Ambaras od zaraz

„Grzech na polskiej wsi bywa bardziej przewidywalny niż niedzielne kazanie, a jednak wciąż budzi te same, stłumione emocje i sąsiedzkie szepty”. 📖 Fabuła i świat przedstawiony Fabuła powieści „Na dwoje babka grzeszyła” autorstwa Michała Krawczyka to klasyczny powrót do realiów polskiej prowincji, gdzie czas płynie rytmem plotek, lokalnych zawiści i głęboko skrywanych tajemnic podwórkowych. Autor zabiera nas w podróż do mikrokosmosu, w którym sacrum nieustannie zderza się z najbardziej przyziemnym profanum, a moralność jest pojęciem niezwykle elastycznym, dopasowywanym do aktualnych potrzeb mieszkańców. Oś wydarzeń kręci się wokół codziennych intryg, grzeszków mniejszych i większych oraz postaci tytułowej babki, która staje się centralnym punktem odniesienia dla całej społeczności. To opowieść o mentalności, w której wiara miesza się z zabobonem, a pragnienie „świętego spokoju” i zachowania pozorów niemal zawsze wygrywa z potrzebą prawdy. Krawczyk kreśli obraz świata, który – choć z pozoru sielski – skrywa pod warstwą kurzu dekady niewypowiedzianych pretensji. 🎭 Bohaterowie Postacie wykreowane przez Krawczyka to galeria typów dobrze znanych każdemu, kto choć raz spędził wakacje na wsi. Mamy tu do czynienia z bohaterami, których motywacje są proste, by nie rzec – banalne. Ich życie toczy się w trójkącie między kościołem, sklepem a własnym gospodarstwem, a ich największym lękiem jest to, co powie sąsiad przy płocie. Choć postacie są zarysowane z dużą dozą humoru i pewną sympatią, często brakuje im głębi, która pozwoliłaby czytelnikowi wyjść poza sferę powierzchownej obserwacji. To archetypy: proboszcz dbający o autorytet, wścibska sąsiadka i zagubieni młodzi, którzy próbują odnaleźć się w dusznej atmosferze małej ojczyzny. ✨ Zalety tekstu Lokalny koloryt: Autor sprawnie oddaje atmosferę wiejskiej społeczności, z jej specyficznym językiem i dynamiką relacji. Czytelnik niemal czuje zapach ziemi i słyszy szum wiejskiego odpustu. Lekkość pióra: Książka jest napisana przystępnym stylem, co czyni ją idealną lekturą na jeden, niezobowiązujący wieczór. Krawczyk ma dar do tworzenia scen, które wywołują uśmiech rozpoznania. Moja ocena to 6/10, ponieważ tekst razi pewną wtórnością tematyczną. Motyw „grzesznej wsi” i skomplikowanych relacji z tradycją został w polskiej literaturze wyeksploatowany niemal do granic możliwości. Krawczyk nie dodaje do tego obrazu nowej, ożywczej warstwy ani głębszej analizy socjologicznej, przez co lektura bywa przewidywalna i momentami nużąca w swojej powtarzalności.

Czy zniknięcie wędzonej makreli, może spowodować ciąg szalonych przygód i pomysłów, prowadzącej do tej pory spokojny żywot Agnieszki? Okazuje się, że owszem. Nagle strata ulubionego przysmaku nie tylko sprawia, że aktualny facet idzie w odstawkę, ale że konieczne staje się spotkanie po latach z koleżankami ze studiów i to w pięknych, katalońskich dekoracjach. Bo jak czytamy: "Prawdziwych przyjaciół nie gubi się w tłumie". Już początek owej podróży narzuca niesamowite tempo akcji i nagromadzenie wesołych, czasem banalnych a czasem absurdalnych przygód. Nie ma mowy o nudzie a wybuchy śmiechu są w pakiecie. I oczywiście Katalonia, przedstawiona przez autorkę w interesujący sposób.

