Niezwykłe okoliczności zniknięcia niejakiego Saida Abu an-Nahsa z rodu Optysymistów

Uczciwość prowadząca do życiowej porażki Wydawać by się mogło, że przepisem na udane życie jest być uczciwym wobec siebie i innych. Świat jednak nie pozwala na tak łatwą drogę.Te wszystkie wątpliwości poczucia wartości i etyki podejmuje w tym tekście Akos Kertes. Autor bardzo dobrze skonstruował głównego bohatera, i umiejętnie prowadzi przez jego losy. To co co mnie urzekło w tekście to jego otwartość.Niezwykłe jest również poczucie czytelnika po skończonej lekturze jak wiele zostało pytań, na które nie ma jednoznacznej odpowiedzi.

Świat widziany oczyma dziecka jest zupełnie inny niż ten,który widzą dorośli, i co trzeba podkreślić jest lepszy, prostszy,nieskomplikowany,zawsze z alternatywnymi mniej lub bardziej moźliwymi do zastosowania rozwiązaniami.Jest też dla dziecka często nie zrozumiały, ale nie dlatego, że przekracza jego możliwości poznawcze, co raczej intryguje sposobem reakcji na sytuacje, które dziecko postrzega jako oczywiste, czarno-białe, tego przecież cały czas jest uczone kiedy kształtuje się jego wrażliwość i formułuje kręgosłup moralny, nazywając określone rzeczy i zachowania dobrymi a inne złymi, pokazując, co może a czego nie powinno robić, bo jest to dla niego niebezpieczne, szkodliwe, niedobre.To my, dorośli, taki obraz dobrego świata dziecku przekazujemy i do takiego świata go zapraszamy, ale jak to bywa powinniśmy w tym miejscu powiedzieć, że no cóż, to zbyt idealne a życie realne jest inne, przerasta nas i zaskakuje,również podważa wszystko to, co jako ideał przekazujemy dzieciom. Bo kiedy mówimy o miłości,to i tę miłość powinniśmy pokazać, bo kiedy opowiadamy o lojalności czy wierności, to sami tacy powinniśmy być.Takie wzorce wpadają do chłonnego i otwartego umysłu dziecka i pozostają w jego świadomości jako jedyne i prawdziwe obrazy świata, w którym żyje, i kiedy nagle słyszy i dowiaduje się, że rodzice się nie kochają, że się zdradzają,to ten budowany z takim mozołem świat legnie w gruzach, co dla nieukształtowanego emocjonalnie dziecka może być przyczyną powstania później poważnych zaburzeń czy problemów, zwłaszcza jeśli jest szczególnie delikatnym i wrażliwym.To my nie zdajemy sobie sprawy, jak to, co robimy nie jest obojętne dla psychiki dziecka i jego dalszego życia.Taki obraz świata z jego wszystkimi odcieniami spotykamy w tej niezwykłej na poły autobiograficznej książce. Zranienia, których doświadcza bohater, a które są jego udziałem kiedy jest jeszcze dzieckiem i staje się młodzieńcem pokazane są jako te, które wywarły wielki wpływ na to, kim stał się jako dorosły, i wychwytuje takie momenty, które mogą w istotny sposób zakłócić prawidłowy rozwój-przykładem jest niewłaściwa postawa matki nie widzącej niczego złego czy niewłaściwego w przebieraniu się w stroje kobiece i odgrywanie takich zachowań, jak również daleko idąca nadopiekuńczość przeradzająca się zaborczość i ograniczenie wolności, narzucenie określonych wyborów, silne ich egzekwowanie pod presją miłości matczynej.Obserwacja, jaka jest naszym udziałem, pozwala nam, choć z perspektywy, zobaczyć jak bardzo szkodliwe są i groźne zachowania dorosłych, i choć nie wiemy jak będzie wyglądalo, jak wygląda dorosłe życie bohatera, to patrzymy na nie z niepokojem i lękiem, który możemy przenieść na wszystkie dzieci, które uwikłane są w problemy dorosłych, i których dzieciństwo zostaje naruszone, zepsute, bo dorośli zajęli się sobą i zapomnieli, że troska o dobro dziecka powinna być na pierwszym planie.Lektura tej książki to doskonała okazja to swoistego rachunku sumienia, czy jako rodzice stanęliśmy na wysokości powierzonego nam zadania i decydując się na budowanie rodziny ustawiliśmy wszystko na właściwych półkach.

