Nie dla mięczaków. Historia krótkiej wolności Piotra V

Tym zbiorkiem otwierałam równe 2 lata temu swoją przygodę z katalogowaniem książek 🌞 Chodził za mną już od dłuższego czasu, a reread tylko utwierdził mnie w konieczności przyznania mu jeszcze jednej gwiazdki w ocenie. Przyjemna to była lektura - momentami przesłodzona, ckliwa, ale świąteczna aura nakazuje wybaczać to i owo, czy nie? Z oczu polało się trochę słonej wody, to nie wstyd. Powiew starych, dobrych czasów, z jedyną taką energią, bez technologicznego przepychu (KIEDYŚ TO BYŁO)... Stetryczała Oliwia poczuła się utulona ❤

Bardzo dobra, przejmująca powieść obyczajowa. Żeby ułatwić decyzję czytelnikom, powiem, że w stylu "Zmory" Małeckiego. Tu mamy podobny klimat i ciężar, ale bardziej wartką akcję. Niestety to powieść niedoceniona, gdyż doszło do pomyłki wydawniczej i została wydana jako komedia kryminalna- taki napis widnieje na okładce, a także sama ilustracja jest typowa dla komedii. Przez to audiobook zebrał wiele niższych not od słuchaczy, którzy oczekiwali czegoś innego i odejmowali gwiazdki za tę nieścisłość. Szkoda, bo wg mnie do dobra powieść, polecam! Dajcie szanse.

Jedna z moich ulubionych książek. Z "Agencją Złamanych Serc" miałam okazję zapoznać się dobrych kilka lat temu i chętnie do niej wracam, mimo, że nie posiada żadnych dramatycznych zwrotów akcji. Nie rozumiem tak niskich ocen, ale może to kwestia obecnych gustów czytelniczych.

Całe szczęście że istnieją audiobooki, bo inaczej zabiegany człowiek nie miałby kontaktu z literaturą wcale. Pióro pani Moniki przypadło mi do gustu lata temu a głos pani Todorczuk nadaje się do słuchania o każdej porze dnia i nocy. Książka bardzo przyjemna i pozytywna. Polecam.

Zazdrosny o specyficzne zachowanie żony mąż postanawia wynająć najlepsza Panią detektyw, do której aby dojść musi się postarać i przejść swoisty rytuał znalezienia kontaktu. Jest na tyle uparty i zdeterminowany, że udaje mu się nawiązać kontakt - w końcu podejrzewa żonę o romans i musi coś z tym zrobić! Jednak praca detektyw jest chyba najbardziej specyficzna! W celu rozwiązania sprawy musi spędzić ze zleceniodawca cały tydzień, a raczej on z nią i na jej warunkach. W tym czasie poznaje nieco ich życie, w którym okazuje się, że małżeństwo nie rozmawia o swoich problemach, bo ich nie ma! Zazdrosny mąż przypadkowe sytuacje uznaje za oznaki zdrady, zamiast szczerze porozmawiać z żoną o swoich podejrzeniach i uczuciach, ucieka się w paranoiczne pomysły. Ciekawa i zaskakująca opowieść, wyjątkowość polega na specyficznej pracy detektyw, do której podchodzimy z uśmiechem i ona go szczerze wywołuje. Zakończenie pozostaje otwarte i zostawia dla czytelnika furtkę do przemyśleń. Ja z niej wniosek wyciągam jeden: w małżeństwie rozmowa jest złotem. I nie powinniśmy o niej zapominać.

Nie mogę się przekonać do trywialnego języka i sposobu pisania autorki. To moja kolejna próba, myślałam, że przy poważniejszym temacie będzie tego mniej i było, ale wciąż te zdrobnienia i imiona typu Gonia, Stasinek, Niteczka - jak w książce dla dzieci. Ogólnie fabuła niezła, momentami nawet wciągająca, ale mnie ta książka głównie irytowała.

