Agatowa komnata

Fajna książka dla miłośników przygód i przede wszystkim wiernie oddająca autentyczność życia w starożytnym Egipcie. Dziecko nie tylko cieszyć się będzie z przygód leniwego kota wciągniętego w rolę śledczego ale również zapozna się z wieloma faktami starożytnego świata Egiptu. Polecam gorąco.

„Zawsze trzeba być ostrożnym z książkami i z tym, co w nich jest, bo słowa mają moc zmieniania ludzi”. Cassandra Clare Po niezwykłej przyjemności, jaką dała mi lektura książki Agencja wynajmu rodziców Pana Davida Baddiela, miałam okazję zapoznać się z Jego kolejną pozycją Przyjaciel z przyszłości. Są to całkowicie odmienne lektury, mimo że pisane przez jednego Autora, co bardzo mi się podoba, ponieważ sugeruje, ze Pisarz, jest elastyczny tematycznie. Muszę przyznać, że Agencję wynajmu rodziców czytało się lekko, ponieważ książka nie zawierała skomplikowanych np. imion, w których momentami się gubiłam. Miałam problem, aby stwierdzić na początku, czy główny bohater to dziewczynka, czy chłopiec, ponieważ imię Pip@256X#YY.3_7 było dla mnie zagadką, a nie przeczytałam na tyle pozycji, że to jednak dziewczynka. Cała fabuła książki dzieje się w świecie całkowicie zdominowanym przez elektronikę i szeroko rozwinięty Internet. Tematyka ta, jest ostatnio bardzo popularna, myślę, że właśnie dlatego tego typu publikacje wciągają młodsze dzieci. Nasza bohaterka chodzi do wirtualnej szkoły, czuje się bardzo samotna, jej jedynymi towarzyszami są kot i papuga, które potrafią mówić. Z powodu upału dziewczyna nie może opuścić swojego domu zwanego HauseUnitem, mimo to gdy pojawia się w laboratorium rodziców, odkrywa magazyn w roku 2019. Zbiegiem okoliczności poznaje chłopca Rahula, z którym zaczyna swoją podróż między dwoma światami tym z roku 2019 i z roku 3020. Nie wiem dlaczego, ale myślałam, że książki Pana Baddiela są serią, z tymi samymi bohaterami. Okazuje się, jednak że każda z pozycji, jest o czymś innym. Bardzo fajnie, ponieważ Autor w zupełnie inny sposób pisze każdą publikację. Przyjaciel z przyszłości to fantastyczna przygoda dla fanów dziecięcego fantasy. Książka przypomina trochę serię filmów Pana Roberta Zemeckisa z lat 80 i 90. Moim zdaniem, to strzał w dziesiątkę. Swobodny język i mnóstwo poczucia humoru sprawiają, że przez tę pozycję po prostu się płynie. Ciężko moim zdaniem trafić na dobrą dziecięcą powieść przygodowo – fantastyczną. Jest kilka serii, które mi się podobają, myślę, że ta ma potencjał, aby stworzyć np. trzy tomy. Czuje taki lekki niedosyt, ale mam zamiar zabrać się za pozostałe książki Autora, ponieważ zapowiadają się niezwykle ciekawie. Tutaj wielka przyjaźń, czas, lojalność oraz pokonywanie barier kulturowych i czasowych sprawiają, że lektura jest pouczająca i niezwykle ciekawa. W tej powieści uważam tak samo, jak w sprawie książek Pani Tyl, ciekawa wklejka oraz skrzydełka byłyby wisienką na torcie, a w ogóle twarda oprawa nadałaby tej pozycji, oraz pozostałym ekskluzywności dla młodych czytelników. Polecam bez dwóch zdań, Pan Baddiel jako satyryk stworzył publikacje, po które warto sięgnąć. zaczytanizkawa.blogspot.com

Mam bardzo ambiwalentne odczucia względem tej książki. Z jednej strony zabawna, humorystyczna, z ukrytym przesłaniem dla dorosłych i bohaterami ubranymi w przywary, jakich dziecko nie zrozumie, a z drugiej strony momentami bardzo chaotyczna. Trochę mnie to męczyło, ale ogólnie książka bardzo mnie zaskoczyła, bo chyba spodziewałam się słodkiej historii dla dzieci. A dostałam coś zupełnie innego - bądź co bądź bardzo oryginalnych bohaterów, ale w tej oryginalności bardzo uroczych i zabawnych. Ale po zakończeniu, śmiało mogę stwierdzić, że to zaskoczenie na plus. Zwłaszcza opis autorów zamieszczony na ostatniej stronie, to było mega zabawne. 😅

