Czarna róża 2

Philipp Carr zabiera nas w podróż do siedemnastowiecznej Anglii, gdzie granica między religijną ekstazą a ludzkim wyrachowaniem jest cieńsza niż pergaminowe strony klasztornych ksiąg. „Cud u Świętego Brunona” to barwny romans historyczny, ale również przede wszystkim studium tożsamości ufundowanej na zbiorowej iluzji. Wszystko zaczyna się od obrazu niemal ikonicznego – znalezienia niemowlęcia w bożonarodzeniowej szopce. Ten gest, odczytany przez mnichów jako dar od niebios, staje się fundamentem życia Bruna, chłopca naznaczonego piętnem domniemanej świętości. Carr kreśli atmosferę opactwa, w którym zapach kadzidła miesza się z dusznością tajemnic, a dziecięca niewinność Bruna, Damask i Kate zostaje wystawiona na próbę przez brutalnie wkraczającą dorosłość. Najbardziej fascynującym elementem powieści jest psychologiczna pułapka, w którą wpada główny bohater. Autorka odchodzi od sielankowej wizji wybrańca, pokazując, jak obsesyjna potrzeba potwierdzenia własnej wyjątkowości i „boskiego” rodowodu potrafi zatruć umysł i relacje z najbliższymi. Obserwujemy jak młodzieńcza fascynacja dwiema tak różnymi kobietami staje się tłem dla bolesnego procesu demitologizacji własnego życia. Carr pisze z elegancją typową dla najlepszej prozy gatunkowej serwując nam opowieść o tym, że prawda, choć bywa bolesna i odarta z metafizycznego blasku, jest jedynym fundamentem, na którym można zbudować autentyczne „ja”. To lektura dla tych, którzy w historii szukają czegoś więcej niż tylko dat i kostiumów – to poszukiwanie człowieka zagubionego między niebem a ziemią.

Saga od której trudno mi się było oderwać...W zasadzie starałam się sobie dozować tą książkę żeby historia jeszcze się nie skończyła. Historia miłosna, zawierucha wojenną, opisy przyrody które nie męczą ale oddają duchotę I klimat dżungli. Po prostu polecam

Pomysł świetny. Wykonanie średnie. Sporo stron przerzuciłam, zniecierpliwiona przynudnami opisami strojow, postaci, miejsc. Wiele Z tych opisów jest niepotrzebnych, metafory oklepane, język dość pospolity. Zupełny brak klimatu. Ogólnie lektura rozczarowuje. Sporo brakuje do np. świetnych książek Gortnera.

Dla mnie cala ta seria o dynastii Morlandow to rewelacja (i uwaga jestem po kierunku scislym, nie lubilam historii w szkole). Ale w ten sposob historia jest fascynujaca. Te ksiazki to jak przeniesienie sie w czasie; gdzie sa nie tylko wydarzenia historyczne ale tez zwyczaje, ubiory, potrawy, uklad domu, spojrzenie na role religii w zyciu, relacje (a zwlaszcza w pierwszych tomach wrecz nabozny stosunek do rodzicow) miedzyludzkie, stosunek do wladzy itd. Ja przeczytalam tych kiazek 5, a pierwsza, na jaka sie natknelam byla ostatnia 35ta (Feniks). Przeczytalam ja w oryginale i zapalalam taka miloscia do tej serii, ze zaczelam szukac polskiego tlumaczenia, zeby kiazki kupowac (bo kupic za jedym razem to za duzy wydatek) mamie. Moje wielkie rozczarowanie bylo, ze tylko (zdaje sie 8) jest przetlumaczonych, i ze wydawnictwo Studio 96 zrobilo z nich (oceniajac po okladce) tanie romansidlo. To jest bardzo ambitna ksiazka. Bardzo polecam przeczytac. Ale jesli ktos planuje kupic to tylko ze Swiata Ksiazki - gustowna okladka, bardzo dobre tlumaczenie.