Powieść Anity Scharmach, „Ani ta, ani tamta”, to tętniąca emocjami historia o życiowych zakrętach, trudnych wyborach i poszukiwaniu własnego miejsca w świecie zdominowanym przez oczekiwania innych. Autorka z dużą wnikliwością przygląda się losom dwóch kobiet, których życie – choć na pozór poukładane – w pewnym momencie zaczyna przypominać emocjonalne pobojowisko. Moja ocena to solidne 7/10 – to lektura rzetelna, napisana ze znawstwem kobiecej psychiki i dużą dawką empatii. Sylwetki bohaterek i życie miłosne W centrum narracji stoją dwie wyraziste postacie: Magda i Joanna. Każda z nich reprezentuje inny model zmagania się z codziennością, jednak obie łączy poczucie nienasycenia i lęku przed stagnacją. Magda to kobieta, której życie miłosne przypomina ciągłą próbę naprawiania czegoś, co dawno uległo rozpadowi. Jej relacja z mężem jest pełna niedomówień i rutyny, która zabiła dawną fascynację. Magda szuka potwierdzenia własnej atrakcyjności na zewnątrz, co prowadzi ją w stronę ryzykownych romansów. Jej życie uczuciowe to balansowanie między potrzebą bezpieczeństwa a pragnieniem gwałtownych porywów serca, które ostatecznie zostawiają ją z poczuciem jeszcze większej pustki. Joanna z kolei to jej przeciwieństwo – kobieta sukcesu, która w sferze miłosnej postawiła na chłodny dystans. Jej relacje są powierzchowne, traktowane jako dodatek do kariery, dopóki na jej drodze nie staje mężczyzna, który burzy starannie budowany mur. Życie miłosne Joanny w powieści staje się polem walki między racjonalnym umysłem a potrzebą bliskości, której tak bardzo się bała. Atuty: Fachowość w portretowaniu emocji Największą siłą prozy Scharmach jest jej profesjonalizm w kreowaniu relacji międzyludzkich. Autorka rzetelnie analizuje mechanizmy zdrady, zazdrości i przyjaźni. Styl jest lekki, ale nie brakuje w nim momentów głębokiej refleksji nad tym, dlaczego kobiety często rezygnują z siebie w imię świętego spokoju. Fachowość autorki objawia się w dialogach – są one naturalne, pełne podtekstów i emocji, które czytelniczka bez trudu odnajdzie we własnym doświadczeniu. „Ani ta, ani tamta” to rzetelna i mądra powieść obyczajowa, która zamiast łatwych odpowiedzi oferuje lustro, w którym wiele kobiet może się przejrzeć. Anita Scharmach stworzyła historię o tym, że w miłości najtrudniejsza jest wierność samemu sobie.

Ania dowiaduje się o pozostawionym przez swojego pracodawcę spadku. Ma wybrać, albo przejmie ważne stanowisko w firmie reklamowej, w której pracuje albo odziedziczy gospodarstwo, o którym mało kto wiedział. Kobieta na początku bez wahania wybrałaby firmę, jednak Kazimierz dał jej czas na podjęcie decyzji, a kiedy poznaje bliżej gospodarstwo jak i jej pracownika, wybór nie wydaje się już taki prosty. Zawaliłam sprawę. Jakiś czas temu przeczytałam w ramach booktour drugą część tej powieści...no i dlatego praktycznie nic nie było dla mnie zaskoczeniem. Jednak to tylko moja wina. Wracając do książki. Jest to bardzo ciekawa, świetnie napisana opowieść o ludzkich wyborach. Niby takich oczywistych, a jednak nakłaniających do przemyślenia. Bo czy faktycznie kariera zawodowa wyciskająca z nas wszystkie soki jest tym co chcemy robić do końca życia? Czy jeśli mamy wybór i los postawi przed nami alternatywę nie warto spróbować zacząć od nowa, z nową energią, nowymi ludźmi i w innym otoczeniu? Czy warto trwać z związku, w którym jest się z kimś tylko dla chwilowej przyjemności... Czy za swoje krzywdy i zdradę trzeba się zemścić by odzyskać spokój ducha ? Z wielką przyjemnością przepłynęłam przez tę lekturę i polecam Wam obie części...jednak czytajcie je po kolei, nie tak jak ja 😉.