To miały być z pozoru zwykłe wakacje. Tymek, mieszkaniec Ząbkowic Śląskich, nie ma wielkich planów na lato. Jego rodzice są pochłonięci pracą, a on sam najczęściej odwiedza pana Seweryna i jego sklep z grami planszowymi. To właśnie tam poznaje Tosię — wnuczkę właściciela, która spędza wakacje w mieście. Ich spotkanie zbiega się z serią niepokojących wydarzeń: miasto opanowują koty. Dosłownie. Ulice Ząbkowic zalewa fala miauczących stworzeń, których obecność zaczyna dezorganizować codzienne życie mieszkańców. Coś wisi w powietrzu, choć nikt jeszcze nie potrafi powiedzieć, co dokładnie. W tym samym czasie rodzina Tymka adoptuje kota ze schroniska — czarny, tajemniczy czworonóg otrzymuje proste imię: Kot. Z pozoru zwykły, szybko okazuje się kimś zupełnie innym, niż mogłoby się wydawać. To właśnie on stanie się przewodnikiem Tymka i Tosi w przygodzie, która zacznie się tu i teraz, ale poprowadzi ich daleko — w przestrzeni i w czasie. Odkrywając tajemnicę związaną z Pałacem Marianny Orańskiej, dzieci zostaną wciągnięte w niezwykłą podróż 150 lat wstecz, do świata, w którym każde zdarzenie może mieć wpływ na to, co dzieje się dziś. "Tymek, Czarny Kot i zagadki Pałacu Marianny" to dynamiczna powieść detektywistyczna z wyraźnym wątkiem fantastycznym i historycznym. Nie brakuje w niej tajemnic, tropów i nagłych zwrotów akcji, ale też subtelnych momentów, w których liczą się rozmowy, spojrzenia i decyzje. W centrum tej opowieści stoi Kot — postać niejednoznaczna, obdarzona intuicją, pełne magii. Autorka prowadzi czytelnika przez wartką historię, w której łatwo się zatracić. Trzeba być czujnym — tu nic nie dzieje się przypadkiem. Ale pod tą przygodową fasadą kryje się również coś głębszego: opowieść o przyjaźni, o zaufaniu i o tym, jak wspólne działanie potrafi zmienić bieg wydarzeń. Zakończenie pozostawia czytelnika z niedosytem — chciałoby się zostać z bohaterami dłużej. Na szczęście można to zrobić, bo cała seria liczy obecnie trzy tomy.

Jestem prawdopodobnie jakieś 25 lat starsza od docelowego czytelnika, nie mam nic wspólnego z Bolesławcem (oprócz epizodu sprzedaży ich ceramiki), a przy książce bawiłam się świetnie! Dwa razy śmiałam się tak głośno, że mało dziecka nie obudziłam. Sama intryga może nie jest jakoś specjalnie interesująca, w końcu to kryminał dla dzieci, ale język Autorki i sposób opisania postaci, a zwłaszcza dialogów i myśli, jest naprawdę doskonały, dość nietypowy jak no współczesną literaturę dziecięcą. Niezależnie od wieku potencjalnego czytelnika polecam – mnie bawiło, i na pewno sięgnę po drugi tom.

Świetnie napisana przygodówka. Jula i Franek przyjeżdżają do babci na wakacje. Dinard to pięknie położone nadmorskie miasteczko w urokliwej Bretanii we Francji. Na początku dzieciaki się trochę nudzą. Franek wiecznie tkwi z nosem w książkach i nigdzie nie wychodzi. Babcia dorabia sobie opieką nad okazałymi willami, których właściciele wyjechali. Rodzeństwo w jednym z takich domów odkrywa starodawne zdjęcie piątki dzieci - przyjaciół, którzy spędzali każde wakacje razem. Co dzieci te sobie obiecały? Jaką tajemnicę ukryły? Jaką przygodę przeżyły? Narracja jest toczona w dwóch liniach czasowych - w terażniejszości oraz za czasów przedwojennych - w roku 1927. Świetna, wciągająca lektura z dreszczykiem emocji i poszukiwaniem skarbów w letniej, wakacyjnej atmosferze. Jak najbardziej polecam! Na okładce rekomendacja 9+.

