Batpig. Świnka wysokich lotów

Gadzi detektywi Mango i Brasz powracają z kolejną porcją zagadek. Tym razem w programie mamy Detroit: Become Human, zalewanie miasta, dziwacznych mutantów, więcej krokodyla-krakersa i wiele, wiele innych. Ahoj, przygodo! W tym tomie fabuła zainteresowała mnie chyba bardziej niż w poprzednim. Przede wszystkim, w Pełnym Zanurzeniu nasze gady mają nie tylko wzloty, ale również upadki – i to dosyć bolesne. Choć wciąż wiadomo, iż prędzej czy później musi im się udać, to jednak miło zobaczyć, że czasem ich głupota powoduje też problemy. Brzmi trochę jak złorzeczenie? Być może, ale cóż począć. Lubię, kiedy bohaterowie nie są we wszystkim najlepsi, nawet jeśli mowa tylko o głupiutkiej komedyjce dla najmłodszych. W ogólnym rozrachunku Pełne Zanurzenie jest równie dobre co pierwsze InwestyGatory, a na niektórych płaszczyznach nawet lepsze. Wciąż tak samo zabawne (oczywiście o ile taki głupiutki, „kibelkowy” humor do kogoś trafia) i jest tak samo ładne wizualnie. Fabularnie natomiast, pomimo Krakerdyla, wypada odrobinę ciekawiej niż zeszłym razem. Póki co mamy tendencję zwyżkową, zobaczymy, co przyniosą kolejne tomy. Pełną recenzję znajdziecie pod tym linkiem: https://popkulturowcy.pl/2022/07/23/inwestygatory-pelne-zanurzenie-recenzja-komiksu-nauka-matka-katastrof/

Grzesiek Podlaski wiódł życie przeciętnego szóstoklasisty. Był zwyczajnym, różowym, włochatym prosiakiem i jak każdy typowy prosiaczek uwielbiał jeść kanapki, grać na konsoli, zażywać kąpiele błotne i spędzać czas z przyjaciółmi - karpiem Karolem i nietoperzem Gryzeldą. Ugryziony przypadkowo przez przyjaciółkę zmienia się w super świnkę… Bohaterowie, złoczyńcy, świetne dialogi, zwariowane przygody i przede wszystkim cała masa humoru. Autor przekazuje w opowieści także sporo ważnych tematów, jakimi są przyjaźń, odwaga i pokonywanie swoich słabości. Polecamy!