Książkę Izabeli Sowy pt. „Dziesięć minut od centrum” czyta się szybko, łatwo i przyjemnie… momentami aż za bardzo… Ta pozorna lekkość utworu może przeszkodzić, i często przeszkadza, czytelnikowi w dostrzeżeniu licznych zabiegów kompozycyjnych autorki. Aby je spostrzec trzeba się mocno skupić, co nie jest rzeczą najprostszą przy tej lekturze. Książka ta ma bardzo ciekawą kompozycję. Składa się ona z siedmiu rozdziałów, każdy z nich nosi nazwę któregoś dnia tygodnia i opowiada o losach innego człowieka, np. o zbierającej na rower Kaśce Kościelniak, emerycie Wieśku czy znudzonej domowymi obowiązkami Andżeli. Poszczególne części tego utworu można traktować jako integralne opowiadania, co nie do końca jest zgodne z prawdą. Bohaterów łączy nie tylko miejsce zamieszkania „dziesięć minut od centrum kulturalnego, jakim jest <<Kraków, dawna stolica Polaków>>” (Izabela Sowa, Dziesięć minut od centrum, Warszawa 2006, Wydawnictwo autorskie S.C., s.9. Wszystkie cytaty pochodzą z niniejszego wydania.),splatają się również ich historie, np. zafascynowany karate i piękną Joanną Bogdan Prol jest główną postacią „Piątku”, w „Poniedziałku” zaś pomaga Wieśkowi w pisaniu listu dla przyszłych pokoleń, „Wieśniak” Stefan w „Niedzieli” jest byłym szwagrem Andrzeja Poważnego, we „Wtorku” jest bliskim znajomym Inki itd. Poznajemy różne wydarzenia z życia bohaterów poszczególnych rozdziałów, co wprowadza pewien chaos w strukturze utworu. Natłok informacji powoduje jego niezrozumiałość, czytelnik gubi się w wątkach, nie wie, czy ma się skupić na przeszłości, teraźniejszości czy może przyszłości danego człowieka. Jest to cecha charakterystyczna pisarstwa Izabeli Sowy, która najwyraźniej chce w ten sposób zaskakiwać swych odbiorców. Pani Sowa jest świetną obserwatorką życia ludzkiego, co niejednokrotnie udowodniła w swych książkach. W doskonały sposób demaskuje to, co wszyscy staramy się ukryć przed światem, np. fascynację amerykańskim serialem „Moda na sukces”: „ – Karzdy śmjeje się z serjali, ale świetnie pamjenta, kogo zdradził Ridż Forest. – Forrester- sprostował Andrzej i od razu spiekł raka. A podobno gardzisz taniom rozrywkom- uśmiechnął się Wieśniak” (s.126). Podobny motyw znajduje się także w „Smaku świeżych Malin” tej autorki, gdzie główna bohaterka, zmagająca się z codziennymi problemami magistrantka, również z ogromnym zainteresowaniem ogląda ten niekończący się tasiemiec. Pisarka nie pozostawia suchej nitki na życiu małżeńskim Polaków, o czym świadczą następujące cytaty: „Tylko o czym rozmawiać ma z małżonkiem, skoro przez ostatnie lata wymienili co najwyżej sześćset różnych zdań. Większość dotyczących obsługi sprzętu AGD oraz opieki nad dzieckiem. <<Uprałaś mi dżinsy?>>, <<Przykręciłeś półkę?>>, <<Wyprasuj mi koszulę.>>, <<Przewiń małego.>>, <<Naprawiłem spłuczkę.>>, <<Nakarmiłam Jasia.>>, <<Zrobisz sznycle?>>, <<Zmielisz mięso?>>” (s.257). „<<Ten człowiek>>. Ile zażartych kłótni trzeba by zastąpić dawnego Misia? Ile cichych dni i przepłakanych nocy? (…) Bo z <<tym człowiekiem>> nie da się budować niczego głębszego, trudno o zaufanie, a jeszcze trudniej o wspólne marzenie. Można z nim najwyżej dzielić salon i cierpliwie spłacać raty. Nic więcej” (s. 169). Demaskuje również inne, ale jakże powszechne w naszym społeczeństwie, zachowania: „Sprane gacie, poplamione koszule i dziurawe skarpety wylądują na suszarce w ciasnej sypialni. Ale nowe obrusy, śnieżnobiałe firany i satynowa pościel mają prawo powiewać na balkonowych sznurach” (s.138). Uważny czytelnik dostrzeże o wiele więcej podobnych przykładów. Warto zwrócić uwagę na język tego utworu. Sowa w fenomenalny sposób posługuje się współczesną polszczyzną. Nie obce są jej neologizmy i wszelkiego rodzaju przekształcenia językowe, jakim na co dzień jest poddawany język polski, np. „Psisli, bo dosić upokozień? To dobzie trafili, ale (…) niech nie lici, zie po roku kaźdy jak drugi Cheng Ling, co skacie po sośnie jak ruda wiewiórka” (s.23). „Znacit Poljak umjejet(…). A tjepier w ramach relaksu… pojezdna ulicami staroj Barcelony” (s.69). Niestety, w pewnym momencie pisarka zapędziła się i pozwoliła sobie na następujące stwierdzenie: „A rok później pokąsał ojca ten, co do tyłu chodzi. I to tak dotkliwie, że nie było sensu kombinować z chemią. W trzy miesiące temu było już po ojcu” (s.26-27). W czasach, gdy coraz więcej osób choruje na wszekiego rodzaju nowotwory, podobne stwierdzenie może być kijem wsadzonym w mrowisko! Książka „Dziesięć minut od centrum” opatrzona jest mottem pochodzącym z jednej piosenek Pidżamy Porno. Początkowo czytelnik może się zastanawiać, czemu służyć ten zabieg, jednak po przeczytaniu całości, wszystko staje się dla niego zrozumiałe. Jest to nawiązanie do jeszcze jednej cechy wspólnej łączącej poszczególnych bohaterów tego utworu. Każdy z nich, bez względu na wiek, płeć, status społeczny, chce zachować twarz, chce szanować samego siebie, bo to daje mu największe szczęście. Bo tak naprawdę nie ważne jest to, gdzie się mieszka, ile się zarabia i z kim się sypia, ale to, czy można spokojnie spojrzeć na własne odbicie w lustrze. Mówi o tym np. kończąca książkę następująca rozmowa: „- A co ty masz dziewczyno? Bo ja mam… – Szybkie auto, strzeżony apartament, napęczniały portfel, wyrzeźbione mięśnie brzucha, śliczną opaleniznę, mnóstwo perspektyw…- wyliczała spokojnie. – No właśnie, a ty? – A ja… ja mam kieszenie pełne czereśni” (s.316). Mam nadzieję, że większość czytelników, którzy sięgną po „Dziesięć minut od centrum” Izabeli Sowy, nie zasugeruje się jej pozorną łatwością i nie prześlizgnie się po niej z prędkością światła, by później o niej zapomnieć, że coś im utkwi w pamięci po tej lekturze i bez problemu będą umieli powiedzieć, że dobrze przeżyli swoje życie.

