Babski wieczór

Druga część wciągnęła mnie dużo bardziej niż pierwsza i od razu zamówiłam sobie trzecią i czwartą. Intrygi polityczne, magia, podróże i bohaterowie, którzy nie są papierowi - tego właśnie oczekiwałam i oczekiwania te zostały zaspokojone. Od dawna nie mogłam wciągnąć się w książki, a dzięki temu od nowa zachciało mi się czytać i przeżywać przygody, a z każdą stroną coraz głębiej wchodziłam w ten świat i nie mogłam się oderwać. Mega polecam.

Wskaźnikiem tego, że książka jest dobrze napisana, są emocje wywoływane u czytającego podczas lektury — ogólnie rzecz ujmując. „Psy Pana”, zakładając, że są początkiem czegoś dłuższego, są bardzo dobrym startem pod każdym względem. Krótko, żywiołowo i przygodowo, z lekką domieszką naturalnego humoru. Proste, a dobre fantasy. Subiektywnie przywodzą mi na myśl „Magów Prochowych” Briana McClellana — z tym że dla mnie lepsze były „Psy Pana”. I oby ten komplement się nie zemścił, bo zaraz odpalam kolejny tom, żeby to sprawdzić. A wracając do emocji — były: podniesiona brew, chroniczne chrząkanie i kasłanie, alfabet Morse’a nogą. Fantastom — polecam.

Oj dawno nie czytałem tak dobrego i wciągającego zakończenia. Emocje tak kipią, że nie da się przerwać ostatnich rozdziałów nawet na siku. Początek książki może nieco chaotyczny jednak środek zaczyna wszystko spinać i całość się układa. Końcówka za to to już spływ wartkim strumieniem wprost ku przepaści wodospadu. Jednak zatrzymujesz się w najbardziej kulminacyjnym momencie nie wiedząc co się w zasadzie stało. Tym momentem jest koniec książki, który wręcz WYMUSZA natychmiastowe rozpoczęcie kolejnej części. Całe szczęście, że dopiero w 2026 sięgnąłem po tę lekturę bo okres oczekiwania na drugim tom mógłby negatywnie wpłynąć na stan psychiczny czytelnika ;) Seria zapowiada się wyśmienicie.

Powrót serii o Kociołku do swojego najlepszego poziomu. Wreszcie nie ma już tylu powtórzeń i tłumaczeń wszystkiego od początku. Panie Marcinie dobry kierunek, tak trzymać. Jeśli ktoś tak jak ja dał się urzec bohaterom i wykreowanemu światowi nie potrzebuje w każdym tomie przypominać sobie co było w tomach poprzednich, kto jest kim i jakie cechy mają bohaterowie. Naprawdę szkoda na to czasu. Tutaj wreszcie skupiamy się na akcji, nowych postaciach i nowych przygodach. A humor jak zawsze przedni.

"Trzej maszkaronowie, czyli legendarna komedia" to kolejna genialna powieść spod pióra niezastąpionego @franek_piatkowski_pisarz. Troszkę mi zeszło zanim się za nią zabrałam. Niestety brakowało mi czasu, ale w końcu sięgnęłam po audiobook ze świetnym lektorem Panem Wojciechem Żołądkowiczem i po raz kolejny się nie zawiodłam. To było istne szaleństwo, a ból brzucha gwarantowany od śmiechu 😁 !! Tę powieść najlepiej czytać po poznaniu Uniwersum Powiernika!! Tym razem dostajemy opowieść o przygodach znanych nam już dobrze bohaterów - Wąpierza Radosława, Domowika Witka, Strzygonia Bezmira. W jedno piękne popołudnie przez "nieumyślne odpoczywanie" przywołują legendarne i wszystkim znane postacie 😁 A któż ich odwiedził i jak im pomogli, to musicie już przeczytać sami, bo nie chcę Wam odbierać frajdy z czytania/słuchania tych perypeti. Franku, że tak zacznę...Twoja twórczość jest ze mną od moich pierwszych targów w Warszawie i z każdą kolejną powieścią zaskakujesz mnie coraz bardziej i to na wielki, wielki plus. Bohaterowie przez Ciebie wykreowani są po prostu fantastyczni, każdy ma swój charakterek, każdy jest unikatowy, w swoim jedynym rodzaju. Są barwni, intrygujący, a nawet nieco straszni, co powoduje, że chcemy ich poznawać dalej. Oczywiście moim ulubieńcem bez zmian jest Radosław 😁 Chociaż w tej komedii Bezmir i Witek też skradli moje serce. Ich rozmowy, przytyki sprawiały, że płakałam ze śmiechu. Gry słowne, jakie zostały tu wplecione to po prostu majstersztyk. A nawiązania do popkultury rozwalają głowę 🤯 Ta trójka to idealny skład do zadań specjalnych. Wszystko co wymyślili miało przysłowiowe ręce i nogi, i genialnie im to wychodziło 😁 Poradzili sobie z każdą sytuacją, choć nie zawsze było łatwo 😉 Legendy, które tu się pojawiły, znałam wszystkie, miejsca w Lublinie też. Kiedyś wszystkie odwiedziłam, przez co słuchanie było jeszcze bardziej atrakcyjne. Nie mogę doczekać się już kolejnego części. Jestem bardzo ciekawa, co tym razem wymyślą bohaterowie i kto ich odwiedzi 😁😁😁 Polecam, polecam i jeszcze raz polecam 🧡 Nie zawiedziecie się, to gwarantuję.