Książka o ciekawości świata. Fajnie podana dla dzieci ok. 10 lat. Podobały mi się ciekawostki wplatane w akcję. Conrada się tu nie spodziewałam 😉 Dorośli są tu dorośli ale potrafią zrozumieć ciekawość dzieci prowadzącą ich na strych. Wspierają dzieciaki by zaspokoiły tą ciekawość a jednocześnie nie zrobiły sobie krzywdy. Fajne ekologiczne przesłanie na koniec.

Świetna kontynuacja prześmiesznej "Dynastii Miziołków". Przygody są opowiedziane z perspektywy młodszej siostry Miziołka - Kaśki. Akcja rozgrywa się kilka lat później niż akcja pierwszej części, więc w domu Miziołków zachodzą pewne zmiany, m.in. pojawia się Franio (szop pracz), a śmiesznych sytuacji nie brakuje.

Ta książka jest S U P E R O W A! Idealna do wieczornej herbaty, lub zamiast porannych wiadomości. W sam raz dla dzieci i młodzieży 10+ Fabuła jest porywająca i z morałem. Polecam ją szczególnie dla fanów akcji, pościgów i książek o relacjach rodzinnych i między rówieśnikami. Nie jest to błaha bajeczka o szpiegach, ze słabym, amerykańskim humorem: to jest arcydzieło, na miarę "Jamesa Bonda" czy "Mission Imposible"! Świeci cudownym humorem, wartką akcją, morałem, przekazem i lekkim piórem! Cudo! Myślę, że spodobała by się również dorosłym, którzy lubią czytać swoim dzieciom. :D

W Wiedźmianach otworzono Prywatny Park Zbrodni, gdzie właścicielka i jej mąż zarabiają na turystach głodnych iście krwawych atrakcji. Do Wiedźmian przyjeżdżają blogerki pragnące stworzyć mroczny portal o krwawych morderstwach. Na miejscu dowiadują się również, że ktoś, kiedyś, gdzieś tu w Wiedźmianach, znał i ukrył przepis na tajemniczą formułę. Nikt nie wie czym i na co jest owa formuła ale warto ją zdobyć i mieć dla siebie. Na nieszczęście dla Parku Zbrodni oraz dla poszukiwaczek formuły w Wiedźmianach dochodzi do prawdziwej zbrodni. Kto zginął i dlaczego? Czym jest tajemnicza formuła? I o co chodzi z majerankiem, którego w tej historii jest całe mnóstwo. Pełna humoru, świetnych tekstów, absurdu i zbrodni książka, z którą świetnie spędzicie czas! Polecam gorąco!

Książka na pozór religijna, trochę świąteczna, przy tym bardzo humorystyczna dla dzieci i dorosłych. Twarda okładka. Wyrazista czcionka. Śmieszne kolorowe rysuneczki. Opowieść sprowadza się do wydarzeń religijnych prawdziwych , jakie miały miejsce ponad 2000 lat temu a mianowicie do narodzin Chrystusa. Ale to tylko ten jeden akcent. Nic nie jest nazwane po imieniu , nawet występujący król Herod. Jest to książka drogi , ale nie ludzi tylko puszczonych samopas owiec. Przenosimy się niby do tamtych czasów, ale jesteśmy we współczesnych. Właściwie to dokładnie nie jesteśmy w żadnym czasie bo są one akurat poplątane do granic możliwości. Głównymi bohaterkami jest stado owiec sztuk 7. Każda ma swoje imię: z przedziałkiem na boku, wiecznie zakatarzona, z aparatem nazębnym, ze złamaną nogą w gipsie, w czapce, z opaską na oku, ostatnia. Są same bez opieki , pasterze zniknęli bez śladu. Postanawiają szukać swoich opiekunów, którzy tylko plecaki po sobie zostawili na łące. Przy okazji wędrówki napotykają na różne zwierzaki , jak woła, osła, wielbłądy, którzy przekazują im informacje o wiekopomnym wydarzeniu, które jest tu potraktowane z przymrużeniem oka. Jest gwiazda betlejemska na niebie , która prowadzi do stajenki, w której urodziło się dziecię/ płeć nieznana/, które ma uratować świat. Ciało niebieskie a tu nawet wpadające w czerwień widziane przez różne osobniki jako kometa, jako zastęp aniołów oraz UFO. Tu każda odpowiedź jest dobra. To nie jest żaden paszkwil na religię, nie obraża niczyich uczuć religijnych. To Betlejem z punktu widzenia owiec. Dużo tu absurdów, komicznych sytuacji. Pomieszania z poplątaniem. Nie ma komórek, telewizji ,a jest aparat na zęby. Owce dziwią się ,że jak może dzieciątko rodzić się w żłobie, skoro można było wcześniej zarezerwować miejsce w hotelu. Tego typu przekręty. Książkę może przeczytać każdy i stary i młody , katolik , ateista i każdy jeszcze innej wiary. Myślę, że wszystkim i tak się spodoba. Dzieci małe nie zrozumieją treści. Dla nich będzie tylko Boże Narodzenie i owce idące do stajenki. Ale nie brońmy im tego, czytajmy. Książka jest krytyką na komercjalizację świąt, każdy dorosły to zauważy. Uważam , że bardzo udana pozycja. Coś zupełnie innego, co można czytać i przez cały rok , a nie koniecznie przed gwiazdką. Polecam! Będzie dużo śmiechu i zabawy, porównywanie koordynacji możliwości czasowych z występującymi wydarzeniami. Wybierzecie sobie owcę, którą najbardziej lubicie. My pokochaliśmy prawie jednomyślnie tę w czapce.