Rozwód , utrata pracy tak wygląda życie Alicji - głównej bohaterki książki. Alicja robi wszystko by na nowo być szczęśliwą . Pierwszą rzeczą , która jej się udaje to znalezienie nowej pracy w rezydencji u lokalnych bogaczy . Jak potoczy się życie Alicji . Odpowiedz znajdziecie czytając tą cudowną książke..

Najnowsza książka Justyny Wydry przenosi nas w świat matek i niematek. Dowiedziałam się, że pierwotny tytuł książki to miała być właśnie „Niematka”. Taką bohaterkę , Aśkę, poznajemy na początku książki. Dziewczynę po trzydziestce, która nie wyobraża sobie „uwiązania” związanego z posiadaniem dziecka. Nawet nie chce być związana na 100% ze swoim chłopakiem. Tak są niby razem, ale każde ma swoje mieszkanie, swoje sprawy i spotykają się wtedy kiedy im to pasuje. Mają pracę, mieszkają na swoim ale chyba nie dorośli jeszcze do odpowiedzialności. I tak oto wpadka spowodowała, że musieli dorosnąć. Książka napisana z dużą dawką humoru, którą trudno odłożyć, nie jest tylko banalną historyjka kobiety, która przeżywa swój stan błogosławiony. Oprócz doskonałego przedstawienia zmian zachodzących w głównej bohaterce (nie tyle fizycznych co psychicznych) są tu na drugim planie pokazane trudne sprawy takie jak niepłodność, utrzymanie ciąży za wszelką cenę, przemoc domowa, rodzaje matczynej troski, przyjaźnie wystawione na próby…. Śmiesznie napisane przemyślenia Aśki czasem galopują w naprawdę poważne strony, o których może głośno nie dyskutujemy ale gdy je czytamy to uzmysławiamy sobie, że nas dotyczą: „Idąc do łóżka, zawsze miałam z tyłu głowy: a co, jeśli zajdę w ciążę? Nawet jeśli są uświadomione i odpowiedzialne, trzeźwe i nienaćpane, gdy łykają antykoncepcję i dodatkowo używają gumek, mają fantastyczne orgazmy i po prostu bardzo lubią ten sport, i tak nie są wolne od tego przeklętego a co, jeśli? Piekło kobiet? Znałam to pojęcie wcześniej, kojarzyłam je dużo szerzej i w sumie odległe od siebie, jako rzeczywistość kobiet gwałconych, bitych i maltretowanych przez mężczyzn, ale w ciąży uświadomiłam sobie, że to właśnie ona – potencjalna ciąża – dla nas, młodych, zdrowych, mentalnych niematek, bywa wyobrażeniem piekła. Fakt. Czekanie na opóźniający się okres jest niczym zejście do czyśćca”. Osobiście podobało mi się, że czytałam tą książkę bez przewidywania ciągu dalszego, który mnie zaskakiwał. Sam początek, pierwsza kartka, już mnie przekonała do tej książki, bo zawierała zabawny opis kota, który budzi wczesną porą i domaga się czegoś miałczeniem. Dosłownie znam to. Mam tak samo 😊 Książkę świetnie się czyta i szczerze mogę Wam ja polecić. Byłam na spotkaniu z autorką i dowiedziałam się, że nie miał to być żaden poradnik dla przyszłych mam ani ojców. To lektura kobieca, dobrze napisana, która pod dużą dawką humoru pokazuje historie, które dzieją się wokół nas. Wydawnictwo Zysk i S-ka Klub Twórczych Mam: https://klub-tworczych-mam.blogspot.com/2022/02/mama-czyta-ja-matka-ratunku.html