Kontynuacja przygód drużyny do zadań specjalnych. Tom nie odbiega niczym od poprzednich części. Mamy intrygę do rozwiązania, tym razem w ogniu znajduje się sama karczma. Przygody jak zwykle pełne humoru, zwrotów akcji i nowych przeciwników. W tym tomie także Kociołek zauważa, że dalej nie mogą w taki sposób prowadzić wojny z złym. Podane jest to wszystko w bigosie z sosem grzybowym ;) Smaczne i zjadliwe, a ponownie czytane przez Pana Filipa Kosiora to mistrzostwo! Jak dotarł ktoś już tutaj to właściwie nie ma po co zachęcać do czytania i polecać, bo wiadomo czego się spodziewać, a przygody z tomu na tom się rozkręcają coraz bardziej, a jest co zwiedzać - zwiedziliśmy do tej pory tylko część doliny, a są jeszcze kraje po za nią ;)

Po małym rozczarowaniu pierwszą częścią, druga zaskoczyła mnie zdecydowanie pozytywnie. Historia toczy się pomiędzy opowiadaniami z pierwszej książki. Tym razem fabuła nie gna bez potrzeby, dzięki czemu mogłam poznać główną bohaterkę nieco lepiej. Byłam bliżej Lady poznając jej myśli i uczucia. Kolejnym plusem jest to, że akcja dzieje się na uniwersytecie przy ulicy Grodzkiej, co sprawiło, że tytuł miał dla mnie więcej sensu niż poprzedni. Dodatkowo, w tej części dowiedziałam się nieco więcej o różnicy między czarodziejami, czarownikami i czarownicami, a tego bardzo brakowało w pierwszej książce, gdzie podział miał miejsce, ale bez wyjaśnienia. Podsumowując, Czarodziejka z ulicy Grodzkiej była zdecydowanie dobrą i wartą przeczytania pozycją. Brak pośpiechu w fabule, który był bardzo odczuwalny w pierwszej części, pozwolił mi na cieszenie się historią w całości.

Kawał solidnej fantastyki. Bardzo klasycznej, prostej i dobrze napisanej. Poznajemy losy młodego Alwyna, który jest banitą. Z powodu zdrady cała jego banda zostaje wycięta w pień, no prawie cała. Alwyn trafia do obrzydliwego więzienia, gdzie nauczy się pisać i zyska przydomek Skryba. Ale bardziej jest żołnierzem, wojownikiem nożem i pięścią niż piórem. Jest niezwykle spostrzegawczy, bystry i bohaterski, bo jak inaczej wytłumaczyć, dlaczego ciągle ratuje tych, których -teoretycznie - nie da się uratować? W tej książce dzieje się wszystko - bo akcja książki rozgrywa się na przestrzeni kilku lat. I jednocześnie nie dzieję się nic, bo jedynym głównym wątkiem jest życie Alwyna Skryby. Czy chodzi o wojnę miedzy królem a Pretendenem? Czy może to jakieś religijne "porachunki"? Nie wyłuskasz czytelniku z tego tomu. Lubię Alwyna, mam słabość do Wilhuma, było mi okrutnie żal Piwowara, ale ZDECYDOWANIE najbardziej fascynującą postacią jest Jutowa Wiedźma, czyli ktoś kto pojawia się na... 20 stronach? Mam nadzieję, że spotkamy się z nią jeszcze, choć układy z nią dużo kosztują naszego skrybę. Łapię za kolejny tom. A ten polecam, polecam serdecznie. Pychota.