Tę książkę kupiłem 26 lat temu za jakieś marne grosze na wyprzedaży w księgarni, która już dawno nie istnieje. Do tej pory stała na półce nie czytana. A raczej na różnych półkach wliczając przeprowadzki. W końcu zrobiło mi się jej żal i stwierdziłem, że niech coś ze swojego istnienia (życia?) ta książka ma i niech będzie przeczytana. (Mam taką władzę). Zupełnie nie wiedziałem czego się spodziewać, więc podszedłem do niej z otwartym umysłem. Spodobała mi się. Rzecz jest o trzech przegranych życiowo facetach, których losy opisywane są na początku osobno, a potem się łączą. Przyznam, że z ciekawością czytałem tę historię. Książka nie wnosi jakiegoś przesłania, czy morału. Jest raczej smutną opowieściach o ludziach, którzy są trochę nieudacznikami, nie umieją się przystosować do społeczeństwa, a jednak muszą w nim żyć. Książka świetnie napisana, refleksyjna, smutna, do zadumania się. Zostaje w głowie.

Mimo iż w języku polskim ukazały się zaledwie dwie powieści Finna Alnaesa, to wydaje mi się on być jednym z najciekawszych pisarzy skandynawskich, a "Musica" to potwierdza. Sam autor określał siebie jako ekosocjalistę, co mocno widać w dysputach podejmowanych przez bohaterów książki. Finn Alnaes przedstawia problemy Norwegii drugiej połowy XX wieku, z których większość spokojnie można przenieść do współczesnej Polski. "Musica" to silna, bezpośrednia powieść, w której jednak przeszkadzał mi brak rozwinięcia kilku wątków, m.in. losów Vaivy, leczenia Simona czy też kariery Dyrego. Mimo to czytałam tę książkę z wielkim zainteresowaniem i współtowarzyszącą refleksją nad dzisiejszym społeczeństwem.

Ileż w tych, z pozoru prostych historiach, można wyczytać między wierszami. Chociaż nie lubię krótkich form, to nie mogłam się oderwać. Czytając ją w szpitalu, siłą rzeczy najbardziej poruszyła mnie historia o srebrnych koronach. Ale każda z nich mocno wchodzi w głowę.

"- Kiedy przyjechał z sanatorium, powinienem był mu poradzić, aby tam wrócił. - Nie, chłopak nie mógł już przebywać tam dłużej! – odpowiedziała babka przyjaciela. - Chorzy bardzo go szanowali, bo robił tam wspaniałe rzeczy. Dlatego nie mógł tam dłużej przebywać. Nie zapominaj o tym i nie rób sobie wyrzutów. Po tym, co się stało, wszystko jest już naprawdę jasne, ale to dobrze, że chłopiec stamtąd uciekł i zaczął prowadzić wolne życie! Gdyby tam chciał popełnić samobójstwo, nie mógłby się powiesić nago, pomalowawszy twarz na czerwono. Inni pacjenci nie pozwoliliby mu na to, bo zbyt go szanowali. - Ty dobrze się trzymasz, to dodaje mi sił. - Każdy musi umrzeć. A po stu latach nikt nie będzie sprawdzać, jak umierała większość ludzi. Najlepiej więc umrzeć, jak się komu podoba." Kenzaburō Ōe skonstruował postaci nadzwyczaj zniuansowane psychologicznie, a jednocześnie podejmujące działania irracjonalne, wyrastające z motywacji nie w pełni uzasadnialnych w logice realistycznej. Realizm zostaje zniekształcony po to, by odsłonić mechanizmy głębsze niż psychologiczna wiarygodność. Główny bohater wraz ze swoim bratem tworzą wyszukany układ o charakterze niemal mitologicznym; jak alter ego reprezentują dwie strategie radzenia sobie z kolosalną wyrwą własnych tożsamości. Równolegle powieść rozwija szereg trudnych wątków: relacje kolonialne, napięcia klasowe, rozpad tradycyjnych struktur, doświadczenie choroby, rozpad małżeństwa, kazirodztwo - które nie funkcjonują jako autonomiczne tematy, lecz jako symptomy jednej, głębszej deformacji świata i świadomości. Lektura nieoczywista, cielesna, ze sporym ładunkiem emocjonalnym. „Kiedy nachyliłem się, chcąc się napić wody bezpośrednio ze źródła, poczułem nagle pewność, że wszystko – małe drobne kamyczki szarozielone, cynobrowe i białe, leżące na dnie i tak jasne, jak gdyby zatrzymały światło południa; drobny piasek, którego poruszenia zacieniały wodę, i to nieznaczne drgnienie przebiegające po jej powierzchni – jest takie, jak przed dwudziestu laty. Ta pewność, wyrosła z tęsknoty, przynajmniej we mnie zrodziła przekonanie, że tryskająca nieprzerwanie ze źródła woda jest tą samą wodą, która płynęła tędy w tamtych czasach. Ale pewność ta rozwinęła się bezpośrednio w inne doznanie: ja, który naprawdę teraz tutaj się pochylam, nie jestem tym samym „ja” z dzieciństwa, klękającym na gołych kolanach; między tymi dwoma „ja” nie ma ciągłości, „ja”, które teraz tu się pochyla, jest czymś obcym dla tamtego. Obecne „ja” utraciło prawdziwą tożsamość. Nic, ani we mnie, ani na zewnątrz nie daje nadziei na odrodzenie.”

