wątkowi, ponieważ drzemał w nim duży potencjał, niestety ilość niepotrzebnych opisów-zapychaczy skutecznie go zniszczyła. Książkę tę czytałam z przyjemnością, ale do pewnego momentu, później niestety mocno zawiodła. Dla mnie również zbyt wiele pikantnych scen, ale co kto lubi.

“Niewola” to przyjemna i urocza powieść, dająca chwilę wytchnienia i poprawiająca humor. Jeśli oczywiście weźmie się poprawkę na naiwność - lektura może przynieść dużo frajdy. Pewna rezolutna kobieta zostaje uprowadzona z zamku i wzięta do niewoli przez przystojnego barona Duncana (ma on zatarg z jej bratem). Jak można przewidzieć, ona w zamian zniewoli jego serce. Taka bajeczka, ale pocieszna i czyta się to bardzo fajnie.

W sunie to za bardzo nie wiem jak ma ująć wrażenia po przeczytaniu tej książki, poza tym że mi się w sumie podobała.Jedna ze wcześniejszych czytelniczek bardzo zgrabnie i trafnie ujęła i podsumowała książkę jednym zdaniem - nastolatka w średniowieczu. Aby jednak uzupełnić to sformułowanie, ta nastolatka dorasta i odnajduje się w tym świecie.

Pierwszy raz przeczytałam książkę tej autorki i nawet mi się podobała, chociaż do ulubionych nie zaliczam (aczkolwiek z chęcią przeczytam jej inne książki). Autorka pisze ładnie i z sensem. Haydena jak i Bryony bardzo polubiłam. Troche mi się łezka zakręciła w oku odnośnie dzieci. W sumie można powiedzieć że cała książka to wielki taniec bohaterów, od małych kroczków po miłość.

Kiedyś byłam fanką tej serii, teraz strasznie się męczyłam. Podoba mi się to, że dwie dekady temu autorki skupiały sie na przekazaniu czytelnikowi co czuje bohater, jakie emocje nim targają, aktualnie mam wrażenie że w tym gatunku czytelnik sam musi się domyślać dlaczego bohater podejmuje takie a nie inne decyzje. Wracając do "kopciuszka" za wyżej opisane cechy daję gwiazdkę więcej. Natomiast jestem zawiedziona, że głównej bohaterce wszystko uchodzi, bez żadnej rozmowy. Mam wrażenie, że kilka wątków ciekawie rozkręcało fabułę, po czym były zmiatane pod dywan.

Książka, którą czyta się szybko i lekko, jest to historia przy której pośmiejemy się, odpoczniemy, zrelaksujemy, zapomnimy o trudach dnia, przy której poznamy ociupinkę historii wywłaszczania szkockich górali, którzy szykują się do powstania. Historia miłości i małżeństwa per procura młodziutkiej Anne, filigranowej osóbki, ale jakże twardej i wielkiej duchem. Dziewczyna, która pomimo swojego delikatnego wyglądu, potrafiła zaprowadzić porządek w wielkim zamku i z tymi postawnymi, silnymi mężczyznami. Małżeństwo per procura, obcy nieznany kraj, wielki i zimny zamek, nieprzychylny i ekscentryczny mąż lord Aidanem Tiebauldem, nieznane życie w klanie, to wszystko zupełnie jej nie zraziło – została i świetnie wręcz oskarowo sobie z tym wszystkimi nowościami poradziła. ,,Zamek’’ na spokojnie przeczytałam przez dwa wieczory, ale nie żałuje uwierzcie mi była to świetna odskocznia od mojej ciężkiej pracy w dużej firmie ,,korpo''. Dla zmęczonych i zmaltretowanych trudami dnia codziennego Polecam Gorąco.

