Dr Jekyll i pan Hyde i inne opowiadania

Doktor Henry Jekyll ma ostatnio pecha. W okolicy zaś zaczynają dziać się nietypowe rzeczy. Przyjaciel doktora i prawnik postanawia zbadać sprawę i tak trafia na trop, który prowadzi go do mieszkającego w sąsiedztwie pana Hyde’a. 

Są takie klasyki, które wydają się znane, nawet jeśli jeszcze się ich nie czytało, bo przez ozmosę kulturową człowiek jakoś kojarzy dany tytuł „jak swój”. Takim przypadkiem była dla mnie ksiązka Roberta Louisa Stevensona, „Doktor Jekyll i pan Hude”. To niedługa historia, raczej nowelka, niżeli powieść, będąca klasykiem literatury grozy i poruszająca raczej dziś znany temat rozwdojenia osobowości i eksperymentów na własnej psychice.
I ponieważ słyszałam o tej książce tak dużo, to jakoś naiwnie wierzyłam, że jest w niej po prostu… więcej. Więcej grozy. Więcej analizy psychologicznej. Więcej czegoś. A tu proszę: jak to zwykle w książkach z tego okresu bywa, historia jest raczej prosta i rozrywkowa. Owszem, analiza paychologiczna bohatera pojawia się pod koniec powieści, jednak nie jest jej ani tak dużo, ani nie jest to temat poruszony tak głęboko, by to samo w sobie mnie satysfakcjonowało.
Miałam przekonanie, że po prostu będzie na kartach tej książki więcej skupienia się na tytułowych bohaterach i konflikcie pomiędzy, gdzie tak naprawdę główną postacią, która prowadzi śledztwo i z której perspektywy obserwujemy całą historię jest Utterson, prawnik i przyjaciel Jekylla, który szczerze się o niego martwi między innymi dlatego, że… często nie jest w stanie się z nim zobaczyć. 
Oczywiście to nie jest zarzut do powieści jako taki; ja po prostu przez lata wyrobiłam sobie w głowie inny obraz tej historii, który nijak ma się do rzeczywistości. 
Pomijając tę kwestię, ta książka jest po prostu miłą, rozrywkową i niedługą propozycją na jeden wieczór, którą z racji tego, jak jest znana i jak często przywoływana warto poznać. Mamy tu oczywiście raczej oczywisty dla dzisiejszego czytelnika twist, mamy wielkie monologi, które pod koniec wyjaśniają nam co i dlaczego się wydarzyło. Postaciewydają się nieco naiwne: czytelnik już dawno domyślił się, co i gdzie nie gra, kiedy oni wciąż błądzą w kółko. Niemniej, to urok rozrywkowej XIX-wiecznej literatury. 
Dużym plusem wydania Uroborosa jest na pewno nowe tłumaczenie w wydaniu Pauliny Braiter, a także sympatyczne wydanie z klimatycznymi ilustracjami i naprawdę dobrze dobraną kolorytyką, która buduje klimat samej opowieści nie mniej, niż ona sama. 
Cieszę się, że mogłam poznać tę książkę w tym wydaniu i w nowym tłumaczeniu, bo to na pewno pozytywnie wpłynęło na jej odbiór. „Doktor Jekyll i pan Hude” może nie jest głębokim i rozbudowanym studium chorób psychicznych, a raczej dość typowym przedstawicielem XIX-wiecznych historii grozy, jednak jeśli ktoś po prostu szuka niedługiej historii albo chce się zapoznać z jakąś klasyką literatury, która nie będzie nadmiernie męczaca to na pewno nie będzie to zły wybór.

Doktor Henry Jekyll ma ostatnio pecha. W okolicy zaś zaczynają dziać się nietypowe rzeczy. Przyjaciel doktora i prawnik postanawia zbadać sprawę i tak trafia na trop, który prowadzi go do mieszkającego w sąsiedztwie pana Hyde’a. 

Są takie klasyki, które wydają się znane, nawet jeśli jeszcze się ich nie czytało, bo przez ozmosę kulturową człowiek jakoś kojarzy dany tytuł...

Powyższy tytuł możemy zaliczyć do klasyków literatury światowej. Nowela została wydana w XIX wieku i stała się jednym z fundamentów popkultury. Do dziś można spotkać nawiązania do tejże pozycji - nawet na naszym polskim podwórku w jednej z piosenek zespołu Ich Troje.
Przedstawia ona dualizm człowieka, który wewnętrznie walczy między dobrem, a złem. Jest nie tylko analizą ludzkiej moralności, ale też ukazaniem konsekwencji skrajnego tłumienia w sobie części swojego ego.
Choć można wiele o tym utworze napisać, to jednak warto zajrzeć do środka - czy jest ono tak mroczne jak chce nam to ukazać popkultura?