Autor, 1899- 1974, opowiadań dla dzieci " Emil i detektywi " wydanej w 1929 r. W 1931 r. napisał opisywaną powieść. Satyrę na niemiecką rzeczywistość po I wojnie światowej hitlerowcy, nie posiadający humoru autora, potraktowali wcale nie jak bajkę dla dzieci. Zakazali wydawania jego książek w III Rzeszy, a ponieważ, jak powszechnie wiadomo, to naród filozofów, myślicieli i wybitnych mężów stanu ( patrz Zakuty Łeb ),naturalnie palili jego książki. Czy dobrze na tym wyszedł ? Ty mi powiedz. Autor znany z bajek dla dzieci został jednym z najważniejszych niemieckich autorytetów XX wieku. Książkę POLECAM !!!

Malcolm Lowry był brytyjskim powieściopisarzem. We Wstępie słowo „geniusz” odmieniane jest przez wszystkie przypadki. Ja nie jestem aż tak entuzjastyczna. Co my tu mamy? Niespełniony pisarz Sigbjørna wyrusza wraz z żoną do Meksyku, by tam odnaleźć dawnego przyjaciela. Podróż przez Meksyk trwa, alkohol leje się strumieniami, a Sigbjørn mierzy się z demonami przeszłości. Im dłużej podróżują, tym mężczyzna bardziej zapada się w sobie. Do tego problemy relacyjne, nałóg i niezrealizowane ambicje, a także kryzys wieku średniego i duża frustracja. Całość okraszona sporą dawką chaosu, ale także refleksji. Cóż przyniesie z sobą ta wyprawa? W jakie rejony go zaprowadzi? Do jakich dojdzie wniosków? Jeżeli szukać soczystej fabuły, wiarygodnych dialogów i licznych zwrotów akcji, to niestety, nie tutaj. Natomiast, jeśli interesuje was wiwisekcja ludzkiej psychiki, to ta książka może sprawić wam przyjemność. Ta autobiograficzna powieść może dać satysfakcję, jednak mnie nie potrwała. Ponadto, jest raczej wymagającą lekturą. Nie czyta jej się jednym tchem. Miałam okazję przeczytać już dwie książki z tej serii i całość bardzo mnie zadowala. Dostałam bardzo różne historie i inne narracje, ale w tej różnorodności jest siła Serii Vintage. „Da się to po­wie­dzieć o przy­jaźni za­war­tej przy pi­wie, choć w mniej­szym stop­niu przy bo­ur­bo­nie. Ale to w mez­calu tkwi za­sada bo­skiej czy de­mo­nicz­nej siły Mek­syku, która, o czym wie każdy, kto tam był, do dzi­siaj po­zo­staje nie­obła­ska­wiona. Pod wpły­wem mez­calu lu­dzie bę­dący po trzeź­wemu naj­lep­szymi przy­ja­ciół­mi zro­bią wszyst­ko, by się na­wza­jem za­mor­do­wać. Jed­nak przy­jaźń za­warta przy mez­calu, która to prze­trwa, prze­trwa wszyst­ko”. Tamże, s. 120

