Wampirek i wielki spisek

Z książkami Pierdomenico Baccalario nie miałem jeszcze do czynienia, chociaż kojarzę sobie cykl o Ulissesie Moorze i samego autora. Sięgając po Ducha Drapacza Chmur będącego trzecią częścią przygód Willa Moogleya z Agencji duchów chciałem dostać przyjemną, ciekawą i może straszno - zabawną opowieść o duchach. Coś lekkiego i właśnie rozrywkowego przy czym można było spędzić miło czas. Will Mooggley dostaje zadanie przeprowadzenia śledztwa od szefa ochrony Empire State Building w sprawie pojawienia się namolnego ducha, który straszy gości. Wraz ze swoim przyjacielem Tupperem rozpoczynają śledztwa. Historia jaką dostałem opowiada o agencji duchów, w której bohater opiekuje się duchami, podpisuje z nimi umowy lub próbuje dowiedzieć się wszystkiego o niezależnych zjawach było ciekawym pomysłem. Nastawiałem się na opowieść z lekkim dreszczykiem i dozą humoru w czasie czytania. Jednak dostałem zgrabnie napisaną opowieść, w której motyw duchów jest przedstawiony w bardziej łagodnym wcieleniu i nie wzbudza przerażenia. Ciekawym pomysłem było osadzenie akcji w znanym drapaczu chmur jakim jest Empire State Building w Nowym Jorku i wykorzystanie go w historii o duchu, który straszy z jakiegoś powodu. Duży budynek z niezwykłą historią jaką posiada jest świetnym miejscem na taką opowieść. Może odgrywa pośrednią rolę, ale miło poczytać o przygodach bohaterów w nim chcącym złapać ducha. Fajnie wypada wątek dotyczący ciotki Willa dybiącego na jego spadek jaki dostał. Wywołującego komiczne sytuacje jakie są skutkiem takich sytuacji. Samo śledztwo prowadzone przez agencję duchów zostało przedstawione w krzywym zwierciadle, ale nie brakuje momentów wykrycia poszlak lub powiązania pewnych faktów jakie zdobyli. Nawet podobało mi się pojawienie znanego detektywa z klasycznego kryminału jaki napisał Raymond Chandler i jego sztywne maniery. Wszystko zostało połączone ze sobą w świetny sposób tworząc ciekawą historie. Postacie jakie spotykamy w książce są dobrze nakreślone. Właściciel agencji duchów Will Moogley jest zwykłym na pozór dzieciakiem, który za sprawą spadku zostaje właścicielem agencji duchów. Bardziej spostrzegawczy i prowadzący śledztwo poszukuje poszlak w celu rozwiązania spraw w jakich bierze udział. Drugim jest jedyny przyjaciel Tupper. Miałem podczas czytania wrażenie, że nie wszystko jest z nim w porządku. Mający szalone pomysły, nieraz szczęście i przeżywający wiele przygód. Relacje jakie zostały przedstawione pomiędzy bohaterami książki są zabarwione humorem sytuacyjnym i słownym. Ich przepychanki wywołują zabawne chwile i uśmiech podczas czytania. Dialogi odznaczają się większą ilością humoru niż poważnymi tonami jakie powinny wystąpić. Dlatego bawiłem się podczas czytania znakomicie śledząc ich rozmowy. Książka Duch drapacza chmur łączy w sobie kryminał, trochę fantastyki i sporo humoru jaki występuje przez cały czas. Została napisana lekkim i przyjemnym stylem jakim posługuje się autor. Na pewno ilustracje stanowią dopełnienie historii jaką czytamy. Historia jaką dostałem jest skierowana do młodego czytelnika i powinien bawić się świetnie czytając Ducha Drapacza chmur. Nie brakuje tutaj zagadek do rozwiązania jakie mają bohaterowie i przygód jakie spotykają ich w czasie trwania śledztwa. Sięgając po książkę Pierdomenico Baccalario nie spodziewałem się, że dostanę pełną humoru opowieść o młodym właścicielu agencji duchów Willu Moogleyu, który prowadząc sprawy styka się z różnymi duchami. Jest to historia skierowana do młodego czytelnika i dlatego nie uświadczymy tutaj dreszczyku podczas czytania lub jakiś strasznych scen. Wszystko zostało ubrane w ramy lekkiej i przyjemnej opowieści doprawionej sporą dawką humoru. Nieraz lekkie przerysowanie postaci służą do stworzenia zabawnych scen sytuacyjnych. W ogóle język jakim posługuje się autor jest nie tylko zabarwiony właśnie humorem, ale lekki i przyjemny. Dlatego czyta się przygody bohaterów rewelacyjnie i wspaniale. Mimo, ze jest to trzecia część nie odczułem tego w czasie czytania, bo nie znalazłem nawiązań do poprzednich tomów. Bawiłem się świetnie podczas lektury Ducha drapacza chmur i chętnie sięgnę po wcześniejsze tomy lub późniejsze części jeśli pojawią się. Zastanawiam się nad innymi jego książkami jakie napisał Pierdomenico Baccalario i chyba dam im szansę w niedługim czasie. Lekka książka, z dużą dawką humoru i przygodami, napisana bardzo ładnie z błyskawiczną akcją, pełną zagadek i zwrotów akcji, którą można przeczytać w jeden wieczór lub dwa. Książka Duch drapacza chmur jest świetną książką dla młodego czytelnika, młodzieży i nawet starszego, który spędzi miło czas przy niej po czymś wymagającym.