Tajemnicze zniknięcia Jekylla nie mogą obejść się bez echa w kręgach jego przyjaciół. Toteż gdy na stół jednego z nich trafia testament doktora, postanowienia głoszą jasno:

[...] na wypadek zgonu Henryka Jekylla, dr. med., dr. jur. utr., członka król. towarzystwa itd., miało całe jego mienie przejść w posiadanie „przyjaciela i dobrodzieja Edwarda Hyde”; po wtóre: na wypadek, gdyby dr Jekyll „znikł lub w niewyjaśniony sposób był nieobecny przez czas dłuższy niż trzy miesiące kalendarzowe”, miał wymieniony Edward Hyde zostać spadkobiercą Henryka Jekylla — i to bezzwłocznie.

Wykonawca testamentu tj. adwokat Utterson zamierza dowiedzieć się kim jest ów Hyde. Postać jego budzi niezrozumiały dla wszystkich wstręt - tym większe jest zdziwienie, że to ta kreatura ma dziedziczyć wszystko to, co posiadał doktor Jekyll.
Wiedziony ciekawością Utterson nie ma zamiaru spocząć, dopóki nie odkryje prawdy jaka kryje się za tajemniczą znajomością dwóch panów. Nie spodziewa się jednak, że to, co ujrzy światło dzienne, będzie straszniejsze niż jego domniemania...

Nie jest to pozycja długa - zaledwie sto dwadzieścia stron w rozmiarze kieszonkowym.
Dla osób, które przeczytały ze dwa kryminały wcześniej, Doktor Jekyll i pan Hyde nie będą brzmiały jak coś strasznego, a raczej jak dość luźna historia. Nie wątpię, że w XIX wieku podobne dzieła mogły przyprawiać o gęsią skórkę, jednak nie dziś...
Na pewno jest to nietypowy, mroczny w swojej prezencji, ciekawy pod względem badania ludzkiej natury, tytuł do którego można przysiąść na jedno popołudnie.

🎭Tytułowy doktor Jekyll i jego alter ego są epicentrum fabuły, którą śledzimy oczami pana Uttersona, co nie daje się nam wczuć w żadną z postaci.

🎭Akcja jest wartka, co (ze względu na objętość) zupełnie nie dziwi. Nie ma wątków pobocznych, idziemy jednym torem do rozwiązania sprawy.

🎭 Eliksir zmieniający osobowość głównego bohatera może skłaniać czytelnika do przemyśleń, czym ów substancja jest. Czy jest to wyłącznie fantazja autora, a może jest to analogia to środków psychoaktywnych, które pozbawiając ludzi hamulców, ukazują ich niecodzienne dla ogółu oblicze?

Spodziewałam się czegoś innego - trochę dłuższego, bardziej mrocznego, z efektem wow - w końcu to klasyka! Jest ona dość prosta i bez wątpienia na dzień dzisiejszy znalazłyby się tytuły lepiej zgłębiające ludzką psychikę, jednak niecodzienny styl i oryginalne podejście do tematu sprawiają, że całość czyta się przyjemnie i szybko.

Powyższy tytuł możemy zaliczyć do klasyków literatury światowej. Nowela została wydana w XIX wieku i stała się jednym z fundamentów popkultury. Do dziś można spotkać nawiązania do tejże pozycji - nawet na naszym polskim podwórku w jednej z piosenek zespołu Ich Troje.
Przedstawia ona dualizm człowieka, który wewnętrznie walczy między dobrem, a złem. Jest nie tylko analizą...

Wciągająca książka, którą lekko się czyta. Historia jest nieskomplikowana z racji na ustawienie znaczenia na piedestale. Nie nazwałabym jej jednak przełomową, a raczej rozszerzeniem konceptu, nad którym ludzkość rozważa od zawsze.

Wciągająca książka, którą lekko się czyta. Historia jest nieskomplikowana z racji na ustawienie znaczenia na piedestale. Nie nazwałabym jej jednak przełomową, a raczej rozszerzeniem konceptu, nad którym ludzkość rozważa od zawsze.