Ponura lektura gdzie pomiędzy wzajemne relacje anarchistyczno -lewackich grup terrorystycznych lat osiemdziesiątych XX wieku, a niemieckich i szwajcarskich przemysłowców będących ich potencjalnymi ofiarami, których egzemplifikacją stał się nieziemsko obdarzony Kurt Bodo Nossack, Autor wstawia liczne krzywe zwierciadła dające obraz obrzydliwy na miarę donosońskiego Plugawego Ptaka Nocy. Do tego dorzuca nam alternatywną historię Egiptu i Kannanu, począwszy od pierwszej dynastii przez faraona Chefrena, Hammurabiego, aż po Galilejczyka Joszuę i jego ukochaną wybrankę Gebę, wciągając w nią wszechobecne tytułowe rosomaki. Jak na Serba przystało obraża i deprecjonuje Słowaków, Chorwatów i Ukraińców ku zaskoczeniu Polaków i Ormian oszczędzając. Opowieść pełna trupów i flaków, jednak na swój sposób wciągająca.

Powolutku się toczyło to czytanie. Kilka opowiadań bardzo przypadło mi do gustu: Wychowanie Płciowe, Poczciwi wieśniacy, Zły charakter, Typ na pechowego dżokeja, W zdrowiu i w chorobie. Przekrój amerykańskiego społeczeństwa, mentalność, uprzedzenia - wszystko upakowane w bardzo zjadliwej do czytania pigułce. Polecam

.... organista mój ochrzcił już siedmioro twoich dzieci, wszystkie moje księgi pełne są twoich bękartów. Chciałbym nareszcie wiedzieć, czy jesz­cze długo masz zamiar hańbić moją parafię? O twej roz­puście szczekają psy na drodze i wrony kraczą na polach, niegodny twój żywot zatruwa całą okolicę...... ........uroniła na kolana kilka łez, spojrzała swymi niewinnymi oczami na pastora i szepnęła: — Doprawdy, cóż ja mogę poradzić? Wszystko jest w rękach boskich.

Nie rozumiem co chciała przekazać autorka. Postacie wykrzywione i nierzeczywiste, czasami aż nieludzkie. Książka bardzo dobrze napisana, ale zostawia po sobie coś niepokojącego. Było kilka optymistycznych, wzruszających lub zabawnych fragmentów, ale całość ogólnie bardzo ciężka. Obawiam się, że osoby niewierzące po lekturze tej książki jeszcze bardziej utwierdzą się w swoim przekonaniu. A po informacjach, że autorka była zagorzałą katoliczką nie tego się spodziewałam. Książka na tyle "ryje beret", że pewnie na długo zapadnie mi w pamięci. :)

Pojebana książka. Tak bardzo czuć to rozerwanie emocjonalne głównego bohatera że aż musiałem wstać i okno otworzyć bo mi za gorąco było. Cieszę się że kończy się tak jak się kończy choć nie wiadomo do końca czy pozytywnie czy negatywnie. Bardzo przypomniał mi się wybitny film Locke z tomem hardym w którym są bardzo podobne wątki i rozterki. Wydaje mi się że film musiał się inspirować jakoś tą książką bo aż za dużo tu podobieństw jest.

155/130/2025 Ładna opowieść, ale mnie jakoś bardzo nie wciągnęła. Może zbyt ponura, bo koczownicy zanikają, nie mają gdzie przezimować, każdy kawałek ziemi teraz już do kogoś należy, a właściciel każe się opłacać. Nie to, co kiedyś, że rozstawiło się na ziemi niczyjej namioty, przezimowało, owce i kozy poskubały trawę, a ona potem wyrosła dwakroć gęstsza. Może przez to, że postęp wymiata stare obyczaje, żelazne żuki (traktory) żrą i pochłaniają ziemię. Nie ma już starych panów: padyszachów, agów, bejów, paszów. A nawet jeśli te tytuły zostały, to osoby je piastujące nie umywają się do tych dawnych. Może zbyt chaotyczna, sporo postaci, imiona egzotyczne i trudne do zapamiętania, nie zawsze mogłam się rozeznać, o kim czytam. Z drugiej strony, to nie przeszkadza wielce, bo nie o konkretne osoby tu chodzi, a o ród, tradycję, odwieczne zwyczaje. Które zanikają, ale za to powstaje państwo, partia i policja. I porządek. Nie rozstrzygnę. Sami czytajcie i wyrabiajcie sobie zdanie. "Kowal Hajdar nie miał pojęcia, co może znaczyć to "interessant", ale rozumiał, że to coś dobrego. Bejowie zawsze gadali niezrozumiale. To ich odwieczny zwyczaj. Gadać tak, żeby nikt nie rozumiał, to jest przywilej bejów."