„Sami” („Seuls”) to historia napisana przez Fabiena Vehlmanna i narysowana przez Bruna Gazzottiego zabierająca nas do świata pięciu młodych bohaterów, którzy muszą sobie radzić po tajemniczych wydarzeniach, przez które na świecie nie ma dorosłych. Składająca się z 13 tomów seria zdobyła kilka nagród i podbiła serca młodych czytelników mimo, że pokazany w nich świat jest brutalny. Jedno jest pewne: zło nie zawsze jest tak złe jak nam się wydaje, a dobro tak niewinne. Życie ma całą masę odcieni. Do tego podsuwa całą masę wyzwań i prób. Każdy tom to kolejna przygoda poruszająca ważny problem. A wszystko zaczyna się od wspomnianego zniknięcia dorosłych. W pierwszym tomie zatytułowanym „Zniknięcie” wchodzimy do świata dzieciaków widzimy zwyczajne miasto pełne gwaru. Ludzie są zabiegani. Każdy skupia się na swoich obowiązkach, przyjemnościach i codzienności. Jedni odrabiają lekcje, uczą się, inni grają w gry, a jeszcze inni muszą walczyć o przetrwanie. Każdy z bohaterów jest inny, ma odmienne pochodzenie, pozycję i inaczej wygląda codzienność. Dla jednych życie jest przyjemne, a dla niektórych to ciągła konieczność obrony. Wszystko oczywiście do czasu, gdy dzieje się coś niezwykłego i pięcioro dzieciaków budzi się w opuszczonym Fortville, w którym będą musieli przetrwać i nauczyć się nim zarządzać oraz radzić sobie z niebezpieczeństwami. Z każdym tomem akcja jest coraz ciekawsza i pozwala na poruszenie kolejnych ważnych tematów. Między bohaterami (Dodjim, Leïlą, Yvanem, Camillą i Terrym) dochodzi do licznych spięć. Nim jednak to nastąpi muszą się odnaleźć. Do tego odkryć, że świat pełen jest niebezpieczeństw, którym trzeba będzie stawić czoła. Każdy z tomów to historia z innym tematem przewodnim. W pierwszym przede wszystkim bohaterzy będą musieli zrozumieć, że zostali sami w obliczu zadziwiających wydarzeń i zjawisk. Co jest tego przyczyną? To bohaterzy odkryją dopiero za kilka tomów i będą starali się rozwiązać ów problem. Do tego muszą zmierzyć się z własnymi lękami. W drugim tomie zatytułowanym „Nożownik z Fortville” widzimy narastające wśród bohaterów konflikty. Dzieciaki z „dobrych” domów traktują nowe doświadczenie jak zabawę bez zastanowienia się nad konsekwencjami. Strzelają z pistoletu, domagają się uwagi, gromadzą zabawki i gadżety. Prędzej czy później musi dojść między nimi do konfliktu. Odpowiedzialny Dodji ma dość niańczenia rówieśników. W czasie samotnej wędrówki natrafia na tajemniczą postać nożownika, który atakuje wszystkich znajdujących się na jego drodze. Dzieciaki będą musiały się zjednoczyć, aby przetrwać. Do tego zakończenie naprawdę nas zaskoczy. Muszę szczerze przyznać, że Dodji zdobył u mnie kolejne punkty. To świetny, poukładany i empatyczny dzieciak, który nieświadomie zapobiegnie katastrofie. W trzecim tomie zatytułowanym „Klan Rekina” przenosimy się poza miasto. Dzieciaki wędrują po spustoszonym przez ogień terenie. Sprzeczają się, droczą, narzekają na niewygody, z jakimi muszą się mierzyć w swoim pojeździe. Odkryją też, że takie codziennie utarczki to nic ważnego, kiedy w grę wchodzi starcie z wygłodniałym stadem psów, które potrafią być groźniejsze od wilków, bo bez strachu atakują ludzi. Ratuje ich dzieciak, który okazuje się przywódcą Klanu rekinów. Jeden ze złapanych przez niego psów ląduje w paszczy rekina. Nasi bohaterzy poznają innych ocalałych oraz całą masę zasad obowiązujących w osadzie rządzonej twardą ręką przez dyktatora. Chłopak ma dwóch idoli: ojca i Hitlera. Autorzy zabierają nas w świat, w którym manipulacja i terror stają się narzędziem zastraszania. Do tego mamy tu dzieciaki bezwzględnie i całkowicie podporządkowane rozkazom przywódcy. Przypomina to wszystko to, co działo się w czasie II wojny światowej i będzie to doskonały tom do zaprezentowania młodym czytelnikom czym jest dyktatura, wskazania sposobów obrony. Czwarty tom, „Czerwone kurhany”, stawia przed bohaterami nowe wyzwania. Po doświadczeniach z młodym dyktatorem życie dzieciaków, które wróciły do znanego im miasta może wydawać się nudne. Szybko okazuje się, że walka o przetrwanie to nie tylko codzienne zdobywanie pożywienia i przywożenie zwierząt do prowizorycznej zagrody. Poruszone będą tu takie problemy etyczne jak zabijanie i zjadanie zwierząt. Do tego pojawi się kolejne zagrożenie, któremu bohaterzy będą musieli stawić czoła. W czasie kolacji do ich obozu przychodzi znany im nożownik chodzący w masce. Jest ciężko ranny i przyniósł ubranko podopiecznej. Dzieciaki rozpoczynają śledztwo. Trop prowadzi do małp budujących dziwne kurhany, zakładających różne stroje i zachowujących się agresywnie. Muszą znaleźć porwane dziecko. Pilnowany przez małpy teren wydaje się nie do przejścia. Do