Ostatni tom serii z Wilczą Jagodą. Och, trochę szkoda, że już po, a trochę fajnie. Jagoda trafia do Londynu, a na nie wiem czy lubię ten pomysł. Jest to logiczne po wydarzeniach z poprzednich tomów, ale nie jestem największą fanką zmiany miejsca. Są tu nowi bohaterowie i nowe miejsca, wprowadzenie do kolejnej serii i końcowo, domknięcie wątków z czterech książek. Z Jagodą trudno bawić się źle, nadal akcja jest wartka, a historia chwytliwa. Trudno tej książki nie skończyć na raz. Liczyłam tylko, że spodoba mi się bardziej. Ale nadal jest fantastycznie! To seria godna polecenia, światełko w tunelu i wszystko, co najlepsze.

Sięgając po tę książkę, myślałam, że dostanę lekką, trochę dziwną historię o dziewczynie, która używa magii do pieczenia. I w sumie… dokładnie to dostałam, tylko że w dużo lepszym wydaniu, niż się spodziewałam. Bo to jedna z tych opowieści, które brzmią niepoważnie, a potem nagle okazuje się, że mają w sobie więcej sensu, niż wiele „poważniejszych” książek. Historia zaczyna się od… no cóż, trupa w piekarni. Brzmi poważnie, prawda? A jednak Kingfisher tak to podaje, że zamiast przytłaczać, momentalnie wciąga i pokazuje, że nawet w świecie pełnym ciasta i piernikowych ludków, rzeczy mogą być naprawdę niebezpieczne. Najbardziej kupił mnie pomysł na magię. Niby ograniczona, niby mało spektakularna, a jednak daje ogromne pole do kombinowania. To fajnie pokazuje, że nie chodzi o to, jakie masz zdolności, tylko co z nimi zrobisz. I właśnie w tym tkwi cały urok tej historii - w kreatywności i takim trochę „radzeniu sobie jak się da”. Bo tutaj nie ma wielkich zaklęć ratujących świat jednym ruchem ręki, tylko są pomysły, improwizacja i czasem bardzo dziwne rozwiązania, które… o dziwo działają. Mona jako bohaterka wypada bardzo naturalnie. Nie jest idealna, nie jest superbohaterką i przede wszystkim wcale nie chce nią być. Momentami jest zmęczona tym wszystkim, zirytowana i zwyczajnie przestraszona. I trudno się jej dziwić, bo nagle z życia, w którym największym problemem było ciasto, trafia w sam środek czegoś dużo poważniejszego. W książce mocno wybrzmiewa to, że zrzucanie odpowiedzialności na dzieci jest po prostu niesprawiedliwe, nawet jeśli dzieje się to w świecie pełnym magii. Całość ma bardzo przyjemny, lekki styl i sporo humoru, który naprawdę trafia. To nie są żarty na siłę, tylko takie sytuacyjne, czasem absurdalne momenty, które same w sobie są zabawne. Dużą robotę robią też postacie drugoplanowe, szczególnie te najbardziej „nietypowe”. Ciężko nie uśmiechnąć się przy scenach z ożywionymi wypiekami czy zakwasem Bobem. To właśnie takie detale budują klimat i sprawiają, że ta historia ma swój własny, bardzo rozpoznawalny styl. Jeśli chodzi o fabułę, to nie jest ona szczególnie skomplikowana i raczej nie zaskakuje na każdym kroku, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Ta książka broni się klimatem, pomysłem i bohaterami, a nie skomplikowaną intrygą. To taka historia, która z jednej strony jest lekka i przyjemna, a z drugiej przemyca coś więcej. Trochę o odpowiedzialności, trochę o strachu, a trochę o tym, że nawet rzeczy, które wydają się mało ważne, mogą mieć ogromne znaczenie. I że czasem to właśnie te „niepozorne” umiejętności okazują się najbardziej przydatne, kiedy wszystko zaczyna się sypać. No i nie oszukujmy się, trudno nie polubić świata, w którym magia pachnie świeżym chlebem, a każdy wypiek jest małą przygodą samą w sobie.