Ogólnie książkę przeczytałam w jeden dzień, a nieczęsto to się zdarza, napewno dałabym wyższą ocenę ale pod koniec główna bohaterka tak mnie zdenerwowała, nie wiem jak trzeba być głupią żeby siostrze która cię nienawidzi i chce cię zabić, zwierzać jej się po wszystkim i dalej ufać, a komuś kto o nią dba i opiekuje, wbić nóż prosto w plecy, no tutaj trochę nie rozumiałam zachowań głównej bohaterki..

Trochę naiwny romans historyczny, lubię do niego wracać ze względu na główną bohaterkę - panna z temperamentem choć córka pastora.Z wdziękiem zdobywa serce wyniosłego arystokraty, czyli książka ma wszystko to i co chodzi w romansach - wspaniałych bohaterów, perypetie, przeszkody i szczęśliwe zakończenie!

Wypisz wymaluj jest tu wszystko co powinno się znaleźć w melodramatycznym romansie. Powiało "Wichrowymi Wzgórzami". Bawiłam się względnie dobrze, ale te stałe wzloty i upadki w relacji między głównymi bohaterami zaczęły mnie momentami męczyć. Ciągle się kłócili, dosłownie jak dzieci. Największym dzieckiem była główna bohaterka i w sumie nie mogę mieć pretensji, bo faktycznie dzieckiem była i tak została przedstawiona. Czasem podziwiałam Brennę za jej upór i to jak potrafiła iść na przekór wszystkiemu, ale najczęściej ta kobieta nie rozumiała nic i miała dużo szczęścia. Taka mała Mary Sue. Muszę jednak przyznać, że postacie rozrysowane bardzo wyraźnie. Pasowali do siebie jak diabli. Albo się pokochają z niepohamowaną namiętnością, albo się pozabijają. W tej historii było po prostu wszystko. Czy mi to przeszkadzało? Ostatecznie nie, ale w trakcie czytania musiałam odrywać się od tej książki, aby oczyścić myśli. Książkę wchłonęłam w wolny weekend, w dwa dni. Od samego rana jak się tylko do niej dorwałam, musiałam ją na jednym wdechu dokończyć. Mimo tego że irytowała i książka nie raz odstawiona była na stół, to za chwilę czytałam ją dalej. Oburzały mnie sceny gwałtu. Jak gwałt może być ukazany jako coś przyjemnego. Przecież w większej mierze seks jest czymś emocjonalnym, a nie tylko czymś mechanicznym. Nie rozumiałam czemu bohaterka trzęsąca się ze strachu w trakcie aktu odczuwa przyjemność z tego, że ktoś bierze sobie twoje ciało wbrew twojej woli. Nie pasowało to mi do jej uporu, nawet jeżeli została błędnie wyedukowana w tym kierunku. Czytałam lepsze pozycje Pani J. Lindsey, ta jest typowa, sztampowa i przeciętna. Liczyłam na większe uniesienia, tym bardziej, że to jeden z moich lubianych tematów - wikingowie. Oceny tutaj i opinie, jak dla mnie zbyt przereklamowane w porównaniu do zawartości książki. Każdy ma prawo do swoich ulubieńców, nie zrozumcie mnie źle, ale oceny wprowadziły mnie w błąd.

Książka z wdziękiem napisana.Miłosne wątki typowe dla autorki.Widać,że wymyślona bohaterka jest kochana przez autorkę i darzy ją specjalną estymą co czytelnik od razu wyczuje.Mnie się bardzo spodobało opisy codziennego życia w średniowieczu radość z codziennych radość ze żniw,ze zmian pór roku.Człowiek zagłebia się w tym świecie jakby istniał on naprawdę.

Przyjemny romans historyczny z ciekawą bohaterką. Sofia, kuzynka i podopieczna króla Edwarda, częściej jest przyczyną bólów głowy swego opiekuna niż powodem do dumy. Dlatego też postanawia on ukrócić w końcu poczynania panny i zaręcza ją z synem potężnego wasala. Nie w smak jest to lady Sofii i nawet pomimo zaakceptowania sytuacji postanawia, iż to do niej należeć będzie ostatnie słowo.