Anna M. Brengos znana jest z lekkiego, pełnego ciepła stylu, w którym codzienne sytuacje zyskują literacki urok, a zwykli bohaterowie stają się nam bliscy niczym sąsiedzi zza płotu. Jej powieść „Piotr(uś) w pakiecie” doskonale wpisuje się w tę charakterystykę, oferując czytelnikowi historię zabawną, wzruszającą i nieco refleksyjną, ale przede wszystkim – bardzo ludzką. Punktem wyjścia fabuły jest niespodziewane wydarzenie, które przewraca do góry nogami życie tytułowego bohatera. Piotr to człowiek, którego można by nazwać beztroskim lekkoduchem – żyje chwilą, nie zaprząta sobie głowy odpowiedzialnością i nie planuje z wyprzedzeniem. Jego uporządkowany, choć samotny świat sąsiaduje z życiem Marty – rozsądnej, twardo stąpającej po ziemi kobiety, mieszkającej w drugiej części bliźniaka. Ta pozorna równowaga zostaje jednak nagle zaburzona, gdy na progu Piotra zjawia się była partnerka, podrzucając mu kilkuletnie dziecko i dokumenty potwierdzające ojcostwo. „To twój syn, teraz ty się nim zajmij” – te słowa rozpoczynają proces, który nie tylko odmieni codzienność bohatera, lecz także skłoni go do przewartościowania swojego życia. Autorka w bardzo lekki, ale i trafny sposób pokazuje, jak nagłe wejście w rolę ojca wpływa na Piotra. Z dnia na dzień musi porzucić beztroskę i nauczyć się organizacji: od gotowania po obowiązki szkolne i emocjonalne potrzeby dziecka. To nie jest jednak opowieść o łatwym dorastaniu do odpowiedzialności – Brengos nie boi się pokazać potknięć, błędów i momentów zwątpienia. Dzięki temu Piotr nie jest papierowym ideałem, lecz człowiekiem z krwi i kości, którego reakcje bywają chaotyczne, ale przez to naturalne i autentyczne. Interesującym wątkiem jest postać Marty, sąsiadki, która początkowo obserwuje całą sytuację z dystansu, a później coraz mocniej angażuje się w życie Piotra i jego synka. Relacja ta rozwija się powoli, bez nachalności – jakby Brengos chciała pokazać, że w życiu często największe zmiany przychodzą nie z fajerwerkami, ale małymi krokami, które prowadzą ku czemuś trwałemu i wartościowemu. Istotna w powieści jest także postać matki chłopca, której motywacje i decyzje pozostają przez długi czas niejasne. Czy faktycznie nie radzi sobie z macierzyństwem? Czy jej zniknięcie jest aktem egoizmu, czy desperacji? Autorka nie daje prostych odpowiedzi, pozostawiając czytelnikowi przestrzeń do własnej oceny. Ten zabieg sprawia, że powieść nie jest jedynie komedią obyczajową, ale niesie ze sobą także ładunek refleksji nad rodzicielstwem, odpowiedzialnością i trudnymi wyborami życiowymi. Styl Anny M. Brengos to bez wątpienia jeden z atutów książki. Pisarka operuje językiem lekkim, pełnym humoru i celnych spostrzeżeń, a jednocześnie potrafi wplatać w fabułę momenty bardziej poważne, które nadają historii głębi. Dzięki temu „Piotr(uś) w pakiecie” czyta się szybko, z uśmiechem, ale też z poczuciem, że obcuje się z historią o realnych ludziach i prawdziwych emocjach. Podsumowując, „Piotr(uś) w pakiecie” to książka, która świetnie sprawdzi się jako lektura na poprawę nastroju, ale nie jest wyłącznie lekką opowiastką. To opowieść o dojrzewaniu do roli ojca, o sile sąsiedzkich więzi i o tym, że czasem największe niespodzianki stają się początkiem zupełnie nowego życia. Anna M. Brengos udowadnia, że literatura obyczajowa może łączyć humor z refleksją, a codzienność – z prawdziwymi emocjami.

Historia, jakich czytałam wiele. Małżeństwo, zdradzający mąż, rozwód. Ale oczywiście zaraz pojawia się interesujący samotny sąsiad, który zajmie się samotną kobietą. Jest też wyrozumiała córka nastolatka i przyjaciółka, która jest "na każde zawołanie". Żeby nie było tak sielankowo to są po drodze różne perturbacje, ale wiadomo jak się kończą. Samo życie czyta się dobrze.

