Rapier Napoleona

Są to wybrane opowiadania z dwóch zbiorów: "Trzynaście opowieści" oraz "Karabela z Meschedu". Opowiadania są mocno inspirowane życiem i doświadczeniem autora z czasów II Wojny Światowej. Niby takie zwykłe tematy ale dla mnie największy plus to spojrzenie na losy Polonii na zachodnim froncie w czasach przed/w/po wojnie o którym dużo mniej się mówi/piszę.

Zbiór najpiękniejszych opowiadań De Maupassanta. Genialnie skonstruowane, czasem mniej (za to odjęłam 1 gwiazdkę),czasem, bardziej zaskakujące. Ten pisarz to jeden z najwybitniejszych obserwatorów ludzkich charakterów i poczynań, jakiego kiedykolwiek czytałam.

Książka Piórkiem flaminga to zbiór opowiadań wg autora przewrotnych i rzeczywiście dużo w nich humoru z przymrużeniem oka. Każda opowieść jest przemyślaną historią z zaskakującą puentą. A wszystkie wrażenia po lekturze zmieniają się jak w kalejdoskopie. Od chwili uśmiechu np w Robaczku aż nawet do wzruszenia gdy autor wspomina dziadka w opowiadaniu Tyran. Czytałam ten zbiór dawno, ale nadal mam w pamięci. Trudno powiedzieć dlaczego. Czy to styl i piękno języka czy też pomysłowość autora tak mi się spodobała, nie wiem. Może całość. Polecam. Niezłe.

Dyszka jak nic, lekturka w sam raz na weekend, samo się czyta. Pościgi, strzelaniny, Bieszczady - wywiad, kontrwywiad, alkohol, kobiety i Zenon Góral. Raz w lesie pod ostrzałem artylerii, raz w barze pod ogniem pytań szpiega w spódnicy, a nieraz i pod wpływem. Książka napisana świetnym językiem, rzeska fabuła, no i przynajmniej mi łatwo było utożsamić z głównym bohaterem, pomimo tego, że w 2021 nazwisko "porucznik Zenon" nie brzmi legitnie.:)

Oooo, nie. Tak to nie będzie. Taka ocena to jest godna, proszę państwa, tego łotra Jacka Maruszeczki, a nie poważnych ludzi, jakimi jesteśmy. Nawet słynny krytyk literacki, Antonii Maruszeczko, stawia to dzieło na równi z "Monologi i trzy stonogi". Każdy Maruszeczko wam to powie, że żeby tak umiejętnie bawić się słowami i zręcznie operować scenerią trzeba być nie lada fachowcem, a nie takim partaczem, jak ten Maruszeczko spod trójki. Znakomity humor, lekki styl i pomysłowość. Serdecznie polecam. Maruszeczko

"Lata płyną, a szczęścia nie ma". To cytat z książki, który znakomicie i w najkrótszy sposób określa, ujmuje historie ludzkie w książce zawarte. Bohaterowie opowiadań szczęścia nie mają, a okrutny los pokaże swą moc w pełni, komplikując lub kończąc biedne życie. Książka zawiera dwa świetne opowiadania. Pierwsze nosi tytuł "Na wybojach" ("Uchaby"),drugie "Trójka, siódemka, as" ("Trojka, siemiorka, tuz"). W obu opowiadaniach większość bohaterów nie wiedzie łatwego i dostatniego życia. Postacie zmagają się z różnymi problemami i w obu nowelach w pewnym momencie nadchodzi przełomowy moment, który zaważy na ich dalszych losach. Główni bohaterowie zetkną się np. z ludzką znieczulicą i bezdusznością urzędniczą (opowiadanie pierwsze) lub z bandytyzmem, złodziejstwem i niepohamowaną chciwością (opowiadanie drugie). W obu opowiadaniach dochodzi do tragedii, ofiar, trudnych decyzji, próby sił i charakterów, a przede wszystkim starcia dobra ze złem. Po przeczytaniu ostatnich zdań tej niewesołej, lecz rewelacyjnej książki powróciłem do słów piosenki nuconej przez jednego z bohaterów drugiego opowiadania. Mogą one służyć za refleksyjne podsumowanie obu krótkich opowieści i nimi zakończę także tę opinię, polecając jednocześnie książkę, która warta jest przeczytania. Oto wspomniane, jakże prawdziwe słowa piosenki: "Ach, dla jednych to życie jest cudne - Sama radość, marzenia i sny! A dla innych jest wstrętne i brudne - Sama rozpacz, nieszczęście i łzy..."

