rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica

Okładka książki Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica autorstwa Jacques Pradel, Luc Vanrell
Okładka książki Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica autorstwa Jacques Pradel, Luc Vanrell
Luc Vanrell, Jacques Pradel
6,2 / 10
Wydawnictwo: Znak biografia, autobiografia, pamiętnik
248 str. 4 godz. 8 min.
Kategoria:
biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:
papier
Tytuł oryginału:
St-Exupéry. L'ultime secret
Data wydania:
2011-02-07
Data 1. wyd. pol.:
2011-02-07
Liczba stron:
248
Czas czytania
4 godz. 8 min.
Język:
polski
ISBN:
978-83-240-1617-4
Tłumacz:
Marta Szafrańska-Brandt
W poniedziałek 31 lipca 1944 roku niebo nad południowym wybrzeżem Francji jest bezchmurne. O godzinie 8.45 major Antoine de Saint-Exupéry startuje z lotniska na Korsyce w lightningu P-38. Ma przeprowadzić misję fotograficzną w rejonie Grenoble. Powrót przewidziany jest na godzinę 12.35-13.00. Potem skończy się paliwo. O 14.30 maszyna wciąż jest poza zasięgiem radarów lotniska.

Co się stało z Saint-Exupérym?

Trzeba było blisko pięćdziesięciu lat badań, by odnaleźć pilotowany przez autora Małego Księcia wrak samolotu.

Książka Jacquesa Pradela i Luca Vanrella - prawdziwy thriller historyczny - sytuuje nas w samym centrum poszukiwań, prowadzonych wytrwale przez niewielką ekipę pasjonatów.
Legenda Antoine'a de Saint-Exupéry'ego - pisarza i pilota - w końcu znajduje zakończenie.

Przedmowa: Alain Decaux, posłowie: Xavier Delestre
Średnia ocen
6,2 / 10
15 opinii 45 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica

Aaron
Aaron
308 67

Oceny książki Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica

Średnia ocen
6,2 / 10
45 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
1 ocen
9
2 ocen
8
5 ocen
7
15 ocen
6
9 ocen
5
5 ocen
4
3 ocen
3
5 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica

avatar
76
66
Jan
16.05.2023
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam

Fascynująca opowieść o ostatnich latach życia Saint-Exupery'ego i rozwikłaniu zagadki jego śmierci. Dla miłośników Saint-Exa lektura obowiązkowa.

Fascynująca opowieść o ostatnich latach życia Saint-Exupery'ego i rozwikłaniu zagadki jego śmierci. Dla miłośników Saint-Exa lektura obowiązkowa.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
71
50
Solveig
05.10.2015
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Z pozoru mogłoby się wydawać, że to kolejna pseudobiograficzna książka o wielkim pisarzu, przyciągająca tytułem i chcąca wzbudzić sensację. Jak jednak powiadają mądrzy tego świata, nie należy oceniać książki po okładce - po tytule również ;)

Opowieść czyta się niezwykle szybko, a fabuła wciąga czytelnika - również takiego, który zna autora "Małego Księcia" tylko ze szkolnej lektury. Odkrywamy powoli osobowość Antoine'a, któremu nie buduje się w tej książce żadnych pomników. Pokazuje się go takim, jakim był - jako genialnego pisarza, a jednocześnie człowieka z wadami, mającego trudności w kontaktach z innymi czy nie lubiącego kompromisów.
Historia jego zaginięcia rozsupływana jest krok po kroku, przez kilku niezależnych od siebie badaczy, którzy w pewnym momencie łączą siły i dzięki temu docierają do prawdy. Po drodze udaje się im jednak rozwiązać kilka innych tajemnic, wyjaśnić, co się stało z czyimś mężem, czy bratem. Badanie wraków na dnie Morza Śródziemnego przynosi wiele zaskakujących odkryć i z tego powodu można uznać tę książkę wręcz za powieść sensacyjną. Czytając ją w wielu momentach z wypiekami na twarzy czekałam na finał.

To naprawdę niezwykle zgrabnie skonstruowana relacja z odkrycia samolotu pilota Antoine'a de Saint-Exupery, opis reakcji poszczególnych bohaterów, wątpliwości, błądzenia po omacku i wreszcie sukcesu. Są emocje, radość, ale i łzy, a prawda okazuje się po trosze zaskakująca...