Druga część książki ,,Tytuł tej książki to tajemnica''. Bardzo mi się podobała. Lekki i za razem żartobliwy styl pisania, który niewątpliwie dodaje książce klimatu (nie wiem jak to nazwać). Jest to na pewno bardzo oryginalna książka, a za razem tajemnicza. Sam autor pisze pod pseudonimem i w wywiadzie z samym sobą nic nie wyjawia. Gorąco polecam czytelnikom w każdym wieku, chociaż że książka jest przeznaczona raczej dla dzieci. Żałuję, że tak mało osób zna te książkę, bo jest naprawdę dobra.

Zarówno książka, jak i ekranizacja zasługują na uwagę. "Niania Matylda" to prosta i zabawna historia, pełna śmiechu i niespodziewanych wydarzeń opowiedzianym w niezwykle prosty sposób, a przy tym opowieść z morałem o tym, że warto przestrzegać zasad, dbać o siebie i pomagać sobie nawzajem ... Godna uwagi!

Niezmiennie podoba mi się styl pisania autorki, żywe dialogi i świetne poczucie humoru. To największe atuty tej książki. Niestety, trochę mało w niej akcji - tak jakby autorce brakowało wyobraźni i pomysłów. Spokojnie mogłaby być dłuższa o kilka rozdziałów. Generalnie warto sięgnąć.

Część druga serii o przygodach Willarda Moogley'a i jego Agencji Duchów. Każdy tom z tej serii jest jakby osobny, to znaczy że możesz przeczytać tom drugi nie czytając pierwszego i tak będziesz wiedział o co chodzi. Tomy łączy tylko to, że niektórzy bohaterowie się powtarzają i wszystkie dotyczą Agencji. Przyjemna opowieść.

Niesamowita... Zaczyna się niewinnie od chłopca, który lubi rysować i ma denerwujące siostry. Ale im dalej, tym bardziej poruszająca się staje. Właściwie, trudno ją opisać, to po prostu trzeba przeczytać. Dobra dla dzieci, ale nie tylko. Bohaterowie, choć są dopiero w piątej klasie, nie zachowują się głupio. Wręcz przeciwnie. Historia jest smutna, ale piękna. Każdego doprowadzi do łez. Polecam. Nie zmarnujcie okazji do przeczytania dobrej książki. 📚

Dobra, zwyczajnie dobra książka. Momentami przerażająca, trzyma w napięciu przez cały czas. Nie sposób sie oderwać. Dużo ciekawostek ze świata alchemii. Zły czarownik, który chce zawładnąć światem, przy pomocy stworzonego przez siebie golema. I dwójka rodzeństwa wraz z synem alchemika,Sebastianem, którzy muszą go powstrzymać. Polecam.