Brooklyn, Nowy Jork, lata 50. XX wieku. Przenosimy się w czasie i przestrzeni do nowojorskiej dzielnicy biedoty, do podupadającego sklepu spożywczego prowadzonego przez żydowskich imigrantów z Rosji, w wietrzny listopadowy ranek wciągamy do sklepu ciężkie skrzynki z mlekiem, przesypujemy bułki z torby do drucianego kosza, sprzedajemy jedną z nich za trzy centy siwowłosej Polce, zapalamy grzejnik gazowy, parzymy kawę w sczerniałym emaliowanym garnku, liczymy skromne dochody, zastanawiamy się, gdzie podziała się nasza młodość, dlaczego zmarnowaliśmy życie i jak przetrwać do pierwszego, czekamy na klienta, choć nie nadchodzi i uśmiechamy się ponuro przeglądając żydowską gazetę, jednym słowem, dzielimy troski i aspiracje bohaterów powieści. „Tyle się spodziewał po Ameryce, a dostał tak mało.” Jest w tej książce sporo biedy, cierpienia i trosk, ale niewątpliwie jest to powieść wysokiej duchowej urody, dodająca otuchy moralnej, a do tego czyta się świetnie, dlatego cenię, szanuję, uważam, admiruję i wysoko stawiam, Bernard Malamud, amerykański pisarz pochodzenia żydowskiego, wychowany na Brooklinie w rodzinie imigrantów z Rosji, wierzy, podobnie, jak Dostojewski, że szansę na odkupienie win ma największy nawet grzesznik i ta wiara jest w tym utworze czytelna, jest „zbrodnia”, jest „kara” i jest „nadzieja na odkupienie win”, jest także napięcie pomiędzy światem duchowym a materialnym, tak charakterystyczne dla najważniejszych dzieł Marca Chagalla oraz mnóstwo refleksji o tym, jak trudno jest zmienić kierunek życia. Powieść spodoba się czytelnikom czułego i niepomnego uraz serca. Książka wydana w roku 1957. „- Moja mama pyta - powiedziała prędko - czy pan mógłby jej dać na kredyt do jutra funt masła, bochenek żytniego chleba i małą butelkę octu jabłkowego. Kupiec znał matkę. - Nie będzie więcej kredytu. Dziewczynka wybuchnęła płaczem. Morris dał jej ćwierć funta masła, chleb i ocet. Odnalazł na podniszczonym kontuarze, obok kasy, pokreślone ołówkiem miejsce i dopisał liczbę pod pozycją „Pijaczka”. Suma ogólna wyniosła teraz dwa dolary i trzy centy, których nie miał nadziei nigdy zobaczyć. Ale Ida zrzędziłaby, gdyby zauważyła nową kwotę, więc zmniejszył sumę do jednego dolara i sześćdziesięciu jeden centów. Jego spokój - ta odrobina spokoju, jaką miał - wart był czterdzieści dwa centy.” Przewrotnie rzecz ujmując, można zaryzykować stwierdzenie, że jest to powieść również o tym, że z wiekiem spada zapotrzebowanie na zysk, a rośnie na święty spokój. ; )

103/130/2025 Bardzo króciutkie opowiadania. A jakie piękne. A jakie egzotyczne. A jakie niedzisiejsze. Co oni mają na tych Bałkanach, że uważają, że aby most dobrze się sprawował, to trzeba w nim zamurować żywcem człowieka? Nie pierwszy raz trafiam na ten zabobon.