Antologia bardzo dobrych opowiadań z szerokiego wachlarza gatunków. Katarzyna Czajka-Kominiarczuk - Wszyscy razem 8/10 Małą przestroga przed nadmiernym korzystaniem z najnowocześniejszych dostępnych technologii, w tym przypadku teleportacji. Bardzo dobre opowiadanie science fiction. Aneta Jadowska - Szwedzkie porządki pośmiertne 10/10 „Niektórzy byli, są i będą palantami. I nie zmieni tego nawet śmierć.” Witkacy radzi sobie z nietypową sprawą, nawet dla szamana. Świetne opowiadanie, jak każde, powiązane ze światem Thornu i Torunia:) Jakub Małecki - Modlitwy do strzaskanego kamienia 8/10 Doskonałe opowiadanie zadające pytanie, jak żyć i po co. Smutne, opowiadające o samotności współczesnych ludzi. Zuzanna Sus - Hiobowa (opo)wieść 10/10 Piękna opowieść o życiu i tym, jak toksyczna miłość rani. Andrzej Betkiewicz - Ostatnie żniwa 10/10 Smutne, ale piękne opowiadanie o miłości: do świata, dzieci, męża. Pięknie pokazane koło życia. Przemek Corso - Opętany 7/10 Dobre opowiadanie. Fascynujące zakończenie. Marcin Okoniewski - Alberta ci doradzi 8/10 Bardzo dobre opowiadanie obyczajowe o dorastaniu, poczuciu własnej wartości, o przemocy szkolnej i konsekwencjach, jakie są efektem naszych działań. Grzegorz Gajek - Boginiak 7/10 Opowiadanie na wątkach słowiańskich o sile matczynej miłości. Joanna W. Gajzler - Diabła za rogi 9/10 Doskonałe opowiadanie, będące prequelem cyklu Necrovet. Karolina Kozłowska - GuideOfThe?Past 9/10 Nieoczekiwanie, doskonałe opowiadanie grozy, zupełnie nieznanej mi Autorki (z potencjałem). Mika Modrzyńska - Konsekwencje podrywania lasek spoza swojej ligi na przykładzie procesu leczenia wilkożwactwa 8/10 Zabawne opowiadanie, będące prequelem Welesówny, którą już czytałam. Przestroga, jak kończą niechciane zaloty:) Piotr Mąka - Za płotem 7/10 Przyjemne w odbiorze opowiadanie. Ewa Mędrzecka - Tego nie było w planach 9/10 Znakomite opowiadanie fantasy, szczególnie postać Felicjana, skradła me serce. Niezwykły pomysł, bardzo dobra realizacja. Czekam na więcej:) Autorka z potencjałem i wyobraźnią:) Konrad Misiewicz - Sen domu babci 9/10 Opowiadanie grozy, z niezłym klimatem lęku i niepokojących snów, nawet koszmarów w koszmarze. Coś, co przydarza się każdemu, straszny sen, z którego ktoś nas budzi. A co jeśli nie ma nikogo, by nas zbudził?! Daniel Muniowski - Oszczędności 7/10 Nowatorskie podejście do oszczędzania. Opowiadanie ku przestrodze, z czarnym humorem:) Marcin Świątkowski - Las Falkenrott 7/10 Ciekawe, pełne magii i grozy opowiadanie. Katarzyna Helena Rutkowska, Katarzyna Podstawek - Białe miraże Niestety, opowiadanie zupełnie do mnie nie przemówiło. Nie oceniam. Nie mogłam się na nim skupić, nie ten czas:) Justyna Sokołowska, Robert Jasiak - Zakon ostatniego słowa 7/10 Świetny prequel do Instytutu absurdu. Z pewnością przeczytam:) Adam Szaja 7/10 Piękna opowieść o pięknym człowieku. Milena Wójtowicz - Czupas 10/10 Jak zawsze, spotkanie z Sabiną i nienormatywnymi z Brzega, zasługuje na 10. Edzio jest fantastyczny i mam nadzieję, za panem Zenkiem, że z tej mąki (Sabina) będzie chleb:) Marcin Mortka - Smok, dziewica i salwy burtowe 8/10 Uwielbiam Drużynę do zadań specjalnych Autora, ale widzę, że warto sięgnąć także po inne cykle. Zabawny, lekki język, ciekawa przygoda, wszystko czego potrzeba.

Wiele osób pisze że książka jest gorsza od trylogii Magów Prochowych. Ja uważam odwrotnie, może to dlatego że to była pierwsza pozycja McClellana po jaką sięgnąłem. Wciągnęła mnie niesamowicie i regularnie sprawdzam czy wyszła kontynuacja, póki co niestety nie. Po książkę sięgnąłem bo sam Sanderson ją polecał, po przeczytaniu zrozumiałem dlaczego. Stworzony świat i system magii jest właśnie w stylu Sandersona, co nie znaczy że jest zły czy nieoryginalny. Jest po prostu inny i bardzo mi się podobał. Jeżeli jesteś fanem Cosmere to śmiało sięgnij po tą pozycje, nie zawiedziesz się :).