Bardzo ciekawa kryminał. Mili bohaterowie. Nie spodziewałam się, że do tej książki będę mogła wstawić tak pozytywną recenzję. Od razu po przeczytaniu zaczęłam rozglądać się za kolejnym tomem. Ogólnie jestem bardzo miło zaskoczona i polecam ją wszystkim młodym fanom kryminałów.

Książka jest ciekawa, ale trochę za dużo w ni fikcji. Mogliby dodać coś z rzeczywistości. Sama czasami żyję fikcją, ale nie tak dużą. Sądzę, że nie wszystko powinno być takie w tej książce. Mogli by dać coś co naprawdę istnieje (prócz chłopca). Książka jest dobra ale na pewno nie dla dzieci, które biorą wszystko na serio. (Czyli tylko +11)

Musze przyznać, że z wielką radością sięgnęłam po Teodozję. Będąc trochę młodszą, uwielbiałam tematykę starożytnego Egiptu, więc wybór okazał się łatwy, widząc tę książkę na półce. Wydaje mi się, że fabuła nie jest tylko dla dzieci, również dla starszych powinna być inteligentna i wciągająca. Szczególnie zapadł mi w pamięci klimat, jaki panował w książce… Ten stary Londyn, mroczne zakamarki muzeum i dorożki na ulicach…

Książka dla nastolatków, która zaskoczyła mnie poważnym podjeściem do wielu spraw. Autorka stworzyła bardzo ciekawą młodą postać, nastolatki, która nie przeżywa żadnych rozterek swojego wieku, tylko skupia się na "detektywistycznej robocie". Po części to zabieg komediowy, ale rezultat mnie zaintrygował. Spokojnie przygody Minervy moze polecać nie tylko młodszym nastolatkom, bo mogą też zaciekawić starsze czytelniczki. Ja się dobrze bawiłam przy lekturze tej części serii.

Kolejny tom dla mnie bestsellerowej trylogii. Co do tej książki mogłabym mieć zarzuty do rozpoczęcia. Faktycznie, w poprzednim tomie także akcja z czasem się rozwijała, ale tutaj trwało to dość długo. Nie chciałabym wam spoilerować, ale wiedzcie (Ci co nie przeczytali),że końcówka jest wprost rewelacyjna. Rozwinięta, mało opisowa, idealna jak dla mnie. Nie mogłam się doczekać moich urodzin, kiedy to dostałam parę kolejnych książek i w tym trzeciego (ostatniego) tomu z tej serii. Aktualnie ją czytam, jestem też zadowolona, ale o tym w innej mojej opinii.

Okładka i skrócony opis książki wskazywały na typową młodzieżową opowieść o walce dobra ze złem, wróżkach, krasnalach i innych magicznych postaciach oraz o przeżywającej "trudne chwile" nastolatce - wzięłam się za nią zatem bez większych oczekiwań. Okazało się jednak, że "13 skarbów" to historia mroczna, wciągająca i nie taka oczywista. Wróżki nie zawsze są dobre, nie zawsze latają w różowych spódniczkach i wyśpiewują trele ze skowronkiem. Na całe szczęście:)

Dostałam kiedyś tę książkę od mamy, gdy wróciła ze spotkania. Powiedziała że specjalnie ją dla mnie wzięła, bo dostała autograf z podpisem "o Alicji dla Alicji". Co prawda sama książka zbytnio mnie nie wciągnęła, ale mam ją do dzisiaj na pamiątkę. Jest to fajna lektura na luźne wieczory dla młodszych osób i nie tylko.

Wspaniale mieć takiego prawdziwego przyjaciela jak Szarego Artura, uratuje z opresji, można liczyć na jego pomoc i wsparcie, dlatego Złoty Tomek takiego odnalazł, który zawsze jemu pomógł, podnosił na duchu i był przy nim, gdy go potrzebował taki przyjaciel to skarb bezcenny. Przyjemna, ciepła książka przyjemnie się mi czytało!!!