Naprawdę świetna, trzymająca w napięciu książka.
Perfekcyjny majstersztyk autora.
Szybko się czytało.

Naprawdę świetna, trzymająca w napięciu książka.
Perfekcyjny majstersztyk autora.
Szybko się czytało.

🧪 Pewnego dnia dwóch przyjaciół, jak mają to w zwyczaju, wychodzi na wspólny spacer. Po drodze mijają bardzo dziwny dom. Jeden z nich wspomina wydarzenie, które wydarzyło się dokładnie w tym miejscu. Bardzo zdziwiła go jedna osoba, która tam wtedy była. Enfield pamięta, że dziwny mężczyzna nazywał się Hyde i miał odrażającą twarz, która do dzisiaj go straszy. Drugi z przyjaciół, prawnik Utterson jest bardzo zaciekawiony wspomnianą postacią i postanawia dalej badać sprawę. Wszystkie poszlaki prowadzą go do jego znajomego, doktora Jekylla. Co on ma wspólnego z Hydem? Jak te dwie postacie są powiązane 🧐?

🧪 Książka „Dr. Jekyll i pan Hyde” R.L. Stevensona to klasyk należący do literatury grozy. Opowieść bardzo mnie wciągnęła, przeczytałam ją tylko w dwa dni. Oprócz tego wydanie, które wypożyczyłam miało bardzo ciekawe ilustracje, dzięki czemu mogłam jeszcze lepiej wczuć się w historię.

🧪 Polecam wszystkim, którzy chcieliby przeczytać jakąś historię z elementami zagadki i dreszczyku. Kto wie, może uda Wam się dojść do prawdy…

Jeśli podobała Ci się ta recenzja, zapraszam na moje konto na instagramie ksiazkimisi i stronę na facebooku Książki Miśki 🙃

🧪 Pewnego dnia dwóch przyjaciół, jak mają to w zwyczaju, wychodzi na wspólny spacer. Po drodze mijają bardzo dziwny dom. Jeden z nich wspomina wydarzenie, które wydarzyło się dokładnie w tym miejscu. Bardzo zdziwiła go jedna osoba, która tam wtedy była. Enfield pamięta, że dziwny mężczyzna nazywał się Hyde i miał odrażającą twarz, która do dzisiaj go straszy. Drugi z...

Nie wciągnęła mnie długie nudne opisy nie przebrnąłem daleko.

Nie wciągnęła mnie długie nudne opisy nie przebrnąłem daleko.

Nie dotykaj narkotyków, bo cię zmiotą z planszy

Nie dotykaj narkotyków, bo cię zmiotą z planszy

Choć wahałam się nad opinią „przeciętna”. Audiobook w narracji Pana Gosztyły jednak podbija wartość powieści, świetna interpretacja lektorska.

Z horrorem tej historii nie po drodze. Prędzej nazwałabym ją psychologicznym thrillerem. Dualizm charakteru, osobowości. W każdym czyha ten zły pierwiastek. Ciekawe.

Choć wahałam się nad opinią „przeciętna”. Audiobook w narracji Pana Gosztyły jednak podbija wartość powieści, świetna interpretacja lektorska.

Z horrorem tej historii nie po drodze. Prędzej nazwałabym ją psychologicznym thrillerem. Dualizm charakteru, osobowości. W każdym czyha ten zły pierwiastek. Ciekawe.

Książka jest bardzo dobra, pokazuje pewną dychotomię człowieczeństwa. Niezwykle spodobało mi się porównanie do alkoholika tj. alkoholik przed wypiciem alkoholu - doktor Jekyll, alkoholik po wypiciu alkoholu - Pan Hyde. Wiadomo, tych porównań, metafor, przemyśleń jest znacznie więcej. Nowela na pewno warta przeczytania.

Książka jest bardzo dobra, pokazuje pewną dychotomię człowieczeństwa. Niezwykle spodobało mi się porównanie do alkoholika tj. alkoholik przed wypiciem alkoholu - doktor Jekyll, alkoholik po wypiciu alkoholu - Pan Hyde. Wiadomo, tych porównań, metafor, przemyśleń jest znacznie więcej. Nowela na pewno warta przeczytania.

Dwoistość ludzkiej natury i walka z wewnętrznym dobrym i złym „ja”- książka trochę o każdym z nas. Warto przeczytać.

Dwoistość ludzkiej natury i walka z wewnętrznym dobrym i złym „ja”- książka trochę o każdym z nas. Warto przeczytać.