Bardzo przyjemna książka. Dużo przygód, ciekawe postacie i fascynująca zagadka. Bawiłam się bardzo dobrze z Natą i Trzykrotkami, a i Lukrecjusz to dobry agent i ubarwiał historię. Myślę, że gdybym była młodsza bawiłabym się jeszcze lepiej. Przepiękne ilustracje bardzo dobrze umiliły mi lekturę. Chętnie sięgnę po kolejne tomy.

Kiedy płomienie niewielkiego ogniska rzucają łunę na pień starego drzewa, dostrzec można siedzące pod nim postacie. To dzieci czasu zarazy. Istniało ogromne ryzyko, że oderwane od swoich komputerów nie będą pamiętały, jak ze sobą rozmawiać bez słuchawek i mikrofonów, one jednak dają się ponieść (wciąż tlącej się w nich) wyobraźni. A ta podsuwa im niesamowite historie, które opowiadają sobie teraz, otoczeni czernią upstrzoną nieskończonością gwiazd, które niewiele noszą w kwestii widoczności... W tę noc czarną niczym trumienne buty, poznajemy opowieść o pierwszej osobie, która sprowadziła się na ulicę Słoneczną (jedynie z nazwy) i jaki ma ona związek z domem dzieci rzeźnika. Dowiadujemy się, co robił ojciec Władzia, gdy „nerw wysuszał mu gardło” i dlaczego chłopiec zakopał pod drzewem słoik. Co z jego historią ma wspólnego kobieta w chustce na głowie i z wiaderkiem koźlarzy, która opowiada o zgliszczach domu? Aż w końcu poznamy Ewarysta Pączka, który miał ogromny wkład we współczesną kryminalistykę. Kiedy czytałam tę książkę, przypomniały mi się obozy harcerskie, na które jeździłam lata temu. Właśnie wtedy, grzejąc się wieczorami przy ognisku, opowiadaliśmy ze znajomymi równie przerażające historie, po których ciężko nam było oprzeć głowy na poduszkach. Robiliśmy sobie prawdziwą „Noc strachów”, więc książkę Katarzyny Wasilkowskiej o tym samym tytule przeczytałam z ogromną przyjemnością, choć dzieciom pokażę ją dopiero za jakiś czas. Mnie bardzo się ona podobała, ale myślę, że jest ona przeznaczona dla czytelników powyżej dziesiątego roku życia. Autorka znakomicie buduje napięcie i tworzy PRZECUDOWNE zdania. Przyznajcie, że „(…) opowieść tej nocy unosi się na mlecznych welonach mgły” brzmi upiornie, ale jakże romantycznie! A takich perełek jest tu od zatrzęsienia! Bardzo doceniam współczesne akcenty w każdej z przedstawionych tu opowieści. Mama Kostka słucha w aucie Ramonesów na poprawę humoru, a bohaterowie pokazują sobie pliki w telefonach, podczas gdy inni kombinują, „jak załatwić wszystkich w Fortnite”. Czyli można uzupełnić tekst o aktualne potrzeby młodzieży z korzyścią dla całości tekstu literackiego. I w przypadku tej książki zupełnie nie przeszkadza mi, że ilustracje Moniki Pollak są czarno-białe, wręcz przeciwnie!, idealnie wpasowały się w atmosferę grozy. Jednym słowem: kolejna (zabójczo fajna!) książka z serii z dreszczykiem od Wydawnictwa Literatura, którą serdecznie polecam. Pod warunkiem, że nie boicie się wspomnień, które trzymają się życia, a wybrzmiewają wyjątkowo dobitnie w ciemności nocy…