Świetny język powieści, rewelacyjny klimat, dobrze zbudowane postacie, znakomita satyra. Wiele odniesień do innych dzieł kultury wzbogaca odbiór. Fabuła jakoś mnie nie zachwyciła, może dlatego, że została przyćmiona przez klimat i bogaty język, wielość porównań i odniesień do współczesnego świata polityki a szczególnie UE, gender, feministek itp. Autor nie oszczędza nikogo.

Eliza Żaczek nie dostaje się na studia dziennikarskie i absurdalnie dziwnym zbiegiem okoliczności trafia w pewne magiczne miejsce. Od teraz jej życie będzie się toczyło zgodnie z rytmem pracy w Instytucie Absurdu. Okazuje się bowiem, że zagadka pojawienia się bohaterki w tym miejscu to dopiero początek spraw, z którymi niedoszła studentka będzie musiała się uporać. A z każdym dniem jest coraz ciekawiej… „Instytut Absurdu” to opowieść, która zafundowała mi totalną odskocznię od poważnych tematów. Naprawdę! Fajnie słuchało się tego audiobooka, choć chwilami czułam lekkie poirytowanie naiwnością głównej bohaterki, ale to chyba było nieuniknione, bo narracja jest prowadzona tylko z perspektywy Elizy. Mimo wszystko, uważam tytuł za naprawdę udany debiut i z pewnością sięgnę po kontynuację. To taka historia do posłuchania w jeden dzień, nieskomplikowana, idealna na poprawę humoru, bo co jak co, ale absurdów w niej nie brakuje!

Jeju, jak ja się na tej książce stresowałam! Tu sytuacja w pracy, tu wątek romantyczny... Wszystko mogło się skończyć albo bardzo dobrze, albo bardzo źle. I to jest bardzo duży plus jak bohaterowie są realnie przedstawieni, ale... Czy na pewno ja ich lubię? No właśnie nie wiem, bo sęk w tym, że oboje mają swój bagaż emocjonalny. I niepewność Florki i jej brak asertywności mogą mocno rezonować z trudnościami Bastiana. I to jest z jednej strony ultra słodkie, jak on bardzo się dla niej stara i jak się nią opiekuje i martwi się żeby, nie sprawić jej krzywdy, ale mimo, że bardzo doceniam jego starania to i tak troszkę mnie to triggeruje - jak często pije, jak traci kontrolę nad emocjami... I tutaj to może się przeistoczyć w piękną, budującą relację, która im dwojgu przyniesie wiele dobrego! (I na to mocno liczę). Ale może też pójść w bardzo złą stronę, bo Florka nie stawia granic, a Bastian jest wybuchowy i to połączenie może doprowadzić do bardzo nieprzyjemnej, przypadkowej sytuacji, która skrzywdzi ich oboje (i tego się boje). Dlatego czytając byłam w maksymalnym skupieniu, a mój overthinking działał na najwyższym poziomie - a tak, przypominam, jest to książka raczej cozy XDDDD Summa summarum nie wiem co myśleć... Bo sama fabuła była wciągająca, podobała mi się ogromnie kreacja smoków, wyjaśnienie fabularne ich zatrzęsienia. W ogóle bardzo lubię ten świat i uwielbiam gabinet weterynaryjno-nekromantyczny. Ale same wątki relacyjne? Mam zagwostkę i chyba jak na razie bardziej mi się podobały w pierwszej części, ale to dlatego, że tu mnie zwyczajnie stresowały. Również to, że z bezpiecznego emocjonalnie miejsca pracy (pod względem relacji pracowniczych) to miejsce stało się źródłem niepewności bohaterów tutaj miało dla mnie znaczenie. I uważam, że autorka bardzo realnie i przemyślanie oddała realia opisanych sytuacji, tylko nie jestem pewna czy byłam emocjonalnie gotowa na ich czytania hahahaha. Jeśli więc zastanawiacie się po pierwszej części czy sięgnąć? To ja bardzo polecam sięgnąć, bo jest inaczej niż w pierwszej części. Więcej się dzieje, bohaterowie mają swój rozwój, sytuacja w pracy się zmienia. NO I SĄ SMOKI! Ja mimo mieszanych odczuć nie żałuję, że sięgnęłam po tą część i będę kontynuować czytanie serii, ale wiem już na co bardziej się nastawiać.