tego pojawia się problem bezgranicznego i bezkrytycznego zaufania chłopakowi, którego wybrali na przywódcę. Jakby wyzwań było mało nowi członkowie grupy są dziwni i wydają się niebezpieczni. Jak skończy się ta historia? „Mroczny wir” wprowadza nas w śledztwo. Grupa stoi przed dwoma ważnymi zadaniami: muszą wybrać nowego przywódcę i znaleźć mordercę, który zamordował Dodjego. Znalezienie jego ciała jest dla bohaterów szokiem. Wokół nich narasta napięcie. Inne dzieciaki też czują się zagrożone. Do tego na jaw wychodzą mroczne sekrety. „Wymiar czwarty i pół” to opowieść o walce o przetrwanie. W mieście pojawił się młodociany dyktator, z którym mieli już do czynienia. Powoli ze zgormadzonymi dzieciakami zagrabia kolejne obszary miasta odcinając bohaterom dostęp do strategicznych punktów. Walce o przetrwanie będzie też towarzyszyła próba odkrycia, co stało się w pierwszym tomie. Dzieciaki już zrozumiały, że nie żyją. Muszą jeszcze poznać okoliczności własnej śmierci oraz zrozumieć, dlaczego trafili do jednego miejsca. Seria oparta jest na prostych chwytach historii postapokaliptycznych i fantastyki, ale nie zabraknie tu naprawdę ważnych etycznych tematów, które będą świetnym punktem wyjścia do dyskusji o karze, terrorze, totalitaryzmie, empatii, pomocy, nieposłuszeństwie, prawie. Od początku mamy narastające poczucie zagrożenia i nie mija ono po zniknięciu ludzi. Dzieci obserwowane są przez tajemnicze oczy patrzące na nie zza krzaków. Do tego coś tłucze lustra znajdujące się na wystawie w sklepie. W drugim tomie ścigane są przez tajemniczą zamaskowaną postać. W każdym kolejnym tomie pojawiają się różne sposoby budowania napięcia. Czasami jest to wyścig z czasem i pokazanie bezsilności bohaterów, którzy przybywają na miejsce zajęte przez konkurencję, przez co nie mogą zdobyć istotnych informacji oraz środków pozwalających na przetrwanie. Nie znajdziemy tu jednak brutalnych scen. Obrazy są złagodzone mimo odczuwalnych emocji. Twórca wrzuca tu czytelnika w wir wydarzeń i bardzo szybko poznajemy codzienność głównych bohaterów, którzy odnajdują się w pustym mieście i nawiązują współpracę, a później udają się na wyprawę. Wartka akcja, napięcie i elementy zaskoczenia są elementami napędowymi i świetnie przyciągają uwagę młodych czytelników. Mistrzostwem jest to, że po pierwszych kilku stronach pierwszego tomu już wiemy z jakich środowisk pochodzą poszczególne postaci, jakie mają zainteresowania, talenty, charaktery. Później to wszystko pięknie jest wykorzystywane, aby pokazać zgrzyty między bohaterami, zobaczyć, w jaki sposób uczą się współpracy i zrozumienia. A nie będzie to łatwe. Zwłaszcza, że widzimy rozkapryszonego dzieciaka, który po rozwodzie rodziców i próbę przypodobania mu się przez weekendowego ojca nauczył się manipulowania wszystkimi, aby osiągnąć swój cel. Do tego przebojowa i troszkę opiekuńcza nastolatka. Mamy też kujonkę, która tak skupiła się na nauce, że zwykłe ugotowanie ryżu przerasta ją i jest bardzo dziecinna. Do tego syn bogatych i wiecznie zapracowanych rodziców, którzy dali mu wszystko, ale nie zapewnili poczucia ciepła oraz nie dali uwagi, dlatego skupia na sobie uwagę wymyślaniem różnych teorii. A na koniec czarnoskóry osierocony chłopak przenoszony z sierocińca do sierocińca, przez co doświadcza przemocy agresywnych, ale uczy się bronić i jako jedyny potrafi zachować zimną krew oraz szuka rozwiązań. Ta wybuchowa mieszanka charakterów pozornie nie ma szans na nawiązanie współpracy. Zwłaszcza, kiedy niektórzy zaczynają robić głupstwa i niepotrzebnie narażać. Kolejne tomy to też możliwość wprowadzenia kolejnych postaci i pokazania innych problemów. Do tego widzimy, że nowi bohaterzy mają prawo do autonomii, nie zawsze dołączają do pierwotnej piątki tylko stają się motorem napędzającym fabułę, stawiającymi nowe wyzwania przed nimi. Drogi czasami krzyżują się z tymi, których już wcześniej poznaliśmy i to oni przysparzają kolejnych wyzwań naszym bohaterom. Fabuła dla doświadczonego czytelnika jest dość schematyczna, ale przecież nie on jest odbiorcą tylko nastolatki i uważam, że jest to ciekawa propozycja czytelnicza dla tej grupy wiekowej. Rysunki Bruna Gazzottiego dopełniają całość. Widać w nich dbałość o szczegóły, ale jednocześnie nie ma przesady. Często możemy zauważyć zapożyczone z różnych animacji szczegóły. Za pomocą odpowiednich kadrów doskonale buduje atmosferę napięcia. Bardzo dobrze dobrane kolory, pojawiające się i znikające tło pomaga na uwypukleniu tych rzeczy, które w danym momencie są istotne. Ilustracje czasami są uproszczone, ale tylko wtedy, kiedy pojawia się szersze spojrzenie na otoczenie, obejmujemy kadrem całą ulicę. Do tego przemoc mamy zasugerowaną.