Druga część jest chyba lepsza niż pierwsza. Denerwowała mnie Adela, tym ciągłym wycofywaniem się i analizowaniem motywów postępowania Gabriela. Poza tym ta pokora wobec rodziców, którzy nigdy jej nie kochali jest nienormalna. Jak można mieć pretensję i żal przez całe życie do dziecka za własne grzechy. Iście po chrześcijańsku. Ale kto czytał pierwszą część warto przeczytać i drugą.

"Świat szeroko zamknięty" Izabeli Sowy - na tę książkę spoglądałem od dłuższego czasu, stała na regale i nęciła, przyciągała wzrok okładka, zachęcał do lektury tytuł dzieła i jego opis. Postanowiłem w końcu dać jej szansę i bardzo mi ta powieść się spodobała. Po jej lekturze mogę wystawić ocenę bardzo dobrą. To klasyczna powieść obyczajowa. Nie znajdziemy w niej żadnej zawrotnej akcji, niesamowitych lub mrożących krew w żyłach wydarzeń, superbohaterów lub przygód w egzotycznych krajobrazach. Życie. Po prostu samo życie. Tylko tyle i aż tyle, bo codzienne, normalne i zwykłe życie opisać, ukazać w sposób interesujący wcale nie jest łatwo. Autorka pokazuje życie głównej bohaterki Emilii i osób z nią związanych. Mamy tu przy okazji garść ciekawych dialogów, interesujących opisów oraz całkiem sporo niebanalnych obserwacji życiowych i wartych przeczytania przemyśleń książkowych bohaterów. Są momenty smutne, są chwile wesołe, fragmenty mniej lub bardziej poważne - jak to w życiu przecież bywa. Spędziłem z tą powieścią kilka udanych godzin i wpisała się ona pozytywnie w moją codzienność oraz pozostanie już na zawsze częścią mojego życia. Książka, którą dobrze czyta się popijając dobrej jakości herbatę, bo herbata to ulubiony napój głównej bohaterki (mój też) i pojawia się ten napój bardzo często na kartach tej powieści. Nie jest to literacka rewelacja, książkowe dzieło wybitne, ani też w żadnej mierze czytelnicze arcydzieło. Nie jest to także z całą pewnością czytadło mierne, nudne lub nieudane. Jeszcze raz powtórzę - oceniam ja bardzo dobrze i stąd ocena 7/10.