Pierwszy audiobook w kolekcji, nie mogłem się doczekać gdy usłyszę filmowego Dolasa czytającego swoje przygody... niestety audiobook nagrany gdy Pan Marian był już starszym człowiekiem więc jego głos nijak miał się do filmowego - lekki zawód był, ale to w niczym nie przeszkadzało. Co do samej książki, wydaje mi się, że czytając ją na pewno doceniłbym ją bardziej, była cała masa "filmowych momentów" oraz jeszcze większa ilość przygód kanoniera. Jeśli dorwę książkę na pewno ją przeczytam i podejrzewam, że ocenę podniosę. Za audiobook 6.

Borys Wasiljew jest autorem sztuk teatralnych i scenariuszy filmowych. Pierwsza powieść wydana w 1969 roku "Tak tu cicho o zmierzchu" ujawniła niezłe  pióro dramaturga, gdyż adaptacja przeniesiona  na scenę i wystawiona z powodzeniem przez wiele teatrów. W 1971 roku upomniał się film, i Stanisław Rostocki nakręcił dramat wojenny o tym samym tytule, nominacja do Oskara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny oraz wygrana na festiwalu filmowym w Wenecji. Niewielka książeczka o wielkiej wojnie, i tutaj trzeba oddać pierwszeństwo Rosjanom, potrafili kręcić wielkie filmy i stworzyli wielkie dzieła literackie okresu wojennego. Wielka wojna i jej mali bohaterowie, obrońcy małych lokalnych miejsc, po których dzisiaj spacerujemy z psem, piękny kamieniołom,  rozkładamy się w letni dzień z kocem i się opalamy lub urządzamy sobie schadzki, przejeżdżamy rowerem... Przenosimy się w czasie do Karelii, nazwa pochodzi od plemienia Karjala, które zamieszkiwało te ziemie lub nazwy miasta Koriela, niedaleko granicy fińskiej, obecnie leżąca w granicach obwodu leningradzkiego i noszącego miano Prioziorsk. Koriela była pierwszą stolicą Karelii. Rdzenną ludnością kraju są ugrofińscy Karelowie, zaś na południowym skrawku, nad jeziorem Onega – także Wepsowie. W wyniku osadnictwa rosyjskiego już od końca XIX w. Karelowie stanowią mniejszość narodową, zaś zdecydowaną większość stanowią osiadli w Karelii Rosjanie. Kultura Karelii uwarunkowana jest i składa się z dwóch niezależnych kultur: pierwszą z nich jest kultura Karelów, kształtująca się na terenie kraju od dwóch tysięcy lat, zaś drugą jest kultura rosyjska, przywieziona przez osadników z tego kraju i rozpowszechniła się od XIX wieku do obecnych czasów. Rdzenna karelska kultura jest blisko związana z kulturą fińską, silny wpływ kształtowała też kultura rosyjska, podczas gdy na kulturę Finlandii mocno oddziaływała kultura szwedzka. Literatura karelska do niemalże XIX wieku funkcjonowała w przekazach ustnych, jednostki wykształcone zmieniały narodowość, a prosty lud był wciąż niepiśmienny, ale panowała też tendencyjność postrzegania literatury karelskiej jako przynależność do twórczości fińskiej, i spisany najważniejszy utwór literacki, dziedzictwo przodków z prawdopodobnie I tys. n.e. w 1835 roku epos KALEVALA jest wspólnym dziełem z Finami, składają się stare legendy przekazywane ustnie, zwane runami. Muzykalność karelska nasycona jest sąsiednimi Finami, tradycyjna muzyka opierała się na pentatonice. Pierwotne utwory nawiązywały do zawołań na zwierzęta, pieśni pasterskie, oddawały lamenty pogrzebowe i płacze, nawiązywały do obrządku weselnego, wykształcenie się zalotnych joików. Jean Sibelius stworzył suitę KARELIA. . Rok 1942 oddalona od wielkiego frontu mała stacyjka przy granicy fińskiej, proste formy zabudowy chłopskich chat, nieopodal krowa pasąca się, urzekająca dziewicza natura i nieokiełznana grupa żołnierzy, którymi dowodzi kapral Fiedot Waskow. Brak działań wojennych i nuda doprowadzają do niesubordynacji, alkohol, wiejskie dziewczyny i brak możliwości zapanowania nad żołnierzami. Desperacja doprowadza kaprala o przysłanie nowych żołnierzy, niepijących