„Przyjaciółka” autorstwa Iwony Mejzy to powieść, która wciąga czytelnika w gęstą sieć kobiecych relacji, udowadniając, że lojalność i zdrada to często dwie strony tej samej monety. Moja ocena wynika z faktu, że autorka potrafi połączyć lekkość obyczajowej narracji z ciężarem gatunkowym thrillera psychologicznego, choć momentami brakuje tu ostatecznego szlifu, który uczyniłby tę historię wybitną. Plusy i warstwa fabularna Głównym atutem książki jest bez wątpienia umiejętnie budowane napięcie oraz psychologiczna wiarygodność postaci. Fabuła kręci się wokół pozornie nierozerwalnej więzi między dwiema kobietami, których życie zostaje wystawione na próbę w obliczu tajemnic z przeszłości. Mejza świetnie operuje niedomówieniami – czytelnik od pierwszych stron czuje, że pod powierzchnią idealnych uśmiechów kryje się coś mrocznego. Plus należy się za: Autentyczność dialogów: Postacie rozmawiają naturalnie, co pozwala szybko zżyć się z bohaterkami i poczuć ich dylematy. Dynamikę zmian: Autorka sprawnie przechodzi od sielankowych opisów codzienności do momentów grozy, co sprawia, że książkę czyta się „na raz”. Lokalny koloryt: Osadzenie akcji w realiach bliskich polskiemu czytelnikowi dodaje opowieści intymności. Fabuła koncentruje się na próbie zdefiniowania, czym tak naprawdę jest przyjaźń. Czy to bezwarunkowe wsparcie, czy może forma emocjonalnego pasożytnictwa? Gdy jedna z bohaterek zaczyna odnosić sukcesy, w ich relację wkrada się zawiść, a dawne urazy wypływają na wierzch, prowadząc do nieuchronnej konfrontacji. Mimo wielu zalet, „Przyjaciółka” zatrzymuje się na poziomie bardzo dobrej literatury rozrywkowej. Niektóre zwroty akcji są dla wprawnego czytelnika kryminałów przewidywalne, a finał, choć satysfakcjonujący, mógłby być nieco bardziej rozbudowany emocjonalnie. Autorka momentami zbyt szybko domyka pewne wątki, które zasługiwały na głębszą analizę. Powieść Iwony Mejzy to jednak kawał solidnej prozy o toksycznych więziach. To przestroga przed tym, jak łatwo możemy stać się zakładnikami własnych wspomnień i ludzi, którym bezgranicznie ufalismy. Mejza nie ocenia swoich bohaterek – pokazuje je w pełnym spektrum szarości, co jest największą siłą tej pozycji. To idealna lektura na wieczór, która zostawia w głowie niepokojące pytanie: jak dobrze tak naprawdę znamy osobę, którą nazywamy swoją najlepszą przyjaciółką? Książka satysfakcjonuje jako studium charakterów i thriller domestic noir, oferując emocje, których szukamy w literaturze o skomplikowanej ludzkiej naturze.

Najnowsza książka Katarzyny Kowalewskiej to pełna humoru zwariowana komedia romantyczna. Opowiada o małżeństwie z siedmioletnim stażem, które z pozoru jest zupełnie niedobrane. On -Bartek - twardo stąpający po ziemi, dusigrosz, do bólu praktyczny o bardzo ironicznym poczuciu humoru. Ona – Florentyna -bardzo romantyczna, niezdarna, marzycielka, początkująca pisarka. W tajemnicy przed mężem pisze książkę o idealnym małżeństwie i zachowanie jej męża zaczyna się zmieniać. Przypadek? Czary? Musicie koniecznie przeczytać do końca i sami się dowiedzieć. Mamy tutaj książkę w książce, bo losy bohaterów powieści pisanej przez Florentynę przeplatają się z opowiadaniem o niej. Opisy przeżyć bywają zdumiewające i zabawne: „Szczęka opadła Florze z wrażenia. Gdyby opadaniu szczęki towarzyszył efekt dźwiękowy, byłoby to coś na kształt spadającego z dziesiątego piętra głazu albo huku kuli do kręgli, która wysmykła się graczowi z dłoni. A gdyby można było namalować zdumienie, obraz przedstawiałby gałki wystające na metr z oczodołów Flory.” W książce są też humorystycznie przedstawione przerysowane postacie przyjaciół głównej bohaterki. Już same ich imiona: Dżastina, Tom i Lucyna dużo o nich mówią. Te skrajnie różne osobowości połączył kurs pisarski a później ich własny Klub Czterech Piór. Książkę czyta się szybko, bo wciąga, choć ilość porównań w niej zawarta była dla mnie przesadna. Z drugiej strony jest to jeden z rodzajów humoru, który tu występuje. Nie mogę też do końca nazwać jej lekką książką, bo porusza też tematy ważne, których nie powinno się przemilczać. To opowieść o przyjaźni i porywaniu się na realizację własnych marzeń. Ciekawostka: Akcja rozgrywa się w Grodzisku Mazowieckim tak jak i w dwóch innych książkach autorki. Jest to jej rodzinne miasto, które w ten sposób stara się promować. Polecam Wam tą książkę. Z pewnością wprawi Was w dobry nastrój. Wydawnictwo Zysk i S-ka. Klub Twórczych Mam