Philippa Carr (pseudonim Victorii Holt) w powieści "Czas na milczenie" splata wielką historię z osobistymi dramatami, serwując nam sagę, która od pierwszych stron tętni niepokojem nadchodzącej zmiany. Autorka przenosi nas do dusznego od letniego upału sierpnia 1914 roku, gdzie luksusowa szkoła La Pieniere staje się mikrokosmosem kończącej się epoki niewinności. Główna bohaterka, Lucinda Greenham, to postać nakreślona z dużą dozą empatii – inteligentna, obserwatorka świata, która nagle musi porzucić bezpieczne mury pensjonatu na rzecz brutalnej rzeczywistości frontowej Europy. Moment pojawienia się munduru w gabinecie madame Rochere to symboliczny koniec "belle époque", po którym następuje desperacka ucieczka w stronę brytyjskich brzegów. Wątek podróży przez ogarniętą chaosem Francję jest napisany z ogromnym wyczuciem tempa, a my niemal fizycznie czujemy narastające zagrożenie. Postać majora Merrivale’a wprowadza do fabuły niezbędny pierwiastek romantyzmu i tajemnicy, typowy dla stylu Carr. Jego pomoc w ucieczce dziewcząt nie jest jedynie aktem rycerskości, ale początkiem skomplikowanej sieci powiązań, która będzie ciągnąć się latami. Autorka doskonale radzi sobie z konstruowaniem fabuły opartej na przeznaczeniu, sugerując, że przypadkowe spotkania w cieniu wojny rzadko bywają tylko epizodami. Styl powieści jest elegancki i płynny, co sprawia, że przez kolejne rozdziały przechodzi się z dużą lekkością, mimo ciężkiego tematu, jakim jest Wielka Wojna. Autorka buduje kontrasty między kruchą elegancją wyższych sfer a surowością wojennej machiny. Lucinda, choć początkowo chroniona przez status społeczny ojca, szybko odkrywa, że w obliczu globalnego konfliktu dawne przywileje tracą na znaczeniu, ustępując miejsca instynktowi przetrwania. Philippa Carr z dużą precyzją kreśli tło społeczne tamtych lat, pokazując nie tylko lęk przed wrogiem, ale też powolną emancypację kobiet, które przez wojnę zostały zmuszone do przejęcia ról dotychczas im niedostępnych. Finałowe poczucie niedopowiedzenia w relacji z majorem Merrivale’em zostawia nas z pytaniem o to, jak wielkie wydarzenia historyczne potrafią na zawsze związać ze sobą obcych ludzi. Powieść udowadnia, że tytułowe „milczenie” często skrywa tajemnice, które kształtują życie całych pokoleń. Carr unika taniego sentymentalizmu, skupiając się raczej na tym, jak ekstremalne warunki kształtują charakter młodej kobiety. "Czas na milczenie" to nie tylko romans historyczny, ale przede wszystkim opowieść o przetrwaniu, lojalności i bolesnym procesie dojrzewania w świecie, który na oczach bohaterów rozpada się w pył. To obowiązkowa lektura dla miłośników sag, które potrafią połączyć intymne emocje z rozmachem historycznych wydarzeń.

Autorka pisząc o nieznanych losach Heathcliffa (po jego ucieczce z Wichrowych wzgórz) łączy w powieści losy pisarki Charlotty Bronte, pana Lackwood'a (bohatera "Wichrowych Wzgórz"),z opowieścią o Heathcliff'ie, jego miłości do Cathy, włączając w to losy Edwarda Rochester'a i Jane Eyre ("Dziwne losy Jane Eyre"). Wszystko to składa w fenomenalną całość. A zakończenie pozostawia wiele dla wyobraźni.

Historia zapowiadała się bardzo ciekawie i interesująco. Ale w pewnym momencie pojawiły się nudne nic nie znaczące dialogi. Znowu tam, gdzie człowiek oczekuje nieco więcej, pojawiają się strzępy informacji albo przeskok. Sama zaczęłam stosować te przeskoki ;)

Urzekająca, urocza i piękna opowieść o walecznym, odważnym Sir Nicholasie zabiegającym o uczucie pięknej Hiszpanki Domenicy dla której gotów jest porwać na statek uprowadzić byle nie wyszła za mąż za swojego Kuzyna..Z miłości zrobi wszystko dla swojej wybranki ukochanej. Świetnie napisana książka, pełna ciepła...cudna, akcja toczy się w Anglii i Hiszpanii. Wciągnęła mnie natychmiast ta opowieść, przyjemnie się czytało..uwielbiam takie powieści jednym tchem czytam. Po prostu ciekawa, złapała mnie za serce!!! Polecam warto przeczytać!!!

Jeśli ktoś się nastawia na gorący romans to może się zawieść. To zdecydowanie jest powieść historyczna z elementami romansu. Dosyć dużo szczegółów, faktów historycznych, wiele postaci. Uwielbiam taką literaturę i cę książkę czytałam z ogromnym zainteresowaniem. Bardzo dobrze dobrany styl i język do czasów, w których toczy się akcja. Z czystym sumieniem polecam.

Wciągnęła mnie od pierwszej strony. Dalej było jeszcze lepiej bo historia dwóch sióstr- Elizabeth i Marii płynęła niczym wartka rzeka. Akcja dzieje się w Anglii w połowie XVIII w. Dwie piękne siostry pochodzące z niezamożnej irlandzkiej rodziny, od dzieciństwa były przygotowywane do kariery scenicznej. Jednak ich ambitna matka po przybyciu z rodziną do Londynu przekonuje się, że te plany uniemożliwiłyby dziewczętom zawarcie korzystnych małżeństw. Aranżuje więc na użytek wyższych sfer zręczny spektakl - państwo Gumming jako rzekomi krewni wicehrabiego Mayo wkraczają na salony, a ich urodziwe córki szturmem podbijają stolicę. Jednak małżeństwa wkrótce przez nie zawarte cieszą jedynie ich matkę. Tym bardziej, że Elizabeth darzy głębokim uczuciem nie swego męża – starego i okrutnego księcia, lecz przystojnego i nieosiągalnego Johna Campbella… Historia Elizabeth oraz jej wytrzymałość, siła, motywacja do przetrwania w świecie, w którym przyszło jej żyć jest godna podziwu. Pokazuje jakie my- Kobiety potrafimy być niezłomne. Warto przeczytać bo to nie tylko romans a kawał ciekawie opowiedzianej historii poplątanych ludzkich losów.