Tytułowy Ollie z powieści Williama Joyce'a to zabawka. I to nie byle jaka zabawka, bo jest on ulubieńcem. Kiedy Billy był malutki mama samodzielnie uszyła mu tego ni to misia, ni to króliczka z dzwoneczkiem w miejscu serca. Między chłopcem, a pluszakiem rodzi się niesamowita więź. Spędzają ze sobą każdą chwilę. Pewnego dnia Ollie znika. Zostaje porwany przez wysłańców klauna Zozo – rozgoryczonej zabawki, która nigdy nie została ulubieńcem. Billie dzielnie wyrusza na poszukiwanie przyjaciela, a i Ollie dokłada wszelkich starań, żeby uciec Zozo i wrócić do swojego właściciela. Czeka ich wiele przygód. William Joyce zaprasza nas w podróż do królestwa zabawek. Nawiązuje do wiary w to, że one żyją, czują, kochają, ale te z powieści „Zaginiony Ollie” również nienawidzą, zazdroszczą, złoszczą się. Krótko mówiąc zabawki prezentują cały wachlarz emocji. Ollie przywiązany do swojego właściciela, otoczony jego troską odwdzięcza się tym samym. Jest słodki, delikatny, miły, „przytulaśny”. Natomiast Zozo poznał co to jest samotność i odrzucenie za co mści się na innych zabawkach i ich właścicielach. Przez lata farba z niego oblazła, dlatego zarówno jego wnętrze jak i wygląd są odrzucające. „Zaginiony Ollie” to powieść przygodowa, zarazem nostalgiczna. Jak już wspominałam Ollie i Billy przeżywają wiele przygód, ale te przygody malowane są w brązowozielonych barwach – dokładnie tak jak wydanie, które mam przed sobą (wyd. Poradnia K, 2022). Trochę, jakbyśmy oglądali stare zdjęcia w sepii. Czytając książkę, zamiast akcji – która jest wartka – napawałam się emocjami bohaterów. I właśnie przez tą warstwę emocjonalną ta historia wydaje się bardzo ludzka, bardzo rzeczywista. W tym miejscu należy podkreślić, że William Joyce pisze poetycko acz bezpośrednio jak na standardy literatury dziecięcej. Kiedy opowiada o miłości, przywiązaniu jest słodko, a kiedy o złu to strasznie. Zozo jest typowym czarnym charakterem przesiąkniętym nienawiścią. Dlatego nie zdecydowałam się jeszcze przeczytać „Olliego” ze swoim przedszkolakiem, pomimo że chętnie sięgamy po dłuższe opowieści, a M. bardzo lubi kryminały dla dzieci. Widzę wasze skwaszone miny i słyszę, jak w waszych głowach rodzą się myśli, że za brutalnie, że nie dacie tej książki synowi bądź córce. Nie patrzcie na nią w takich kategoriach. Ma ona elementy powieści grozy, jednak – należy to podkreślić – dla młodych czytelników, a do tego niesie wiele mądrości. Ważne, żeby nie podsunąć jej dziecku za szybko, żeby odpowiednio ocenić wrażliwość pociechy. Ponieważ nie zdecydowałam się przeczytać „Zaginionego Olliego” mojej córce i nie mam jej opinii, spróbuję zastanowić się, czy mi, jako dziecku, mogłaby spodobać się taka książka. Myślę, że tak. Lubiłam literaturę przygodową i lubiłam książki emocjonalne, a tego William Joyce zapewnia bardzo dużo. No i od zawsze ubóstwiałam powieści z dreszczykiem. Dlatego zachęcam do sięgnięcie po „Olliego”. Z rozwagą, z uwzględnieniem charakteru dziecka, ale sięgnięcia.