Z pozoru mogłoby się wydawać, że to kolejna pseudobiograficzna książka o wielkim pisarzu, przyciągająca tytułem i chcąca wzbudzić sensację. Jak jednak powiadają mądrzy tego świata, nie należy oceniać książki po okładce - po tytule również ;)

Opowieść czyta się niezwykle szybko, a fabuła wciąga czytelnika - również takiego, który zna autora "Małego Księcia" tylko ze...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
421
254
Marquee
20.06.2015
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Nie ma na świece świadomego czytelnika, który nie znał by Małego Księcia. A co z jego autorem? jakie on i jego śmierć kryją tajemnice? Można się tego dowiedzieć w tej publikacji. Zaliczana jest do histrycznego thilleru. posiada ona wiele przytoczen znajomych i przyajciół autora z jednostki wojskowej i dywagacji na temat jego śmeirci. Lektura wciągająca. Polecam.

Nie ma na świece świadomego czytelnika, który nie znał by Małego Księcia. A co z jego autorem? jakie on i jego śmierć kryją tajemnice? Można się tego dowiedzieć w tej publikacji. Zaliczana jest do histrycznego thilleru. posiada ona wiele przytoczen znajomych i przyajciół autora z jednostki wojskowej i dywagacji na temat jego śmeirci. Lektura wciągająca. Polecam.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

144 użytkowników ma tytuł Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica na półkach głównych
  • 88
  • 56
36 użytkowników ma tytuł Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica na półkach dodatkowych
  • 25
  • 2
  • 2
  • 2
  • 2
  • 1
  • 1
  • 1