Autor głównie skupia wątek miłosny na Pani Katarzynie i Panu Kąkolikowi. Z jednej strony fajnie, bo skupiamy się na innych osobach, z drugiej strony nie podoba mi się stosunek mamy Anny do jej związku. Na początku chciała ich ze sobą zeswatać za wszelką cenę, a teraz chce zakończyć ich związek, ponieważ taki aktor jak Falicki powinien zmieniać kobiety jak rękawiczki. Sądzę, że jest kolejne nawiązanie do książki "Diabli nadali" Olgi Rudnickiej, mianowicie Tatiana, scenografka (Magda aka Zdzira, wicedyrektor korporacji) oraz Superkiewicz , dziennikarz gazety typu Pudelek (Filip, sekretarz Zdziry). Tak jak w poprzedniej części, na początku rozdziału jest takie coś a'la plan, którego autor musi się trzymać. Moim zdaniem to jest psucie całego rozdziału, bo nie ma takiego elementu zaskoczenia, ale to jest tylko moja opinia. :) Irytujące jest takie wtrącanie na siłę tytułów, które autor wydał. Dla mnie słabe zagranie jako reklama.

Są takie książki, które czyta się szybko. I są takie, które czytają nas. „Agencja Złamanych Serc” Karoliny Filuś zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To nie jest lekka historia „do kawy”. To książka, która wchodzi pod skórę, rozbraja emocje i dotyka tematów, które często zamiatamy pod dywan: porzucone nadzieje, niespełnione relacje, strach przed bliskością i pytanie, czy złamane serce da się w ogóle naprawić. Autorka stworzyła przestrzeń, w której ból nie jest czymś wstydliwym, a złamane serce nie jest oznaką słabości. Wręcz przeciwnie — staje się dowodem tego, że kiedyś kochaliśmy naprawdę. Najbardziej poruszyło mnie to, jak naturalnie Filuś opisuje emocje. Bez przesady, bez sztucznego dramatyzmu. Jest w tym dużo ciszy, niedopowiedzeń i momentów, w których czytelnik musi się zatrzymać, bo nagle odkrywa, że czyta o sobie. O tych chwilach, kiedy udajemy, że wszystko jest w porządku, choć w środku coś pękło. O próbach posklejania siebie na nowo. „Agencja Złamanych Serc” to opowieść o leczeniu — nie szybkim, nie magicznym, ale prawdziwym. O procesie. O tym, że czasem największym wyzwaniem nie jest zapomnieć, tylko pozwolić sobie poczuć do końca. Po tej książce zostaje coś więcej niż wzruszenie. Zostaje refleksja. I delikatne przekonanie, że nawet jeśli serce jest popękane, to wciąż może bić dalej.

Wakacyjna przygoda, która niesie za sobą konsekwencje. Kto ponosi za nią odpowiedzialność? Losy bohaterów po kilku latach znów się łączą, a potwierdzanie domysłów prowadzi do prawdy. Poruszony temat samotnej matki, wychowującej niepełnosprawną córeczkę. O ile książka, w moim odczuciu była nudna, to na koniec nabrała tempa i pozostawiła niedosyt. Aż chciałoby się przeczytać drugą część.