Świetnie się bawiłem - i choć stylistyka komiksu przywodzi na myśl kreskówki dla dzieci, to jest to fantastycznie zaplanowana humorystyczna historia dla wszystkich. No, może nie dla tych najmłodszych - bo Wrzaskun tnie i siecze na potęgę. Uwaga na spadające głowy przeciwników. Koniecznie sięgam po tom drugi!

Trzeci tom zabawnej serii dla miłośniczek „Sisters” nie odbiega poziomem i humorem od pozostałych. Jest lekka kpinka ze stereotypowych zachowań oraz przywar nastoletniej młodzieży. Jessika i jej kumpelki nadal trzymają się razem i wspierają (chyba, że nie) w każdej sprawie – rozumieją się bez słów, doradzają przy wyborze strojów i chłopaków... Ale czasami nawet najlepsze przyjaciółki potrafią irytować albo się pokłócić totalnie! A wtedy nie biorą jeńców, lepiej im zejść wszystkim z drogi ;-) Zabawny i niezbyt skomplikowany komiks.

Komiks w pełni oddaje ducha powieści Huxleya. Ciekawe jest to, że choć nie ma wielu dyskusji i przemyśleń z książki, to udało się uchwycić jej sedno. Co więcej zwróciłem uwagę na inne cytaty albo jest to „wina” innego tłumaczenie. Tu muszę powiedzieć, że nie do końca mi to odpowiadało: np. czujfilm zamiast czuciofilmu. Przy cały podziwie dla strony graficzne zastanawiało mnie jednak, czy dobrze oddano kolory poszczególnych kast. Nie będę wszak się nad tym tutaj rozwodził...