Tagi i tematy do książki Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica

lot Antoine de Saint-Exupéry samolot pilot druga wojna światowa

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Chwała mojego ojca. Zamek mojej matki Marcel Pagnol
Chwała mojego ojca. Zamek mojej matki
Marcel Pagnol
W trakcie lektury tej książki przenosimy się 100 lat wstecz, w czasy, kiedy wyjazd do miasteczka oddalonego o kilkanaście kilometrów był całodniową wyprawą. Kilka kilometrów pieszo, z tobołami, potem rodzinne wakacje na łonie przyrody. Najbardziej ujęła mnie właśnie opowieść o przekradaniu się przez prywatne posiadłości, aby skrócić sobie drogę. Mimo tego większość tych pamiętników nie wzbudziła we mnie aplauzu, a to z uwagi na to, że poświęcona jest polowaniom na wszystko, co żyje, tudzież znęcaniu się nad zwierzętami. Wiem, że wtedy stosunek do przyrody był inny - wspomnienia Marcela Pagnola są świadectwem tego, jak bardzo człowiek potrafi być okrutny wobec innych gatunków i szczególnie smutne jest to, kiedy okrucieństwo to okazują już dzieci, a jest to traktowane li tylko jako „niewinna” zabawa. No nie ma we mnie zgody na coś takiego i nie powiedziałabym, że są to „sielankowe” klimaty, ani nie nazwałabym tej lektury sympatyczną.
joly_fh - awatar joly_fh
ocenił na65 lat temu
Rozważania psa Mafa i jego przyjaciółki Marilyn Monroe Andrew O'Hagan
Rozważania psa Mafa i jego przyjaciółki Marilyn Monroe
Andrew O'Hagan
"Rozważania psa Mafa i jego przyjaciółki Marilyn Monroe" wypatrzyłam chyba w sierpniu ubiegłego roku w kiosku, w centrum handlowym. Tytuł mnie zaintrygował, bo akurat zaczęłam wtedy czytać "Blondynkę" Oates a zachęciła mnie nie tylko niska cena książki i jej okładka, ale przede wszystkim fakt, że Autor zastosował w niej ciekawy zabieg narracyjny ukazując Marilyn Monroe a także jej znajomych i przyjaciół z perspektywy postrzegania jej przez maleńkiego maltańczyka, którego dostała w prezencie od nie byle kogo, bo od swego przyjaciela, samego Franka Sinatry. Maf, skrót od Mafiozo, bo tak nazwała go jego nowa pani - ze względu na ofiarodawcę, który niestety miał powiązania z mafią - został przywieziony z Charleston w Anglii przez matkę Nathalie Wood, która sprowadzała stamtąd pieski dla swoich znajomych i znajomych swej córki. Ten śliczny biały, bardzo żywy i inteligentny piesek, którego rodowód poznajemy dzięki jego opowieści, specjalnie tym razem był przywieziony własnie na prezent dla Marilyn. Marilyn w tym czasie ulegała już coraz większej frustracji starając sobie i innym udowodnić, że jest dobrą aktorką. Była w nie najlepszej kondycji psychicznej, zażywała sporo leków i korzystała z porad terapeutów. Maf, który lubił filozofować a obrożę miał po słynnym psie samej Wirginii Woolf towarzyszył jej w ostatnich latach życia wszędzie : w seansach terapeutycznych, spotkaniach towarzyskich, na przyjęciach dla filmowców i literatów, na planie filmowym i w lekcjach gry aktorskiej. I chętnie włączył by się do prowadzonych tam rozmów prezentując swoje przemyślenia i opinie, ale niestety nikt nie czytał w jego myślach a gdy szczekał nikt go nie rozumiał, nawet jego ukochana pani. Jedyne co mógł zrobić w sytuacji, gdy ktoś bardzo mu się nie podobał, to ugryźć go w kostkę i tak robił, gdy uważał, że ten ktoś swym zachowaniem na to zasłużył. Przed czytaniem książki lubię kuknąć na lubimyczytać.pl, by sprawdzić co też inni o niej sądzą i tym razem też tak zrobiłam. I muszę przyznać, że zostałam zaskoczona tym jak się "Rozważania psa Mafa i jego przyjaciółki Marilyn Monroe" nie podobały tym co je czytali, i jak na nie wybrzydzali. Nie jest to oczywiście biografia Monroe, której się co niektórzy spodziewali. Chociaż sporo można się dowiedzieć o niej samej i jej życiu na przełomie lat 50 i 60-tych, gdy rozwodziła się ze swym mężem Arthurem Millerem i poznała prezydenta USA Johna Kennedy'ego. Uczyła się wówczas sztuki aktorskiej u Lee Strasberga w Nowym Jorku. Później przeniosła się do Kaliforni, gdzie grała w swym ostatnim, niedokończonym, filmie Georga Cukora p.t. Słodki kompromis". Zgadzam się z tymi co uważają, że zbyt dużo w niej mało strawnego filozofowania, ale to nic w porównaniu z tym jaką przyjemność odczuwałam w trakcie jej czytania przypominając sobie znane postaci związane z artystycznym i