Zawsze lubię skupiać się na tym, co w książce najlepsze, a tutaj niezaprzeczalnie najlepszym elementem są opisy zawodu strażaka. Przedstawione są różnorodne przypadki, sposób pracy, fachowe nazwy urządzeń, ale też sposób współpracy i zgrania grupy. Naprawdę ciekawe i szczegółowe opisy! Drugim interesującym elementem jest obóz dla trudnej młodzieży. Bardzo zaciekawiły mnie nie tylko przypadki i zachowanie nastolatków, ale też praca opiekunów, organizowane zadania, zabawy, praca z psychologiem, a także relacje opiekunów z podopiecznymi. Nie jest to może dzieło sztuki, ale zdecydowanie wartościową i pouczająca twórczość.

Dwie siostry, dwa różne spojrzenia na świat oraz oczekiwania wobec niego. Starsza, Ada ma stałą pracę i męża, z którym zna się od wczesnego dzieciństwa. Młodsza, Dorota jest znaną blogerką, jej źródła dochodu nie są stałe,a i na miłość jak narazie przymyka oko. Obie postanawiają spełnić marzenie...swojej zmarłej cioci, a może i własne...kto wie? Krótka, bo niespełna dwustu stronnicowa opowieść o marzeniach, miłości, zdradzie i szukaniu sensu życia oraz dostrzeżeniu,że jest coś ponad nami. Życiowa, pełna ciepła i dobrej energii powieść, którą czyta się szybko i z dużą przyjemnością. Książka na jeden, mile spędzony wieczór. Życie to jedna wielka sinusoida i o tym chyba nie trzeba nikomu mówić. Znajdą się chwile szczęścia ale i smutku, jednak to jak na nie zareagujemy zależy od nas. Na pytanie czy polecam, odpowiem...zamówiłam dwie kolejne części, więc tak

Książka bardzo w moim klimacie, ziółka, las, natura 😊😊😊 Bardzo ciepła i przyjemna do czytania. Styl autorki bardzo mi się spodobał. Jest tutaj sporo akcji, dużo psychologicznych tematów, które dodają fajnej fabuły. Duchowość głównej bohaterki trochę momentami mnie przytłoczyła za dużo jej było jak dla mnie, a końcówka wydała mi się trochę smutna, a postępowania bohaterów nie do końca zrozumiałe. Ale myślę, że miało ono wiele pokazać i zwrócić uwagę czytelnika na trudny temat. Niestety nie do końca mi się to spodobało, wydawało mi się to nieco za trudne i trochę nie rozumiałam postępowania bohaterki. Sporo różnych emocji i przemyśleń mi się pojawiło, a to dobrze dla książki, że wywołuje takie rzeczy, niż jakby miałaby przelecieć i nic dla nas nie zostawić. Myślę jednak, że pierwsze spotkanie z autorką za bardzo udane i już znalazłam kilka pozycji, które mnie zaciekawiły. Z pewnością je niedługo przeczytam 🙂. A książkę wspominam bardzo ciepło i uważam, że poruszone w niej tematy są bardzo istotne. Znalazłam wiele w niej dla siebie, a także przekonałam się jak ważne są marzenia i podążania za tym co nam w sercu gra. Także do zobaczenia 🌲🌲🌲🙂🌿🌿

To jest dokładnie ten typ komedii kryminalnej, który czytasz dla rozrywki, a nie dla mroku i ciężkich emocji. Mamy trupa, mamy sporą dawkę absurdu i bohaterów, którzy momentami są bardziej przerysowani niż realistyczni i właśnie na tym polega klimat tej historii. Czyta się szybko, dialogi są dynamiczne, a całość jest lekka i niewymagająca. Ale najważniejsze? Przez całą książkę serio nie wiedziałam, kto jest zabójcą 👀 I to jest ogromny plus. Typowałam różne osoby, zmieniałam zdanie kilka razy i do samego końca nie byłam pewna rozwiązania. Jak na komedię kryminalną naprawdę dobrze poprowadzona zagadka.