i nie zainteresowanych kobietami, i prośba zostaje spełniona - przybywa oddział żeński. Oddział ten niespodziewanie znajduje się w centrum działań wojennych. Sielankowy obraz przerywa  niemiecki wróg. I tutaj zaczyna się prawdziwa historia, w której pod dowództwem kaprala pięć odważnych kobiet rozpocznie walkę z wrogiem, walkę skrytą, pełną zasadzek i niewiarygodnego męstwa, dzielności i odwagi. Ritę, Żenię, Halę, Sonię i Lizę poznamy w dwutorowej narracji przeplatanej zabawnymi, refleksyjnymi, smutnymi historiami z życia przed wojną, poznajemy ich pragnienia, ambicje, aspiracje i takie zwykłe życie dziewczyn w ich wieku, poznajemy też aklimatyzowanie się w okresie działań wojennych. Warunki wojenne i walka o wspólną sprawę, patriotyzm i odwaga zbliża bardzo tych sześć osób, gdy rozpoczynali swoja małą lokalną wojnę, nic o sobie nie wiedzieli, zaangażowanie i wróg wyniósł ich na wyżyny poświęcenia, determinacji i honoru, byli jak rodzina, w której każde ogniwo jest  ważne i potrzebne. Dziękuję autorowi, że uczynił miejscem akcji maleńką wioskę przy fińskiej granicy i tam trafił oddział kobiet, pięciu niezwykłych kobiet, które miały swój zwycięski udział w II wojnie światowej na całym świecie, choć wciąż to mężczyźni myślą, że ją wygrali sami...choć spiker w radio powiedział, że 3 lipca front nie zaobserwował żadnych istotnych walk, tylko walki lokalne... Dramaturgia i wojenne okrucieństwo w niezwykłej psychologii nakreślonych postaci i charakterów, poetyckości, giętkości języka i plastyce natury, która urzeka pięknem, subtelnością i soczystością barw, dźwiękami fauny i flory,  ale złowrogością, grozą, nieprzyjaznością , bólem i ciszą, wszechobecną, wszechogarniającą Oczywiście kompendium wiedzy i doznań po lekturze dostarczy doskonały film z 1971 roku Stanisława Rostockiego "Tak tu cicho o zmierzchu". Czarno - biały obraz zadedykowany jest kobietom, które walczyły z wrogiem, okupantem i wykazały się odwagą, braterstwem i poświęceniem życia. Film podzielony jest na dwie części. Pierwsza jest naznaczona przebłyskami kolorowych scen z życia pięciu bohaterek, pragnienia, historię, życie osobiste, marzenia, ambicje. Oniryzm, nierealność doskonale kontrastuje z wojenną rzeczywistością, zaangażowaniem, odwagą i determinacją kobiet - żołnierzy. Otoczenie pięknej natury, scenerii dźwięków ptaków, świerszczy, szumu wody i konarów drzew, płynności z otoczeniem prostej wioski, brzmienia motywów mandoliny, struny gitary,  ichniejszych instrumentów czarujących nasze pragnienia i romantyzm uderzający w rosyjską duszę, wnikanie w najgłębsze meandry umysłu i pragnień, które w najtrudniejszych warunkach uderzają w człowieczeństwo, intymność, bliskość. Niezwykle pięknie kadrowane twarze, oczy, części ciała z ukazaniem niewinności, nieporadności, pierwszej miłości stąpania w chmurach, uniesień poezji w poemacie wojennej pożogi. Sceny, które przeszły do historii to pierwsza w łaźni, sensualność, stymulacja w najsubtelniejszej wersji erotyzmu, artyzmu bogiń, które zażywają kąpieli i afrodyzjaków dla ciała i umysłu, delektowanie się, rozkoszowanie,  które przechodzą katharsis...Scena druga to tragiczna śmierć dziewczyny, która na bagnach ubrana w godność, odwagę, poświęcenie najwyższej wartości, jaką jest życie odbywa się w absolutnej ciszy, nabożnej czci na ołtarzu wojny... Absolutne dzieło z ciszą w tle... Powstała wersja z 2015 roku pod tym samym tytułem, i jest niemalże identyczna, ale w kolorze i tutaj zyskuje natura, bo jest zjawiskowo i zielono, scena w łaźni też urzeka, nie zobaczymy też zabiegu Rostockiego z kolorowymi obrazami życia bohaterek, nadającego poetyckości i senności, nierealności,  natomiast czego nie usłyszymy w tej wersji, to ciszy...