intelektualnym życiem Ameryki lat 60-tych ubiegłego stulecia. Pisarki i pisarze aktorki i aktorzy, reżyserzy i krytycy literaccy. Cała plejada znakomitości świata literackiego i filmowego. A poza tym sporo ciekawostek z ich życia. A wśród nich ta, że Marilyn Monroe interesowała się Freudem, że czytała Dostojewskiego. A za przyjaciółkę miała autorkę książki "Serce to samotny myśliwy" Carson Mc Cullers, o której to książce od dawna myślę. Rozmowy o książkach, o filmach i pisarzach, poetach. A więc może nie polecam tej książki wszystkim, ale gorąco polecam tę książkę tym, którym nazwiska osób jakie w niej się pojawiają nie są obce tak samo jak mnie. A także miłośnikom psów i kotów, bo te pojawiają się na stronach książki bardzo często. Filozofowanie można sobie pominąć a reszta sprawia prawdziwą intelektualną frajdę, która sprawia, że książkę Szkota, Andrew O'Hagana, czyta się z prawdziwą przyjemnością.
natanna - awatar natanna
oceniła na79 lat temu
Dziennik Mistrza i Małgorzaty Michaił Bułhakow
Dziennik Mistrza i Małgorzaty
Michaił Bułhakow Helena Bułhakowa
190613 papier G8. Dla miłośników "Mistrza i Małgorzaty" pozycja obowiązkowa. Około 1/3 książki to dziennik Bułhakowa oraz listy do rodziny, przyjaciół, a nawet Stalina. 2/3 to dziennik jego trzeciej żony Jeleny (pierwowzoru Małgorzaty). Mimo że Powieść przeczytałem cztery razy, nigdy nie zapoznałem się z życiorysem autora. Wiedziałem, że pisał ją kilkanaście lat, ale myślałem, że po prostu przez ten okres ją dopieszczał. Tak, można to tak ująć, jednak pisał ją tylko "w wolnych chwilach" i gdy mu zdrowie pozwalało - ostatnie poprawki nanosił kilka miesięcy przed śmiercią. Nie chcę za dużo zdradzać, ale Bułhakow miał niezwykle ciężkie życie. Dziennik opisuje problemy z jakimi się stykał. Niektóre są wręcz niewiarygodne. Jak "Państwo" może niszczyć człowieka, podcinać mu ciągle skrzydła? Wartość tych dzienników jest dla mnie bezcenna. Przynoszą tyle nieubarwionych, nieprzekształconych informacji z pierwszej ręki. Czasem "wgniatało" mnie w fotel, czasem uśmiechałem się od ucha do ucha. Bułhakow wielkim człowiekiem był! Spodziewałem się, że będzie więcej odniesień do Powieści. Niestety są tylko krótkie wzmianki. Marzy mi się ekranizacja łącząca fakty znane z życiorysu z tymi dziennikami. To byłoby coś pięknego!
Gerard Waldowski - awatar Gerard Waldowski
ocenił na86 lat temu
Tak sobie myślę... Jerzy Stuhr
Tak sobie myślę...
Jerzy Stuhr
Pan Jerzy wcale nie o chorobie pisze. Snuje swoje przemyślenia w spokojny, kulturalny sposób, a choroba jest tam gdzieś w tle. Bardzo go lubiłam, dlatego z chęcią prześledziłam cały dziennik. Jak zmarł, poczułam się tak, jakbym straciła kogoś bliskiego. Teraz uśmiecham się na wspomnienie o Nim i chętnie wrócę do filmów z jego udziałem.
Jola - awatar Jola
oceniła na71 rok temu
Trzeba czasem zażartować. Alfabet Księdza Bonieckiego Adam Boniecki
Trzeba czasem zażartować. Alfabet Księdza Bonieckiego
Adam Boniecki Karolina Morelowska
Ksiądz Adam Boniecki to ironiczny, często złośliwy człowiek, o gigantycznym poczuciu humoru. Ktoś, dla kogo świętością jest to, co być nią powinno, ale ten fakt nie oznacza, że o wszystkim mówić trzeba ze śmiertelną powagą. Być może z tej przyczyny dla niektórych, na szczęście, jest postacią kontrowersyjną... W czasie jednej z pierwszych rozmów, która odbywała się w redakcji „Tygodnika Powszechnego”, zmęczony moją determinacją, w pewnym momencie zapytał swoją współpracowniczkę: „Pani Marto, co ja mam zrobić – zgodzić się na ten szalony pomysł?”. Pani Marta po chwili namysłu odpowiedziała: „Proszę księdza, powiem tak, jak mawiała moja ciotka: «ja ci dobrze radzę, ty zrób tak... jak uważasz»”. Ksiądz uśmiechnął się i powiedział po cichu: „Jakbym słyszał Episkopat!”. To w moich oczach jest właśnie cały Ksiądz Boniecki: błyskotliwy, dowcipny, bezkompromisowy. Trudny „przeciwnik”. Zdecydowanie polecam!
Freja78 - awatar Freja78
ocenił na74 lata temu
Podróże małe i duże, czyli jak zostaliśmy światowcami Wojciech Mann
Podróże małe i duże, czyli jak zostaliśmy światowcami
Wojciech Mann Krzysztof Materna