Pałac Kultury i Nauki w Warszawie to jeden z najwyższych i dla wielu ludzi najczęściej kojarzący się ze stolicą budynek. Powstał w 1955 roku z inicjatywy Józefa Stalina jako „dar narodu radzieckiego dla Polaków”. Jego architektem był radziecki architekt Lew Rudniew. Dziś budzi podziw, ale i głosy mówiące o jego zburzeniu. Miłośnicy literatury z całą pewnością nie raz przenosili się do jego wnętrz wraz z bohaterami książek. Tym razem możliwość poznania PKiN z innej strony mają najmłodsi czytelnicy, a zepsuta winda oraz zejście schodami z trzydziestego piętra może być powodem do przeżycia przygody oraz kolejnego detektywistycznego śledztwa. Anka, Piotrek i Jaga wraz ze szczurem Sherlockiem i Panią kustosz odkrywają, iż na czwartym piętrze ktoś ukradł... klosze. Dzieciaki dowiedzą się, że w Pałacu Kultury i Nauki kryje się wiele tajemnic, no i rzeczywiście wiszą tam piękne żyrandole, zaprojektowane przez polskich twórców: Halinę Jastrzebowską, Wandę Zawidzką - Manteuffel i Henryka Gałczyńskiego. "Detektywi z Tajemniczej 5. Zagadka czwartego piętra" kończy tę serię przygód małych detektywów. Kolejny tom "Zagadka czarnego psa", który miał premierę 13 kwietnia 2022 roku rozpoczyna nową serię, w której detektywi z Tajemniczej 5 będą tropić duchy.

Nie było strasznie, bardziej bym to nazwała "klimatyczną atmosferą". Kilka tekstów mnie rozbawiło, więc jeśli chodzi o kreację bohaterów to na plus. Szanuję za posłowie z radami dla osób dorosłych, które chcą być wychowawcami na koloniach (szczególnie jeśli chodzi o nie organizowanie chrztów i ślubów kolonijnych, najgorsze co może być).

Jedną z niewątpliwych zalet książek jest przenoszenie czytelnika w niesamowity świat wyobraźni, w miejsca, gdzie rzeczy dziwne i nierealne są na porządku dziennym. Tak też jest w domu Hani, bohaterki serii książek "Hania i kudłaty pies", autorem której jest Marcin Mortka. To książki porywające młodego czytelnika od pierwszych stron. Z nutką fantazji, niesamowitymi stworkami ale też ważną i trudną zagadką do rozwiązania. Tom pierwszy "Ktoś-albo-Coś" składa się z dwóch rozdziałów. W pierwszym poznajemy Hanię i jej mamę, która usilnie próbuje odnaleźć ważny dla niej album ze zdjęciami. Hania wkracza do pomocy wraz z... skrzatami! Lampuszek i Chrupałek a także gadający kudłaty pies wspierają ją w walce z Zakanapiorem, który przywłaszczył sobie tenże album. Znajdują się w nim zdjęcia z wczesnego dzieciństwa Hani, na których jest także jej tata. Tylko co się z nim stało? Dlaczego nie ma go już w życiu dziewczynki? W drugiej historii mama zakupuje zmywarkę, która ułatwi życie jej i Hani. Jednak jednocześnie jest ona powodem do zmartwień dla pajączka, który do tej pory żywił się resztkami z talerzy zostawionych w zlewie. Hania częstuje go swoją kanapką z plecaka. Prosi także by pomógł jej przejąć album a gdy to się dzieje znów wpatruje się w zdjęcia z tatą... Postanawia go odszukać. To świetna książka zapowiadającą niesamowitą przygodę a jednocześnie podejmująca temat braku jednego z rodziców. Nieobecność taty w życiu małej dziewczynki jest wielką zagadką, która nie daje jej spokoju i wręcz prosi się o rozwiązanie. Mnie zaciekawiła i cieszę się, że mam pod ręką kolejne tomy. Szymek też chętnie słuchał tej historii choć czytaliśmy ją na kilka razy. Myślę, że spodoba się również dzieciom, które już same próbują czytać, ze względu na większy font i zamieszczone ilustracje.