W prosty, a jak sugestywny sposób opisane to biedne wiejskie bytowanie, przecież nie tak bardzo odległe w czasie. Miejscami przejmujące. A to jest życie naszych babć, prababć, pokoleń których geny również w sobie nosimy. I jak tu porównać ich troski i marzenia z naszymi rozbujałymi zachciankami względem życia? Głód, brud, wielogodzinna harówka, w dodatku nie na swoim, nędzne chałupy, choroby, umierające dzieci, brak szans na lepsze jutro, szybka starość. Nie doceniamy jakimi wybrańcami losu jesteśmy, tu, w tym czasie i punkcie na mapie ziemi, jaki dokonał się postęp. Popadamy w pychę, nie szanujemy żywności, w konsumpcyjnym szale powiększamy sterty śmieci, a ludzie na świecie w dalszym ciągu żyją w nie lepszych warunkach, niż te opisywane przez Marię Dąbrowską. To tak na marginesie...

Jack London przenosi nas do fascynującego świata twardych ludzi północy: poszukiwaczy złota, trampów, Indian ale też poławiaczy pereł, ludzi walczących o swoje prawa . Ciężko o bardziej fascynującą lekturę gdzie jest wszystko: przygoda, honor, walka, pieniądze, miłość, oddanie, wierność, ludzka wolność, odwaga, determinacja i wola przetrwana, zdrada itd. Historie opowiedziane nie tylko w sposób niezwykle ciekawy ale również z humorem o czym może się czytelnik przekonać choćby w takich nowelach jak "Małżeństwo Lit-Lit", "Napój Hiperborejów" czy "Straszliwy Archipelag". Nie brak też nowel "tragicznych" wynikających z paradoksów i prozy życia jak np. "Chinczak", "Wiara w Człowieka" czy "Nieoczekiwane". Ocena 10 na 10 to mało.

Słuchałam audiobooka i uważam, że do czytania takiej akurat książki lektorka była bardzo odpowiednia. Jak zawarto w opisie, jest to rodzaj pamiętnika młodej kobiety. Na początku nawet pomyślałam, że młodej nimfetki, która potem wyrosła na żonę i kochającą matkę będącą na utrzymaniu dobrze zarabiającego męża. Właściwie nic spektakularnego w życiu bohaterki się nie dzieje, podobne życie z licznymi problemami, a nawet tragediami prowadzą inne kobiety. Nie udało mi się jej polubić, ale to akurat nieistotne. Zastanowiła mnie tylko jedna rzecz. Jakie ogromne różnice są w postawach oraz w mentalności 20-25-latków z pokolenia naszych rodziców w porównaniu do obecnych 20-25 letnich dzieci. Wydało mi się to aż szokujące. Oczywiście na niekorzyść tych współczesnych. Dla mnie książka ta była odpowiednią lekturą, aczkolwiek wydaje mi się, że nie jest to pozycja obowiązkowa dla każdego. Niektórych może wprost zanudzić, mnie zachęciła do przeczytania innych książek autora.

Ciekawa ksiazka o ludziach, którzy podczas II WŚ kursowali przez Tatry przenosząc tajne ładunki, przeprowadzając wojskowych itp. Byli to zresztą często przedstawiciele znamienitych zakopiańskich rodów, jak Marusarzowie czy Rojowie. Pisane w pierwszej osobie opowieści kurierów czyta sie jak dobrą książkę sensacyjną, klimat pogranicza trochę też jak z Sergiusza Piaseckiego. Słowem bardzo ciekawa i jak na datę wydania przystępna dla współczesnego czytelnika książka.

Pamiętam dawne czasy, gdy nie było komórek,. komputerów ani internetu. Książki miały wtedy wartość materialną. Spekulanci biegali po księgarniach, wykupywali co ciekawsze tytuły by handlować nimi na bazarach z dużym zyskiem. W tych czasach "Amerykańscy chłopcy" byli jedną z droższych i rzadziej spotykanych pozycji na straganach handlarzy. Pamiętam jak dziś tę okładkę, właśnie ten tytuł zawinięty w folię na stoisku na "Skrze". Po latach kupiłem tę książkę na garażowej wyprzedaży za... 2 zł. Smutne to, bo książka jest bardzo, bardzo dobra. Wojna przeżywana przez prostych ludzi, rozebrana na części. Komu się chce wojenki, niech sobie po tę pozycję sięgnie....? Szkoda, że ci, którzy chcą wojenki, zwykle na niej zyskują i nie myślą o tych, którzy płacą najwyższą cenę.