Jakoś w kwietniu tego roku wkręciłem się namiętnie w oglądanie „Za chwilę dalszy ciąg programu”. O dziwo, na YouTube są tej audycji dość pokaźne zasoby. Na fali fascynacji programem i moimi wcześniejszymi doświadczeniami ze świetnymi książkami Wojciecha Manna sięgnąłem po relacje z podróży duetu MdM. Bawiłem się doskonale! Książka jest idealna na letnią porę, na wakacje i – nomen omen – by zabrać ją w podróż. Panowie Mann i Materna zjeździli kawał świata. Wspólnie też. W lekkiej, anegdotycznej formie, okraszonej mnóstwem świetnych zdjęć, opisują różne perypetie, jakie przydarzyły im się w podróży. A to wymienili w Turcji papierosy na lokalną walutę, którą chcieli zapłacić w Grecji, a tu się okazało, że te banknoty wycofano z obiegu 20 lat temu; a to zwiedzali Weronę z Władysławem Żmudą; innym razem za obiad w Palermo, na który nie było ich stać, zapłaciła mafia. Byli też na wyścigach formuły 1 w Budapeszcie, w Lozannie, w Acapulco, na golfie w RPA, no i przede wszystkim w USA. Na Batorym zabawiali gości jako artyści od okrętowych rozrywek, w Nowym Jorku nagrywali odcinek „ZCDCP”, ba! nawet przeżyli przygody, które potem przerobili na skecze nagrane w USA. Jest też historia o tym, jak stworzyli i prowadzili występy cyrkowe w katowickim Spodku, jak Mann pojechał na wschód – do Lwowa i Petersburga, oraz przepiękny passus autorstwa Materny poświęcony Edwardowi Kłosińskiemu i ich wspólnym wyprawom do Toskanii na narty. Pięknie wydana, świetna książka napisana z gustem, taktem i inteligencją.
Mister Oizo - awatar Mister Oizo
ocenił na79 miesięcy temu
Koty i ich sławni ludzie Andżelika Piechowiak
Koty i ich sławni ludzie
Andżelika Piechowiak
Andżelika Piechowiak podjęła się ciekawego wyzwania. Przeprowadziła szereg wywiadów z polskimi sławami sceny muzycznej, aktorskiej itp. Ale to nie oni byli w centrum uwagi - tym razem na pierwszy plan wysunęli się przekorni indywidualiści, jakimi są koty. Każda z rozmów to wspaniała podróż przez wspomnienia. Poznajemy wzruszające, niekiedy zaskakujące, pełne ciepła, acz i humoru opowieści, jak ci milusińscy odnaleźli swojego człowieka i jak też ustawili pod siebie cały harmonogram życia domowników. Najbardziej niechętne im i wprowadzanym zmianom osoby w końcu się poddawały i rozpływały pod wpływem kociej magii. Każda historia jest zupełnie inna i każdy "właściciel" inny, jednak wszystkie na swój sposób są fascynujące i wciągające. A przy okazji kocich pogaduszek sporo też jest poruszanych kwestii społecznych, politycznych itp, co dodatkowo ubogaca tę pozycję. Ta książka o przekornym tytule stanowi o całej esencji kotów. Wszak to nie my posiadamy kota, to kot posiada nas. I to jest piękne :) Polecam wszystkim zakotanym :)
Bookerka - awatar Bookerka
oceniła na85 lat temu
Jak zostać królem Mark Logue
Jak zostać królem
Mark Logue Peter Conradi
Książka ciekawa , opowiadająca o człowieku, który " uratował" wizerunek brytyjskiej rodziny królewskiej . Australijczyk , który był terapeutą mowy , samoukiem nazywał sie - Lionel Logue. Stał sie terapeuta mowy i zarazem przyjacielem , nerwowego i z trudem wysławiającego się ówczesnego księcia Yorku , późniejszego króla Jerzego VI . Autor książki odsłania dotychczas nieznane kulisy znajomości obydwu panów. Autor -Mark Logue , wnuk terapeuty króla korzystał z odkrytych dzienników dziadka oraz z rodzinnego archiwum. Nigdy dotychczas nie powstał tak osobisty opis brytyjskiej monarchii, w okresie jej kryzysu , tak znakomicie opisanej, bo widzianej oczami zwykłego człowieka, który był oddany służbie swojemu królowi. Na podstawie ksiązki powstał film pod tym samym tytułem ze znakomita rolą Colina Firtha i G.Rusha.
Helena ZIMERSKA - awatar Helena ZIMERSKA
oceniła na65 lat temu
Podwójne życie Szaszkiewiczowej Kika Szaszkiewiczowa
Podwójne życie Szaszkiewiczowej
Kika Szaszkiewiczowa
Bez wątpienia książeczka ta była bardzo przyjemną lekturą, a Szaszkiewiczowa była bez wątpienia bardzo interesującą, poczciwą i sympatyczną kobietą. Jednak mnie troszkę przeraża jej wszechobecny optymizm. Jest dla mnie trochę... nieludzki(?). Niektóre naprawdę przykre i bolesne sytuacje przedstawia w sposób taki... obojętny. Ja wiem, że to dobrze, że się nie zamartwia i nie popada w depresję, ale mnie to jednak troszeczkę przeraża. Poza tym myślę, że naprawdę warto przeczytać. Szczególnie, jak nietrudno się domyślić, zainteresowały mnie fragmenty o Piotrze i Piwnicy pod Baranami. Jestem zachwycona, że mogłam się dowiedzieć więcej o tej cudownej "instytucji", o Szaszkiewiczowej i Ksylolicie w jej życiu.