Dla kogo jest ta książka? ♾️Dzieci, nastolatki (dorośli też) w spektrum autyzmu – które mogą odnaleźć w niej siebie i poczuć się zrozumiane. ♾️Rodziny, opiekunowie i rodzeństwo – by lepiej zrozumieć bliską osobę w spektrum. ♾️Specjaliści i nauczyciele – by mieć wartościową pozycję do polecenia innym. ♾️Każde dziecko i nastolatek – bo to po prostu świetny komiks, który bawi i porusza ważne tematy. O czym jest „Świat Frankie”? To pełna humoru i szczerości powieść graficzna autorstwa Aoife Dooley – nagradzanej autorki i komiczki, która dzieli się swoimi doświadczeniami jako osoba autystyczna. Główna bohaterka, 11-letnia Frankie, wie, że różni się od swoich rówieśników. Mówi dużo, czasem w niewłaściwych momentach, słucha innej muzyki i często ludzie reagują na nią w odmienny sposób. Do tego dochodzą wizyty u lekarza i niełatwe relacje z młodszą siostrą. Frankie nie zna swojego biologicznego ojca, a jego poszukiwania staną się częścią jej przygody. Jakby tego było mało, w szkole mierzy się z bullyingiem, który staje się jednym z kluczowych wątków tej historii. Na końcu książki Frankie wreszcie dowiaduje się, co sprawia, że jest inna – dostaje diagnozę autyzmu. Nie zdradzę Wam jak dochodzi ro diagnozy, napiszę tylko, że będzie to ważny moment całej historii. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? ✨W przystępny i zabawny sposób ujmuje temat autyzmu i pomaga zrozumieć, jak różnie można odbierać świat. Bohaterowie książki są różnorodni to osoby neurotypowe i atypowe, fizycznie sprawne i niepełnosprawne, zdrowe i zmagające się z chorobami. ✨Na końcu znajdziecie wskazówki – m.in. fakty i mity o autyzmie oraz porady, jak być dobrym przyjacielem. Ten tytuł może być sposobem na spędzenie dobrego czasu z książką na ważny temat, a jednocześnie głębokim oddechem dla wszystkich, którzy czują się inni niż wszyscy. Polecam! N.🤍 Ps. Okładka ma bardzo miłą w dotyku fakturę! książka to od @wydawnictwo_kropka

Kodi to niezwykle ciepła i wizualnie urzekająca opowieść dla młodszych czytelników o przyjaźni, odpowiedzialności i poszukiwaniu bliskości w świecie natury. To komiks, który bardziej się przeżywa niż czyta — emocje i relacje między bohaterami budowane są głównie obrazem, a nie słowem. Autorem historii i ilustracji jest Jared Cullum, amerykański twórca znany z malarskiego stylu i opowieści skierowanych do dzieci i młodzieży. Jego prace wyróżniają się delikatną akwarelową kreską i dużą wrażliwością na emocje bohaterów oraz otaczającą ich przyrodę — i dokładnie to widać w Kodi. Fabuła skupia się na trójce bohaterów — dziewczynce Katii, Rybaku z lokalnej wioski oraz niedźwiedziu Kodi. To historia o budowaniu więzi, uczeniu się zaufania i odnajdywaniu swojego miejsca w świecie. Dialogów jest tu niewiele, ale w ogóle tego nie odczułem jako braku. Komiks nadrabia dynamicznymi kadrami, które czasem są wręcz lekko chaotyczne — szczególnie w scenach ruchu czy zagrożenia — ale dzięki temu czuć energię i tempo wydarzeń. Narracja wizualna prowadzi czytelnika naturalnie, bez potrzeby długich wyjaśnień. Największym atutem są ilustracje. Akwarelowe pejzaże, miękkie przejścia kolorów i pięknie oddana przyroda tworzą klimat niemal bajkowy. Przyroda nie jest tu tylko tłem — żyje, oddycha i ma ogromny wpływ na bohaterów. Sam Miś Kodi jest narysowany z ogromną czułością, przez co trudno go nie polubić od pierwszych stron. Jeśli mam wskazać minus, to momentami tempo wydarzeń jest bardzo szybkie, a przejścia między niektórymi scenami mogłyby być czytelniejsze. Nie psuje to jednak odbioru całości, bo emocjonalny wydźwięk historii pozostaje bardzo silny.