Fajna fabuła, co prawda nie ma wielu wątków, ale akcja jest. Główny bohater na początku wydaje się niezbyt rozgarnięty, w miarę rozwoju historii jego postać się rozwija. Cała powieść ma super humor i na nudę i długie opisy nie można narzekać. Lekkie i przyjemne.

Myślę, że Rycerz Cienia: Kel Kade to książka, która ma swój klimat i potrafi wciągnąć, ale nie jest pozbawiona wad. Uważam, że historia skupia się bardziej na działaniu z pobocza, główny bohater pozostaje w cieniu i w dość skryty sposób wpływa na rozwój postaci drugoplanowych, co jest ciekawym zabiegiem, ale nie każdemu może przypaść do gustu. Wydaje mi się, że przez to momentami brakuje większego zaangażowania w samego protagonistę i jego emocje. Dla całości książka jest ok i czyta się ją całkiem dobrze, ale czegoś mi tam zabrakło może głębi albo mocniejszego punktu kulminacyjnego.

Następna powieść, z którą zapoznałam się dzięki Pyrkonowi i konkursowi literackiemu Fantastycznie utalentowani. Z konkursowych pozycji ta chyba zrobiła na mnie najmniejsze wrażenie, ale nie jest to zarzut do autora – po prostu książka skierowana jest do nieco innych czytelników (pewnie też młodszych). Poza tym poziom konkursu był BARDZO wysoki i uważam, że każdy fan fantastyki powinien przeczytać wszystkie wyróżnione pozycje (a już zwłaszcza dwóch debiutanckich geniuszy Rapę z „Phenomenem” i Borowskiego z fantasy „Kwestia wyboru”). Wracając do Kucharczyka, obie powieści ocenię łącznie, bo są do siebie dość podobne i w tej samej konwencji. Są to całkiem zabawne książki rozrywkowe. Stylizowane może nieco na Pratchetta nie tylko z racji humoru (no niestety mistrz jest tylko jeden, może, może właśnie Borowski go trochę, ciutkę, minimalnie dogania, ale on jest chyba pratchettologiem, to mu łatwiej) ale i tematyki. Czyli uniwersytet na wesoło i opary absurdu. Fabuła jest dość prosta bez wielkich zaskoczeń, a bohaterowie nieco szablonowi. Jednak książkę czyta się lekko, jest w niej sporo zabawy literaturą i popkulturą, taka miła pozycja dla chwili relaksu. Poza tym bardzo szybko się czyta, więc z obiema powieściami można spędzić dwa przyjemne wieczory. W moim wypadku tak było i nie żałuję.

Nie myślałam, że ten prequel dorówna "Legendom i latte", ale jestem mile zaskoczona. Kolejna przytulna opowieść autora idealna do czytania w chłodny wieczór pod kocykiem. Epilog nawiązuje do poprzedniej książki i słodko domyka klamrą opowieść o Viv. Nie mogę się doczekać kolejnych książek autora.

Następna powieść, z którą zapoznałam się dzięki Pyrkonowi i konkursowi literackiemu Fantastycznie utalentowani. Brała w nim udział druga część tej historii, ale przeczytałam też pierwszą. Z konkursowych pozycji ta chyba zrobiła na mnie najmniejsze wrażenie, ale nie jest to zarzut do autora – po prostu książka skierowana jest do nieco innych czytelników (pewnie też młodszych). Poza tym poziom konkursu był BARDZO wysoki i uważam, że każdy fan fantastyki powinien przeczytać wszystkie wyróżnione pozycje (a już zwłaszcza dwóch debiutanckich geniuszy Rapę z „Phenomenem” i Borowskiego z fantasy „Kwestia wyboru”). Wracając do Kucharczyka, obie powieści ocenię łącznie, bo są do siebie dość podobne i w tej samej konwencji. Są to całkiem zabawne książki rozrywkowe. Stylizowane może nieco na Pratchetta nie tylko z racji humoru (no niestety mistrz jest tylko jeden, może, może właśnie Borowski go trochę, ciutkę, minimalnie dogania, ale on jest chyba pratchettologiem, to mu łatwiej) ale i tematyki. Czyli uniwersytet na wesoło i opary absurdu. Fabuła jest dość prosta bez wielkich zaskoczeń, a bohaterowie nieco szablonowi. Jednak książkę czyta się lekko, jest w niej sporo zabawy literaturą i popkulturą, taka miła pozycja dla chwili relaksu. Poza tym bardzo szybko się czyta, więc z obiema powieściami można spędzić dwa przyjemne wieczory. W moim wypadku tak było i nie żałuję.