„Gaza była taka, do jakiej przywykłem: zamknięta jak okładka książki, zwinięta sama w sobotę, jak pęknięta muszla wyrzucona falą na piaszczysty brzeg, w pobliżu rzeźni. Taka była Gaza; bardziej zduszona niż oddech śpiącego, któremu przyśniła się zmora. Jej ciasne zaułki pełne specjalnego zapachu, zapachu klęski i nędzy, domy z wystającymi balkonami…Taka jest Gaza. Lecz czym są te dziwne, nieokreślone czasy, które ciągną człowieka do domu, rodziny i wspomnień, tak jak źródło przyciąga zbłąkane stado dzikich kóz. Nie wiem.” Ten fragment bolał. Każde z tych niewielkich opowiadań rozdziera na inne sposoby. Zbiór otwiera opowieść o chłopcu, który pragnie zatrzymać szczygła w klatce, wiedząc jak bardzo ptak pragnie swojej wolności. Choć analogia do uciśnionego narodu jest oczywista, to język niepokoju i niewoli, jakim posługuje się Kanafani czyni tę książkę niezapomnianą. Świat w każdym z opowiadań prezentowany jest przez narratorów o różnej wrażliwości, ale wszystkie je łączy los tułaczki, życia na obczyźnie narodu palestyńskiego, przeplatane smutkiem, a niekiedy okrucieństwem. Samego autora nie ominął okrutny los tego nieustannego konfliktu - zginął w zamachu bombowym wraz z jednym ze swoich dzieci, czego szczegółów i działalności autora dowiadujemy się z posłowia autorstwa wdowy po Kanafanim. Lektura obowiązkowa, jak się okazuje, mrocznie aktualna, jak i prorocza.

Słyszałem kiedyś, że życie jest niczym koło fortuny i nigdy nie wiadomo na co się trafi. Ma to sens, ale nie jestem do końca przekonany, ze to najbardziej odpowiednia metafora. Może jakaś inna gra bardziej pasuje do zobrazowania tego, jak wygląda nasze życie na tym padole łez? Japoński autor Yasunari Kawabata chyba nad tym rozmyślał i jego zdaniem co innego lepiej oddaje to jak wygląda nasz los. Czy książka Meijin - mistrz go dobrze opisuje życie? Yasunari Kawabata to wybitny japoński pisarz, który za swój dorobek uhonorowany został literacką Nagrodą Nobla. Meijin - mistrz go to jedna z wielu niezwykle interesujących powieści autora. Z pozoru jest to dziennikarski zapis ważnego wydarzenia w grze go. Tak naprawdę powieść opisuje znacznie więcej niż tylko pojedynek przed niepokonanym mistrzem a pretendentem. Tytuł został wydany w Polsce przez wydawnictwo Czytelnik, które ma w swojej ofercie także inne pozycje autora. Meijin - mistrz go zaczyna się swego rodzaju od końca. Na początku historii dowiadujemy się, ze wybitny mistrz gry starochińskiej gry go - Shusai zmarł w wieku 68 lat. Autor miał okazję poznać wybitnego człowieka noszącego zaszczytny tytuł Honinbo. Co więcej, Yasunari Kawabata był świadkiem ostatniego pojedynku mistrza z młodym pretendentem do tytułu panem Otake. Książka to zapis tego starcia, które trwało wiele miesięcy, było przerywane przez chorobę Shusaia i odbywało się w wielu wyjątkowych miejscach na terenie Kraju Kwitnącej Wiśni. Książka to prawie 200 stron zapisu tego pojedynku z masą informacji o obu zawodnikach, miejscach, w jakich grają i tym jak przebiegają poszczególne akcje graczy. Jest nawet cały zestaw szkiców przedstawiających ruchy obu graczy. Książka nie jest jednak tylko suchym zapisem legendarnego pojedynku gry w go. Yasunari Kawabata ukazuje swój kunszt i wykorzystuje ten mecz, by ukazać historię o zderzeniu pokoleń, zestawieniu tradycji z nowoczesnością i opowiedzieć nam o przemijaniu. Meijin - mistrz go wykorzystuje prawdziwe wydarzenie i niezwykły mecz do przedstawienia czegoś uniwersalnego na temat naszego świata i życia. Moja wiedza na temat go jest mocno ograniczona i miałem tylko okazję zagrać kilka razy w tę grę w Chinach i spróbować swoich sił w wirtualnej wersji w cyklu gier Yakuza. Mimo to powieść Kawabaty zaintrygowała mnie już od pierwszych stron. Pojedynek niepokonanego mistrza z problemami zdrowotnymi z graczem z nowego pokolenia jest intrygujący, a autor przedstawia to wszystko w niezwykle ciekawy sposób z masą spostrzeżeń i informacji. Po części wynika to z tego, ze mamy opowieść o przebiegu gry, która nie jest zaprezentowana w chronologiczny sposób. Rozdziały skaczą w czasie i przedstawiają różne momenty z pojedynku mistrza i pretendenta. Mamy więc sytuacje, gdzie najpierw zostaje opisany dramatyczny moment przy jakimś późnym ruchu, który był dla wszystkich zaskoczeniem. Rozdział czy dwa później cofamy się do początku starcia. Jest to interesujący zabieg, chociaż pewnie istnieje ryzyko, że czytelnik pogubi się w akcji. Zwłaszcza że w tekście chyba pojawia się kilka błędów związanych z czasem i wiekiem postaci. W pewnym momencie miałem zagwozdkę, bo wiek mistrze pomiędzy rozdziałami mi się kompletnie nie zgadzał. Nie jest to wielki problem, bo nie o samą rozgrywkę tutaj chodzi. Na pierwszym planie jest tutaj element ludzki i zderzenie nowego pokolenia z tym odchodzącym. Całość zdaje się być trochę osobista. Autor ma wielki szacunek do mistrza Shusai i podziwia go jako swego rodzaju symbol. Mamy bardzo dokładne opisy wyglądu zawodnika i jego różnych zachowań, podziw dla siły woli i charakteru człowieka, który mimo ciężkiej choroby proganie stoczyć ostatni pojedynek w swojej ukochanej grze. Jest nawet cały rozdział o pośmiertnym zdjęciu mistrza wykonywanym przez autora. Otrzymujemy obraz człowieka, ale także symbolu czy wzoru utożsamiającego pewne wartości. Podobnie jest z Otake, który reprezentuje nową epokę. Warto zwrócić uwagę jeszcze na to, że historia sama w sobie jest tutaj całkiem interesująca. Pojedynek ma sporo zwrotów akcji i ważnych momentów dziejących się nie tylko na planszy, ale i poza nią. Obaj zawodnicy są bardzo interesującymi postaciami. Poznajemy ich poza grą. Dowiadujemy się na temat ich małżonek, rodzin i tak dalej. Do tego to dosyć ekscentryczne postacie. Shusai na przykład uwielbia inne gry i ciągle zaciąga osoby ze swojego otoczenia na bilard, grę w shoji czy mahjonga. Otake z kolei jest typem, który bardzo się stresuje i podczas starć ciągle biega do toalety. Dzięki takim drobnym informacjom zyskujemy pełniejszy obraz graczy. Odkładając tę książkę na półkę, pozostałem z masą przemyśleń o życiu i przemijaniu. Wydaje mi się, że jest to spory sukces autora. Yasunari Kawabata tworzy interesującą opowieść z głębią. Można poczuć, że towarzyszymy graczom podczas ich wielkiego pojedynku. Jest to naprawdę wielkie osiągnięcie japońskiego mistrza pióra. Mogę śmiało przyznać, ze nawet w najdziwniejszych snach nie zakładałem, że książka, która kręci się wokół gry go, tak mnie wciągnie i zaintryguje. Meijin - mistrz go to niezwykła opowieść, która wykorzystuje unikatowy motyw do kontemplacji na temat życia, przemijania. Do tego tytuł pozwala poznać lepiej pewne aspekty japońskiej kultury i tradycji, które w jakimś stopniu są już przeszłością. To taka nieoczywista pozycja, która okazuje się kolejną perełką.