Christophe Lemoine i Jean-Christophe Vergne dobrze oddają klimat powieści, którą otwierają sztormem na morzu, by w retrospekcji powrócić do czasów, kiedy bohater ucieka z domu, aby przeżyć przygodę i pójść własną ścieżką. Zobaczymy najważniejsze zwroty akcji. Opowieść jest uproszczona. Realistyczne ilustracje pozwalają poczuć klimat wydarzeń, w których biorą udział bohaterzy. Ze względu na to, że jest to klasyka regularnie pojawiają się kolejne wznowienia. Komiks będzie świetnym wprowadzeniem w świat bohaterów, zachęci młodych czytelników do poznawania przygód podróżnika. Jest to opowieść o próbach, sile charakteru, przebiegłości oraz elastyczności. Do tego pozwoli na poruszenie takich ważnych tematów jak podporządkowanie się, wykonywanie tych samych zajęć przez kolejne pokolenia, dziedziczenia zawodu, niewolnictwa, nierówności. Bohaterzy pochodzący spoza europejskiej kultury są tu zaprezentowani jako dzikusy, które trzeba ucywilizować, a z drugiej strony mamy fascynację życiem poza społeczeństwem. Daniel Defoe porusza w książce tematy, które powracają w filozofii od starożytności. Rysunki są dość realistyczne i doskonale oddają sposób ubierania się w XVII wieku. Uważam, że komiks stanie się świetnym punktem wyjścia do rozmów o różnych wyborach, spojrzeniu na inne cywilizacje, szerzenia swojego punktu widzenia, a także zachęci do przeczytania książki. Zdecydowanie polecam.

Bardzo dobry komiks, aż dumą napawa że polskich autorów. Podobały mi się wstawki z ciekawostkami o ptakach pomiędzy rozdziałami. Niestety moje dzieciaki nie chciały tego słuchać, tylko prosiły o pomijanie i o następny rozdział. To oczywiście dobrze świadczy o fabule.

Książka uczy młodszych wrażliwości, oraz uczyłaby szanowania osób ciemnoskórych / jasnoskórych, ALE nie uczy (według mnie). Tak, jest między innymi na tym oparta, że główną bohaterką przyjaźni się z chłopcem ciemnoskórym, ale autorka na każdym kroku kiedy wspomina ciemnoskóre osoby to pisze o nich „Czarny”, albo gdy wspomina osoby jasnoskóre pisze „Biały”. Była sytuacja gdzie Lulu i Nelson są na plaży w kąpielisku i jest tabliczka „Kąpielisko tylko dla białych”. Ale (według mojej opinii) to jedyna wada tego komiksu.

Nic się nie zmieniło. Komiks nadal charakteryzuje się przyjemną kreską ukazującą średniowieczne klimaty i posiada całkiem zgrabną fabułę. Lecz ponieważ w treści pojawiła się konkretna data, czyli 26 lipca 1343 roku postanowiłam sprawdzić, czy jest to fakt historyczny. Rzeczywiście jest to data wygnania z Florencji Waltera Gautiera VI z Brienne. Pełnił rolę władcy tego miasta przez rok. Miał je podnieść z kłopotów finansowych. Niestety jego działania (skądinąd słuszne) nie spotkały się z uznaniem elit. Były dla nich zbyt kosztowne. Nie mówiąc już o tym, że oburzające. Walter zezwolił, aby cechy rzemieślnicze zaczęły się cieszyć uznaniem. Jego działania miały efekt długofalowy. Elity, które pozbawiły go władzy, zostały obalone w ciągu dwóch miesięcy od jego wygnania, a na ich miejsce utworzono Trzeci Rząd Ludowy. Oczywiście nie ma o tym ani słowa w komiksie. Tu jest przedstawiony jako krętacz i matacz pierwszej wody, którego mieszczanie wyganiają z miasta. Ot, trochę fikcji. Za to intryga zacna. Polecam.

Bardzo wartościowy komiks o byciu niezrozunianym. Najmłodsza siostra uwielbia zwierzęta i jest przez to traktowana jak dziwaczka nawet przez swoje siostry. Miło jest obserwować przemianę po obu stronach. Mądra ta książka. Myślę że dla około 10latkow będzie idealna.

Cudny komiks. Zabawny. Zwyczajny. Niewydumany. Uniwersalny – bawi w każdym wieku. Żywcem wzięty z dowolnej szkółki jeździeckiej. No może poza tym, że nie wiem, gdzie znajduje się taka, w której można podsłuchać, jak plotkują konie. Ale to drobna niedogodność, którą naprawi ta lektura. Zabawa gwarantowana. Dla fanów komiksów o Kamili i koniach lektura obowiązkowa. Kreska? Przyjemna. Może nie z gatunku tych, od których nie sposób oczu oderwać, niemniej jednak ma swój charakter, a może nawet charakterek, co sprowadza się do tego, że wręcz stanowi równorzędną składową do tekstu. Cóż, więcej superlatyw z siebie nie potrafię wykrzesać. Po prostu czym prędzej sięgnijcie po ten komiks. Nie będziecie żałować.