"Imperium słońca" to przerażająca historia jedenastoletniego chłopca, który po ataku Japończyków na Pearl Harbor zostaje oddzielony od rodziców i do końca II wöĵn̈y światowej tuła się samotnie po Szanghaju, by ostatecznie trafić do więẓ̌ìën̈ia i obozu intern̈öwänia. 👉🏻 To powieść okrutna i bezlitosna, w której doskonale ukazane są wöjën̈n̈ë realia oraz to jak instynkt przetrwania powoli wymazuje z dziecięcej głowy beztroskę. (👉🏻 Chyba właśnie to, że obserwujemy świat oczami dziecka bolało mnie najbardziej...) 🎧 Słuchałam tej książki częściowo w formie audiobooka i z całego serca polecam Wam zapoznanie się z "Imperium słońca" właśnie w takiej formie. @wydawnictwofilia przygotowało audiobook w formie superprodukcji i brakuje mi słów, by opisać, jak niezwykłym doświadczeniem było słuchanie tej historii. 🎧 Te głosy, dźwięki i emocje 👉🏻 dosłownie wszystko sprawiało, że czułam się tak, jakbym była w samym centrum wydarzeń. Coś niesamowitego! 👉🏻 "Imperium słońca" to książka ciężka, momentami przytłaczająca, ale niesamowicie ważna. Zostaje w głowie na długo i zmusza do refleksji. ✨ Jeśli jeszcze nie znacie tej powieści to bardzo, bardzo polecam! 🥹🩷 Ode mnie 10/10

Długo, długo trawiłam tę książkę... Zdaje się, że ponad miesiąc. Mimo - jakby się na pierwszy rzut oka mogło wydawać - pasjonującej tematyki, sposób przekazu jest bardzo archaiczny i jednocześnie mało atrakcyjny dla współczesnego czytelnika. Na uznanie jednak zasługuje ogólny sposób podjęcia tematu, pozbawiony wulgaryzmów, a podparty licznymi odniesieniami do wielkiej literatury. Wydaje mi się, że trudno dziś o przykłady publikowanych treści o tej tematyce, które trzymałyby poziom i tak wręcz stoicką postawę wobec zagadnienia, jakim są różne oblicza seksu i perwersji.

Mam przekonanie, że znam okładkę tej książki. Gdzieś musiała stać, może u kogoś w domu na półce, może widziałem ją w księgarni, albo w bibliotece. Niemniej sięgnąłem do niej po trzydziestu siedmiu latach od wydania polskiego. Tim O’Brien W pogoni za Cacciatem. Ukazała się więc w czasie gdy pochłaniałem amerykańską literaturę (anty)wojenną, więc tym bardziej jestem zaskoczony, że jej nie czytałem. Zwłaszcza, że jak się okazuje było o niej bardzo głośno. Rewelacyjna! To jednym słowem.  [...] całość https://www.speculatio.pl/w-pogoni-za-cacciatem/

Dziwna książka. Opis życia w nieludzkim, idiotycznym ustroju i wielu, szczególnie gospodarczo - przemysłowych, ale również ogólnoludzkich problemów, które ten ustrój generował. Czułem się jakbym czytał autentyczną relację z tamtych czasów (akcja książki to lata 67/68 oraz dużo opisów tego co działo się w Polsce tuż po wojnie). Szybko się czyta, chociaż zdaję sobie sprawę z tego, że może nużyć momentami. Przeczytałem w ciemno, ponieważ nie szukałem tej książki tylko ona znalazła mnie. Odbierając paczkę w jakiejś księgarni gdzie UPS miał swój punkt zauważyłem małą półkę z używanymi książkami. Nazwisko Kisiela przykuło moją uwagę, okazało się, że kosztowała 2,50 PLN to bez zastanowienia wziąłem i przeczytałem. Nie żałuję, ciekawa pozycja, chociaż wypełniona w sumie oczywistościami. Dobra dla tych, którzy nie wiedzą i nie wierzą jak idiotyczne to były czasy.