Rysia - awatar Rysia
oceniła na67 lat temu
Sherlock Holmes. Nieautoryzowana biografia Nick Rennison
Sherlock Holmes. Nieautoryzowana biografia
Nick Rennison
Dla fanów Holmesa może trochę świętokradzka?... Dla mnie średnia, nie czułam londyńskiej mgły, może to kwestia tłumaczenia. I też obok ciągle wrażenie jakby AI pisała. Biografia jest, postaci nie było :) Dziękuję za wspólny czas, ale i też obyłabym się bez niej.
Tewita - awatar Tewita
oceniła na63 lata temu
Gustaw i ja Magdalena Zawadzka
Gustaw i ja
Magdalena Zawadzka
Jeden z najwybitniejszych polskich aktorów we wspomnieniach swojej żony. Rzadko żony piszą o swoich mężach, a więc już z tego powodu warto tę książkę przeczytać. Jest to ciepła, subtelna relacja o wspólnych przeżyciach. Zawodowych i prywatnych. Szczególnie podobały mi się wspomnienia Autorki dotyczące poznania Gustawa Holoubka, jak również ten wątek, kiedy to Pan Gustaw niechcący obsypywał sobie spodnie popiołem z papierosa i... udawał przed żoną, że wcale nie palił. Może obraz tego aktorskiego małżeństwa jest w książce nieco wyidealizowany, ale warto przeczytać.
Master - awatar Master
ocenił na73 miesiące temu
Nie wierzę w życie pozaradiowe Marek Niedźwiecki
Nie wierzę w życie pozaradiowe
Marek Niedźwiecki
Głos Pana Marka i lista, którą stworzył, ukształtowała mnie muzycznie, podobnie zapewne jak całe pokolenie lub już pokolenia. Mistrz nastroju, mikrofonu prezentuje się w tej książce bardzo intymnie. Ucieczka od świata w muzykę i samotność nie do końca chyba zawsze udana bo z kart książki często przebija smutek i wspomnienie o tych, "którzy już po drugiej stronie". Czytając o ogromnym przywiązaniu do radia i tej formy kontaktu z ludźmi, nie sposób wyobrazić sobie jak wielki był ból pożegnania z Trójką. Szczęście, że teraz możemy wciąż odbierać muzyczny świat dzięki Panu Markowi w Radio357
PrzemoP - awatar PrzemoP
ocenił na72 lata temu
Korczak. Próba biografii Joanna Olczak-Ronikier
Korczak. Próba biografii
Joanna Olczak-Ronikier
Och. Cóż za tytaniczna praca. Ta biografia (czy jak skromnie podaje autorka: próba biografii) to pokaz wiedzy, możliwości, prezentacja czasów, ludzi, wspomnienie bliskich, a także opowieść o pojedynczym człowieku. Z pewnością jest to też próba zmierzenia się z własną matką, która pisała o Korczaku zaraz po wojnie. Tak naprawdę wszystko to co Henryk Goldszmit zrobił w swoim życiu zostało przysłonięte jego ostatnim niewyobrażalnie heroicznym czynem. Tragiczny marsz wychowanków domu dziecka na Umschlagplatz jest poruszającym i niezwykle znamiennym obrazem tamtych czasów. Siłą Olczak - Ronikierowej jest fakt, iż tłumaczy jego zachowanie, jego ostateczny wybór bez patosu i niepotrzebnej górnolotności. Odbrązawia Korczaka, ale też nadaje mu znamiona normalności, przywraca mu ludzkie oblicze, które z trudem wychyla się zza spiżowego pomnika ogólnej pamięci. Pokazuje, że za jego sukcesem, za jego nowatorskim podejściem do dzieci stało wielu innych, jak choćby Stefania Wilczyńska, bez której Dom Sierot byłby niekompletny. Autorka zwraca też uwagę na wszystkie aktywności wychowanków, którzy wcielając w życie kolejne pomysły Doktora, tak naprawdę sami je tworzyli, byli ich głównymi bohaterami, beneficjentami, sensem. Bardzo podoba mi się to, że autorka tak szeroko nakreśla tło społeczne i obyczajowe, adekwatne do każdego poszczególnego rozdziału, etapu życia Korczaka. Przybliża więc czasy zaborów, proces asymilacji rodziny Goldszmitów, młodość i pierwsze kroki zawodowe Korczaka na tle ówczesnego warszawskiego świata medycznego. Z całą potęgą rozprawia Ronikier o bezsensie wojny rosyjsko - japońskiej, której uczestnikiem był nasz bohater. Każdy kolejny krok milowy w jego biografii opatrzony jest rozbudowanym i wnikliwym opisem tamtej rzeczywistości, co niezwykle wzbogaca opowieść, ale też za każdym razem wiele wyjaśnia. To ludzkie, zwyczajne, analityczne podejście do legendy wymagało odwagi, ale przede wszystkim pewności, że to co chce się pokazać jest prawdziwe, rzetelne i wiążące. Pewien niedosyt pozostawi luka jaka obejmuje życie prywatne Korczaka. Ponadto niektórych może dręczyć rozbudowane tło obyczajowe, inni przyczepią się do wielokrotnych wtrąceń dotyczących rodziny Mortkowiczów (tak, czasem słowa autorki brzmią chełpliwie),ktoś może zarzucić, że Korczak nie jest bohaterem pierwszoplanowym opowieści. Wszystko to prawda, jednak całość przedstawia niezbywalną wartość i udaną próbę pokazania człowieka i jego czasów. Potrzeba jednak czasu i cierpliwości, by zmierzyć się z próbą biografii Korczaka autorstwa Joanne Olczak - Ronikier. buchbuchbicher.blogspot.com