Gratka przede wszystkim dla fanów serii o galijskich wojownikach Asteriksie i Obeliksie ;) Ale też świetny sposób na zainteresowanie młodszego czytelnika całą serią i światem niezwyciężonych Galów. Tomik mieści w sobie trzy historyjki: opowieść o piłeczce suczki legendarnego galijskiego wodza, o tajemniczej zarazie wywołującej czkawkę oraz o ruchu oporu przeciwko rzymskim najeźdźcom. Rzecz jasna, we wszystkich historiach prym będzie wiodła grupa Nieugiętych, czyli Idefiks, suczka Fryga, psi osiłek Rygoriks, ale także kotka Przechera, leciwy gołąb Astmatiks oraz marzący o karierze druida puchacz Nocolatiks. To opowieści niejako sprzed czasów, zanim Idefiks trafi do znanej nam już wioski galijskiej (tu akcja będzie toczyć się w Lutecji), ale kilka postaci znanych z pierwowzoru też się tu pojawi. Fajny, pełen humoru komiks :)

24 godziny w dżungli to ciekawy komiks edukacyjny, którego akcja toczy się przez 24 godziny. Zacznijmy od wczesnej pobudki w dżungli by razem z grupą naukowców i ich dzieci poznać życie na Borneo. Cam, młody student zobaczy tutaj jak wygląda m.in. bioróżnorodność na tej wyspie oraz przekona się na własnej skórze jak wygląda życie przebywający tam naukowców. Będzie to fascynująca, ale i pracowita przeprawa. Po tej lekturze moim dzieciom zamarzyła się taka przygoda 😊

Komiks przez duże K. Świetna fabuła, ładne obrazki, bohaterowie, którzy dają się lubić od pierwszej strony. A także wspaniałe poczucie humoru ! Przeczytaliśmy dwukrotnie. Dzieci w wieku 5 i 7 lat zasłuchane w tej historii, mimo że 5 latek pewnie nie wszystko zrozumiał. Brawo także za tłumaczenie !

Moja opinia jest taka sama jak w pierwszym tomie : Książka uczy młodszych wrażliwości, oraz uczyłaby szanowania osób ciemnoskórych / jasnoskórych, ALE nie uczy (według mnie). Tak, jest między innymi na tym oparta, że główną bohaterką przyjaźni się z chłopcem ciemnoskórym, ale autorka na każdym kroku kiedy wspomina ciemnoskóre osoby to pisze o nich „Czarny”, albo gdy wspomina osoby jasnoskóre pisze „Biały”. Była sytuacja gdzie Lulu i Nelson są na plaży w kąpielisku i jest tabliczka „Kąpielisko tylko dla białych”. Ale (według mojej opinii) to jedyna wada tego komiksu.

To już trzeci tom przygód o tej niezwykłej dziewczynce i muszę przyznać, że z każdą częścią jest coraz lepiej. Enola i niezwykłe zwierzęta. Tom 3 kolejne dwie historie, które znowu zbyt szybko się kończą, bo mogłabym bez końca przebywać u boku Enoli oraz Manekiego. http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2023/04/15/enola-i-niezwykle-zwierzeta-tom-3-joris-chamblain/

Seria z potencjałem, niby fabularnie przypomina nieco "Młodych Tytanów", ale jest taka mniej filmowa, mniej amerykańska. Tym bardziej, że pod podszewką życia dzieciaków z supermocami kryje się dramat z ich przeszłości, dochodzą do głosu problemy dnia codziennego, decyzje, które muszą podejmować, zwykłe życie, którego muszą się uczyć. Czy będą nadal się ukrywać ze swoimi zdolnościami, czy jednak postanowią je wykorzystywać mniej lub bardziej jawnie dla dobra własnego i innych - aby poznać odpowiedź, niezbędne będzie sięgnięcie po kolejne części serii... ;)