Autorka z dużym poczuciem humoru przedstawia nam relacje między trzema kobietami Natalią jej córką Olą i teściową Idą mieszkającymi pod jednym dachem... Ida to kobieta bardzo roszczeniowa , nie poddaje się upływowi czau mimo 70+ namiętnie grywa w karty , seksu nie uważa za tabu , świetnie dogaduje się z wnuczką . Potrafi też bardzo dobrze manipulować otaczającymi ją bliskimi i znajomymi. Natalia przez całe życie nie umiała dogadać się z teściową ,a po śmierci męża (muzyka) została zmuszona do sprzedaży mieszkania i przeprowadzki z Olą do teściowej ...(co ona coraz bardziej wykorzystuje by gnębić ,i dokuczać synowej ). Natalia nie miała lekko w życiu ! Jest to bardzo cicha , spokojna kobieta . Szalenie zdominowana przez Idę (charakter introwertyczny) i mam wrażenie trochę zastraszony człowiek . To wynika ze stresu i działań teściowej mającej jej wszystko za złe !!! By trochę złagodzić humory Idy synowa postanawia znaleźć jej chłopaka . Tu zaczyna się komedia pomyłek . Kandydatów jest wielu , na jej drodze pojawia się A. Książek autor kryminałów . Ola nie potrafi znieść atmosfery w domu i ciągłych sprzeczek między matką i babcią !!! 20 -latka decyduje się na podpisanie kontraktu na sesję fotograficzna w Jordanii gdzie znika bez śladu . Matka wynajmuje detektywa by ją odnalazł. Babka cały czas kręci , kłamie , oszukuje !!! Okazuje się ,że jej syn tez miał wiele tajemnic .... nie był lojalny wobec rodziny (żona , córka) . To kolejny powód do sprzeczki miedzy kobietami . Teściowa broni decyzji syna -krytykując synową za jej słabe książki -literatura kobieca . Tej całej gmatwaninie uroku dodają wpadki z psiakami Kapslem i Frędzlem ....zawsze coś wesołego wymyślą na spacerach czy w domu . Książkę czyta się dobrze , szybko . Piękne opisy Jordanii. Napisana w podobnym stylu do twórczości A. Rogozińskiego . Na poprawę humoru i nie tyko szczerze polecam . Myślę ,że jest to udany debiut!!! Mnie poleciły to znajome bibliotekarki ....zaciekawiło mnie to ,że poleca ją także A. Rogoziński (okładka).

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2024/09/127-24-bestseller-kasia-keller/ Dawno nie ubawiłam się podczas czytania, a wszystko to za sprawą książki “Bestseller” Kasi Keller. Autorka świetnie wypunktowała przywary współczesnego społeczeństwa i zrobiła to z dużym poczuciem humoru. Moją ulubienicą jest pani Czesia, która nie jedno widziała i wiele przeżyła. Jej celne uwagi o otaczającej ją rzeczywistości nie mają sobie równych, a zdolność przekręcania powiedzonek czy przysłów, to prawdziwy majstersztyk. I nie ma co się dziwić, że Hania chce napisać książkę, której pierwowzorem będzie Czesia. A jeśli mowa o życiu, to nie samą pracą żyje człowiek. Do szczęścia potrzebuje też bratnią duszę z którą się nie tylko pośmieje, ale jak trzeba to i pomilczy. I jeśli okaże się, że oto znalazło się prawdziwą miłość, to tylko ją brać i hołubić by nie uciekła.

Tom 1 - ZEMSTA Agata, po romansie z szefem, traci pracę i… kawałek serca — dosłownie, kiedy pleksi-serduszko roztrzaskuje się na podłodze. W akcie desperacji zakłada mobilną agencję detektywistyczną, demaskując niewiernych mężów i kochanków . Znajdziemy tu mix komedii, romansowej obyczajówki i poprzetykaną ironicznymi komentarzami refleksję nad zdradą i ludzkimi słabościami. Świeży, humorystyczny początek serii z pełną energii bohaterką, interesującym pomysłem i pewnym ładunkiem społecznych refleksji. Dla fanek kobiecej literatury z humorem – solidny start.