BuchBuch - awatar BuchBuch
ocenił na97 lat temu
Szczęście małych rybek. Listy z Antypodów. O literaturze i nie tylko Simon Leys
Szczęście małych rybek. Listy z Antypodów. O literaturze i nie tylko
Simon Leys
„Szczęście małych rybek” to książka niepozorna, a jednocześnie niezwykle pojemna. Leys pisze z elegancją, która nie potrzebuje ozdobników. Jego eseje są krótkie, czasem wręcz szkicowe, ale w tej skromnej formie mieści się zadziwiająco wiele: drobne obserwacje, anegdoty, zachwyty i irytacje, a przede wszystkim rzadko spotykana uważność na świat i jego małe, zwykłe rytmy. Największą wartością tego zbioru jest właśnie jego drobność. Leys nie udaje, że ma do wygłoszenia wielką tezę o kondycji współczesności; zamiast tego zbiera chwile, gesty, zachowania – te, które zwykle umykają, bo wydają się zbyt błahe, by o nich pisać. A jednak to z nich układa się ton całej książki: spokojny, trzeźwy, lekko ironiczny. Autor potrafi przejść od refleksji nad sztuką i literaturą do komentarza o życiu codziennym z taką naturalnością, że każde z tych pól wydaje się równie godne uwagi. W esejach Leysa czuć także jego fascynację literaturą i kulturą Dalekiego Wschodu. Nie jest to jednak fascynacja egzotyzująca; to raczej próba zrozumienia odmiennych tradycji poprzez ich najdrobniejsze przejawy. Autor przygląda się temu, co kruche i często pomijane, a jego spokojny ton sprawia, że czytelnik zatrzymuje się razem z nim. Ostatecznie "Szczęście małych rybek" to zbiór o potrzebie patrzenia bliżej i czulej: na drobiazgi, na codzienność, na to, co zwykle znika w pośpiechu. Nie jest to lektura, która rzuca na kolana — ale jest to lektura, która zostaje w człowieku jako ciche, lecz trwałe przypomnienie, że warto być uważnym, bo najwięcej sensu kryje się właśnie w małych rzeczach.
Voldemort - awatar Voldemort
ocenił na75 miesięcy temu
A.A. Milne. Jego życie Ann Thwaite
A.A. Milne. Jego życie
Ann Thwaite
„Niemniej jednak kontekst jest ważny i może wiele pokazać, co pewnego razu udowodnił sam Milne. Nie ma niczego ciekawego, stwierdził, w wiadomości: ”Od rana bez przerwy pada”; jeśli jednak list podpisany jest „Noc” i datowany na rok 3000 p.n.e., sprawy zaczynają wyglądać zupełnie inaczej”. s.18 Ann Thwaite, A.A. Milne. Jego życie. T.I. Przekł. Małgorzata Glasenapp. Wielkie Biografie PWN. Warszawa 2012. Jak napisze we Wstępie autorka biografii: „Szczególnie interesują mnie pisarze na tle literackiego krajobrazu swoich czasów”. Niezwykle cennym i wartościowym źródłem wiedzy o autorze „Kubusia Puchatka” są listy pisane do brata Kena (lata dwudzieste). „Kubuś Puchatek”- to jedna z najbardziej znanych książek (na świecie) dla młodego odbiorcy (ikona kultury),natomiast dla autora - książka, którą pisał dla siebie, by powrócić do dzieciństwa i relacji z ojcem. To rodzaj „sesji u psychoanalityka”. W I tomie liczącym XI rozdziałów jest miejsce, m.in. na: „Ucznia swojego ojca”, „Westminster”, „Cambridge” „Małżeństwo i wojnę"„Dramatopisarza”. Jest lutowy dzień 1906 r. Alan Milne siedzi na ławce w parku i myśli o swojej przyszłości. Wśród wątpliwości pojawia się stwierdzenie: „Mając dwadzieścia cztery lata, trzeba być pewnym sławy po trzydziestce”. I tu pyta samego siebie: „Co zrobiłby na moim miejscu Napoleon?”... (s.185) Kubuś Puchatek, Krzyś (Christopher Robin – tak miał na imię syn autora, będący pierwowzorem tej postaci),…bohaterowie cieszący kolejne pokolenia młodych Czytelników na całym świecie. Warto więc poszerzyć wiedzę o znajomość biografii samego autora. Portret skreślony oryginalnym piórem stanowi cenne źródło wiedzy nie tylko o genialnym autorze, ale i jego dziele, po które z pewnością będą sięgać współcześni, ale i przyszli wielbiciele Kubusia Puchatka. 10/10
zoe - awatar zoe
ocenił na102 miesiące temu
Prawie dzieciństwo Hans-Georg Behr
Prawie dzieciństwo
Hans-Georg Behr