Nie potrafię ocenić tej książki, bo obawiam się, że nie wszystko z niej rozumiem. Jest przepełniona symboliką (już wiem, że cyprys i tytułowa ślepa sowa zwiastują śmierć, ale nie wiem co z resztą),mroczna i niepokojąca. Mnóstwo obrazów i sytuacji się tu powtarza, tworząc taki gorączkowy, rozedrgany, psychodeliczny klimat. Nie wiadomo co tu jest dziwną wizją po opium, a co prawdą. A może nic tu nie jest prawdą? A może wszystko jest prawdą? Jedyne czego jestem pewna po lekturze tej książki, to, że nie chciałabym spróbować opium, bo jak takie są po tym haluny, to ja dziękuję za takiego creepy bad tripa. Książka była zakazana w Iranie, więc podejrzewam, że dodatkowo jest tu jeszcze jakiś polityczno-społeczny komentarz, którego nie skumałam.

Lubię tego typu książki, których esencja zostaje ze mną po przeczytaniu. I chociaż niedosyt w sprawie jej zakończenia też mi towarzyszy, przywiązałam się do prostej postaci starszego Shingo. Był jak dla mnie oazą spokoju i jego ciągły brak decyzji doprowadzał mnie powoli do szału. Jednocześnie dając mi poczucie, że i bez większych reakcji życie się ułoży.