Zamówiłam książkę w bibliotece: otrzymałam starą, prawie rozpadająca się pozycję. Gdybym sama przemieszczała się jak zwykle pomiędzy regałami pewnie bym ja odłożyła. Byłby to błąd. Cieszę się, że dałam jej szansę, bo była to niesamowita przygoda. Pierwsze 200 stron wciągnęłam jednym haustem, noc z książką oczywiście. Tego się spodziewałam, pamiętałam Zauroczenie Hilary Norman, wtedy również nie mogłam się oderwać od losów bohaterki. Lubię książki, w których autor opowiada całe życie, nie ma niedopowiedzeń, ja chcę znać szczegóły, wtedy bardziej utożsamiam się z bohaterem. Na pewno wrócę do Hilary. Polecam!

Powtórzę co napisałam kiedyś, co jak się okazuje nie straciło na aktualności. Najkrócej jak można. Podobała mi się ta książka. . Nawet bardzo. A w niej właściwie wszystko. I klimat, i bohaterowie, historia, wszelkie okołoorleańskie opowieści, otoczka voodoo. I wszelakie opowieści rodzinne. I Mary. I Val. I właściwie każdy z bohaterów, choć niemal wszyscy drugoplanowi kreśleni byli bardzo silnie. Ale nawet jeśli zabrakło w nich półcieni, to ja nie planuję się czepiać. Bo podobało mi się. I Val mi się podobał. Wpasował się w całość i nawet pasowało to co robił źle i jak był okropny. Właściwie wszystko ma tutaj i ręce i nogi. Czyta się, wbrew moim wcześniejszym obiekcjom, szybko i bardzo przyjemnie. Bez przeładowania emocjonalnego, historycznego czy obyczajowego. Dobra jakościowo historia opowiedziana w miły dla czytelnika sposób. Romansem bym Dziedzictwa Nowoorleańskiego nie nazwała i nie w takich kategoriach patrzę na tę książkę. Polecam, to naprawdę fajna historia. Taka, która może zaciekawić, zainteresować i pozostać w nas, mimo upływających dni czy nawet miesięcy. Po prostu dobra literatura. Szczególnie dobra w kategorii.

Bardzo ciekawa książka obyczajowa. Akcja rozgrywa się od roku 1914 do 1940, w Anglii i Francji. Poznajemy Alix, 14latkę, która spędza wakacje z rodziną we Francji. Podczas festynu ginie jednak dwuletni Charlie, jej kuzyn i nigdy się nie odnajduje. Alix całe życie zmaga się z poczuciem winy, gdyż to ona miała się nim feralnego dnia opiekować. Poza tym los jej nie oszczędza: śmierć pierwszego męża, dziedzictwo w postaci zrujnowanej posiadłości. Ale także los obdarzył ją synem i miłością do Derry'ego. Miłością trudną, niepewną,narażoną na dużo cierpienia i rozłąki. Derry nie jest typowym bohaterem romantycznym, wręcz przeciwnie, żyje w cieniu straszego brata i pragnie udowodnić całemu światu, że on też jest dużo warty. Na historii Alix i Derry'ego cieniem kładzie się tajemnica zaginionego dziecka. Bohaterowie po nitce do kłębka odkrywają szokującą prawdę. Zakończenie jest bardzo intrygujące, a czarny charakter z krwi i kości, podobnie jak reszta bohaterów tej powieści. Z pewnością sięgnę po inne książki tej autorki.

Sancha Aragońska, postać tak naprawdę najmniej doceniania wśród autorów wielu powieści historycznych o Borgiach, literatury naukowej czy kina, w książce Jeanne Klogridis zyskała w pełni zasłużoną pozycję. Surowe wychowanie i geny szalonego dziadka sprawiły, że była w stanie przetrwać w świecie Borgiów, nawet w momentach największego osamotnienia i beznadziei. Myślę, że gdyby historia potoczyła się inaczej, byłaby doskonałą Królową Neapolu. Jak wszystko co z Borgiami związane 10/10.

No cóż, nie jest to może jakaś rewelacja, ale czyta się dobrze. Stare zamczysko, tajemnicza śmierć, atmosfera zagrożenia i ponure krajobrazy. Jeżeli ktoś jest fanem takich klimatów, to raczej ta książka mu się spodoba. Nawet jeżeli jest naiwna i przewidywalna.

To moja trzecia książka tej autorki, obok "Kwiatu i płomienia" oraz "Wilka i gołębicy", i jak dotąd najsłabsza. Główna para bohaterów co prawda sympatyczna, tło historyczne porządnie nakreślone, ale cała historia wydaje się jakaś taka niewyraźna, jakby pisana była bez większego zaangażowania i przekonania. Na dodatek książka jest zdecydowanie zbyt obszerna, mamy tu za dużo zbędnych opisów, scen i nudnych rozmów, które niepotrzebnie rozmywają fabułę.