Typowa książka na plażę albo do podróży. Nie trzeba mocno się na niej skupiać ani wysilać umysłu. Lekkie i łatwe w odbiorze opowiadania, po przeczytaniu których nie pamięta się, o czym się czytało. Ma to i zalety, i wady, zależy, kto czego oczekuje od literatury.

„Jak to robią twardzielki…” to kolejna książka autorstwa Pani Marioli Zaczyńskiej, którą miałam okazję przeczytać. Co łączy ją ze „Szkodliwym pakietem cnót”? Zapraszam do zapoznania się z moją opinią…. https://taka-jest-agata.blogspot.com/2025/02/mariola-zaczynska-jak-to-robia.html

Na początku był chaos, a potem była damska torebka i to musiała być moja torebka. Bo rzadko panuje w niej porządek. Wiem, że nie jestem w tym odosobniona ;). " Cała zawartość damskiej torebki"- wiadomo to nie jest rzecz oczywista. Często panuje tam bałagan. Jak w życiu tak i w torebce, o tym może świadczyć chociażby fabuła tej książki. Bohaterka zaliczająca kolejne zakręty życiowe. Czasem opisy trochę nużące, ale dialogi nadrabiają całość. Babskie czytadło na odprężenie.

Powieść to lekka i zabawna, ale nie dajcie się zmylić! Kunszt literacki pani Ewy jest imponujący, doskonale rozprawia się z mitem, że powieści obyczajowe są mało ambitne. Niezmiernie ciekawa fabuła połączona z umiejętnością snucia opowieści sprawiła, że zaczytana zastygałam w bezruchu nad kubkiem kawy, nie zauważając, że cienka strużka kapie mi na spodnie, i ukradkiem podczytywałam w restauracji czy kolejce do toalety. Motyw kolumbijskiej zakonnicy? Nikt mnie nie przekona, że to nie jest genialny pomysł! Zachwycił mnie też sposób budowania postaci - mimo, że absolutnie nie powinnam utożsamić się z Agatą, która jest w kompletnie innym momencie życia niż ja, totalnie przepadłam, do tego stopnia, że nawet nie przyszło mi do głowy kwestionować, czy morderstwo męża i jego kochanki to aby na pewno najlepszy pomysł... Biegnę do mojej nadmorskiej księgarni po kolejne powieści tej autorki! @papierowa.julia

Komedia - trochę romantyczna, trochę kryminalna... chyba się starzeję :) do tej pory nie ciągnęło mnie do tego typu książek, jednak przyznam, że jestem zadowolona z lektury. Starsze panie bawią się w swatki swoich dzieci i przy okazji wplątują się w sprawy mafijne i robią pod górkę policji. Koniec zapowiada ciąg dalszy

Główna bohaterka to Laura matka małego chłopca Miłosza nazywanego też dzidzią. Jest historykiem sztuki i ma ponad trzydzieści lat, zajmuje się swoim synkiem i udziela się na forum internetowym. Jest to przyjemna, ciepła, zabawna lektura z dobrym humorem...była fajną książką,dla mnie przyjemnym relaksem.

Adela cały czas się oszukuje. Od ośmiu lat jest mężatką i już dawno zorientowała się, że wybór małżonka zdecydowanie jej się nie udał. Boi się wszelkich zmian. Szuka pretekstu żeby zakończyć to nieudane małżeństwo, a jednocześnie argumentów, że powinna w nim trwać. Jej argumenty, żeby trwać w tym związku są wręcz denerwujące. Złości mnie jej tchórzostwo, nie mogę się nadziwić jak inteligentna, wykształcona kobieta może trwać w czymś co jej nie odpowiada tylko dlatego, że może być gorzej. Tym bardziej, że ten jej Marian to arogant, gbur i dupek z rozdętym ego. A do tego teściowie, którzy decydują jaka ma być ich synowa. Dziewczyna ma przerąbane nie tylko w małżeństwie, ale i z własnymi rodzicami. Zachowują się tak, jakby należeli do jakiejś sekty. Aż trudno uwierzyć, że coś takiego jest jeszcze możliwe! Matka jest koszmarna! Ma w głębokim poważaniu szczęście własnych córek. Zafiksowana na religii i nic się nie liczy. I pewnie ta tresura, którą Adela przeszła w domu rodzinnym pozostawiła w niej strach przed miłością i zaangażowaniem się w związek, który by był satysfakcjonujący uczuciowo.