Nadrabiam zaległości w literaturze dziecięco -młodzieżowej sięgając po drugi tom serii detektywistycznej Joanny Jagiełło, którą mój syn ma już dawno za sobą. To powrót do świata Milutek oraz dwójki młodych detektywów: Inki Kos i Filipa Szyszki. Tym razem nad oknem biura w kamienicy przy Rynku 5 pojawia się nowy szyld, a Inka i Filip działają posiadając status pełnoprawnych detektywów. Choć kompromis z tatami dotyczący współdzielenia biura wydaje się rozsądny, szybko okazuje się, że prawdziwe zagadki rzadko dają się rozwiązać zza biurka, a nawet niekoniecznie w samych Milutkach. I tu autorka ponownie zaprasza małych czytelników do wspólnego rozwiązywania zagadek, oferując pięć nowych, intrygujących śledztw, które nie tylko wciągają, ale też bawią i pobudzają wyobraźnię. Na Inkę i Filipa oraz sięgające po książkę dzieci czekają pytania, które od razu rozpalają ciekawość: Gdzie zniknęła walizka pasażerki pociągu? Czy modelka uciekła w sukni słynnego projektanta? Kto niszczy mikołaje w całym miasteczku? Skąd biorą się tajemnicze bałwany w stroju trenera narciarskiego? I dlaczego z biblioteki znikają książki najpopularniejszych autorów? Każda zagadka jest inna, ale wszystkie łączy lekki ton, humor i konstrukcja znana z poprzedniego tomu, dzięki której można samodzielnie próbować dojść do rozwiązania. Humorystycznie brzmią nawet nazwiska bohaterów drugoplanowych: pracownika Warsu – Azi Zumy, projektanta mody – Sergia Garbaniego, właściciela szkoły karate – Pakosława Mocnego, właścicielki kramu ze słodyczami – Teresy Słodycz, czy chłopca nazywającego się Brajan Kluska. Mnie nazwiska bohaterów ponownie rozbawiły i muszę przyznać, że autorka ma wyjątkowy dar do ich tworzenia. Są nie tylko pomysłowe i zabawne, ale też doskonale oddają charakter postaci. Podobnie jak w pierwszym tomie, tekst uzupełniają ilustracje autorstwa Tomka Kozłowskiego. Drugi tom serii to udana kontynuacja. Zapraszająca do wspólnego rozwiązywania zagadek, pozwalająca ćwiczyć logiczne myślenie i spostrzegawczość, zawierająca wątki relacji rodzinnych i sąsiedzkich, promująca współpracę i przyjaźń, a humorystyczny ton opowieści sprawia, że lektura jest lekka i przyjemna. Choć jest skierowana głównie do czytelników w przedziale wiekowym 8–12 lat, czytając ją bawiłam się całkiem nieźle.

Mali czytelnicy będą zachwyceni drugim tomem serii detektywistycznej "Zagadka nawiedzonej kamienicy", który my tym razem poznaliśmy w formie audiobooka, ponieważ to jedyny tom cyklu, którego niestety nie ma w filii naszej biblioteki miejskiej. Choć mój syn woli książki papierowe, wciągnął się w świat bohaterów bez reszty. Autorka Marta Guzowska z ilustratorką Asią Gwis, kontynuują historię Anki, Piotrka i Jagi, którzy rozpoczęli badanie zjawisk nadprzyrodzonych. Po niezwykłych wydarzeniach w ruinach zamczyska Ogrodzieniec, bohaterowie trafili do starej warszawskiej kamienicy, gdzie odkryli ducha... piszącego po ścianach napisy nawołujące do dbania o kamienicę i jej otoczenie 👻 Seria "Detektywi z Tajemniczej 5" łączy w sobie przygodową fabułę, elementy wiedzy historycznej i sztuki oraz interaktywną formę, która angażuje małego czytelnika do logicznego myślenia i rozwiązywania zagadek. Przygoda, tajemnica i napięcie czekają na wszystkich miłośników literatury detektywistycznej!  Jestem przekonana, iż dzieciom, które pokochały przygody tej zgranej ekipy i zaproponowaną przez autorkę formę na pewno się nimi nie znudzą. Zróbcie więc im przyjemność i podsuńcie tę książkę już teraz, np. jako prezent na Dzień Dziecka! 📚🔍  Wspólnie odkryjecie kim jest owy duch i co kryje się za opowieścią o duchu. My z przyjemnością sięgniemy po najnowszą część "Zagadka Łysej Góry".  Przypominamy, że poszczególnych tomów nie trzeba czytać chronologicznie.