Pomimo tematyki, książkę nie przytłacza całym złem ówczesnego świata. Powiedziałbym nawet, że napisana jest stosunkowo lekkim językiem. Gdyby w naszym kraju (jeszcze dwa miesiące temu),ktoś napisał podobny sposób o Polsce, to wszystkie tzw. „patriotyczne” media kazałyby spalić książkę lub autora, a najlepiej jedno i drugie. Austriacy przyjęli książkę na spokojnie – z czego wnioskuje, że mają więcej dystansu do siebie i swojej historii. Jeśli coś mi przeszkadza to brutalne opisy scen o seksualności dorastających chłopców w tym (już wtedy) również w wątkach przyzwolenia i bezkarności kleru.
miroslaws - awatar miroslaws
ocenił na72 lata temu
Anglik w Paryżu Michael Sadler
Anglik w Paryżu
Michael Sadler
Jako (raczej mierna) studentka romanistyki całą serię uwielbiam. Zaczęłam oczywiście od środka, czyli od "Anglika na wsi", którego czystym przypadkiem i niezwykle szczęśliwym zrządzeniem losu dopadłam w Biedronce [sic!], ale potem bardzo szybko dokupiłam dwie pozostałe części i... Wydaje mi się, że nikt nie umie pisać o Francji tak, jak Anglicy. Wygląda na to, że "1000 lat wkurzania Francuzów" pozwoliło im zyskać dystans niezbędny do prawidłowego opisania tego wspaniałego, acz specyficznego narodu, posiadającego drażliwy charakter, wspaniałą kuchnię i dosyć wątpliwe zasady moralne. "Anglik w Paryżu" to doskonała lektura, jednak nie dla wszystkich. Serię docenią przede wszystkim te osoby, które Francję znają i co najmniej lubią, a przy tym mają zacięcie językoznawcze i niestraszne im są wszelkie lingwistyczne dygresje, które młodego romanistę będą cieszyć, a czytelnika "z zewnątrz" zwyczajnie nudzić. Mimo wszystko uważam, że warto dać Sadlerowi szansę. :)
Coruja - awatar Coruja
oceniła na811 lat temu
Zapachy miast Dawid Rosenbaum
Zapachy miast
Dawid Rosenbaum
Książka, którą smakuje się niemal organoleptycznie , z apetytem przyswajając wyrazy i zdania. Autor, jeździ po świecie, zwiedza znane miasta, gdzie każde z nich ma swój klimat i zapach, a on, odkrywa je, podążając za tymi aromatami. Poznajemy je wszystkimi zmysłami, przy czym węch - jest tym najważniejszym. Opisuje je tak wyraziście, że ma się wrażenie przebywania w tym miejscu. Targ w Marakeszu, czy zapach kadzidła w Meksyku - czytając, nabiera się chęci, by doświadczyć tych miejsc osobiście. Cudowna i zmysłowa lektura. Taka jak lubię. ;) **************************************************************************** P.S. Autor czuje miętę do przedstawicieli własnej płci, co dość często ujmuje na kartach tej książki. ***************************************************************************** Jeszcze coś na zachętę: https://www.facebook.com/bookijoany/photos/pcb.1031133327037057/1031130913703965/?type=3&theater
Poetyka - awatar Poetyka
oceniła na77 lat temu
Sekretna kochanka Dickensa Claire Tomalin
Sekretna kochanka Dickensa
Claire Tomalin
Szanuję pracę Claire Tomalin, jednak problem z tą książką polega na tym, że główna bohaterka poza tym, że przez jakiś okres życia była związana z Dickensem, nie była nikim szczególnym. Więc pisanie na jej temat całej książki wydaje się być przesadą - i widać, że np. bardzo dużo (jak dla mnie zbyt dużo) miejsca zajmuje opis kariery aktorskiej jej rodziny, co kompletnie mnie nie interesowało. A o tych latach, kiedy faktycznie była z pisarzem - niewiele wiadomo... Smutną lekcją z tej biografii jest to, jak skrzywiona moralność wiktoriańska łamała ludziom życie - Nelly przecież prawie całe życie żyła w kłamstwie, co odbiło się potem i na jej dzieciach. Szkoda, że nie wydano u nas biografii samego Dickensa pióra Tomalin.
joly_fh - awatar joly_fh
ocenił na62 lata temu
Kapelusz na wodzie: Gawędy o księdzu Tischnerze Wojciech Bonowicz
Kapelusz na wodzie: Gawędy o księdzu Tischnerze
Wojciech Bonowicz
Najlepsza z dość licznych biografii Księdza Profesora. Swietny język, bardzo duża "obecność" myśli Tischnera, ogromna porcja anegdot przybliżających nam tego niepospolitego intelektualistę. Książka mądrze wyważona, skromna (autor nie stawia siebie na równi z podmiotem biografii, co niestety zdarza się w wielu utworach biograficznych),nie ma nadmiernych i nachalnych interpretacji faktów, co więcej nie ma takze klimatu hagiografii. To pozycja po prostu znakomita!
Dariusz BOŃCZA-WYSPIAŃSKI - awatar Dariusz BOŃCZA-WYSPIAŃSKI
ocenił na104 lata temu

Cytaty z książki Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Saint-Exupéry. Ostatnia tajemnica