Sięgacie po książki tylko dlatego że akurat tytuł Wam się spodobał?🤔😁 U mnie tak było z książką Danuty Noszczyńskiej "Blondynka moralnego niepokoju" Książkę odsluchałam w aplikacji @empikgo . Czytała Ewa Abart Współpraca z własnym portfelem 😁😁. Czasem potrzebuję sięgnąć po książkę która mnie rozbawi, i odciągnie od myśli o książce która mnie "rozjechała". I tu pojawiła się "Blondynka moralnego niepokoju". Edwina nieźle namiesza, a w jej życiu namiesza Daniel, ale tylko komunikując się z nią przez GG. Czy można zmienić swoje życie i przestawić priorytety? Co zmusiło Edwinę do ucieczki z domu? Doskonałym dodatkiem jest tu wątek paranormalny, uwielbiam 👻. Także jak szukacie czegoś lżejszego i na poprawę humoru to koniecznie sięgnijcie po tę książkę 📚🤣. Ja na pewno sięgnę po kolejne książki tej autorki 🤩🤩😁😁.

Pierwszego tomu nie czytałam, a jednak sięgnęłam po drugi ;) Tak całkiem przypadkiem... Łypał sobie na mnie z półki w bibliotece... Nie przepadam za ślimakami z ogródka, szczególnie tymi "bezdomnymi", a tu taki tytuł... I na dokładkę jeszcze nie spotkałam książek tej autorki... A teraz? Nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Chwilami śmiałam się jak dzika, chwilami dopadała mnie zaduma nie tyle nad życiem bohaterów, co nad własnym. Bo ta książka właśnie taka jest. Pełna życia, przyjaciół, rodziny, codziennych spotkań i codziennego - coraz szybszego - pędu. A czytając tę pozycję coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że czasem warto zatrzymać się choćby przy tytułowym ślimaku z ogródka i zastanowić się nad sobą i swoim życiem. Bo marazm dnia codziennego połknął nas tak bardzo, że nawet tego nie zauważamy. A przecież każdy ma, lub miał, swoje szklane kuleczki, które się rozsypały i ciężko je pozbierać. A zresztą po co? Dać się nieść fali życia, czy stanąć okoniem? Być wciąż niewidzialnym, czy spróbować nowego?

Czy w życiu niebrzydkiej, niegłupiej i niebanalnej Karoliny znajdzie się jeszcze czas na prawdziwe uczucia? Czy zbliżająca się czterdziestka to smuga cienia, czy początek Nowego? Czy najlepsza szafa w mieście, dyskoteki, imprezy i przygodni kochankowie to rzeczy zdolne zapełnić pustkę? Jak przestać myśleć o toksycznej miłości sprzed lat, jak nie zasypiać w samotnym mieszkaniu, jak nie zgorzknieć w kołowrocie pielęgniarskich dyżurów? Szalony pacjent, spełniona rodzinnie i zawodowo przyjaciółka z dzieciństwa, dopiero wchodząca w życie chrześnica-studentka, wirtualny świat internetowych społeczności i całkiem realne skomplikowane doświadczenia koleżanek z pracy, kochający naiwną miłością rodzice, absolutnie nieoczekiwana i niechciana ciąża - to bagaż doświadczeń zdolny odmienić niejedno życie. Czy bohaterka odnajdzie w sobie dość sił, by powrócić do korzeni, wyrwać się z pułapki codzienności i rutyny, zachwycić dniem powszednim, słońcem, zapachami? Czy wystarczy jej odwagi, by spróbować jeszcze raz?

Pierwsze spotkanie z duetem Autorek - całkiem udane. Wprawdzie główna bohaterka i jej "kumpelka" przez dłuższy czas porażają uległością. W przypadku tej pierwszej, przyczyn można się dopatrywać zaburzonej relacji z dominującą matką, która skutecznie "zabija" jej pewność siebie. Szkoda, że jej przyjaciółka w niektórych momentach "dla dobra sprawy" czy źle pojętej dbałości o wspólnie prowadzony "interes" nie pokazuje "pazura" w stosunku do byłej kierowniczki hotelu i innych osobliwych postaci. Dobrze, że wujaszek i Ewelina nie mają z tym problemów. Mimo naiwności i niezaradności bohaterek, dzięki lekkiemu klimatowi powieści, chętnie poznałabym dalsze losy właścicielek zielonego trabanta i hotelu o tej samej nazwie.